Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου ν. Λεωνίδα Λεωνίδου, Αριθμός Υπόθεσης: 5042/2016, 15/3/2017

(6)(β) του Ν.112

(1)/

1. Με τις λεπτομέρειες αδικήματος της 3ης κατηγορίας, του καταλογίζεται ότι κατά το χρόνο και τόπο που αναφέρεται στην 1η κατηγορία (στις 26/6/2015, στην αυλή της κατοικίας της Γλυκερίας Δημητρίου στην Αχέλεια) προκάλεσε τρόμο στο Γιώργο Νικολαΐδη από την Αχέλεια, απειλώντας τον ότι θα επαγάγει βλάβη στο πρόσωπό του με τις φράσεις «εν να σε παίξω», «εν να σε σκοτώσω, τρώει σε τζιαι σένα η κκελέ σου.» Η υπόθεση καταχωρήθηκε στις 21/8/2016 και είναι ορισμένη για ακρόαση, στις 11/4/
2. Στις 18/1/2017, ο κατηγορούμενος καταχώρησε την υπό κρίση αίτηση, με την οποία ζητά διάταγμα με το οποίο να διατάσσεται ο Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου να του επιστρέψει το όπλο του με αριθμό κατασκευής κοντάκι U62771B και με αριθμό κάννης 511217, το οποίο παραλήφθηκε από την οικία του και κρατείται μέχρι σήμερα από την Αστυνομία. Η αίτηση βασίζεται στο άρθρο 170 του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155, στο άρθρο 23 του Συντάγματος και τέλος, στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται η αίτηση εκτίθενται στην επισυνημμένη ένορκη δήλωση του κατηγορούμενου. Σύμφωνα με αυτά: Ο ίδιος είναι ο ιδιοκτήτης του επίδικου όπλου. Η Αστυνομία προέβηκε σε κατάσχεσή του από την οικία του, βάσει διατάγματος, ημερομηνίας 21/8/2015, στα πλαίσια διερεύνησης της παρούσας υπόθεσης εναντίον του. Το όπλο κατασχέθηκε για το λόγο ότι οι παραπονούμενοι προέβησαν σε αβάσιμους ισχυρισμούς εναντίον του, υποστηρίζοντας ότι τους απείλησε και ότι φοβούνται τη ζωή τους. Η παράγραφος 4 της ένορκης δήλωσης ακολουθεί αυτούσια: «Ενόψει του ότι έχω υποβληθεί σε σχετικές εξετάσεις από ψυχίατρο που εργάζεται στον δημόσιο τομέα και υπάρχει σχετική βεβαίωση εκ μέρους του ότι έχω σώας τας φρένας και δεν αποτελώ κίνδυνο, δημόσιο ή μη, ζητώ από το Δικαστήριο όπως εκδώσει διάταγμα με το οποίο ο Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου να διατάσσεται να μου επιστρέψει το προαναφερθέν όπλο που κρατείται ως τεκμήριο, καθότι το χρειάζομαι για να επιδοθώ στο κυνήγι που αποτελεί μια από τις ενασχολήσεις μου και συνάμα συνταγματικό μου δικαίωμα αφού κατέχω άδεια κυνηγίου.» Η Αστυνομία καταχώρησε ένσταση στην αίτηση η οποία εδράζεται σε δυο λόγους. Σύμφωνα με τον πρώτο, οι ισχυρισμοί του κατηγορούμενου που υποστηρίζουν την αίτηση είναι γενικοί και αόριστοι. Σύμφωνα με το δεύτερο, οι εν λόγω ισχυρισμοί είναι ανυπόστατοι και αβάσιμοι και δεν έχουν σχέση με την αναγκαιότητα κράτησης του τεκμηρίου. Η ένσταση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του αστυφύλακα 4548 Σπύρου Ιωάννου, από την οποία προκύπτουν τ' ακόλουθα, τα οποία και θεωρώ αποδεδειγμένα, καθότι επιβεβαιώνονται από το περιεχόμενο αριθμού εγγράφων - που επισυνάπτονται στη δήλωση του μάρτυρα -, το οποίο δεν αμφισβητείται από τον κατηγορούμενο καθώς και από διάφορα στοιχεία του φακέλου: Το επίδικο όπλο κατασχέθηκε από την οικία του κατηγορούμενου στο πλαίσιο διερεύνησης υπόθεσης απειλής βιαιοπραγίας εναντίον του, κατά παράβαση του άρθρου 91 του Ποινικού Κώδικα. Σε σχέση με αυτό καθώς και άλλα δυο όπλα, η Αστυνομία, στις 21/8/2015, στο πλαίσιο μονομερούς αίτησης που καταχώρησε την ίδια μέρα, εξασφάλισε διάταγμα κατακράτησης και των τριών όπλων «..μέχρι την ολοκλήρωση των αστυνομικών εξετάσεων και μέχρι την ολοκλήρωση της ποινικής διαδικασίας που θα εγερθεί σε σχέση με αυτά..». Το σχετικό διάταγμα (τεκμήριο Α στην ένορκη δήλωση του αστυφύλακα 4548 Ιωάννου που υποστηρίζει του λόγους ένστασης στην υπό κρίση αίτηση) διαλαμβάνει πρόνοια για επίδοσή του στους καθ' ων αίτηση, δηλαδή, στον κατηγορούμενο και σ' ακόμη ένα πρόσωπο, εντός τριών ημερών από την έκδοσή του. Από το περιεχόμενο της αίτησης, η οποία οδήγησε στην έκδοση του εν λόγω διατάγματος, περιλαμβανομένης της νομική της βάσης καθώς και από το περιεχόμενο της υποστηρικτικής της ένορκης δήλωσης είναι σαφές, ότι, αυτή βασίζεται στο άρθρο 32 του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, το οποίο, όπως αναφέρεται στη θεμελιακή, θα έλεγα, υπόθεση, Concrete Mix Ltd ν. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 360, αποτελεί τμήμα των διατάξεων της Ποινικής Δικονομίας που διέπουν και ρυθμίζουν την κατάσχεση αντικειμένων για τους σκοπούς των αστυνομικών ανακρίσεων και την προσαγωγή τους ως μαρτυρία σε ποινική δίκη. Αυτονόητο πως, το Δικαστήριο που εξέδωσε το εν λόγω Διάταγμα βασίστηκε στο εδάφιο 1 του άρθρου 32. Για να συνεχίσω, παρότι δε γνωρίζω κατά πόσο ο κατηγορούμενος έχει αμφισβητήσει καθοιονδήποτε τρόπο το εν λόγω διάταγμα, η ουσία έγκειται στο γεγονός, ότι, αυτό - για να επαναλάβω - όπως προκύπτει από το σώμα του εκδόθηκε τόσο για ανακριτικούς όσο και για αποδεικτικούς σκοπούς. Και, με δεμένο ότι στις 21/8/2016, εναντίον του κατηγορούμενου καταχωρήθηκε η παρούσα υπόθεση - ορισμένη για ακρόαση, στις 11/4/2017 -, η οποία περικλείει και 4 κατηγορίες απειλής, κατά παράβαση του άρθρου 91Α του Ποινικού Κώδικα, ανάμεσά τους και η 3η κατηγορία, με την οποία του καταλογίζεται ότι στον ουσιώδη χρόνο προκάλεσε τρόμο σε συγκεκριμένο πρόσωπο, απειλώντας το με τις φράσεις «εν να σε παίξω», «εν να σε σκοτώσω,.» προκύπτουν δυο βασικά συμπεράσματα, καταλυτικής, θα έλεγα, σημασίας, για την έκβαση της υπό κρίση αίτησης: αρχίζοντας από το πρώτο, η κράτηση του επίδικου τεκμηρίου είναι αναγκαία για σκοπούς απόδειξης και στοιχειοθέτησης της παρούσας υπόθεσης και ειδικά των κατηγοριών απειλής. Το δεύτερο - άμεσα σχετικό με το πρώτο -, η Αστυνομία, δυνάμει του σχετικού διατάγματος, ημερομηνίας 21/8/2015 δικαιούται να κατακρατεί το εν λόγω τεκμήριο μέχρι και την αποπεράτωση της υπόθεσης. Απ' εκεί και πέρα, ο ισχυρισμός του κατηγορούμενου, ότι το επίδικο όπλο κατασχέθηκε για το λόγο ότι οι παραπονούμενοι στην παρούσα υπόθεση προέβησαν σε αβάσιμους ισχυρισμούς εναντίον του, ότι τους απείλησε και ότι φοβούνται για τη ζωή τους, προφανώς δεν μπορεί να εξεταστεί στο πλαίσιο της παρούσας αίτησης, αλλά, κατά την ακρόαση της υπόθεσης. Τέλος, ο ισχυρισμός του ότι έχει υποβληθεί σε εξετάσεις από ψυχίατρο και υπάρχει βεβαίωση εκ μέρους του (η οποία, εν πάση περιπτώσει, δεν επισυνάπτεται) ότι έχει σώας τας φρένας και δεν αποτελεί κίνδυνο, δημόσιο ή μη, είναι άσχετος και με τους δυο λόγους για τους οποίους διατάχθηκε η κατακράτηση του επίδικου όπλου του, επομένως, ούτε και μπορεί να αποτελεί βάσιμο λόγο για να διαταχθεί η επιστροφή του στον ίδιο. Αυτό ισχύει και για τον ισχυρισμό του ότι χρειάζεται το όπλο για να επιδοθεί στο κυνήγι, που αποτελεί μια από τις ενασχολήσεις του και συνάμα συνταγματικό του δικαίωμα, αφού κατέχει άδεια κυνηγίου. Προστίθενται και τα εξής, τα οποία αποτελούν απάντηση σε όσα αναφέρει ο ευπαίδευτος δικηγόρος του στο πλαίσιο της γραπτής του αγόρευσης, με αναφορά στα άρθρα 23 του Συντάγματος και 170 του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, επί των οποίων εδράζεται και η αίτηση: Κανένας από τους λόγους που επικαλείται ο κ. Πίτρος στοιχειοθετεί τη θέση του κατηγορούμενου, ότι, η - καθόλα νόμιμη, κατά τη γνώμη μου -κατακράτηση του επίδικου όπλου του παραβιάζει οποιοδήποτε δικαίωμά του πάνω σ' αυτό, το οποίο διασφαλίζει το άρθρο 23 του Συντάγματος. Εν πάση περιπτώσει, τέτοιου είδους ισχυρισμοί μπορούν κάλλιστα να τεθούν κατά την ακρόαση της υπόθεσης. Απ' εκεί και πέρα, το άρθρο 170 του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, το οποίο επικαλείται ο κατηγορούμενος για σκοπούς ενεργοποίησης της δικαιοδοσίας μου να αποδεχτώ την αίτηση θεωρώ πως δεν ισχύει στην περίπτωσή του. Δεδομένου η κατακράτηση του επίδικου όπλου διατάχθηκε από το Δικαστήριο, βάσει του άρθρου 32

(1)του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, για ανακριτικούς και αποδεικτικούς σκοπούς, η κατακράτησή του καθώς και η αποδέσμευσή του συναρτώνται απόλυτα με την εκπλήρωση των σκοπών αυτών. Και, με δεδομένο επίσης, ότι, εναντίον του κατηγορούμενου καταχωρήθηκε η παρούσα υπόθεση, που είναι ορισμένη για ακρόαση και καθώς ήδη έχει κριθεί το επίδικο όπλο είναι αναγκαίο για σκοπούς απόδειξης και στοιχειοθέτησης αριθμού κατηγοριών της, ακόμη και να μ' έπειθε ο κατηγορούμενος, ότι αυτό δεν απαιτείται για το σκοπό αυτό, η αίτησή του, σε εφαρμογή και όσων αναφέρονται στην Concrete (ανωτέρω), θα έπρεπε να είχε ως νομικό υπόβαθρο το άρθρο 32

(3)του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου και όχι το άρθρο 170, το οποίο, όπως είναι ταξινομημένο στις συμπληρωματικές διατάξεις του συγκεκριμένου νόμου, κατά τη γνώμη μου οριοθετεί τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου για διάθεση περιουσίας που τελεί υπό την κατοχή της Αστυνομίας, μετά το πέρας της ποινικής διαδικασίας, σε σχέση με την οποία η περιουσία περιήλθε στην κατοχή της Αστυνομίας. Κάτι που βέβαια, στην περίπτωση του κατηγορούμενου, δεν ισχύει. Κατ' ακολουθία όλων των παραπάνω διαπιστώσεων και συμπερασμάτων μου, η αίτηση απορρίπτεται. Αναφορικά με τα έξοδα παρατηρώ τα εξής: Δεδομένου ότι η παρούσα διαδικασία είναι πολιτική και όχι ποινική (βλ. την Ησαΐα κ.ά. ν. Αστυνομίας

(2013)2 Α.Α.Δ. 669) και η Αστυνομία που είναι ο επιτυχών διάδικος έχει ζητήσει έξοδα, αυτά, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο επιδικάζονται υπέρ της Αστυνομίας και σε βάρος του κατηγορούμενου. (Υπ.) ............ Κ. Κωνσταντίνου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής ../ΚΚ Αναφορά: Πολιτική - Αίτηση επιστροφής τεκμηρίων.