Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου ν. Cristian Marius Guiu, Aρ. Υπόθεσης 1407/17, 9/5/2017

(1)του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154, όπως τροποποιήθηκε - κατηγορία

1. Το Δικαστήριο κατόπιν παράκλησης της Υπεράσπισης και την σύμφωνη γνώμη της Κατηγορούσας Αρχής παραχώρησε την άδεια όπως για σκοπούς επιβολής ποινής ληφθεί υπόψη η υπόθεση του ΤΑΕ Λεμεσού με αριθμό Σ/311/17 η οποία αφορά στα αδικήματα της διάρρηξης κτηρίου, κλοπής και κακόβουλης ζημίας τα οποία διαπράχθηκαν μεταξύ των ημερομηνιών 6.2.17-7.2.17 στον παιγνιδότοπο με την ονομασία Playland στην οδό Θ. Ποταμιανού 40-46 στα Κάτω Πολεμίδια της επαρχίας Λεμεσού. Σύμφωνα με τα γεγονότα από την διάρρηξη του παιγνιδότοπου κλάπηκε περιουσία συνολικής αξίας Ευρώ 990,00 σεντ ενώ η ζημιά στις 4 μηχανές που παραβιάσθηκαν ανέρχεται στο συνολικό ποσό των Ευρώ 300,00 σεντ. Ο Κατηγορούμενος συνδέθηκε επιστημονικά και στα πλαίσια ανακριτικής του κατάθεσης παραδέχθηκε την διάπραξη των πιο πάνω αδικημάτων. Κατηγορηθείς δε γραπτώς, επίσης, παραδέχθηκε. Ως λόγο για την διάπραξη υπέδειξε το ότι είναι χρήστης ναρκωτικών. Δεν προτίθεμαι να παραθέσω τα γεγονότα της υπόθεσης. Αυτά παρουσιάσθηκαν από την Κατηγορούσα Αρχή σε γραπτή μορφή και συγκεκριμένα με την παρουσίαση Εκθέσεων Γεγονότων της Αστυνομίας οι οποίες κατατέθηκαν στον φάκελο του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα δεν αμφισβητήθηκαν από την Υπεράσπιση και τα έχω κατά νου κατά την επιμέτρηση της ποινής. Σύμφωνα με την Κατηγορούσα Αρχή ο Κατηγορούμενος είναι λευκού ποινικού μητρώου. Ο ευπαίδευτος συνήγορος της Υπεράσπισης στα πλαίσια της αγόρευσής του για μετριασμό της ποινής υιοθέτησε το περιεχόμενο της έκθεσης του Γραφείου Ευημερίας που ετοιμάσθηκε για τον Κατηγορούμενο κατόπιν οδηγιών του Δικαστηρίου. Εισηγήθηκε όπως το Δικαστήριο επιδείξει την μέγιστη δυνατή επιείκεια στον Κατηγορούμενο, σε περίπτωση δε που το Δικαστήριο κρίνει ότι η αρμόζουσα ποινή είναι η ποινή της στερητικής της ελευθερίας όπως διατάξει την αναστολή της έκτισής της ώστε να δώσει την δυνατότητα στον Κατηγορούμενο να ακολουθήσει θεραπευτικό πρόγραμμα στο ίδρυμα Αγία Σκέπη. Στην εν λόγω έκθεση αναφέρονται, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα. Ο Κατηγορούμενος κατάγεται από την Ρουμανία, είναι ηλικίας 36 ετών και προέρχεται από οικογένεια χαμηλής κοινωνικοοικονομικής κατάστασης. Η μητέρα του είναι ηλικίας 60 ετών και τον τελευταίο χρόνο βρίσκεται στην Αγγλία όπου και εργάζεται ως καθαρίστρια σε Νοσοκομείο. Ο πατέρας του διαμένει στην Πάφο. Είναι ηλικίας 64 ετών και εργάζεται ως τεχνικός υπάλληλος σε ξενοδοχειακή μονάδα. Ο Κατηγορούμενος είναι το δεύτερο σε σειρά από τα δύο παιδιά της οικογένειας. Ο αδελφός του ηλικίας 40 ετών είναι έγγαμος και εργάζεται και διαμένει με την οικογένεια του στην Ελλάδα. Οι σχέσεις του Κατηγορούμενου με τα μέλη της οικογένειας του περιγράφηκαν ως μέτριες. Ο Κατηγορούμενος στην ηλικία των 9 ετών μετάβηκε με την οικογένεια του στη Θεσσαλονίκη για σκοπούς εργασίας των γονέων του αλλά και για μια καλύτερη ζωή. Λόγω χαμηλής επίδοσης και έλλειψης ενδιαφέροντος δεν κατάφερε να ολοκληρώσει την φοίτηση του στο δημοτικό σχολείο και κατά την εφηβική του ηλικία φοίτησε για δύο χρόνια στο σύστημα μαθητείας στον κλάδο ηλεκτρολόγων. Από νεαρή ηλικία εργαζόταν μαζί με τον πατέρα του ως τεχνικός σε εταιρεία εγκαταστάσεων μηχανημάτων για πισίνες και από το 2007 λειτούργησε μαζί με τον πατέρα του την δική του εταιρεία η οποία ασχολείτο με την εγκατάσταση μηχανημάτων για πισίνες. Το 2010 λόγω οικονομικής κρίσης που παρουσιάστηκε στην χώρα ο Κατηγορούμενος και ο πατέρας του αναγκάστηκαν να διακόψουν την λειτουργία της επιχείρησης τους και να εγκατασταθούν στην Κύπρο για σκοπούς εργασίας. Κατά την παραμονή του στην Κύπρο ο Κατηγορούμενος εργοδοτήθηκε μαζί με τον πατέρα του ως τεχνικός σε ξενοδοχειακή μονάδα, επάγγελμα το οποίο ασκούσε μέχρι το 2016 περίπου. Έκτοτε είναι άνεργος και συντηρείται οικονομικά από τα μηνιαία εισοδήματα της συζύγου του. Τον γάμο του με την σύζυγό του, η οποία είναι συμπατριώτισσά του, ο Κατηγορούμενος τον τέλεσε το έτος
2. Η σύζυγός του είναι ηλικίας 28 ετών και με αυτή ο Κατηγορούμενος απέκτησε ένα υιό ηλικίας 8 ετών. Η οικογένεια αρχικά διέμενε σε ενοικιαζόμενο διαμέρισμα στην Θεσσαλονίκη και από το 2010 για σκοπούς εργασίας του ζεύγους εγκαταστάθηκαν και διαμένουν σε ενοικιαζόμενο διαμέρισμα στην επαρχία Πάφου. Η σύζυγος τα τελευταία 4 χρόνια εργάζεται σταθερά ως ξενοδοχειακή υπάλληλος λαμβάνοντας μηνιαίο μισθό ύψους Ευρώ 740,00 σεντ. Για ενοίκιο καταβάλλουν το ποσό των Ευρώ 270,00 σεντ μηνιαίως. Ο Κατηγορούμενος τον τελευταίο 1½ χρόνο είναι άνεργος. Οι σημερινές σχέσεις του ζεύγους είναι ικανοποιητικές παρά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν. Το ζεύγος δεν διαθέτει περιουσία, κινητή ή ακίνητη. Ούτε και αποταμιεύσεις. Ο Κατηγορούμενος είναι χρήστης εξαρτησιογόνων ουσιών από την ηλικία των
3. Επίσης για μεγάλο χρονικό διάστημα, περίπου 5 χρόνια, έχοντας τη βοήθεια ειδικών, κατάφερε να διακόψει την χρήση. Τα τελευταία, όμως, 2½ χρόνια ξεκίνησε και πάλι την χρήση ναρκωτικών ουσιών. Κατά την κράτησή του έχει συνεργασία με τις Υπηρεσίες Ψυχικής Υγείας του Τμήματος των Φυλακών. Ο λόγος που προέβηκε στην διάπραξη των αδικημάτων που αντιμετωπίζει είναι η εξάρτηση του από τις ναρκωτικές ουσίες. Κατά την αγόρευσή του για μετριασμό της ποινής ο κύριος Τηλεμάχου τόνισε ότι η εξάρτηση του Κατηγορούμενου από τα ναρκωτικά είναι η πηγή της παραβατικής του συμπεριφοράς. Υπήρξε χρήστης ηρωίνης για 13 χρόνια. Με την γέννηση του παιδιού του κατάφερε να απαλλαγεί. Το 2015, όμως, κύλησε ξανά στον βούρκο των ναρκωτικών με αποτέλεσμα να απωλέσει την εργασία του και τα προβλήματα να διογκώνονται. Αδιαφορούσε για την σύζυγο και το παιδί του. Έγνοια του ήταν μόνο η εξασφάλιση της δόσης του. Έπαιρνε με την βία χρήματα από την γυναίκα του για να εξασφαλίσει την πολυπόθητη δόση του. Έφθασε δε μέχρι και το σημείο να πουλήσει το ποδήλατο της συζύγου του για το ποσό των Ευρώ 40,00 σεντ για να αγοράσει ναρκωτικά. Σήμερα είναι χρήστης κρυσταλλικής μεθαδόνης κοινώς γνωστή ως crystal ice. Έχει, επίσης, διαγνωσθεί με ηπατίτιδα τύπου Β. Έχει νομολογηθεί ότι η σοβαρότητα που προσδίδεται στο αδίκημα από τον Νομοθέτη, όπως προσδιορίζεται από το ανώτατο όριο ποινής, συνιστά ένα από τους παράγοντες που συνθέτουν την σοβαρότητα του αδικήματος. Το στοιχείο αυτό λαμβάνεται υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής και συνεκτιμάται με τα γεγονότα της υπόθεσης τόσο για την επιλογή του τύπου της ποινής όσο και για τον καθορισμό της έκτασής της (Βλ. Δημοκρατία ν. Κυριάκου

(1990)2 ΑΑΔ 264). Όπως τέθηκε στην υπόθεση Λεβέντης ν. Αστυνομίας

(1999)2 ΑΑΔ 632: «το μέγιστο ύψος της ποινής που προβλέπεται από τον Νόμο είναι η αρχή από την οποία ξεκινά το Δικαστήριο για να επιμετρήσει την ποινή». Υπό το φως των πιο πάνω ο Κατηγορούμενος αντιμετωπίζει αρκετά σοβαρές κατηγορίες. Το αδίκημα της διάρρηξης κτηρίου είναι κακούργημα και τιμωρείται με μέγιστη ποινή φυλάκισης 7 ετών. Το αδίκημα της κλοπής είναι, επίσης, κακούργημα και τιμωρείται με μέγιστη ποινή φυλάκισης 3 ετών. Το αδίκημα της κακόβουλης ζημίας είναι ελαφρύτερο σε σοβαρότητα. Είναι πλημμέλημα και τιμωρείται με μέγιστη ποινή φυλάκισης 2 ετών ή πρόστιμο που δεν υπερβαίνει το ισόποσο σε Ευρώ των Λ.Κ.1.500,00 σεντ ή και τις δύο αυτές ποινές. Η σοβαρότητα των υπό τιμωρία αδικημάτων υπογραμμίζεται και μέσα από την Νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Στην υπόθεση Γεωργίου άλλως Καμμούγιαρος ν. Αστυνομίας

(2003)2 ΑΑΔ 565 το Εφετείο με παραπομπή σε παλαιότερη Νομολογία σημειώνει ότι τα αδικήματα των κλοπών και των διαρρήξεων είναι σε έξαρση γι' αυτό και επιβάλλεται η ανακοπή αυτού του είδους της εγκληματικότητας η οποία έχει κλονίσει σοβαρά την εμπιστοσύνη του κοινού στους θεσμούς της δημόσιας ασφάλειας. Η αυστηρότητα των ποινών είναι κατά την πιο πάνω απόφαση ένας τρόπος πάταξης του φαινομένου. Σχετική είναι, επίσης, η υπόθεση Παναγή ν. Δημοκρατίας

(1993)2 ΑΑΔ 47 όπου υπογραμμίστηκε ότι η διάπραξη διαρρήξεων έχει εξελιχθεί σε κοινωνική μάστιγα γι' αυτό και πρέπει να επιβάλλονται αποτρεπτικές ποινές. Στην υπόθεση David Piliev v. Αστυνομίας

(2005)2 ΑΑΔ 587 λέχθηκαν τα εξής: «Τα αδικήματα των διαρρήξεων και κλοπών είναι αδικήματα τα οποία απασχολούν τα δικαστήρια σχεδόν καθημερινά. Αυτό επιβάλλει αντιμετώπιση των παραβατών κατά τρόπο που να συμβάλλει στην αποτροπή διάπραξης τέτοιων αδικημάτων. Η ανάγκη αυτή τονίστηκε κατ' επανάληψη». Στην υπόθεση Παναγιώτου (Αντάρτης) ν. Δημοκρατίας

(1997)2 ΑΑΔ 138 το θέμα της ποινής σε αδικήματα διαρρήξεων και κλοπών προσεγγίσθηκε ως εξής: «Η ανάγκη για την αυστηρή αντιμετώπιση των πιο πάνω αδικημάτων λόγω κυρίως της συχνότητας τους έχει τονιστεί επανειλημμένα από το Ανώτατο Δικαστήριο (Βλ. Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Ανδρέου

(1994)2 ΑΑΔ 194, Dirazo v. Δημοκρατίας

(1992)2 ΑΑΔ 197, Φιλίππου ν. Αστυνομίας

(1994)2 ΑΑΔ 113, Al-Awar κ.α. ν. Δημοκρατίας

(1992)2 ΑΑΔ 160). Μάλιστα πολύ πρόσφατα (βλ. Παναγίδης ν. Δημοκρατίας Ποινική Έφεση 6239/18.4.97), η απόφαση του Εφετείου αρχίζει με τη θλιβερή διαπίστωση πως τα τελευταία χρόνια το έγκλημα στην Κύπρο παρουσιάζει αυξητική τάση. Καταλήγει δε με τη διακήρυξη της υποστήριξης του Εφετείου σε αυστηρές ποινές για τέτοιου είδους συμπεριφορά. Στην ίδια απόφαση επισημαίνονται τα πιο κάτω: «οι κλοπές, οι διαρρήξεις και άλλα ομοειδή αδικήματα είναι στην πρώτη γραμμή της εγκληματικότητας χωρίς να δείχνουν σημεία κάμψης. Σημειώνεται αντίθετα έξαρση. Τα δικαστήρια αντιμετώπισαν τέτοια εγκλήματα με αυστηρότητα γιατί προκαλούν ρήγματα στην έννομη τάξη και διαβίωση και διαβρώνουν συνάμα το αίσθημα ασφάλειας του πολίτη». Τέλος, κρίνω σκόπιμο να κάνω αναφορά στην υπόθεση Dos Santos v. Δημοκρατίας

(2005)2 ΑΑΔ 297. Η εν λόγω υπόθεση παρόλο που αφορούσε σε προμήθεια ναρκωτικών είναι ενδεικτική καθότι σε αυτήν εκφράζεται η ανησυχία του Εφετείου για την ολοένα αυξανόμενη εγκληματικότητα και την ανάγκη όπως μη γίνεται ανεκτή από τα Δικαστήρια εγκληματική συμπεριφορά που αναγκάζει τους πολίτες αμυνόμενους να αλλάξουν συνήθειες που χαρίζουν καλή ποιότητα ζωής στον τόπο μας. Παραθέτω το πιο κάτω χαρακτηριστικό απόσπασμα του τότε Προέδρου του Ανωτάτου Δικαστηρίου: «Μας προκαλεί θλίψη και ανησυχία η συνεχής εκμετάλλευση από εγκληματίες των συνθηκών και συνηθειών ζωής που επικρατούν στη χώρα μας, όπου οι άνθρωποι επιθυμούν να ζουν μέσα σε συνθήκες ασφάλειας και αμοιβαίας εμπιστοσύνης. Οι κάτοικοι θέλουν να έχουν τις πόρτες και τα παράθυρα των σπιτιών τους ανοιχτά, επιθυμούν να εισέρχονται στη χώρα μας εκατομμύρια τουρίστες, χωρίς να υποβάλλονται στις συνήθεις ταλαιπωρίες τελωνειακού ελέγχου. Οι άνθρωποι έμαθαν να αφήνουν ενίοτε εκτεθειμένη την περιουσία τους, πιστεύοντας πώς δεν θα κλαπεί ή καταστραφεί. Θέλουν να κινούνται ελεύθερα στους δρόμους χωρίς να φοβούνται πως θα ληστευθούν. Αυτές οι συνήθειες χαρίζουν την καλή ποιότητα ζωής στη χώρα μας. Δεν μπορεί, επομένως, να γίνει ανεχτή η εγκληματικότητα που αναγκάζει την Πολιτεία και τους πολίτες, αμυνόμενοι, να μεταβάλουν αυτές τις συνήθειες». Ο ρυθμός με τον οποίο τα υπό τιμωρία αδικήματα διαπράχθηκαν επιτείνει την σοβαρότητα τους. Συγκεκριμένα μέσα σε ένα χρονικό διάστημα 5 μηνών, ήτοι από τις 29.9.16 μέχρι τις 25.2.17, ο Κατηγορούμενος διέπραξε 14 συνολικά διαρρήξεις κτηρίων συνοδευόμενες από κλοπές και μια 15η κλοπή. Επιβαρυντικό, επίσης, στοιχείο είναι και η μεγάλη ποσότητα της κλαπείσας περιουσίας όπως από το ίδιο το κατηγορητήριο αλλά και τα γεγονότα γενικότερα καταμαρτυρείται. Συγκεκριμένα το σύνολο της αξίας της κλαπείσας περιουσίας περιλαμβανομένης και της υπόθεσης του ΤΑΕ Λεμεσού με αριθμό Σ/311/17 ανέρχεται στο ποσό των Ευρώ 14.980,00 σεντ. Οι πράξεις του Κατηγορούμενου καταδεικνύουν συμπεριφορά που στρέφεται όχι μόνο ενάντια στην ιδιωτική περιουσία αλλά και την ίδια την έννομη τάξη αφού διαβρώνουν το αίσθημα ασφάλειας του κοινού. Δεν είναι υπερβολή να λεχθεί ότι ο Κατηγορούμενος ενήργησε χωρίς φραγμό. Ενδεικτικό τούτου είναι ο μεγάλος αριθμός διαρρήξεων και κλοπών που διέπραξε και, μάλιστα, μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα. Προκαλούν, επίσης, τον αποτροπιασμό αλλά και την έντονη ανησυχία. Καθιστούν δε αναγκαία και προεξάρχουσας σημασίας την προστασία του ευρύτερου κοινωνικού συνόλου από την εγκληματική του συμπεριφορά. Οι ιδιοκτήτες και κάτοχοι κτηρίων πρέπει να διακατέχονται από το αίσθημα της ασφάλειας και της βεβαιότητας για την περιουσία τους και την πεποίθηση ότι αυτή θα παραμείνει άθικτη από εγκληματικές συμπεριφορές του είδους που επέδειξε ο Κατηγορούμενος. Σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να γίνονται ανεκτές συμπεριφορές όπως αυτή που επέδειξε ο Κατηγορούμενος. Τα Δικαστήρια έχουν ευθύνη μέσω των κατάλληλων ποινών να συμβάλουν στην εμπέδωση αυτού του αισθήματος προστατεύοντας τα δικαιώματα και την περιουσία των πολιτών με τρόπο αποτελεσματικό. Η σοβαρότητα ενός αδικήματος δεν εμποδίζει το Δικαστήριο να επιβάλει εκείνο το είδος της ποινής που κατά την κρίση του τα περιστατικά που περιβάλλουν την υπόθεση και τον αδικοπραγούντα δικαιολογούν. Αποτελεί αξίωμα ότι η ανάγκη για αυστηρή αντιμετώπιση δεν μειώνει την παράλληλη ανάγκη εξατομίκευσης της ποινής σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση ώστε αυτή να αρμόζει στις συνθήκες του παραβάτη και να προσιδιάζει στην προσωπικότητά του. Όπως χαρακτηριστικά τέθηκε στην υπόθεση Φιλίππου ν. Αστυνομίας

(1989)2 ΑΑΔ 245 ακόμα και όταν υπάρχει ανάγκη επιβολής αποτρεπτικής ποινής, τούτο, σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει ότι ατονεί το καθήκον εξατομίκευσής της. Αναμφίβολα, η εξατομίκευση είναι αναγκαία σε κάθε περίπτωση. Αποτελεί μέρος της διαδικασίας που έχει ως αντικείμενο την δίκαιη μεταχείριση των ενόχων κάθε εγκληματικής πράξης. Παράλληλα, είναι σαφώς νομολογημένο ότι η εξατομίκευση της ποινής δεν μπορεί να υποβαθμίσει την σοβαρότητα ενός αδικήματος και την ανάγκη πρόσδοσης αποτρεπτικού χαρακτήρα στην τιμωρία αδικημάτων όπως είναι τα υπό τιμωρία αδικήματα. Ούτε και πρέπει να οδηγεί στην ουδετεροποίηση της αποτελεσματικότητας του νόμου ή την εξουδετέρωση του αποτρεπτικού χαρακτήρα της ποινής που επιβάλλει η φύση και τα περιστατικά ενός αδικήματος (Βλ. Antoniades v. Police

(1986)2 CLR 21) και Κωνσταντίνου ν. Δημοκρατίας

(1989)2 ΑΑΔ 224). Δηλαδή, όπου διαπιστώνεται η αναγκαιότητα επιβολής αποτρεπτικής ποινής ο παράγοντας της εξατομίκευσης της ποινής δεν πρέπει να υπεισέρχεται σε έκταση τέτοια ώστε να εξουδετερώνει τον παράγοντα της αποτροπής (Βλ. Souilmi ν. Αστυνομίας

(1992)2 CLR 248). Όπως χαρακτηριστικά λέχθηκε στην υπόθεση Eleni Evagorou v. The Police

(1971)2 CLR 194 η εξατομίκευση της ποινής έχει ως λόγο τον συσχετισμό της τιμωρίας με το άτομο του παραβάτη. Όχι, όμως, την αποκλειστική συνάρτηση της με τις προσωπικές του συνθήκες. Για σκοπούς μετριασμού της ποινής έλαβα υπόψη μου το λευκό ποινικό μητρώο του Κατηγορούμενου και την άμεση παραδοχή του στο Δικαστήριο σε ένα ογκώδες κατηγορητήριο με 39 μάρτυρες κατηγορίας, πράγμα που συνέτεινε στην εξοικονόμηση πολύτιμου δικαστικού χρόνου. Έλαβα, επίσης, υπόψη μου ως μετριαστικό της ποινής παράγοντα την συνεργασία του Κατηγορούμενου με την Αστυνομία. Αναφορικά με το θέμα αυτό σημειώνονται τα ακόλουθα. Αρχικά ο Κατηγορούμενος στα πλαίσια ανακριτικής κατάθεσης παραδέχθηκε την διάπραξη των αδικημάτων των κατηγοριών 3 και

1. Δεν μου διαφεύγει ότι η διάπραξη των εν λόγω αδικημάτων από τον Κατηγορούμενο καταμαρτυρείται μέσα από κλειστό κύκλωμα παρακολούθησης. Εκείνο, όμως, που αναδεικνύει την συνεργασία του Κατηγορούμενου με την Αστυνομία ως σημαίνων ελαφρυντικό παράγοντα είναι το γεγονός ότι μετά την ομολογία του στην Αστυνομία στα αδικήματα που αφορούν οι πιο πάνω κατηγορίες ο Κατηγορούμενος στα πλαίσια δεύτερης ανακριτικής κατάθεσης ομολόγησε την διάπραξη όλων των διαρρήξεων και κλοπών που περιλαμβάνονται στο κατηγορητήριο και προέβη σε υπόδειξη όλων των υποστατικών που αποτελούν το αντικείμενο των εν λόγω κατηγοριών. Ομολόγησε, επίσης, την διάπραξη της διάρρηξης και της κλοπής της υπόθεσης του ΤΑΕ Λεμεσού με αριθμό Σ/311/
2. Με τον τρόπο αυτό συνέβαλε καθοριστικά στην εξιχνίαση ενός πολύ μεγάλου αριθμού υποθέσεων, κάτι το οποίο η Αστυνομία από μόνη της δεν θα μπορούσε να πετύχει. Σημειώνεται ότι στην δεύτερη ανακριτική του κατάθεση ο Κατηγορούμενος ανέφερε, επίσης, ότι τα χρηματικά ποσά που έκλεψε τα ξόδεψε, ενώ μέρος της κλαπείσας περιουσίας το πούλησε. Τα υπόλοιπα τα πέταξε σε συγκεκριμένο σημείο το οποίο προσφέρθηκε να υποδείξει. Προσφέρθηκε, επίσης, να υποδείξει συγκεκριμένη μπυραρία στην Κάτω Πάφο στην οποία όπως και πάλι ανέφερε πούλησε μέρος των κλοπιμαίων που αφορά η δεύτερη κατηγορία. Εν τέλει προέβη στην υπόδειξη της μπυραρίας με αποτέλεσμα η περιουσία που πούλησε και που αποτελεί μέρος της κλαπείσας περιουσίας της δεύτερης κατηγορίας να ανευρεθεί. Ελαφρυντικό είναι και το γεγονός ότι μέρος της κλαπείσας περιουσίας, αν και μικρό, έχει ανευρεθεί (Βλ. Bekiz Ahmet Abit v. Δημοκρατίας

(1989)2 CLR 318). Η συνολική αξία της ανευρεθείσας περιουσίας ανέρχεται στο ποσό των Ευρώ 4.675,00 σεντ. Επί του προκειμένου επισημαίνονται ειδικότερα τα ακόλουθα: από την κλαπείσα περιουσία της κατηγορίας 2 συνολικής αξίας Ευρώ 1.200,00 σεντ ανευρέθηκε περιουσία συνολικής αξίας Ευρώ 440,00 σεντ ανευρέθηκε η κλαπείσα περιουσία της κατηγορίας 21 περιλαμβανομένου του χρηματικού ποσού των Ευρώ 30,00 σεντ συνολικής αξίας Ευρώ 330,00 σεντ από την κλαπείσα περιουσία της κατηγορίας 26 συνολικής αξίας ύψους Ευρώ 1.850,00 σεντ ανευρέθηκε μόνο μια μηχανή αξίας Ευρώ 700,00 σεντ από την κλαπείσα περιουσία της κατηγορίας 28 συνολικής αξίας Ευρώ 6.985,00 σεντ ανευρέθηκαν διάφορα αντικείμενα συνολικής αξίας Ευρώ 3.205,00 σεντ. Κρίνω, όμως, ότι όπως και στις περιπτώσεις που ο θύτης αποζημιώνει το θύμα έτσι και εδώ η ανεύρεση μέρους της κλαπείσας περιουσίας δεν θα πρέπει να έχει κυριαρχική σημασία στην επιμέτρηση της ποινής με δεδομένη την σοβαρότητα των υπό τιμωρία αδικημάτων (Βλ. Μενελάου άλλως Καραμανλής ν. Αστυνομίας

(2000)2 ΑΑΔ 248 και Γενικός Εισαγγελέας ν. Ματθαίου

(2003)2 ΑΑΔ 50). Έλαβα, επίσης, υπόψη μου ότι για τα υποστατικά που σχετίζονται με τις κατηγορίες 5, 6, 16, 17, 25 και 26 καθώς και με την υπόθεση του ΤΑΕ Λεμεσού με αριθμό Σ/311/17 υπάρχει ασφαλιστική κάλυψη για κλοπή. Για σκοπούς μετριασμού της ποινής έλαβα, επίσης, υπόψη μου τις προσωπικές και οικογενειακές περιστάσεις του Κατηγορούμενου. Ειδικότερα έλαβα υπόψη μου ότι ο Κατηγορούμενος είναι πατέρας ενός ανήλικου παιδιού ηλικίας 8 ετών, το χαμηλό μηνιαίο εισόδημα της συζύγου του και τις ανάγκες της οικογένειας. Είναι σαφώς νομολογημένο ότι οι επιπτώσεις από ενδεχόμενη ποινή φυλάκισης στην οικογένεια ενός κατηγορούμενου λαμβάνονται υπόψη ως ελαφρυντικός παράγοντας. Ωστόσο δεν μου διαφεύγει ότι αυτές δεν είναι καθοριστικής σημασίας για την επιλογή του είδους της ποινής (Βλ. Hossein M. Khalife v. Αστυνομίας

(1998)2 ΑΑΔ 315, Tibor Domotov και Άλλος ν. Αστυνομίας

(1996)2 ΑΑΔ 328 και Araxie Krikor Parekian v. The Republic

(1987)2 CLR 223). Έλαβα, επίσης, υπόψη μου ως ελαφρυντικό ότι η διάπραξη των υπό τιμωρία αδικημάτων δεν απέβλεπαν στην αποκόμιση οικονομικού οφέλους εκ μέρους του Κατηγορούμενου, αλλά στην κάλυψη της έξης και εξάρτησης του από τα ναρκωτικά. Προσέτι δε ότι ο Κατηγορούμενος είναι διατεθειμένος να παρακολουθήσει θεραπευτικό πρόγραμμα για να απαλλαγεί από το πρόβλημα των ναρκωτικών, στοιχείο το οποίο δικαίως κρίνω θα πρέπει να ληφθεί υπόψη κατά την επιμέτρηση της ποινής. Έστω και αν αυτή του η απόφαση συνέπεσε με την επιβολή της ποινής και παρόλο που κατά την κρίση μου όφειλε αυτή την απόφαση να την είχε λάβει από καιρό ώστε να μην βρεθεί στην δυσμενή κατάσταση στην οποία βρίσκεται σήμερα. Θεωρώ σημαντικό ότι από τα όσα λέχθηκαν από τον ευπαίδευτο συνήγορό του φαίνεται ότι η επιθυμία αυτή του Κατηγορούμενου είναι γνήσια, κάτι το οποίο βρίσκει ενίσχυση και από το γεγονός ότι ως ανωτέρω αναφέρθηκε και στο παρελθόν ο Κατηγορούμενος πήρε την ίδια απόφαση και κατάφερε να απαλλαγεί από την καταστροφική έξη των ναρκωτικών για μεγάλο χρονικό διάστημα. Το θέμα της εξάρτησης του Κατηγορούμενου από τα ναρκωτικά αποτέλεσε κυρίαρχο ζήτημα στην αγόρευση του συνηγόρου Υπεράσπισης με αποτέλεσμα μεγάλο μέρος αυτής να καταπιάνεται με τις συνέπειες στην ψυχοπνευματική κατάσταση ατόμων από την συστηματική χρήση του crystal ice. Δεν έχω λόγο να αμφισβητήσω τα όσα επί του προκειμένου διατυπώθηκαν από την Υπεράσπιση. Αφού συν τοις άλλοις ούτε και η Κατηγορούσα Αρχή τα αμφισβήτησε. Δεν μπορώ, όμως, να τα δεχθώ ως ελαφρυντικό αφού η αγόρευση επί του προκειμένου ζητήματος ήταν θεωρητικής και μόνο φύσης. Καμία ιατρική μαρτυρία ή άλλη απόδειξη δεν παρουσιάσθηκε από την Υπεράσπιση που να καταδεικνύει πώς η συστηματική χρήση επηρέασε την ψυχοπνευματική κατάσταση του συγκεκριμένου κατηγορούμενου και σε ποιο βαθμό. Τα ελαφρυντικά και οι μετριαστικοί παράγοντες που πιο πάνω αναφέρθηκαν συμπεριλαμβανομένης της εισήγησης της Υπεράσπισης για έκδοση διατάγματος αποζημίωσης για τα ποσά των κλοπών που σχετίζονται με τα υποστατικά που δεν έχουν ασφαλιστική κάλυψη για κλοπή δεν είναι τέτοιας έκτασης και βαθμού που να υπερακοντίζουν την αναγκαιότητα για επιβολή αποτρεπτικής ποινής εν' όψει της σοβαρότητας των υπό τιμωρία αδικημάτων η οποία υποδεικνύεται από τα όσα ενωρίτερα αναφέρθηκαν. Μπορούν να επηρεάσουν το εύρος της ποινής που θα επιβληθεί, δεν είναι, όμως, τέτοιας έκτασης και φύσης που να μπορούν να επηρεάσουν το είδος της. Αποτιμώντας, από την μια, την σοβαρότητα των αδικημάτων στα οποία ο Κατηγορούμενος βρέθηκε ένοχος κατόπιν δικής του παραδοχής και την ανάγκη να προσλάβει η ποινή αποτρεπτικό χαρακτήρα σε συνδυασμό, από την άλλη, με τα ελαφρυντικά και τους υπόλοιπους μετριαστικούς παράγοντες που πιο πάνω αναφέρθηκαν κρίνω ότι υπό τις περιστάσεις η μόνη αρμόζουσα για τον Κατηγορούμενο ποινή είναι αυτή της ποινής φυλάκισης. Εν' όψει όλων των πιο πάνω θεωρώ ότι η επιβολή οποιασδήποτε άλλης ποινής θα ήταν ατελέσφορη και αναποτελεσματική, αφού δεν θα εξυπηρετούσε καθόλου το στοιχείο της αποτροπής που θα πρέπει συν τοις άλλοις να χαρακτηρίζει την ποινή και θα έστελνε λανθασμένα μηνύματα σε επίδοξους νέους παραβάτες. Η ποινή φυλάκισης είναι η μόνη κατάλληλη και αρμόζουσα υπό τις περιστάσεις ποινή, και τούτο, έχοντας κατά νου ότι αυτή επιβάλλεται μόνο εκεί όπου οιαδήποτε άλλη ποινή θα ήταν αναμφίβολα ακατάλληλη και ανεπαρκής (Βλ. Προδρόμου v. Αστυνομίας

(1990)2 ΑΑΔ 98). Συνακόλουθα επιβάλλω στον Κατηγορούμενο τις ακόλουθες ποινές: Σε έκαστη των κατηγοριών 1, 3, 5, 7, 9, 11, 13, 16, 18, 20, 23, 25 και 27 ποινή φυλάκισης 15 μηνών Σε έκαστη των κατηγοριών 2 και 26 ποινή φυλάκισης 6 μηνών Σε έκαστη των κατηγοριών 4, 6, 8, 12, 14, 15, 17, 19 και 24 ποινή φυλάκισης 3 μηνών Σε έκαστη των κατηγοριών 10 και 21 ποινή φυλάκισης 1 μηνός Στην κατηγορία 22 ποινή φυλάκισης 1 μηνός Στην κατηγορία 28 ποινή φυλάκισης 10 μηνών. Οι πιο πάνω επιβληθείσες ποινές φυλάκισης θα συντρέχουν. Τέλος, θα εξετάσω την δυνατότητα αναστολής των ποινών φυλάκισης που σήμερα επέβαλα στον Κατηγορούμενο αφού το ζήτημα τούτο τέθηκε ευθέως από τον ευπαίδευτο συνήγορό του. Το νομοθετικό πλαίσιο για την αναστολή της ποινής βρίσκεται στον Περί της Υφ' Όρον Αναστολής της Εκτελέσεως Ποινής Φυλάκισης εις Ορισμένας Περιπτώσεις Νόμο του 1972, Ν. 95/72, όπως τροποποιήθηκε. Με τον τροποποιητικό Νόμο 186(I)/03, που δημοσιεύθηκε στις 19.12.03, καταργήθηκε η απαίτηση για εξαιρετικές περιστάσεις της υπόθεσης ή του κατηγορουμένου με αποτέλεσμα το θέμα της αναστολής σήμερα να μην διέπεται από ανελαστικά κριτήρια. Σύμφωνα με το άρθρο 3

(2)του Νόμου 95/72 όπως τροποποιήθηκε: «Το Δικαστήριο διατάσσει την αναστολή εκτέλεσης της ποινής φυλάκισης, αν αυτό δικαιολογείται από το σύνολο των περιστάσεων της υπόθεσης και τα προσωπικά περιστατικά του κατηγορουμένου». Λαμβάνοντας υπόψη όλους τους σχετικούς παράγοντες που πιο πάνω ανέφερα κρίνω ότι στην παρούσα περίπτωση δεν συντρέχουν λόγοι που να δικαιολογούν την αναστολή των ποινών φυλάκισης που σήμερα επέβαλα στον Κατηγορούμενο. Άλλωστε, η δυνατότητα αναστολής ποινής φυλάκισης μειώνεται, κατά την κρίση μου, σημαντικά όπου απαιτείται επιβολή ποινής αποτρεπτικού χαρακτήρα. Οι προσωπικές και οικογενειακές συνθήκες και περιστάσεις του Κατηγορούμενου περιλαμβανομένης της επιθυμίας του να ακολουθήσει θεραπευτικό πρόγραμμα σε ίδρυμα όπως και όλοι οι υπόλοιποι μετριαστικοί παράγοντες λήφθηκαν υπόψη με αποτέλεσμα την δραστική μείωση της ποινής φυλάκισης, δεν είναι, όμως, τέτοιας έκτασης που να δικαιολογούν και την αναστολή της. Οι επιβληθείσες ποινές φυλάκισης θα συντρέχουν και θα αρχίζουν από τις 10.3.17 ημερομηνία από την οποία ο Κατηγορούμενος τελεί υπό κράτηση για τους σκοπούς της παρούσης υπόθεσης. Η Υπεράσπιση δήλωσε ότι ο Κατηγορούμενος σε περίπτωση επιβολής άμεσης ποινής φυλάκισης είναι διατεθειμένος να δεχθεί το εισηγηθέν διάταγμα αποζημίωσης με μηνιαίες δόσεις οι οποίες να αρχίζουν να πληρώνονται μετά την αποφυλάκισή του. Ο ευπαίδευτος εκπρόσωπος της Κατηγορούσας Αρχής δήλωσε ότι συγκατατίθεται στην έκδοση διατάγματος αποζημίωσης υπό τον όρο όπως σε περίπτωση επιβολής άμεσης ποινής φυλάκισης η καταβολή των δόσεων αρχίζει πάραυτα και όχι μετά την αποφυλάκιση του Κατηγορούμενου. Δήλωσε, επίσης, ότι δεν είναι βέβαιο ποια θα είναι η στάση των Αρχών της Δημοκρατίας ως προς το αν θα επιτραπεί στον Κατηγορούμενο να παραμείνει εντός της Δημοκρατίας μετά την αποφυλάκισή του ή αν θα απελαθεί και ότι το όλο θέμα εναπόκειται στην διακριτική ευχέρεια των αρμοδίων αρχών της Δημοκρατίας στην βάση του αν ο Κατηγορούμενος μετά την επιβολή άμεσης ποινής φυλάκισης θα θεωρείται ανεπιθύμητο πρόσωπο στην Δημοκρατία. Η Υπεράσπιση εν τέλει δεν αμφισβήτησε ότι η απέλαση είναι ένα ενδεχόμενο στην περίπτωση του Κατηγορούμενου, αναγνώρισε δε ότι τυχόν απέλαση θα έχει επίδραση ως ενδεικτικά υπέδειξε στην εισήγηση για έκδοση διατάγματος αποζημίωσης με δόσεις οι οποίες να αρχίζουν μετά την αποφυλάκιση του Κατηγορούμενου. Υπό το φως των πιο πάνω θεωρώ ότι δεν υπάρχει περιθώριο εξέτασης έκδοσης ενός τέτοιου διατάγματος. Δίδονται οι ακόλουθες οδηγίες αναφορικά με την διάθεση των τεκμηρίων της υπόθεσης: Η ανευρεθείσα περιουσία να επιστραφεί στους νόμιμους δικαιούχους Τα παρειακά επιχρίσματα και οι δειγματοληψίες να κατασχεθούν και να καταστραφούν Το δισκάκι CD που περιλαμβάνεται στον κατάλογο τεκμηρίων της συνοπτικής έκθεσης η οποία αφορά στις κατηγορίες 3 και 4 να επιστραφεί στον νόμιμο δικαιούχο Το λιβέρι χρώματος κόκκινου και το δισκάκι CD που περιλαμβάνεται στον κατάλογο τεκμηρίων της συνοπτικής έκθεσης η οποία αφορά στις κατηγορίες 18 και 19 να επιστραφούν στους νόμιμους δικαιούχους Η φωτογραφία που λήφθηκε από το κλειστό κύκλωμα παρακολούθησης που περιλαμβάνεται στον κατάλογο τεκμηρίων της συνοπτικής έκθεσης η οποία αφορά στις κατηγορίες 18 και 19 να κατασχεθεί και να καταστραφεί Οι δειγματοληψίες, η πένσα, ο σφραγισμένος φάκελος με τα ίχνη αποτυπωμάτων, το Έντυπο Αστ 59Α και τα παρειακά επιχρίσματα στην υπόθεση του ΤΑΕ Λεμεσού με αριθμό Σ/311/17 να κατασχεθούν και να καταστραφούν. Λήφθηκε υπόψη η υπόθεση του ΤΑΕ Λεμεσού με αριθμό Σ/311/17. (Υπ.) ............ Π. Μιχαηλίδης, Ε. Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Αναφορά: Ποινή - Διαρρήξεις και κλοπές Subject: Criminal / Final