Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου ν. Μιχάλη Πάλλη, Αρ. Υπόθεσης: 2033/17, 7/6/2017

(2), 30, 31, 31Α, Πρώτος Πίνακας Μέρος ΙΙ, και τρίτος Πίνακας του Περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου 29/77, όπως έχει τροποποιηθεί. ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΑΔΙΚΗΜΑΤΟΣ Ο κατηγορούμενος την 4η Απριλίου του 2017 στην Πάφο, είχε στην κατοχή του ελεγχόμενο φάρμακο τάξεως Β, δηλαδή κάνναβη συνολικού βάρους 35,59 γραμμαρίων, χωρίς άδεια του Υπουργού Υγείας. ΕΚΘΕΣΗ ΑΔΙΚΗΜΑΤΟΣ Αρ. Κατηγορίας 2 Παράνομη κατοχή ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Β, με σκοπό την προμήθεια σε άλλα πρόσωπα, κατά παράβαση των άρθρων 2, 3, 6

(3), 30, 30Α, 31, 31Α, Πρώτος Πίνακας Ελεγχόμενα Φάρμακα Μέρος ΙΙ Φάρμακα Τάξεως Β και τρίτος πίνακας του Περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου 29/77, όπως έχει τροποποιηθεί. ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΑΔΙΚΗΜΑΤΟΣ Ο κατηγορούμενος την 4ην Απριλίου του 2017 στην Πάφο, είχε στην κατοχή του ελεγχόμενο φάρμακο Τάξεως Β, χωρίς άδεια του Υπουργού Υγείας, δηλαδή κάνναβη συνολικού βάρους 35,59 γραμμαρίων, με σκοπό την προμήθεια σε άλλα πρόσωπα. ΕΚΘΕΣΗ ΑΔΙΚΗΜΑΤΟΣ Αρ. Κατηγορίας 3 Παράνομη κατοχή ελεγχόμενου Φαρμάκου Τάξεως Β, κατά παράβαση των άρθρων 2, 3, 6

(2), 30, 31, 31Α, Πρώτος Πίνακας Ελεγχόμενα Φάρμακα Μέρος ΙΙ, Φάρμακα Τάξεως Β και τρίτος Πίνακας του Περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου 29/77, όπως έχει τροποποιηθεί. ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΑΔΙΚΗΜΑΤΟΣ Ο κατηγορούμενος την 4η Απριλίου του 2017 στην Πάφο, είχε στην κατοχή του ελεγχόμενο φάρμακο τάξεως Β, δηλαδή μια ζυγαριά ακριβείας στην οποία ανιχνεύθηκαν ίχνη κάνναβης, χωρίς άδεια του Υπουργού Υγείας. ΕΚΘΕΣΗ ΑΔΙΚΗΜΑΤΟΣ Αρ. Κατηγορίας 4 Παράνομη χρήση ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Β, κατά παράβαση των άρθρων 2, 3, 10(α), Πρώτος Πίνακας Μέρος ΙΙ, 30 και 31, και Τρίτος Πίνακας του Περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου 29/77, όπως έχει τροποποιηθεί. ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΑΔΙΚΗΜΑΤΟΣ Ο κατηγορούμενος την 3η Απριλίου του 2017 στην Πάφο, έκαμε χρήση ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Β, δηλαδή κάπνισε κάνναβη. ΕΚΘΕΣΗ ΑΔΙΚΗΜΑΤΟΣ Αρ. Κατηγορίας 5 Παράνομη κατοχή ελεγχόμενου Φαρμάκου Τάξεως Α, κατά παράβαση των άρθρων 2, 3, 6

(2), 30, 31, 31Α, Πρώτος Πίνακας Μέρος Ι και τρίτος Πίνακας του περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου 29/77, όπως έχει τροποποιηθεί. ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΑΔΙΚΗΜΑΤΟΣ Ο κατηγορούμενος την 4η Απριλίου του 2017 στην Πάφο, είχε στην κατοχή του ελεγχόμενο φάρμακο τάξεως Α, δηλαδή μια ζυγαριά ακριβείας στην οποία ανιχνεύθηκαν ίχνη κοκαΐνης, χωρίς άδεια του Υπουργού Υγείας.» Παραδέχθηκε τις κατηγορίες 1, 3, 4 και 5 μα όχι και τη 2η κατηγορία, για την οποία έγινε ακρόαση, εξ ου και η παρούσα απόφαση. Η κατηγορούσα αρχή προς απόδειξη της εν λόγω κατηγορίας παρουσίασε ως μάρτυρα, τον εξεταστή της υπόθεσης, αστυφύλακα 3144 Πλαστήρα Σιμιλλίδη. O κατηγορούμενος, αφού κλήθηκε σε απολογία κατάθεσε ενόρκως, χωρίς να καλέσει κανένα μάρτυρα προς υπεράσπισή του. Τα ακόλουθα γεγονότα είναι παραδεκτά: Ο εξεταστής της υπόθεσης υπηρετεί στην Υ.ΚΑ.Ν. και είναι τοποθετημένος στο κλιμάκιο Πάφου. Στις 4/4/2017 και ώρα 14:20, ο μάρτυρας, μαζί με ακόμη 5 συναδέλφους του, της Υ.ΚΑ.Ν. κι αυτοί μετέβηκαν στην κατοικία του κατηγορούμενου στο Μούτταλο για εκτέλεση εντάλματος έρευνας, κατόπιν πληροφορίας ότι κατείχε ναρκωτικές ουσίες. Όταν έφθασαν, ο μάρτυρας εντόπισε τον κατηγορούμενο στην αυλή της κατοικίας του. Αφού του υπόδειξε την αστυνομική του ταυτότητα, τον πληροφόρησε ότι εκκρεμεί δικαστικό ένταλμα έρευνας - το οποίο του υπόδειξε - για την κατοικία του καθώς και για τα οχήματα που χρησιμοποιεί. O κατηγορούμενος, ερωτηθείς από το μάρτυρα εάν έχει στην κατοχή του ναρκωτικές ουσίες και αφού του επιστήθηκε η προσοχή στο νόμο, απάντησε: «Έχω λλίο πράμα μες το αυτοκίνητο το ζετ.» Aκριβώς έξω από τη κατοικία του υπήρχε σταθμευμένο και κλειδωμένο το αυτοκίνητο ενοικιάσεως με αριθμό εγγραφής KUV 201, μάρκας Mercedes. Ο κατηγορούμενος το άνοιξε για την έρευνα και κατά την έναρξή της στις 14:25, ο μάρτυρας εντόπισε στη θήκη της πόρτας του οδηγού, ένα νάιλον διαφανές σακούλι (τεκμήριο 8), εντός του οποίου υπήρχε ποσότητα πράσινης ξηρής φυτικής ύλης κάνναβης (τεκμήριο 8Α), βάρους 15,41 γραμμαρίων. Αφού ο μάρτυρας υπέδειξε στον κατηγορούμενο το σακούλι και τον πληροφόρησε ότι επρόκειτο για κάνναβη, η κατοχή και χρήση της οποίας απαγορεύονται και του επέστησε την προσοχή στο νόμο, αυτός απάντησε: «Εν καμιά δεκαρκά γραμμάρια, έχω το για λλόου μου.» Την ίδια στιγμή, ο μάρτυρας, το συνέλαβε για το αυτόφωρο αδίκημα της παράνομης κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Β και συγκεκριμένα, κάνναβης. Αφού του επέστησε την προσοχή στο νόμο, ο κατηγορούμενος απάντησε: «Κάμε τη δουλειά σου.» Στη συνέχεια της έρευνας και συγκεκριμένα, στις 14:27, ο μάρτυρας βρήκε σε θήκη του χειρόφρενου μια ηλεκτρονική ζυγαριά ακριβείας (τεκμήριο 9), στην οποία υπήρχαν ίχνη πράσινης ξηρής φυτικής ύλης κάνναβης (και κοκαΐνης, όπως προέκυψε αργότερα από τις εξετάσεις του Γενικού Χημείου του Κράτους). Την ίδια ώρα, ο μάρτυρας, την υπέδειξε στον κατηγορούμενο και τον πληροφόρησε ότι σ' αυτή υπήρχαν ίχνη κάνναβης, της οποίας η κατοχή και χρήση απαγορεύονται. Αφού του επέστησε την προσοχή στο νόμο, αυτός απάντησε: «Εζύασα το πράμα.» Δύο λεπτά αργότερα και συγκεκριμένα, στις 14:29, ο μάρτυρας βρήκε σε κλειστή θήκη κοντά στο χειρόφρενο, ένα τεμάχιο διαφανές νάιλον σακουλάκι, κλειστό δια καψίματος (τεκμήριο 10), εντός του οποίου υπήρχε ποσότητα πράσινης ξηρής φυτικής ύλης κάνναβης (τεκμήριο 10Α), βάρους 2,19 γραμμαρίων. Στην ίδια θήκη βρήκε ακόμη ένα τεμάχιο διάφανες νάιλον σακούλι (τεκμήριο 11), εντός του οποίου υπήρχε ποσότητα πράσινης ξηρής φυτικής ύλης κάνναβης (τεκμήριο 11Α), βάρους 17,99 γραμμαρίων. Ο μάρτυρας, αφού τα υπέδειξε και πάλι στον κατηγορούμενο και τον πληροφόρησε ότι επρόκειτο για κάνναβη, η κατοχή και χρήση της οποίας απαγορεύονται και του επέστησε τον προσοχή το νόμο, αυτός απάντησε: «Εν τζια τούτα δικά μου.» Προέκυψε από τις επιστημονικές εξετάσεις (βλ. την εμπιστευτική έκθεση του Ινστιτούτου Νευρολογίας και Γενετικής Κύπρου - τεκμήριο 6 - ), ότι το γενετικό υλικό του κατηγορούμενου εντοπίστηκε στο εσωτερικό μέρος των σακουλιών (τεκμήρια 8 και 11) που περιείχαν τα 15,41 και 17,99 γραμμάρια κάνναβης, αντίστοιχα (τεκμήρια 8Α και 11Α). Όλα τα παραπάνω γεγονότα - για να επαναλάβω - είναι παραδεκτά και αποτελούν κοινό έδαφος μεταξύ των δυο πλευρών. Απορρέουν από τη γραπτή κατάθεση του εξεταστή (τεκμήριο 1) και από το περιεχόμενο της έκθεσης του Ινστιτούτου Νευρολογίας και Γενετικής Κύπρου (τεκμήριο 6, ανωτέρω), της έκθεσης εξέτασης του Γενικού Χημείου του Κράτους (τεκμήριο 5) και αριθμού φωτογραφιών που συνθέτουν σε δέσμη το τεκμήριο 7. Προστίθενται και τα εξής, τα οποία ανάφερε ο εξεταστής της υπόθεσης ενόρκως κατά τη δίκη, αναφορικά με το τεμάχιο διαφανές νάιλον σακουλάκι κλειστό δια καψίματος (τεκμήριο 10) - το οποίο περιείχε την ποσότητα πράσινης ξηρής φυτικής ύλης κάνναβης (τεκμήριο 10Α), βάρους 2,19 γραμμαρίων - χωρίς να έχει αμφισβητηθεί: Όταν λέμε κλειστό δια καψίματος εννοούμε τον τρόπο συσκευασίας μικροποσοτήτων προς πώληση. Γίνεται με νάιλον σακούλι, εντός του οποίου βάζουν την κάνναβη, το κάνουν κόμπο, το κλείνουν με αναπτήρα, δηλαδή το ανάβουν και σφραγίζεται ή το κάνουν με χαρτομάντιλο το οποίο κλείνουν σφιχτά με κόμπο. Όπως ανάφερε χαρακτηριστικά ο μάρτυρας, «Με τύλιγμα είναι ο τρόπος πώλησης των ναρκωτικών και αυτό το γνωρίζω προσωπικά που τους χρήστες που συλλαμβάνουμε, έτσι είναι συσκευασμένα στην κατοχή τους.» Η εκδοχή του κατηγορούμενου αναφορικά με τα ουσιαστικά γεγονότα της υπόθεσης, εν μέρει απορρέει από το περιεχόμενο της γραπτής του κατάθεσης στην Αστυνομία (τεκμήριο 3), το περιεχόμενο της οποίας υιοθέτησε κι αυτός για σκοπούς κυρίως εξέτασης. Σύμφωνα με αυτή: Ολόκληρη η επίδικη ποσότητα κάνναβης είναι για δική του χρήση. Και η ζυγαριά είναι δική του και μ' αυτή ζύγισε την επίδικη ποσότητα κάνναβης που την αγόρασε. Την αγόρασε σήμερα (στις 4/4/2017) από τη Λεμεσό από ένα που δεν μπορεί να πει το όνομά του. Ο ίδιος είναι χρήστης κάνναβης και έκανε χρήση κάνναβης για τελευταία φορά, χθες. Το αυτοκίνητο στο οποίο βρέθηκαν τα ναρκωτικά, το νοίκιασε, επειδή το δικό του έσπασε και το έχει στο μηχανικό. Προστίθενται και τα εξής, τα οποία ανάφερε απαντώντας σε μερικές ερωτήσεις που του υπόβαλε ο δικηγόρος του: Είναι χρήστης για περίπου 15 χρόνια. Προμηθεύτηκε την επίδικη ποσότητα ναρκωτικών κατά το μεσημέρι από το πάρκινγκ του Γενικού Νοσοκομείου Λεμεσού. Δεν μπορεί να πει από ποιον την αγόρασε επειδή έχει παιδιά και κινδυνεύει η ζωή του. Ήταν η τελευταία ποσότητα που είχε και την αγόρασε για το ποσό των €350,00. Την ημέρα που την αγόρασε έκανε χρήση 3 με 4 γραμμάρια. Έκανε χρήση τυλίγοντας την κάνναβη μέσα στο τσιγάρο. Καπνίζει 6 με 7 τσιγάρα την ημέρα. Δεν προτίθεμαι να επαναλάβω το περιεχόμενο της προσαχθείσας μαρτυρίας στο σύνολό του και το ίδιο ισχύει και για το περιεχόμενο των εκατέρωθεν αγορεύσεων. Ό,τι έχει λεχθεί, καταγράφηκε και ασφαλώς λαμβάνεται υπόψη. Στη συνέχεια και στο βαθμό που κριθεί αναγκαίο, θα διαφανεί ποιες από τις θέσεις κάθε πλευράς αποδέχομαι και ποιες απορρίπτω. Είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω με ιδιαίτερη προσοχή τον κατηγορούμενο, καθ' ον χρόνο έδινε μαρτυρία. Αισθάνομαι ότι είμαι σε θέση να αξιολογήσω τη συμπεριφορά, αντιδράσεις, αναφορές και ισχυρισμούς του, λαμβάνοντας υπόψη το επίπεδο γνώσης του αναφορικά με τα διαδραματισθέντα στον ουσιώδη χρόνο. Έχω επίσης κατά νου, ότι, καθώς έχει νομολογηθεί (βλ. Σάββα ν. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 391), όταν δεν υπάρχουν ισχυροί λόγοι περί του αντιθέτου, αποδοχή μέρους της μαρτυρίας ενός μάρτυρα είναι δυνατή στο πλαίσιο της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Βλ. και την Εvpalia Trading Ltd v. Γενικού Εισαγγελέα

(2008)2 Α.Α.Δ. 162 καθώς και την Akil v. Αστυνομίας

(2009)2 Α.Α.Δ. 148, από την οποία και το ακόλουθο απόσπασμα: «Σύμφωνα με τη νομολογία είναι επιτρεπτό για ένα δικαστήριο να δεχθεί μέρος της μαρτυρίας ενός μάρτυρα και να απορρίψει άλλο.» Περαιτέρω, όπως επισημαίνεται στην Κυπριανού ν. Αστυνομίας,

(2008)2 Α.Α.Δ. 816: «Η νομολογία μας αναγνωρίζει ότι είναι φυσιολογικό να υπάρχουν κάποιες αντιφάσεις και το Εφετείο επεμβαίνει, όταν διαπιστωθούν τέτοιες, μόνο όταν είναι ουσιαστικής μορφής και πλήττουν καίρια την αξιοπιστία ενός μάρτυρα ή καταδεικνύουν πρόθεση εκ μέρους του να πει ψέματα.» Τέλος, όπως αναφέρεται συναφώς στην Akil (ανωτέρω): «Αντιφάσεις που αφορούν μικρολεπτομέρειες, όχι μόνο δεν αποδυναμώνουν μια μαρτυρία που γενικά έχει κριθεί ως αξιόπιστη, αλλά αντίθετα την ενδυναμώνουν.» Επισημαίνεται και η πάγια νομική αρχή σύμφωνα με την οποία, εκεί όπου υπάρχει σύγκρουση της μαρτυρίας με τα παραδεκτά γεγονότα υπερισχύουν τα παραδεκτά γεγονότα (βλ. Γιαννίδης ν. Αστυνομίας

(2002)2 Α.Α.Δ. 143 και Κ.Ο.Τ. ν. Χαραλάμπους

(2000)2 Α.Α.Δ. 186). Αναφορικά με το περιεχόμενο της κατάθεσης του κατηγορούμενου λαμβάνω υπόψη, ότι, το βάρος που θα δοθεί στα διάφορα μέρη της επαφίεται στη διακριτική μου ευχέρεια (βλ. Κωνσταντίνου ν. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 109 και Κωνσταντινίδης ν. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 190). Αναφορικά με την αποδεικτική αξία της περιστατικής μαρτυρίας, παραπέμπω στο απόσπασμα που ακολουθεί από την απόφαση στην υπόθεση Παφίτης κ.ά. ν. Δημοκρατίας

(1990)2 Α.Α.Δ. 102: «Όπως έχει επανειλημμένα διακηρυχθεί η περιστατική μαρτυρία δεν αποτελεί υποδεέστερη μορφή ή κατηγορία μαρτυρίας της άμεσης μαρτυρίας, δηλαδή μαρτυρίας η οποία αφεαυτής τείνει να αποδείξει το έγκλημα (όπως μαρτυρία αυτόπτων μαρτύρων). Όχι μόνο δεν υπάρχει προκατάληψη, και αυτό είναι η δεύτερη διαπίστωση που θέλουμε να κάμουμε, εναντίον της περιστατικής μαρτυρίας αλλά τουναντίον όταν είναι συμπερασματική τείνει να αφανίσει την πιθανότητα του ανθρώπινου λάθους. .Η αιτιώδης σχέση μεταξύ της περιστατικής μαρτυρίας και της ενοχής του κατηγορουμένου πρέπει να είναι άμεση αφενός και να μην μπορεί να συμβιβαστεί αφετέρου με άλλη λογική ερμηνεία της περιστατικής μαρτυρίας (βλ. μεταξύ άλλων Fournides v. Republic

(1986)2 C.L.R., 73 p. 79 και Μιχαηλίδης ν. Δημοκρατίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 172). Η περιστατική μαρτυρία μπορεί να αποτελέσει βάση για την καταδίκη του κατηγορουμένου μόνον όταν τεκμηριώνει ως θέμα λογικής συνέπειας μέσα στα πλαίσια της ανθρώπινης εμπειρίας την ενοχή του.» Βλ. και Αντωνίου ν. Δημοκρατίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 746. Αναμφίβολα, ο εντοπισμός - ύπαρξη - του γενετικού υλικού στον τόπο του εγκλήματος αποτελεί σημαντικό στοιχείο περιστατικής μαρτυρίας (βλ. Μιχαήλ ν. Δημοκρατίας

(2007)2 Α.Α.Δ. 428) και το ίδιο ισχύει και για τα δακτυλικά αποτυπώματα. Ωστόσο, όπως αναφέρεται στη Χαρίτου ν. Δημοκρατίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 225: «Στην περίπτωση δακτυλικών αποτυπωμάτων η ύπαρξη τους δεν οδηγεί κατ' ανάγκη σε εύρημα ότι το άτομο που άφησε τα αποτυπώματά του στον τόπο του εγκλήματος είναι ο δράστης. Η άρνηση ενοχής συναρτάται και εκτιμάται σε σχέση με τις συνθήκες κάτω από τις οποίες έγινε η επαφή με το αντικείμενο του εγκλήματος. Ανάλογα δε με την εξήγηση που μπορεί να υπάρχει για την ύπαρξη τους, η παρουσία δακτυλικών αποτυπωμάτων είναι δυνατή και από μόνη της να στηρίξει καταδίκη (βλ. μεταξύ άλλων Charitonos v. Republic

(1971)2 C.L.R. 40, Mantis v. Police

(1981)2 C.L.R. 234, Χατζηπέτρου ν. Δημοκρατίας

(1995)2 Α.Α.Δ. 174 και Ιωάννου άλλως Τίτος κ.ά. ν. Δημοκρατίας

(2000)2 Α.Α.Δ. 409, σελ. 418 - 419). Κατ' αναλογία και η ύπαρξη γενετικού υλικού παρόλο που είναι αρκετή από μόνη της για να οδηγήσει σε καταδίκη, αυτό δεν είναι απαραίτητο διότι η ύπαρξη του μπορεί να έχει λογική εξήγηση. Τότε μόνο οδηγεί σε ενοχή, εφόσο η ύπαρξή του συνεκτιμούμενη με τα άλλα περιστατικά του εγκλήματος δεν αφήνει λογικά περιθώριο για άλλη ερμηνεία ή εξήγηση. (Γιαννίδης ν. Δημοκρατίας

(2002)2 Α.Α.Δ. 143, Ιωάννου ν. Δημοκρατίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 171 και Πέτρου ν. Δημοκρατίας

(2006)2 Α.Α.Δ. 331).» Προστίθενται και τα εξής: Ούτε και μπορεί να λεχθεί ότι η απουσία αποτυπωμάτων (ή γενετικού υλικού, κατ' αναλογία) οδηγεί σε αρνητική διαπίστωση επαφής με κάποιο αντικείμενο (βλ. Πιτσιλλίδης κ.ά. ν. Δημοκρατίας

(2009)2 Α.Α.Δ 662. Τέλος παραπέμπω και στην Αλ - Χάματ και άλλων ν. Δημοκρατίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 117 σύμφωνα με την οποία, η προσφυγή στο ψεύδος δε στοιχειοθετεί θετικά τα συστατικά στοιχεία του εγκλήματος. Η μαρτυρία του εξεταστή της υπόθεσης, αστυφύλακα 3144 Πλαστήρα Σιμιλλίδη είναι συνολικά αποδεκτή. Και τούτο, επειδή αποτελεί κοινό έδαφος μεταξύ των δυο πλευρών, στη βάση, είτε παραδεκτών γεγονότων είτε ισχυρισμών του μάρτυρα που παρέμειναν αναντίλεκτοι. Η εντύπωσή μου για την ποιότητα της μαρτυρίας και την αξιοπιστία του κατηγορούμενου ως μάρτυρα είναι τελείως αρνητική. Και αυτό, επειδή, αντεξεταζόμενος, σε ουσιώδεις πτυχές της υπόθεσης υπήρξε αντιφατικός, έλεγε ψέματα, προέβαλε ισχυρισμούς που στερούνται λογικής και πειστικότητας, είτε ακόμη, που συγκρούονται με το περιεχόμενο της πραγματικής μαρτυρίας, το οποίο, στο σύνολό του αποτελεί και παραδεκτό γεγονός καθώς και με ισχυρισμούς του εξεταστή της υπόθεσης, οι οποίοι παρέμειναν αναντίλεκτοι. Ακολουθεί ότι, η μαρτυρία του, με εξαίρεση εκείνο το μέρος που αποδεικνύεται από άλλη - αξιόπιστη μαρτυρία ή που συνάδει με το περιεχόμενο των παραδεκτών γεγονότων, απορρίπτεται ως αναξιόπιστη, σαφώς κατασκευασμένη και ψευδής. Τα παραδείγματα που ακολουθούν, κατά τη γνώμη μου, αιτιολογούν επαρκώς, όλες τις παραπάνω διαπιστώσεις μου. Ειδικότερα: Ερωτηθείς, γιατί το ένα από τα τρία σακούλια που περιείχαν την επίδικη ποσότητα κάνναβης ήταν σφραγισμένο δια καψίματος, «Αφού έτσι τα σφραγίζουν, ξέρω γω; Για να με σιονωστεί.» απάντησε. «Τα άλλα δυο σακούλια που δεν ήταν σφραγισμένα δια καψίματος, δε θα εσιονώνουνταν;» ρωτήθηκε στη συνέχεια. «Ήταν μεγάλα σακούλια, ήταν δεμένα.» απάντησε. Φυσικά, όταν αργότερα, του υποβλήθηκε ότι το σακούλι που ήταν κλειστό δια καψίματος, το είχε ζυγίσει ο ίδιος και ήταν έτοιμος να το πουλήσει απάντησε ως εξής: «Τζιείνο είναι δια καψίματος, ήταν λουβημένο, τζιαι μου το έδωσε γιατί ήταν το τελευταίο που υπήρχε και ήταν λούβα.» Πέραν από την προφανή αντίφαση που υπάρχει ανάμεσα στις δυο απαντήσεις του, για το ίδιο θέμα, αυτές είναι και παράλογες. Διερωτώμαι, εάν ο λόγος που το ένα σακούλι που περιείχε και τη μικρότερη ποσότητα κάνναβης ήταν κλειστό δια καψίματος για να μη χυθεί η κάνναβη, γιατί να μην ήταν και τα άλλα δυο σακούλια συσκευασμένα με τον ίδιο τρόπο και για τον ίδιο λόγο; Από την άλλη, εάν ο λόγος για τον οποίο δεν υπήρχε τέτοιο θέμα γι αυτά τα δύο, ήταν γιατί ήταν δεμένα, δεν μπορούσε να δεθεί και το τρίτο; Ας δούμε τώρα και τι ανάφερε για τη ζυγαριά ακριβείας που υπήρχε μέσα στο αυτοκίνητό του στον ουσιώδη χρόνο. Ερωτηθείς τι γύρευε μέσα στο αυτοκίνητό του, «Για να ζυγίζω, ήταν για να μεν με κλέβουν.» απάντησε. Φυσικά, όταν στη συνέχεια ρωτήθηκε, γιατί η εν λόγω ζυγαριά είχε πάνω ίχνη κάνναβης απάντησε ως εξής: «Ήταν για να ζυγίζω πόσο έβαζα μέσα στο τσιγάρο.» Ερώτημα: τελικά, τι από τα δυο που είπε ισχύει για τη ζυγαριά; Την είχε για να ζυγίζει τα ναρκωτικά που αγόραζε για να μην τον κλέβουν ή για να ζυγίζει την κάνναβη που θα έβαζε μέσα στο τσιγάρο; Η νέα αντίφαση στην οποία υπέπεσε είναι ολοφάνερη. Και τι νόημα είχε να ζυγίζει την κάνναβη που θα έβαζε μέσα στο τσιγάρο που θα κάπνιζε ο ίδιος; Ή μήπως ήταν για να μην κλέβει τον εαυτό του ο ίδιος; Το πόσο παράλογος - συν τοις άλλοις - είναι ο εν λόγω ισχυρισμός του είναι τελείως σαφές. Όταν στη συνέχεια κλήθηκε να εξηγήσει γιατί η ζυγαριά είχε ίχνη κάνναβης, απάντησε ως εξής: «Ήντα μπου να έσιει; Είσιεν ίχνη που κάνναβη που εγόρασα, έχω την για να αγοράζω και να ζυγίζω την κάνναβη, για να την αγοράζω και να τη ζυγίζω». Ευθύς αμέσως, όταν ρωτήθηκε εάν ζύγισε την κάνναβη μέσα στο σακούλι ή την έβγαλε από το σακούλι έδωσε την ακόλουθη απάντηση: «Μέσα στο σακούλι τζιαι ζυγίζω την, για να ξέρω πόσην εν να βάλω μέσα στο τσιγάρο, για να ξέρω πόση θα βάλω μέσα στο τσιγάρο, γι αυτό τη βγάζω έξω, ζυγίζω πάνω στη ζυγαριά πόσα είναι». Όταν ακολούθως ρωτήθηκε εάν ο άνθρωπος που του είχε πουλήσει την επίδικη κάνναβη, τη ζύγισε στην παρουσία του πάνω στη ζυγαριά του και μετά την έβαλε μέσα στα σακούλια απάντησε ως εξής: «Τη ζύγισα εγώ πάνω στη ζυγαριά μου, μου είπε ότι είναι τόσα γραμμάρια, μου είπε ότι είναι 35 γραμμάρια και τη ζύγισα εγώ για να δω αν είναι αληθής και να του δώσω τα λεφτά.» Στην υπόδειξη της κυρίας Παπαλαζάρου ότι δεν απάντησε στην ερώτησή της, εάν τη ζύγισε χωρίς να είναι στα σακούλια, «Μάλιστα.» απάντησε. Ξεχνώντας βέβαια, ότι νωρίτερα, όταν του υποβλήθηκε ότι εάν αγόραζε για τον ίδιο την επίδικη ποσότητα κάνναβης δε θα ήταν σε ξεχωριστά σακούλια απάντησε ως εξής, που αποτελεί ασφαλώς αντίφαση: «Αφού έτσι τα είσιεν, έτσι μου τα έδωσε.» «Την έβγαλες από τα σακούλια και τη ζύγισες;» επέμενε η κυρία Παπαλαζάρου. «Όχι, ήταν μέσα στο σακούλι.» απάντησε. Απάντηση, η οποία κονιορτοποιεί πλήρως την εκδοχή του αναφορικά με την προέλευση της επίδικης κάνναβης στον ίδιο και, όπως θα διαφανεί στο κατάλληλο στάδιο, κυρίως, αναφορικά με το σκοπό που την κατείχε στον ουσιώδη χρόνο. Δεδομένου του παραδεκτού γεγονότος ότι το γενετικό του υλικό είχε εντοπιστεί στο εσωτερικό μέρος των δυο σακουλιών που περιείχαν και τη μεγαλύτερη ποσότητα της επίδικης κάνναβης, εξ αντικειμένου, δεν μπορεί να ισχυρίζεται ότι είχε αγοράσει τα ναρκωτικά νωρίτερα την ίδια μέρα, όπως τα βρήκε η Αστυνομία μέσα στο αυτοκίνητο που κατείχε ο ίδιος στον ουσιώδη χρόνο. Δηλαδή, στα τρία διαφανή νάιλον σακούλια, εκ των οποίων, το ένα κλειστό δια καψίματος και τα άλλα δυο, δεμένα κόμπο. Είναι φανερό, ότι, για να είχε βάση ο εν λόγω ισχυρισμός του, όφειλε να εξηγήσει πώς βρέθηκε το γενετικό του υλικό στο εσωτερικό μέρος των εν λόγω σακουλιών, κάτι που, όχι απλώς δεν έπραξε μα ούτε και τον απασχόλησε κατά τη δίκη. Και, με δεδομένο ότι το γενετικό υλικό αποτελεί και πραγματική μαρτυρία, η σύγκρουσή του με αυτή, προφανώς, αποβαίνει καταλυτικής σημασίας στην κρίση μου επί της αξιοπιστίας του ως μάρτυρα. Ιδιαίτερα, αν ληφθεί υπόψη, ότι - για να επαναλάβω - ότι το γενετικό του υλικό εντοπίστηκε στο εσωτερικό μέρος των δυο σακουλιών που περιείχαν τη μεγαλύτερη ποσότητα της επίδικης κάνναβης αποτελεί παραδεκτό γεγονός. Όταν ρωτήθηκε εάν κατείχε την επίδικη ποσότητα ναρκωτικών για να την πουλήσει αρνήθηκε, ισχυριζόμενος πως δε διέπραξε ποτέ τέτοιο πράγμα. Όπως είπε κατά λέξη, «..έχω οικογένεια και την έπαιρνα για δική μου χρήση μόνο.» Όταν λίγο αργότερα, του υποβλήθηκε ότι εκτός από τη χρήση που έκανε τόσα χρόνια, τον τελευταίο καιρό και ιδιαίτερα στον ουσιώδη χρόνο πουλούσε ναρκωτικά και σε άλλα πρόσωπα, «Ουδέποτε δε διέπραξα τέτοιο αδίκημα. Σας έχω πει ότι έχω οικογένεια, παιδιά και τα έπαιρνα μόνο για δική μου χρήση.» απάντησε. Όταν τέλος, του υποβλήθηκε ότι είχε την επίδικη ποσότητα ναρκωτικών μέσα στο αυτοκίνητό του μαζί με τη ζυγαριά για να προμηθεύσει τα ναρκωτικά σε άλλα πρόσωπα, απάντησε ως εξής: «Σας είπα και πριν, ότι έχω οικογένεια, έχω παιδιά ανήλικα, τζιαι έπαιρνα μόνο για δική μου χρήση.» Ακολουθούν τα σχόλια μου: Όσο αδίκημα είναι η κατοχή ναρκωτικών με σκοπό την προμήθεια σε άλλο πρόσωπο, το ίδιο ισχύει και για την παράνομη χρήση ναρκωτικών. Απ' εκεί και πέρα δεν αντιλαμβάνομαι και τη λογική με την οποία, ενώ είχε αναστολές στο να προμηθεύει ναρκωτικά σε άλλα πρόσωπα, επειδή έχει οικογένεια και ανήλικα, δεν είχε καμιά αναστολή και ανάλογες ευαισθησίες, για το γεγονός ότι έκανε χρήση ναρκωτικών ο ίδιος, δεδομένων των επιπτώσεων στην υγεία του από τη διάπραξη αυτού του αδικήματος. Το πόσο παράλογος είναι ο επί του προκειμένου ισχυρισμός του είναι ολοφάνερο. Κάποια στιγμή ισχυρίστηκε ότι ο ίδιος είπε στην Αστυνομία να ερευνήσει το αυτοκίνητο στο οποίο ανευρέθηκαν τα ναρκωτικά. Και πάλι ψεύδεται και μάλιστα, σε σχέση με παραδεκτό γεγονός. Όπως αναφέρει στη γραπτή του κατάθεση (τεκμήριο 1, ανωτέρω), ο εξεταστής της υπόθεσης, στον ουσιώδη χρόνο, όταν έφθασαν στην κατοικία του κατηγορούμενου και τον εντόπισε, αφού του υπέδειξε την αστυνομική του ταυτότητα και τον πληροφόρησε ότι εναντίον της κατοικίας του καθώς και των οχημάτων που χρησιμοποιεί εκκρεμεί δικαστικό ένταλμα έρευνας, το οποίο του υπόδειξε, σε σχετική ερώτησή του εάν έχει στην κατοχή του ναρκωτικές ουσίες και αφού του επέστησε την προσοχή στο νόμο, αυτός του απάντησε: «Έχω λλίο πράμα μες το αυτοκίνητο το ζετ.» Το αυτοκίνητο βρισκόταν σταθμευμένο έξω ακριβώς από την κατοικία του και τα ναρκωτικά βρέθηκαν μέσα σ' αυτό, κατά τη διάρκεια της έρευνας που ακολούθησε. Με αυτά δεδομένα, όχι απλώς δεν επιβεβαιώνεται ο ισχυρισμός του, ότι αυτός είπε στους αστυνομικούς να κοιτάξουν το αυτοκίνητο, αλλά, ακόμη και να τους έλεγε, ούτε και είχε άλλη επιλογή ή ουσιαστικό νόημα, δεδομένου ότι γνώριζε το λόγο μετάβασης της Αστυνομίας στο μέρος και ότι θα ακλουθούσε έρευνα δυνάμει δικαστικού εντάλματος για ανεύρεση ναρκωτικών, τόσο στην κατοικία του όσο και στα οχήματα που χρησιμοποιούσε. Επομένως, είτε έλεγε είτε δεν έλεγε στην Αστυνομία να ερευνήσει το αυτοκίνητο, η Αστυνομία θα έβρισκε τα ναρκωτικά, γεγονός το οποίο ο ίδιος γνώριζε. «Τα παιδιά σου ξέρουν ότι είσαι χρήστης;» ρωτήθηκε κάποια στιγμή από την κυρία Παπαλαζάρου. Απάντησε ως εξής: «Όχι, δεν το ξέρουν, δεν τους έδωσα ποτέ το δικαίωμα να με δουν, δεν το γνωρίζουν.» «Γνωρίζουν όμως ότι κάνετε χρήση;» ήταν η επόμενη ερώτηση. «Το γνωρίζουν, αλλά ποτέ δεν τους έδωσα το δικαίωμα, ούτε και μπροστά τους κάπνισα οτιδήποτε.» Η ευκολία με την οποία υπέπιπτε σε αντιφάσεις είναι ολοφάνερη. Δε νομίζω πως χρειάζεται να επεκταθώ - μολονότι θα μπορούσα να το κάνω - προκειμένου να αναδείξω το μέγεθος της αναξιοπιστίας του ως μάρτυρα. Δεδομένου ότι ο κατηγορούμενος παραδέχεται ότι στον ουσιώδη χρόνο κατείχε την επίδικη ποσότητα ναρκωτικών, ό,τι απομένει είναι να αποφανθώ κατά πόσο την κατείχε για τη δική του χρήση, όπως είναι η θέση του ή για να την προμηθεύσει σε άλλα πρόσωπα, όπως είναι η θέση της κατηγορούσας αρχής, σύμφωνα και με τις σχετικές λεπτομέρειες της υπό κρίση κατηγορίας. Με αυτό δεδομένο, υπεισέρχομαι αμέσως στη νομική πτυχή της υπόθεσης. Το αδίκημα της παράνομης κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως "Β" με σκοπό την προμήθειά του σε άλλο πρόσωπο στοιχειοθετείται όταν κάποιος, πρώτο, έχει στην κατοχή του ελεγχόμενο φάρμακο τάξεως "Β", δεύτερο, με σκοπό την προμήθειά του σε άλλο πρόσωπο (βλ. το άρθρο 6

(3)του περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου 29/77 - στο εξής «ο Νόμος» - ). Επισημαίνεται ότι για το συγκεκριμένο αδίκημα, το άρθρο 32 του Νόμου προνοεί ορισμένες υπερασπίσεις. Επισημαίνεται ακόμη, ότι για το ίδιο αδίκημα προκύπτει από το άρθρο 30Α του Νόμου, ότι σε περίπτωση που ήθελε αποδειχθεί ότι κάποιος κατείχε 30 ή περισσότερα γραμμάρια κάνναβης ή παράγωγά της θεωρείται ότι τα κατείχε με σκοπό να τα προμηθεύσει σε τρίτο πρόσωπο, εκτός αν ικανοποιήσει το Δικαστήριο για το αντίθετο. Ασφαλώς πρόκειται για μαχητό, το τεκμήριο που δημιουργεί η συγκεκριμένη διάταξη και καθώς έχει νομολογηθεί (βλ. Σκούλλου ν. Δημοκρατίας

(2000)2 Α.Α.Δ. 87): «Η δημιουργία μαχητών τεκμηρίων, ως προς τις προθέσεις και ενέργειες του κατηγορούμενου, καθώς και η εναπόθεση οποιουδήποτε αποδεικτικού βάρους στον κατηγορούμενο πρέπει να είναι συμβατά με το τεκμήριο της αθωότητος. Η νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ορίζει ότι δεν αποκλείεται, εκ προοιμίου, η καθιέρωση από το νόμο μαχητών τεκμηρίων ή η εναπόθεση αποδεικτικού βάρους στον κατηγορούμενο, υπό την προϋπόθεση ότι αυτά περιορίζονται σε λογικά πλαίσια, τα οποία δεν αντιμάχονται το τεκμήριο της αθωότητας του κατηγορούμενου - (βλ. μεταξύ άλλων, Salabiaku v. France [1988] 13 EHRR 379, Η. ν. UK App No 15023/89 (4 April 1990, enreported), Bates v. UK App No 26280/95 (16 January 1996, unreported). Aναφορά στη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και της Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων γίνεται στην πολύ πρόσφατη απόφαση της Δικαστικής Επιτροπής της Βουλής των Λόρδων στην R. v. DPP, ex p Kebeline [1999] 4 All E.R. 801. Άποψή μας είναι ότι η δημιουργία μαχητού τεκμηρίου μπορεί να συμβιβασθεί με το θεμελιώδες τεκμήριο της αθωότητος, εφόσον - (α) Τα συμπεράσματα, τα οποία προκύπτουν από την απόδειξη γεγονότων, συναρτώνται άμεσα και αποτελούν φυσιολογικό επακόλουθο των γεγονότων αυτών· οπόταν, με την καθιέρωσή τους, ιχνηλατείται αυτό που φυσιολογικά προκύπτει και όχι ανεξάρτητο μη τεκμηριωθέν γεγονός. (β) Το αποδεικτικό βάρος, το οποίο εναποτίθεται στον κατηγορούμενο για την απόσεισή τους (των επίμαχων συμπερασμάτων), δεν εκτείνεται πέραν της δημιουργίας λογικής αμφιβολίας για την ύπαρξη των φυσιολογικών επακόλουθων· και (γ) το βάρος απόδειξης της κατηγορίας - (το αποδεικτικό βάρος) - παραμένει στους ώμους της Κατηγορούσας Αρχής καθ' όλη τη διάρκεια της δίκης και δε μετατίθεται, με τη δημιουργία μαχητού τεκμηρίου, οποιοδήποτε μέρος του.» Στην προκειμένη περίπτωση, δεδομένου ότι ο κατηγορούμενος, αποδεδειγμένα κατείχε τα ναρκωτικά - αντικείμενο της σχετικής - 2ης κατηγορίας -, καλείται να αποσείσει το σχετικό τεκμήρο, επειδή η ποσότητα κάνναβης που κατείχε είναι πέραν των 30 γραμμαρίων (35,59 γραμμάρια). Προς τούτο έχει απλώς το βάρος να δημιουργήσει λογική αμφιβολία, χωρίς όμως να υποχρεούται να αποδείξει ότι οι ισχυρισμοί του είναι αληθείς ή βάσιμοι. Ούτε και είναι αναγκαίο να προσαγάγει μαρτυρία προκειμένου να δημιουργήσει λογική αμφιβολία. Η μαρτυρία μπορεί να προέρχεται είτε από τον ίδιο είτε από την κατηγορούσα αρχή. (βλ. μεταξύ άλλων και την εντελώς πρόσφατη υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Χρυσάνθου, Ποινική Έφεση Αρ. 137/2015, ημερομηνίας 2/6/2016, τη Σκούλλου (ανωτέρω), Χριστοφόρου ν. Αστυνομίας

(1990)2 Α.Α.Δ. 250, Ιακώβου ν. Δημοκρατίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 211 κ.ο.κ.). Διαπιστώνω τα εξής: Με σωρευτική θεώρηση και αποτίμηση των ακόλουθων - μεταξύ άλλων - στοιχείων άμεσης, περιστατικής, πραγματικής, επιστημονικής και ενισχυτικής μαρτυρίας, οδηγούμαι στο μόνο, ασφαλές συμπέρασμα, πως έχει αποδειχθεί πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, ότι ο κατηγορούμενος στον ουσιώδη χρόνο κατείχε την επίδικη ποσότητα ναρκωτικών με σκοπό την προμήθειά της σε άλλο πρόσωπο/πρόσωπα. Ειδικότερα: Η Αστυνομία, στις 4/4/2017 μετέβη στην κατοικία του κατηγορούμενου για εκτέλεση δικαστικού εντάλματος έρευνας τόσο της κατοικίας όσο και των οχημάτων που χρησιμοποιούσε ο κατηγορούμενος. Αυτό έγινε μετά από πληροφορία για κατοχή ναρκωτικών ουσιών. Η πληροφορία της Αστυνομίας αποδείχθηκε βάσιμη, αφού, στο πλαίσιο της αστυνομικής έρευνας που ακολούθησε, εντοπίστηκε μέσα στο αυτοκίνητο ενοικιάσεως που χρησιμοποιούσε ο κατηγορούμενος, η επίδικη ποσότητα κάνναβης, συνολικού βάρους 35,59 γραμμαρίων, συσκευασμένη στα δυο δεμένα με κόμπο διαφανή νάιλον σακούλια καθώς και στο τεμάχιο διαφανές νάιλον σακουλάκι, κλειστό δια καψίματος. Εντοπίστηκε ακόμη και η ζυγαριά ακριβείας, η οποία περιείχε ίχνη κάνναβης και κοκαΐνης. Παρότι δεν πρόκειται για ιδιαίτερα σημαντική ποσότητα, η συνολική ποσότητα ναρκωτικών, εντούτοις, αυτή ήταν τοποθετημένη σε τρία ξεχωριστά σακούλια, εκ των οποίων, το ένα κλειστό δια καψίματος που αποτελεί τρόπο συσκευασίας ναρκωτικών προς πώληση. Ισχυριζόμενος ο κατηγορούμενος, ότι τα ανευρεθέντα ναρκωτικά, όπως εντοπίστηκαν από την Αστυνομία, ήταν συσκευασμένα όπως τα είχε αγοράσει νωρίτερα την ίδια μέρα από τη Λεμεσό, ως επίσης και ότι, προτού τα αγοράσει τα ζύγισε όπως ήταν μέσα στα τρία σακούλια, ασφαλώς έλεγε ψέματα. Και τούτο, επειδή το γενετικό του υλικό εντοπίστηκε στο εσωτερικό μέρος των δυο σακουλιών τα οποία περιείχαν και τη μεγαλύτερη ποσότητα της επίδικης κάνναβης. Επομένως δεν μπορεί να ισχυρίζεται πως δεν είχε ανοίξει τα σακούλια. Και ενώ εκτίθεται τόσο σοβαρά από το περιεχόμενο της εν λόγω μαρτυρίας, δεδομένης και της δραστικότητάς της επί της αξιοπιστίας του ως μάρτυρα, έχοντας υπόψη ότι, ενώ τα σακούλια ήταν κλειστά και δεμένα με κόμπο, εντούτοις εντοπίστηκε το γενετικό του υλικό στο εσωτερικό τους μέρος, που στο μόνο λογικό και αναπόφευκτο συμπέρασμα που οδηγεί είναι ότι ο ίδιος, κάποια στιγμή ήρθε σε επαφή με το συγκεκριμένο μέρος των εν λόγω σακουλιών, ούτε καν επιχείρησε να δώσει κάποια εξήγηση για το σημαντικό αυτό γεγονός. Με αυτό δεδομένο σε συνδυασμό ασφαλώς και με τα υπόλοιπα στοιχεία που αναφέρω το μόνο λογικό και πάλι συμπέρασμα που εξάγεται είναι ότι πρόκειται για τον ίδιο το πρόσωπο που είχε τοποθετήσει την κάνναβη, σε κάθε περίπτωση, στα δυο σακούλια, στο εσωτερικό μέρος των οποίων εντοπίστηκε το γενετικό του υλικό. Για να συνεχίσω το παραπάνω ψέμα που είπε είναι σαφές πως ήταν σκόπιμο, ασφαλώς αφορά σε ένα από τα πλέον ουσιώδη ζητήματα της υπόθεσης και το κίνητρό του να το πει, προφανώς, ήταν η αντίληψη ενοχής και ο φόβος για την αλήθεια. Αυτό δε αποδεικνύεται όχι απλώς από ανεξάρτητη μαρτυρία, αλλά, από επιστημονική μαρτυρία η οποία αποτελεί και πραγματική μαρτυρία, το περιεχόμενο της οποίας αποτελεί και παραδεκτό γεγονός (για τη σημασία των ψευδών δηλώσεων εντός και εκτός Δικαστηρίου, βλ. μεταξύ άλλων και το σύγγραμμα «το Δίκαιο της Απόδειξης (Μια πρακτική προσέγγιση)» του Τάκη Ηλιάδη

(1994), σελ 164 επ.). Στην προσπάθειά του να καταρρίψει το μαχητό τεκμήριο που δημιουργεί το άρθρο 30Α του Νόμου, το οποίο, δεδομένης της ποσότητας κάνναβης που κατείχε τέθηκε σε λειτουργία, όχι απλώς απέτυχε να το αποσείσει, πείθοντάς με - όπως ήταν η προσπάθειά του -, ότι τα εν λόγω ναρκωτικά προορίζονταν για δική του χρήση, αλλά, ίχνος αμφιβολίας έχει δημιουργήσει ότι τα κατείχε με σκοπό την προμήθειά τους σε άλλο πρόσωπο/πρόσωπα. Οι επί του προκειμένου ισχυρισμοί του, στο σύνολό τους, για όλους τους λόγους που έχουν αναφερθεί στο πλαίσιο αξιολόγησης της μαρτυρίας του είναι ανυπόστατοι και ψευδείς. Και, με δεδομένο ότι, όπως αναφέρεται στη Χρυσάνθου (ανωτέρω), το Δικαστήριο οφείλει να μην ασχολείται με απομακρυσμένα σενάρια ή εκδοχές που δε συμβιβάζονται με την πραγματική μαρτυρία είναι φανερό, ότι η επίδικη ποσότητα ναρκωτικών, όπως εντοπίστηκε στην κατοχή του κατηγορούμενου στον ουσιώδη χρόνο προοριζόταν για προμήθεια σε άλλο πρόσωπο/πρόσωπα. Ακολουθεί ότι η ευθύνη του για τη διάπραξη του αδικήματος στοιχειοθετείται πλήρως. Είναι η κατάληξή μου για όλους τους παραπάνω λόγους (νομικούς και πραγματικούς), ότι η κατηγορούσα αρχή απέδειξε την ενοχή του κατηγορούμενου στη σχετική - 2η κατηγορία, πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Κατά συνέπεια, ο κατηγορούμενος κρίνεται ένοχος. (Υπ.) ........... Κ. Κωνσταντίνου, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΚΚ Subject: Criminal/Final (Αναφορά: Παράνομη κατοχή ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Β, με σκοπό την προμήθεια σε άλλα πρόσωπα, κατά παράβαση των άρθρων 2, 3, 6

(3), 30, 30Α, 31, 31A, Πρώτος Πίνακας Ελεγχόμενα Φάρμακα Μέρος ΙΙ Φάρμακα Τάξεως Β και τρίτος πίνακας του Περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου 29/77 όπως έχει τροποποιηθεί) cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο