Αστυνομικός Διευθυντής Λεμεσού ν. GHEORGHE ROSCAN, Αρ. Υπόθεσης: 2786/2017, 12/5/2017 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2017:B54 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ν. Γεωργιάδη, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 2786/2017 Αστυνομικός Διευθυντής Λεμεσού ν. GHEORGHE ROSCAN Κατηγορουμένου -------------------------- Ημερομηνία: 12 Μαΐου, 2017 Για την Κατηγορούσα Αρχή: κ. Α. Μανώλη. Για τον Κατηγορούμενο: κ. Γ. Θεοχάρους (για ν' ακούσει ποινή η κα. Δ. Πιττάλη) Κατηγορούμενος παρών ΠΟΙΝΗ (Δοθείσα Αυθημερόν) Ο κατηγορούμενος παραδέχθηκε ενοχή σε τέσσερις κατηγορίες. Οι κατηγορίες 1 και 3 αφορούν οδήγηση χωρίς την δέουσα προσοχή και επιμέλεια. Η κατηγορία 2 αφορά εγκατάλειψη σκηνής δυστυχήματος αφού προκλήθηκε ζημιά σε περιουσία. Η 4η κατηγορία αφορά οδήγηση καθ' υπέρβαση του επιτρεπόμενου ορίου αλκοόλης στην εκπνοή του, δηλαδή, περιείχε 115 εκατομμυριοστά του γραμμαρίου αλκοόλης σε 100 χιλιοστά του λίτρου εκπνοής αντί
- Τα γεγονότα της υπόθεσης κατατέθηκαν ως τεκμήρια 1 και 2 και τα σχέδια των σκηνών των δυστυχημάτων ως τεκμήρια 3 και
- Στις 21/06/2014 ο κατηγορούμενος περί ώρα 18:00 οδηγούσε το όχημα του με αριθμούς εγγραφής KΗY 452 στην οδό Λασκαρίνας Μπουμπουλίνας όπου σε κάποιο σημείο κτύπησε το σταθμευμένο όχημα με αριθμούς εγγραφής KLC014 (κατηγορία 1). Ο κατηγορούμενος εγκατέλειψε την σκηνή με το αυτοκίνητο του. Πρόσωπο που τον είδε ειδοποίησε την Αστυνομία (κατηγορία 2). Ο κατηγορούμενος συνέχισε την πορεία του μετά την εγκατάλειψη της σκηνής και αφού έφθασε στην οδό Σπύρου Κυπριανού όπου σε κάποιο σημείο έχασε τον έλεγχο του οχήματος, ανέβηκε στην κεντρική διαχωριστική νησίδα αποκόπτοντας πινακίδα, εισήλθε στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας και ακολούθως ξανά στην κεντρική διαχωριστική νησίδα όπου και εν τέλει ακινητοποιήθηκε (κατηγορία 3). Ο κατηγορούμενος παρέμεινε στη σκηνή όπου και συνελήφθηκε και από τελική εξέταση που έγινε στην εκπνοή του παρουσιάστηκε η ένδειξη 115 αντί 22 (κατηγορία 4). Ο συνήγορος του κατηγορούμενου αναφέρθηκε ιδιαίτερα στις οικογενειακές και προσωπικές περιστάσεις του κατηγορούμενου όπως αυτές φαίνονται και στην έκθεση που ετοιμάστηκε από το γραφείο Ευημερίας. Ο κατηγορούμενος είναι στην Κύπρο από το 2008, είναι ηλικίας 29 ετών, εργάζεται στις οικοδομές και περιστασιακά ως γκαρσόνι. Έχει την φροντίδα της μητέρας του που ασθενεί με ρευματοπάθεια ενώ έχουν προκύψει και οφειλές σε κλινική για την θεραπεία της. Άλλα μέλη της οικογένειας του δεν έχει στην Κύπρο. Ο συνήγορος του κατηγορούμενου ανέφερε ότι από την ημέρα του συμβάντος ο κατηγορούμενος έπαυσε να οδηγεί. Είναι λευκού ποινικού μητρώου και χωρίς βαθμούς ποινής. Σύμφωνα με το άρθρο 8 του Ν. 86/72, το αδίκημα της αμελούς οδήγησης (κατηγορίες 1 και 3), τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι ενός έτους ή με πρόστιμο €1708 ή και τις δύο ποινές. Το Δικαστήριο επίσης, σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 19 του ιδίου Νόμου, δύναται να επιβάλει και ποινή στέρησης της άδειας οδήγησης για τέτοιο χρονικό διάστημα ως ήθελε καθορίσει. Το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη του στην επιλογή της ποινής, τους ακόλουθους παράγοντες (βλ. Sentencing in Cyprus, 2nd ed, G. M. Pikis, σελ. 235 με αναφορά στην Diran Der Avedisian v. Ρ
(1969)2 CLR 57),
(1)το βαθμό αμέλειας,
(2)τις συνέπειες του δυστυχήματος,
(3)τυχόν αμέλεια άλλου εμπλεκόμενου προσώπου στο δυστύχημα, και
(4)τις προσωπικές περιστάσεις του κατηγορουμένου ειδικότερα σε σχέση με το μητρώο του ως οδηγού. Η συνήθης ποινή για αμελή οδήγηση είναι η ποινή προστίμου. Όπου η αμέλεια του κατηγορουμένου είναι ιδιαίτερα σοβαρή ή όπου ο κατηγορούμενος δεν είναι λευκού ποινικού μητρώου, ή και τα δύο, η ποινή προστίμου συνδυάζεται με στέρηση της άδειας οδήγησης (βλ. Sentencing in Cyprus, 2nd ed, G. M. Pikis, σελ. 235, 236). Ποινή φυλάκισης δεν μπορεί όμως να αποκλειστεί όπου επιδείχθηκε άκρως αδιάφορη για την ασφάλεια τρίτων συμπεριφορά (βλ. Sentencing in Cyprus, 2nd ed, G. M. Pikis, σελ. 239) ή όπου το αδίκημα συνοδεύεται και από την ταυτόχρονη διάπραξη και άλλων αδικημάτων. Σχετική είναι η Eleftheriades v. Republic
(1967)2 CLR 214, όπου το Ανώτατο Δικαστήριο επικύρωσε την επιβολή ποινής φυλάκισης 5 μηνών σε κατηγορούμενο που παρέβη κόκκινο σηματοδότη και συγκρούστηκε με άλλο όχημα τραυματίζοντας τους επιβαίνοντες. Βέβαια όπως αναφέρθηκε στην Mirachis v. Police
(1965)2 CLR 28, 32, το δικαστήριο θα πρέπει να καταφεύγει σε ποινή φυλάκισης ως το τελευταίο μέτρο και μόνο αφού άλλου είδους ποινές κριθούν ακατάλληλες. Αναφορικά με την 2η κατηγορία που αφορά εγκατάλειψη τόπου ατυχήματος χωρίς παροχή βοήθειας όπου προκλήθηκε ζημιά, το άρθρο 235Α
(2)
(3)του Κεφ. 154, προνοεί τα ακόλουθα: «235 Α.
(2)- Όποιος, αφού εμπλακεί σε ατύχημα το οποίο προκαλεί ζημιά σε περιουσία, εγκαταλείπει τον τόπο του ατυχήματος χωρίς παροχή βοήθειας, είναι ένοχος πλημμελήματος και υπόκειται σε φυλάκιση ενός χρόνου ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις χίλιες λίρες ή και στις δύο αυτές ποινές. ........
(3)Εκτός αν το Δικαστήριο για ειδικούς λόγους διατάξει διαφορετικά, αφού λάβει υπόψη όλες τις συνθήκες της υπόθεσης, πρόσωπο το οποίο καταδικάζεται δυνάμει του εδαφίου
(1)ή
(2)στερείται του δικαιώματος κατοχής άδειας οδηγού για περίοδο που δεν είναι μικρότερη του ενός χρόνου από της ημερομηνίας της καταδίκης, όπως το Δικαστήριο κρίνει σκόπιμο.» Άντλησα καθοδήγηση από τις αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου, Ιωάννου ν. Αστυνομίας
(2005)2 ΑΑΔ 389, Νικοδήμου ν. Αστυνομίας
(2011)2 ΑΑΔ 67, Πουμπουρής ν. Αστυνομίας
(2008)2 ΑΑΔ 1 και Σάββα ν Αστυνομίας
(2008)2 ΑΑΔ 242. Από τις εν λόγω αποφάσεις προκύπτει ότι επιδρούν ως μετριαστικοί παράγοντες ο πανικός που μπορεί να καταλάβει τη δεδομένη στιγμή τον εμπλεκόμενο και η μετέπειτα συμπεριφορά του. Η ποινή στέρησης της άδειας οδήγησης αποτελεί μέρος της συνολικής ποινής και πρέπει να δικαιολογείται με βάση τις αρχές που διέπουν την επιμέτρηση της ποινής. Τόσο τα γεγονότα που προσδιορίζουν τη σοβαρότητα του αδικήματος, όσο και οι προσωπικές συνθήκες του παραβάτη πρέπει να λαμβάνονται υπόψη για να διαπιστωθεί αν δικαιολογείται η αποστέρηση της άδειας του παραβάτη και η χρονική διάρκεια της αποστέρησης (βλ. Πουλλής v. Αστυνομίας
(2000)2 ΑΑΔ 57, Ελευθερίου ν. Αστυνομίας
(1992)2 ΑΑΔ 300, Stylianou v. The Police
(1962)2 CLR 152, Miltiadous v. The Police
(1970)2 CLR 81, Παναγίδου ν. Αστυνομίας
(1991)2 ΑΑΔ 448, Σαρίδης ν. Αστυνομίας
(1991)2 ΑΑΔ 465, Nicosia Police v. Djemal Ahmed, 3 RSCC 50). Το εύρος επιβολής ποινής στέρησης όταν θα επιβληθεί ποινή φυλάκισης συνεκτιμάται με την αναγκαιότητα της άδειας του κατηγορουμένου για επαναδραστηριοποίηση (βλ. Ευθυμίου ν. Αστυνομίας
(1989)2 ΑΑΔ 327, 329, Koumas Georghiou v The Police
(1967)2 CLR 290, Spiritos v. The Police
(1967)2 CLR 230 και Sherif v. The Police
(1974)2 CLR 16). Όσον αφορά το αδίκημα της οδήγησης καθ' υπέρβαση του επιτρεπόμενου ορίου αλκοόλης, η 4η κατηγορία δηλαδή, η προβλεπόμενη ποινή για την υπέρβαση που έχει διαπράξει ο κατηγορούμενος είναι ποινή φυλάκισης που δεν υπερβαίνει τα δύο χρόνια ή πρόστιμο που δεν υπερβαίνει τις €5000, ή σε στέρηση της άδειας οδήγησης για περίοδο που δεν υπερβαίνει τους 12 μήνες ή όλες τις ποινές (βλ. άρθρο 11
(1)(δ) του περί Οδικής Ασφάλειας Νόμου, Ν. 174/86, όπως τροποποιήθηκε). Έλαβα υπόψη μου τα γεγονότα ως έχουν τεθεί. Κρίνω ότι η οδήγηση του κατηγορουμένου ήταν άκρως αδιάφορη και επικίνδυνη για το κοινό. Η δε υπέρβαση του επιτρεπόμενου ορίου αλκοόλης ήταν πολύ ψηλή. Η οδική του συμπεριφορά αν και δεν έχει συνδεθεί με την κατανάλωση αλκοόλης οπότε, αν και το Δικαστήριο δεν μπορεί να εξάξει συγκεκριμένα συμπεράσματα επί αυτού, δεν μπορεί, εν πάση περιπτώσει, από το να θεωρηθεί οτιδήποτε άλλο από απαράδεκτη οδική συμπεριφορά. Έλαβα επίσης υπόψη μου τη παρέλευση μεγάλου χρονικού διαστήματος από την διάπραξη μέχρι την καταχώριση του κατηγορητηρίου (βλ. Παντελίδης ν. Αστυνομίας
(1989)2 ΑΑΔ 309, 312 και Temenos v Republic
(1984)2 CLR 425, 429, Γενικός Εισαγγελέας ν. Αρέστη
(1996)2 ΑΑΔ 267, 271, Γενικός Εισαγγελέας ν. Νεοκλέους
(2001)2 ΑΑΔ 48, 54 και Γενικός Εισαγγελέας ν. Αβρααμίδη
(1993)2 ΑΑΔ 355, 361) και μέχρι την επιβολή ποινής. Όλοι οι πιο πάνω παράγοντες όμως, θα επηρεάσουν το εύρος της ποινής αλλά δεν μπορούν να επηρεάσουν το είδος της ποινής που δεν μπορεί να είναι άλλη από τη στέρηση της ελευθερίας. Δεν αναφέρθηκε κανένας λόγος ως προς την αναγκαιότητα διατήρησης της άδειας οδήγησης του. Λαμβάνω όμως υπόψη τον παράγοντα χρόνο ως επίσης και το γεγονός ότι θα επιβληθούν ποινές φυλάκισης. Επιδεικνύοντας κάθε δυνατή επιείκεια, επιβάλλω στον κατηγορούμενο τις ακόλουθες ποινές:
(1)Στην 1η κατηγορία, ποινή φυλάκισης 2 μηνών. Στερείται της ικανότητας του να κατέχει ή να λαμβάνει άδεια για 6 μήνες από σήμερα.
(2)Στην 2η κατηγορία, ποινή φυλάκισης 2 μηνών. Επιβάλλονται 5 Βαθμοί Ποινής στην άδεια του. Στερείται της ικανότητας του να κατέχει ή να λαμβάνει άδεια για 6 μήνες από σήμερα.
(3)Στην 3η κατηγορία, ποινή φυλάκισης 2 μηνών. Στερείται της ικανότητας του να κατέχει ή να λαμβάνει άδεια για 6 μήνες από σήμερα.
(4)Στην 4η κατηγορία, ποινή φυλάκισης 4 μηνών. Στερείται της ικανότητας του να κατέχει ή να λαμβάνει άδεια για 6 μήνες από σήμερα. Οι ποινές φυλάκισης και στέρησης της άδειας οδήγησης να συντρέχουν. Προχωρώ να εξετάσω κατά πόσο υπάρχουν λόγοι αναστολής των ποινών φυλάκισης που επέβαλα. Η αναστολή ποινών φυλάκισης διέπεται από το άρθρο 3 του περί της Υφ' Όρων Αναστολής της Εκτελέσεως Ποινής Φυλακίσεως εις Ωρισμένας Περιπτώσεις Νόμου του 1972, Ν. 95/72, όπως τροποποιήθηκε από τον Ν.186(Ι)/2003. Η διακριτική ευχέρεια του δικαστηρίου για αναστολή της ποινής φυλάκισης έχει διευρυνθεί, έτσι ώστε αυτή αποφασίζεται, εάν δικαιολογείται, στη βάση του συνόλου των περιστάσεων της υπόθεσης και των προσωπικών περιστατικών του κατηγορουμένου (βλ. Siminoiu v. Αστυνομίας
(2012)2 ΑΑΔ 699 και Κωνσταντίνου ν. Αστυνομίας
(2009)2 ΑΑΔ 583). Τα όρια της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου δεν περιορίζονται με αναφορά σε συγκεκριμένους παράγοντες και δη με αναφορά σε παράγοντες οι οποίοι έχουν ήδη ληφθεί υπόψη κατά την επιμέτρηση της ποινής (βλ. Παπαπαντελή ν Δημοκρατίας, Π.Ε. 17/10/2016). Παράγοντες που λαμβάνονται υπόψη είναι (βλ. Demetriou v. R.
(1976)2 J.S.C. 386 και Γενικός Εισαγγελέας v. Φανιέρου
(1996)2 ΑΑΔ 303),
(1)η σοβαρότητα των περιστατικών και το κίνητρο,
(2)το μητρώο του κατηγορούμενου και η αναγκαιότητα αποτροπής,
(3)η διαγωγή του κατηγορούμενου μετά τη διάπραξη του αδικήματος, ιδιαίτερα η παρουσία ή απουσία στοιχείων μεταμέλειας. Έλαβα υπόψη μου την ηλικία του κατηγορουμένου, τις οικονομικές και οικογενειακές του περιστάσεις, την παρατηρηθείσα καθυστέρηση, το μητρώο του, τις εργασιακές του ανάγκες, τις οικογενειακές του ανάγκες αλλά και την εξάρτηση της μητέρας του από τον ίδιο όχι μόνο της οικονομικής αλλά και της ψυχικής. Κρίνω ότι οι προαναφερθέντες λόγοι συνιστούν, υπό τις περιστάσεις, λόγους που να δικαιολογούν την αναστολή των επιβληθεισών ποινών φυλάκισης. Ως εκ τούτου οι ποινές φυλάκισης αναστέλλονται για 3 έτη από σήμερα. (Το Δικαστήριο εξηγεί σε απλή γλώσσα τις συνέπειες διάπραξης αδικήματος κατά την περίοδο αναστολής) (Υπ.).............. Ν. Γεωργιάδης, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο