Αστυνομικός Διευθυντής Λεμεσού ν. Νινέττας Ιωάννου, Αρ. Υπόθεσης: 14450/15, 4/12/2017 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2017:B159 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Αλ. Φυλακτού, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 14450/15 Αστυνομικός Διευθυντής Λεμεσού εναντίον Νινέττας Ιωάννου Κατηγορουμένης ------------------------ Ημερομηνία: 4/12/2017 Εμφανίσεις: Για την Κατηγορούσα Αρχή: κος Γ. Αργυρού με κα Α. Αριστείδου Για την Κατηγορούμενη: κ. Ηλ. Κονναρής Κατηγορούμενη παρούσα Α Π Ο Φ Α Σ Η Στην παρούσα υπόθεση η κατηγορούμενη αντιμετωπίζει την κατηγορία της περιφοράς σκύλου σε δημόσιο δρόμο χωρίς να είναι προσδεδεμένος με λουρί, κατά παράβαση των άρθρων 2 και 18 (ε) (ιιι) (στ) του Περί Σκύλων Νόμου 184(Ι)/2002 όπως τροποποιήθηκε μεταγενέστερα. Συγκεκριμένα και σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος στις 14.5.15 στο Τραχώνι της Επαρχίας Λεμεσού, η κατηγορούμενη επέτρεψε ή ανέχθηκε όπως ο σκύλος της περιφέρεται ελεύθερος σε δημόσιο δρόμο, δηλαδή στην οδό Γρίβα Διγενή χωρίς να είναι προσδεδεμένος με λουρί. Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ: Ως Μ.Κ.1 κατάθεσε ο κ. Φίλιππος Γεωργίου, ο οποίος υιοθέτησε την κατάθεση του, Τεκμ. 1, στην οποία ανάφερε ότι έπαιρνε βόλτα τον σκύλο του με λουρί, είδε την κατηγορούμενη με τον σκύλο της, χωρίς λουρί, κρατούσε ένα ξύλο και σε κάποια στιγμή ο σκύλος του ξέφυγε και άρχισε να μυρίζεται το σκύλο της κατηγορούμενης και τότε η κατηγορούμενη με το ξύλο άρχισε να κτυπά τον σκύλο του παραπονούμενου και αυτός με τη σειρά του τον απομάκρυνε και δεν είδε τραυματισμένη ούτε την κατηγορούμενη, ούτε το σκύλο της και ούτε της είπε οτιδήποτε. Προφορικά αναφέρθηκε στη διάρκεια του περιστατικού, αναγνώρισε την κατηγορούμενη, ανάφερε ότι σε άλλη διαδικασία που είναι σε εξέλιξη με παραπονούμενη την κατηγορούμενη, στην απόσταση μεταξύ των δύο σκύλων όταν ο δικός του σκύλος αντιλήφθηκε το σκύλο της κατηγορούμενης, στο τρόπο και μέσο που η κατηγορούμενη κτύπησε το σκύλο του, την απόσταση που ήταν ο ίδιος και γενικά αναφέρθηκε εν κατακλείδι στη διαδικασία αστικής φύσεως με την οποία η κατηγορούμενη ζητά αποζημιώσεις. Στην αντεξέταση του αναφέρθηκε εκ νέου στις αποστάσεις που ανάφερε στην κύρια εξέταση και τη διάρκεια του όλου περιστατικού, για τις ημερομηνίες που έδωσε τις δύο καταθέσεις στην Αστυνομία και ότι αν η κατηγορούμενη δεν είχε ξύλο ή εάν είχε λουρί στο σκυλάκι της δεν θα του ξέφευγε ο σκύλος του. Εξέφρασε την άποψη ότι ο σκύλος του πέθανε από το κτύπημα της κατηγορούμενης στην συγκεκριμένη ημερομηνία, αρνήθηκε υποβληθείσες θέσεις ότι λέει ψέματα, ότι ο σκύλος της κατηγορούμενης είχε λουρί, ότι έδωσε μόνο μια κατάθεση, ότι ο σκύλος του ήταν χωρίς λουρί. Επίσης ανάφερε ότι ο σκύλος του δεν δάγκωσε ούτε την κατηγορούμενη, ούτε το σκύλο της, αλλά ήταν η κατηγορούμενη που κτύπησε το σκύλο του, αρνούμενος αντίθετες υποβληθείσες θέσεις. Ανάφερε ότι την επόμενη ημέρα φώναξε την κατηγορούμενη, όπου κρατούσε ένα μικρό αντικείμενο και αρνήθηκε τη θέση ότι ο σκύλος του επιτέθηκε και τραυμάτισε την κατηγορούμενη και το σκύλο της και στην επανεξέταση του κατατέθηκε το πιστοποιητικό θανάτου του σκύλου του. Ως Μ.Κ.2 κατέθεσε η κα Χριστίνα Δράκου, σύζυγος του Μ.Κ.
- Ανάφερε ότι την επόμενη μέρα του επίδικου περιστατικού, αναγνωρίζοντας ταυτόχρονα και την κατηγορούμενη, φωτογράφησε αυτή με το κινητό της και συγκεκριμένα δύο φωτογραφίες, οι οποίες κατατέθηκαν ως τεκμήρια 3(α) και 3(β) και τις έχει βγάλει για να καταδείξει ότι περπατούσε τόσο η κατηγορούμενη, όσο και το σκυλάκι της κανονικά και δεν χώλαιναν. Ανάφερε επίσης και τις συνθήκες, τον τόπο και τον χρόνο που έβγαλε τις φωτογραφίες και τις έχει εκτυπώσει, εξηγώντας επίσης για το πως ενημερώθηκε για το επίδικο συμβάν από το σύζυγο της. Επίσης ανάφερε ότι η κατηγορούμενη δεν είχε επίδεσμο στο χέρι της. Στην αντεξέταση της, υπεραμύνθηκε τα όσα ανάφερε ως προς τα τεκμήρια 3(α) και (β), το πως ενημερώθηκε για το επίδικο συμβάν, τι ο σύζυγος της της ανάφερε και αρνήθηκε θέσεις που αφορούσαν κυρίως το χρόνο που τραβήχθηκαν οι φωτογραφίες 3(α) και (β). Με την ολοκλήρωση της μαρτυρίας της Μ.Κ.2, η Κατηγορούσα Αρχή έκλεισε την υπόθεση της και κατατέθηκαν εκ συμφώνου τα Τεκμήρια 4 -
- Ακολούθως, μετά από τις σχετικές τοποθετήσεις αμφοτέρων των ευπαιδεύτων συνηγόρων αναφορικά με την εκ πρώτης όψεως υπόθεση, το Δικαστήριο έκρινε ότι υπήρχε εκ πρώτης όψεως υπόθεση και αφού εξήγησε στην κατηγορούμενη τα δικαιώματα της, αυτή επέλεξε όπως καταθέσει ενόρκως και αντεξετασθεί και δεν κάλεσε μάρτυρες υπεράσπισης. Η κατηγορούμενη υιοθέτησε τις δύο καταθέσεις της, δηλαδή τα Τεκμήρια 4 και 5, η μια εκ των οποίων είναι ανακριτική. Κατάθεσε επίσης τα τεκμήρια 8(α) και (β) όπου απεικονίζεται ο σκύλος της. Στις καταθέσεις της, πολύ συνοπτικά, ανάφερε ότι τον επίδικο χρόνο της επιτέθηκε ο σκύλος του παραπονούμενου, άρπαξε το σκύλο της στην αγκαλιά της και ο σκύλος του παραπονούμενου την δάγκωσε στο αριστερό χέρι και αριστερό πόδι και τότε ήταν που έπεσε ο σκύλος της και ακολούθως ο σκύλος του παραπονούμενου δάγκωσε την σκυλίτσα της κατηγορούμενης στην κοιλιακή χώρα και τότε ο παραπονούμενος προσήλθε στο μέρος και απομάκρυνε τον σκύλο του, ο οποίος δεν ήταν δεμένος με λουρί και ακολούθως έφυγε, χωρίς να της πει κάτι και χωρίς να της απολογηθεί. Ακολούθως πήγε η ίδια στο Νοσοκομείο λόγω των τραυμάτων της και επίσης μετέφερε την σκυλίτσα της στο κτηνίατρο όπου και την χειρούργησε. Στην ανακριτική της κατάθεση ανάφερε ότι υιοθετεί τα όσα έχει πει στην κατάθεση της και έπαιρνε πάντα βόλτα τον σκύλο της με λουρί, καθώς επίσης κρατά και μια πλαστική σωλήνα τους καλοκαιρινούς μήνες λόγω των φιδιών, αλλά και για να είναι ορατή από τους οδηγούς των αυτοκινήτων. Ανάφερε επίσης ότι δεν κτύπησε το σκύλο του παραπονούμενου, αφού δεν πρόλαβε να κάνει τίποτε και ότι πρόλαβε μόνο να πάει να πιάσει το σκύλο της, αφού άφησε την σωλήνα στο έδαφος. Ακολούθως, περιέγραψε πως έγινε το επίδικο περιστατικό., ήτοι της επιτέθηκε ο σκύλος του παραπονούμενου, την δάγκωσε στα μέρη του σώματος που περιέγραψε, όπως επίσης και την σκυλίτσα της, όπως αναφέρθηκε και πιο πριν, λέγοντας ότι προσπάθησε να προστατεύσει την σκυλίτσα, περιγράφοντας ταυτόχρονα την αντίδραση της και τι ανάφερε στο παραπονούμενο. Ακολούθως, περίγραψε σε τι ενέργειες έχει προβεί, αναγνωρίζοντας ταυτόχρονα τον εαυτό της στις φωτογραφίες 3(α) και (β), απορρίπτοντας το χρονικό πλαίσιο που εισηγήθηκε η Μ.Κ.2 ότι αυτές έχουν βγει, δίνοντας σχετικές λεπτομέρειες. Ακολούθως, κατάθεσε τα Τεκμήρια 9(α) και (β), που δείχνουν την σκυλίτσα της τραυματισμένη μετά από εγχείρηση. Στην αντεξέταση της ερωτήθηκε και έδωσε απαντήσεις για το πατρικό και συζυγικό επώνυμο που χρησιμοποιεί, έδωσε τις δικές της εξηγήσεις για τα όσα ανάφερε στα Τεκμήρια 4 και 5 και προφορικά αρνούμενη υποβληθείσες θέσεις ότι λέει ψέματα και αναφέρθηκε στο χρονικό πλαίσιο όπου έγιναν οι ενέργειες της να επισκεφθεί το Γενικό Νοσοκομείο Λεμεσού και το κτηνίατρο για τα τραύματα της ίδιας και της σκυλίτσας της, την επίσκεψη της Μ.Κ.2 στο σπίτι της την επόμενη ημέρα του επίδικου συμβάντος και την μεταξύ τους στιχομυθία με βάση την οποία της ζητήθηκε να αποσύρει την κατηγορία και δεν της ζητήθηκε συγνώμη, αρνούμενη σχετικές αντίθετες υποβληθείσες θέσεις από τον ευπαίδευτο συνήγορο της Κατηγορούσας Αρχής. Επέμενε στη θέση της ότι είχε δαγκωθεί από το σκύλο του παραπονούμενου στα μέρη του σώματος που αναφέρθηκαν προηγουμένως, αρνούμενη σχετικές αντίθετες θέσεις περί του αντιθέτου. Αρνήθηκε επίσης ότι την επόμενη ημέρα του συμβάντος είναι η εικόνα που φαίνεται στο Τεκμ. 3(α) και (β) και έδειξε ενώπιον του Δικαστηρίου πάνω στο χέρι της τα τραύματα που υπέστη και γενικά στην υπόλοιπη της μαρτυρία περίγραψε το σκηνικό και τις αντιδράσεις της ίδιας και του παραπονούμενου, αρνούμενη αντίθετες υποβληθείσες θέσεις. Τέλος, αρνήθηκε τη θέση ότι η σκυλίτσα της δεν ήταν δεμένη με λουρί και ότι αποσκοπεί χρηματικές αποζημιώσεις από τον παραπονούμενο. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Με βάση τη νομική πτυχή της υπό εξέταση υπόθεσης, τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος που θα πρέπει η Κατηγορούσα Αρχή να αποδείξει, είναι ότι η κατηγορούμενη κατά τον ουσιώδη τόπο και χρόνο, βρισκόταν σε δημόσιο μέρος, περιφέροντας το σκύλος της, χωρίς να είναι προσδεδεμένος με λουρί. ΒΑΡΟΣ ΑΠΟΔΕΙΞΗΣ Σε όλες τις ποινικές υποθέσεις, όπως είναι και η παρούσα, το βάρος της απόδειξης σωρευτικής συνύπαρξης όλων των συστατικών στοιχείων του αδικήματος το έχει η Κατηγορούσα Αρχή, με υψηλότατο επίπεδο απόδειξης, δηλ. πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, όπως έχει αποφασισθεί στην υπόθεση Χαρίτωνος και άλλων V Δημοκρατίας
(1971)2 C.L.R. σελ. 40, με την οποία υιοθετήθηκε η απόφαση Woolmighton V D.P.P.
(1935)AC 462, καθώς και σε μεταγενέστερες αποφάσεις. Η Κατηγορούσα Αρχή θα πρέπει να αποδείξει, με αποδεκτή μαρτυρία, την ύπαρξη κάθε συστατικού στοιχείου της κατηγορίας και δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσο εύλογες και εάν είναι, όπως επισημαίνεται στην Γενικός Εισαγγελέας V Σπύρος Σπύρου
(2002)2 ΑΑΔ 71, στην οποία επαναλαμβάνεται η ανωτέρω αρχή, όπως αυτή διατυπώθηκε στην υπόθεση Λοϊζου V Αστυνομίας
(1989)2 Α.Α.Δ. 363 και επαναδιατυπώθηκε στην Σωτηριάδης V Αστυνομίας
(1991)2 Α.Α.Δ. 482. Εναπόκειται στην Κατηγορούσα Αρχή να παρουσιάσει μαρτυρία που να είναι και αξιόπιστη και σαφής (Φλουρής V Αστυνομίας
(1989)2 Α.Α.Δ. 401). Στην Γενικός Εισαγγελέας V Ανδρέα Ευριπίδου
(2002)2 ΑΑΔ 246, στην οποία επίσης υιοθετείται η ανωτέρω αρχή της υπόθεσης Λοϊζου, επισημαίνεται επιπρόσθετα ότι: «Οι κατηγορίες θα πρέπει να αποδεικνύονται πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας και όσα ερωτηματικά και αν η συμπεριφορά του εφεσίβλητου εγείρει, δεν θα ήταν δυνατόν να καταδικασθεί μετά την απόρριψη της μαρτυρίας της Κατηγορούσας Αρχής». Στις Τούμπας V Δημοκρατίας
(1984)2 C.L.R. 110 και Καίτη Χαραλάμπους και άλλος V Δημοκρατίας
(1985)2 C.L.R. 97 καθορίζεται, ότι, εάν στο τέλος της υπόθεσης μείνει έστω και η παραμικρή αμφιβολία στο μυαλό του Δικαστηρίου για την ενοχή του κατηγορουμένου, τότε αυτό θα πρέπει να αποφασισθεί υπέρ του και να απαλλαγεί της κατηγορίας. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ, ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ Ο Μ.Κ.1 όταν έδινε την διά ζώσης μαρτυρία του, μέσα από τη ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης από το εδώλιο του μάρτυρα, δεν άφησε θετική εικόνα στο Δικαστήριο, διότι το Δικαστήριο έχει διακρίνει μέσα από τον τρόπο που έδινε μαρτυρία ο μάρτυρας, ότι είχε έντονο το στοιχείο όχι μόνο της αμηχανίας, αλλά και της υπερβολής, με απώτερο σκοπό να βοηθήσει την υπόθεση του και κυρίως να επιτύχει καταδίκη της κατηγορουμένης. Αυτή η υπερβολή, έφθασε στο σημείο να προσπαθεί να πείσει το Δικαστήριο, εμμέσως, ότι το σκυλάκι της κατηγορούμενης δάγκωσε τον σκύλο του, με αποτέλεσμα αυτός να αποβιώσει, ενώ μέσα από το ιατρικό πιστοποιητικό που κατατέθηκε, διαφαίνεται ότι ο θάνατος του σκύλου του ήταν αιφνίδιος και όχι κατά τον ουσιώδη χρόνο. Επίσης το Δικαστήριο έχει διαπιστώσει ότι στα μέρη εκείνα της μαρτυρίας που είναι τα ουσιώδη και ο πυρήνας της παρούσας υπόθεσης, περιγράφοντας το γεγονός ότι ο σκύλος της κατηγορούμενης δεν ήταν δεμένος με λουρί και ο δικός του ήταν, δεν έπεισε το Δικαστήριο και είχε έντονα το στοιχείο της αμηχανίας και ήταν έντονα σκεφτικός και προβληματισμένος. Δεν έπεισε το Δικαστήριο και το Δικαστήριο κρίνει ότι δεν είναι λογικός και πειστικός ο ισχυρισμός του μάρτυρα ότι, όντας εκπαιδευτής ο ίδιος, του ξέφυγε ο σκύλος του για το λόγο που ανάφερε. Επίσης το Δικαστήριο δεν έχει πειστεί για τα όσα ανάφερε ο μάρτυρας αυτός ως προς τη χρονική διάρκεια που έλαβαν χώρα τα πιο πάνω περιστατικά, λαμβάνοντας υπόψη ότι όλα τα πιο πάνω περιστατικά διάρκησαν σε διάρκεια μόλις 3 δευτερολέπτων φθάνοντας μάλιστα στο σημείο να αναφέρει σε κάποιο σημείο προσπαθώντας να ρίξει νέφη αμφιβολίας στο όλο πλέγμα των γεγονότων εις βάρος της κατηγορούμενης, να αναφέρει ότι σε απόσταση 5 μέτρων δεν μπορούσε να δει καλά, όντας βραδινή ώρα. Αυτή η αναφορά δεν έπεισε το Δικαστήριο και κρίνει ότι στερείται στοιχειώδους λογικής και σοβαρότητας. Το σημαντικότερο απ' όλα τα γεγονότα όμως, το οποίο το Δικαστήριο κρίνει ότι έχει λάβει χώρα μέσα από το σύνολο της μαρτυρίας που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου και θα γίνει αναφορά πιο κάτω, είναι ότι ο σκύλος του παραπονούμενου επιτέθηκε στην κατηγορούμενη και την σκυλίτσα της, ασχέτως ποια ήταν τα αίτια ή ο τρόπος αντίδρασης του σκύλου του και εν πάση περιπτώσει, για τους λόγους που θα αναφερθούν πιο κάτω, το Δικαστήριο πείστηκε ότι η κατηγορούμενη με τη σκυλίτσα της ήταν δεμένη με λουρί κατά τον ουσιώδη τόπο και χρόνο. Τέλος, το Δικαστήριο κρίνει ότι δεν είναι λογική και πειστική η αναφορά του ότι δεν είδε την κατηγορούμενη και την σκυλίτσα της τραυματισμένη, διότι για τους λόγους που θα αναφερθούν πιο κάτω, το Δικαστήριο κρίνει ότι τόσο η κατηγορούμενη, όσο και η σκυλίτσα της, έχουν τραυματιστεί από την επίθεση του σκύλου του παραπονούμενου. Για τους λόγους που αναφέρθηκαν πιο πάνω, το Δικαστήριο απορρίπτει την μαρτυρία του Μ.Κ.1 ως αναξιόπιστη. Ως προς τη μαρτυρία της Μ.Κ.2, το Δικαστήριο έχει να προβεί στις ακόλουθες επισημάνσεις. Το Δικαστήριο δεν έχει πειστεί ότι τα Τεκμήρια 3(α) και (β) έχουν εκτυπωθεί την επόμενη ημέρα του συμβάντος, αλλά ακόμα και να εκτυπώθηκαν αυτές οι φωτογραφίες την επόμενη ημέρα του συμβάντος, δεν έχουν να προσθέσουν οτιδήποτε, ούτε και να αποδείξουν την επίδικη κατηγορία για τον επίδικο ουσιώδη χρόνο. Το λογικό θα ήταν στην παρούσα περίπτωση, αν πράγματι εκτυπώθηκαν αυτές οι φωτογραφίες την επόμενη ημέρα του επίδικου συμβάντος, πρέπει αυτές να αναγνωρίζονταν και από τον Μ.Κ.1 και να προσπαθούσε να τις προσκομίσει στο Δικαστήριο, έστω και να κατατεθούν ως Τεκμήρια προς Αναγνώριση, αλλά και κυρίως να γινόταν αναφορά και να τις παρουσίαζε ο παραπονούμενος στην αστυνομία και να γινόταν αναφορά στο Τεκμήριο 1, δηλαδή την κατάθεση του. Η εξήγηση που έδωσε η μάρτυρας αυτή, ήτοι ότι έδωσε τις φωτογραφίες στο δικηγόρο Λούκα Κοϊνά, κρίνεται από το Δικαστήριο ότι δεν είναι λογική και πειστική και εν πάση περιπτώσει, δεν προσήλθε στο εδώλιο του μάρτυρα ο δικηγόρος για να επιβεβαιώσει αυτό το γεγονός. Τέλος, το Δικαστήριο κρίνει ότι αυτές οι φωτογραφίες, δηλαδή τα Τεκμήρια 3(α) και (β) δεν μπορούν να εξυπηρετήσουν το σκοπό της Μ.Κ.2 για να καταδείξει ότι τόσο η κατηγορούμενη, όσο και η σκυλίτσα της δεν χώλαιναν, διότι πολύ απλά η φωτογραφία απεικονίζει στιγμιαίο γεγονός και δεν μπορεί το Δικαστήριο να διαπιστώσει κατά πόσο υπήρχε χωλότητα, διότι πολύ απλά δεν είναι video. Για τους λόγους που αναφέρθηκαν πιο πάνω και επειδή το Δικαστήριο διαπιστώνει ότι η μάρτυρας προσήλθε στο εδώλιο του μάρτυρα για να επιβεβαιώσει εν μέρη τη μαρτυρία του Μ.Κ.1, η μαρτυρία του οποίου κρίθηκε αναξιόπιστη, αναπόφευκτα συμπαρασύρεται και η μαρτυρία της Μ.Κ.2. Η κατηγορούμενη κατά τη ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης, η οποία υπέστη μακρά αντεξέταση, άφησε πολύ θετική εικόνα στο Δικαστήριο και η αντεξέταση της δεν έχει κλονιστεί. Η μαρτυρία της παρέμεινε ακλόνητη και ο τρόπος που έδινε μαρτυρία έπεισε το Δικαστήριο μέσα από τον απλοϊκό και πηγαίο τρόπο που έδινε τη μαρτυρία της, χωρίς να κλονιστεί η αξιοπιστία της μαρτυρίας της μέσα από το χρονικό πλαίσιο που έλαβε χώρα η επίσκεψη της στο Γενικό Νοσοκομείο Λεμεσού και στο κτηνίατρο για να περιθάλψει την σκυλίτσα της, πλην όμως, το Δικαστήριο, κρίνει ότι οι οποιεσδήποτε μικροαντιφάσεις στο χρονικό πλαίσιο είναι ήσσονος σημασίας, διότι το σχετικό γεγονός, το οποίο αποδέχεται το Δικαστήριο, είναι ότι η κατηγορούμενη μετέβηκε ή ίδια στο Νοσοκομείο για να περιθάλψει τα τραύματα της ίδιας, αλλά και στο κτηνίατρο για να περιθάλψει τα τραύματα της σκυλίτσας της από επίθεση που δέχθηκαν αμφότερες από το σκύλο του παραπονούμενου, γεγονός το οποίο έγινε αποδεκτό από το Δικαστήριο ως εύρημα και συμπέρασμα. Η φύση και η έκταση των τραυμάτων, το μέρος αυτό, είναι ζητήματα τα οποία θα απασχολήσουν άλλο Δικαστήριο, δηλαδή αστικής φύσεως και δεν αποτελούν σημαντικά γεγονότα τα οποία θα πρέπει να αποφασιστούν στο πλαίσιο της παρούσας διαδικασίας. Αναπόφευκτα όμως έπρεπε να γίνει από το Δικαστήριο σχετική αξιολόγηση, ενόψει των θεμάτων που προβλήθηκαν. Το Δικαστήριο έχει πειστεί απόλυτα μέσα από τη μαρτυρία της κατηγορούμενης, ότι κατά τον ουσιώδη χρόνο και τόπο, κρατούσε τη σκυλίτσα της με λουρί. Ήσσονος σημασίας και επουσιώδες ζήτημα αποτελεί για το Δικαστήριο, έχοντας υπόψη τα επίδικα ζητήματα, ποια ήταν η στιχομυθία που έλαβε χώρα μεταξύ κατηγορούμενης και Μ.Κ.2 κατά την επίσκεψη της τελευταίας στο σπίτι της κατηγορούμενης την επόμενη ημέρα του συμβάντος. Η επίσκεψη αυτή είναι παραδεκτό γεγονός και από τις δύο πλευρές, η οποία αποτελεί εύρημα και συμπέρασμα του Δικαστηρίου, αλλά υπάρχει διχογνωμία και διαφορετικές εκδοχές για την ακριβή στιχομυθία, πράγμα το οποίο το Δικαστήριο κρίνει ότι δεν έχουν ιδιαίτερη σημασία στα πλαίσια της παρούσας υπόθεσης. Αναμφίβολα και η ορολογία και η ονομασία της ράτσας του σκύλου του παραπονούμενου, κρίνεται από το Δικαστήριο ως ήσσονος σημασίας, διότι πολύ απλά αποτελεί παραδεκτό γεγονός ότι ο παραπονούμενος είχε σκύλο την συγκεκριμένη ημερομηνία και ώρα. Βεβαίως, το Δικαστήριο έκρινε ότι είναι ήσσονος σημασίας όπως αναφέρθηκε πιο πάνω, ο λόγος που ξέφυγε ο σκύλος του παραπονούμενου και το ίδιο ισχύει και κατά πόσο ο σκύλος του παραπονούμενου είχε ή όχι λουρί, διότι είτε είχε, είτε δεν είχε, το γεγονός είναι ότι ο σκύλος του παραπονούμενου ξέφυγε από τα χέρια του και είναι ούτως ή άλλως εύρημα και συμπέρασμα του Δικαστηρίου. Αναμφίβολα κρίνεται από το Δικαστήριο ότι είναι ήσσονος σημασίας, και μια μικρή λεπτομέρεια κατά πόσο το αντικείμενο που κρατά η κατηγορούμενη στο Τεκμήριο 3(α) και (β) είναι πλαστικός σωλήνας του υδραυλικού ή ξύλο και σίγουρα δεν επηρεάζει ή κλονίζει την αξιοπιστία της κατηγορούμενης που δεν θυμόταν την επίδικη ώρα και τόπο, με ποιο χέρι κρατούσε το λουρί της σκυλίτσας και εν πάση περιπτώσει, αποτελεί εύρημα και συμπέρασμα του Δικαστηρίου απoδεχόμενο το Δικαστήριο τη μαρτυρία της κατηγορούμενης, ότι τον επίδικο χρόνο και τόπο κρατούσε την σκυλίτσα της με λουρί. Απόλυτα λογική και φυσική κρίνεται και η εξήγηση και αναφορά της ότι έπρεπε να σκύψει για να πιάσει την σκυλίτσα της, έχοντας βεβαίως και το ύψος της ίδιας και του σκύλου της, που είναι λεπτομέρεια που δεν αναφέρθηκε στην κατάθεση της και είναι απόλυτα λογικό, φυσιολογικό και πειστικό να ήθελε να προστατεύσει η κατηγορούμενη, την σκυλίτσα της. Επίσης το Δικαστήριο έχει πειστεί απόλυτα αναφορικά με τις λεπτομέρειες που έδωσε η κατηγορούμενη περιγράφοντας το επίδικο περιστατικό και το κυριότερο γεγονός το οποίο το Δικαστήριο αποδέχεται ως εύρημα και συμπέρασμα του Δικαστηρίου, μέσα από τη μαρτυρία της κατηγορούμενης, την οποία κρίνει αξιόπιστη, ότι έγινε επίθεση στην ίδια και στην σκυλίτσα της από το σκύλο του παραπονούμενου, ασχέτως αν είχε λουρί ο σκύλος του παραπονούμενου ή όχι. Απόλυτα λογικές και πειστικές είναι οι αναφορές της κατηγορούμενης που ανάφερε ότι οι φωτογραφίες 3(α) και (β) δεν βγήκαν την επόμενη ημέρα του συμβάντος. Έχοντας βεβαίως υπόψη και σε συνδυασμό με την αξιολόγηση που έγινε πιο πάνω το Δικαστήριο κρίνει ότι κατά τον ουσιώδη τόπο και χρόνο η κατηγορούμενη δηλαδή στις 14.5.15 στο Τραχώνι της επαρχίας Λεμεσού είχε τη σκυλίτσα της προσδεδεμένη με λουρί. ΚΑΤΑΛΗΞΗ: Με βάση την πιο πάνω αξιολόγηση, το Δικαστήριο κρίνει ότι δεν έχει καταδειχθεί το συστατικό στοιχείο του αδικήματος, δηλαδή τη μη πρόσδεση της σκυλίτσας της κατηγορούμενης με λουρί και συνακόλουθα η κατηγορούμενη αθωώνεται από την κατηγορία και απαλλάσσεται. €105 έξοδα να καταβληθούν από τη Δημοκρατία. (Υπ.) ................. Αλ. Φυλακτού, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ Subject: Criminal/Final Αναφορά: Περιφορά σκύλου σε δημόσιο δρόμο cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο