Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου ν. Παύλου Νεοφύτου, Αρ. Υπόθεσης: 1920/13, 3/7/2017 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2017:B26 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Κ. Κωνσταντίνου, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 1920/13 Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου ν. Παύλου Νεοφύτου, από την Έγκωμη Κατηγορούμενου ----------------------------- Ημερομηνία: 3/7/2017 Για την κατηγορούσα αρχή: κα Σ. Παπαλαζάρου Για τον κατηγορούμενο: κ. Ν. Παπακλεοβούλου Κατηγορούμενος: παρών Α Π Ο Φ Α Σ Η Ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει την κατηγορία της επίθεσης, προκαλούσας πραγματική σωματική βλάβης, κατά παράβαση του άρθρου 243 του Ποινικού Κώδικα. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικήματος της κατηγορίας, του καταλογίζεται ότι στις 2 Ιουνίου του 2012, στο χώρο στάθμευσης με την ονομασία «Hercules Parking Ltd» που βρίσκεται στην οδό Ιάσωνος στην Κάτω Πάφο, επιτέθηκε εναντίον του Ιβάν Αθανασιάδη από τη Γεωργία και του προκάλεσε πραγματική σωματική βλάβη. Προς απόδειξη της κατηγορίας, η κατηγορούσα αρχή παρουσίασε ως μάρτυρες, τον παραπονούμενο Ιβάν Αθανασιάδη, το γιατρό Νεκτάριο Σιδηρόπουλο και τέλος, τον αρχιαστυφύλακα 3142 Πανίκο Ζωττή (Μ.Κ.1 μέχρι 3, αντίστοιχα). O κατηγορούμενος Παύλος Νεοφύτου, αφού κλήθηκε σε απολογία και του εξηγήθηκαν τα δικαιώματά του κατάθεσε ενόρκως, χωρίς να καλέσει κανένα μάρτυρα προς υπεράσπισή του. Η εκδοχή της κατηγορούσας αρχής αναφορικά με την υπό κρίση κατηγορία απορρέει από την ανακριτική κατάθεση του παραπονούμενου (τεκμήριο 1, στη μητρική του γλώσσα και τεκμήριο 1Α,πιστή μετάφρασή της στα ελληνικά), το περιεχόμενο της οποίας υιοθετήθηκε από αυτό για σκοπούς κυρίως εξέτασης, ως μέρος της. Σύμφωνα με αυτή: Στον ουσιώδη χρόνο, ο παραπονούμενος εργαζόταν ως εισπράκτορας σε χώρο στάθμευσης στην Κάτω Πάφο. Εργοδότης του ήταν ο κατηγορούμενος με τον οποίο είχαν καλές σχέσεις. Όταν ο παραπονούμενος στις 2/6/2012 και ώρα 17:00 πήγε δουλειά βρήκε τον κατηγορούμενο στην είσοδο του χώρου στάθμευσης και το χαιρέτησε. Αυτός δεν του είπε τίποτε οπότε και έκατσε στον καναπέ. Όταν έκατσε, ο κατηγορούμενος τού είπε να σηκωθεί να φύγει και δεν εργάζεται πια εκεί. Ο παραπονούμενος τού είπε: «Εντάξει δώσε μου το μισθό μου και θα φύγω.» Ο κατηγορούμενος του απάντησε ότι ο μισθός του είναι €50,00 και έβαλε ένα χαρτονόμισμα των €50,00 στο τραπέζι, λέγοντάς του να το πάρει και να φύγει. Ο παραπονούμενος τότε, του είπε: «Πιάσε τα €50,00 σου και βάλε τα στην τσέπη σου.» Τότε, ο κατηγορούμενος σηκώθηκε και του είπε να φύγει με το καλό και τον κλώτσησε στο αριστερό πόδι. Όταν τον κλώτσησε, ο παραπονούμενος του είπε: «Εντάξει δε θέλω τα λεφτά σου, θα φύγω.» Καθώς έφευγε από το μέρος, ο κατηγορούμενος τον κλώτσησε από πίσω και πάλι στο αριστερό πόδι. Συνεπεία αυτού έπεσε στο έδαφος και φώναξε: «Τι κάνεις Παύλο;», ο οποίος, τότε έφυγε απ' εκεί με γρήγορο ρυθμό. Ο ίδιος, σε καμιά περίπτωση το χτύπησε και ούτε τον έβρισε. Πιστεύει ότι ο κατηγορούμενος έφτιαξε όλο αυτό το σκηνικό για να μην του πληρώσει το μισθό του. Ο κατηγορούμενος προέβη σε δυο καταθέσεις στην Αστυνομία για το επίδικο συμβάν (τεκμήριο 12, η πρώτη, ημερομηνίας 6/6/2012 και τεκμήριο 13, η δεύτερη, ημερομηνίας 19/6/2012), ενώ, στις 6/11/2012 τού λήφθηκε και η ανακριτική κατάθεση (τεκμήριο 6). Στο Δικαστήριο δε, με τη γραπτή κατάθεσή του (τεκμήριο 11), ουσιαστικά κατέστησε το περιεχόμενο των δυο πρώτων από τις παραπάνω καταθέσεις, ως μέρος της κυρίως εξέτασής του. Η ουσία της εκδοχής του για ό,τι του καταμαρτυρείται από τον παραπονούμενο και κατ' επέκταση από την κατηγορούσα αρχή, βασικά περικλείεται στην πρώτη, από τις παραπάνω καταθέσεις (τεκμήριο 12). Σύμφωνα με αυτή: Δέχεται ότι στον ουσιώδη χρόνο, ουσιαστικά ήταν εργοδότης του παραπονούμενου, υπό την έννοια ότι ήταν ο διευθυντής και κύριος μέτοχος της εταιρείας Hercules Parking Ltd που τον εργοδοτούσε, η οποία διαχειριζόταν τον επίδικο χώρο στάθμευσης. Δέχεται ακόμη και ότι τον απόλυσε για συγκεκριμένους λόγους, τους οποίους αναφέρει. Ωστόσο, ισχυρίζεται ότι τον απόλυσε νόμιμα και ότι την ημέρα του επίδικου επεισοδίου, αυτός προσήλθε στο χώρο εργασίας του και συγκεκριμένα στο χώρο στάθμευσης, περί τις 19:00 και όχι στις 17:00, όπως ισχυρίζεται ο ίδιος. Περαιτέρω ισχυρίζεται ότι με το που τον απόλυσε και του το ανακοίνωσε, εξεμάνη και άρχισε να το βρίζει. Ακολούθως, ενώ οι δυο τους βρίσκονταν στο κουβούκλιο του φύλακα τού έδωσε μια δυνατή γροθιά στο αριστερό μάτι, ρίχνοντάς τον κάτω από την καρέκλα που καθόταν, η οποία έσπασε. Ύστερα συνέχισε να βρίσκεται από πάνω του και να το χτυπά με δυνατές γροθιές και γρατσουνιές στο κρανίο και στο πρόσωπο, με αποτέλεσμα, όχι μόνο τον τραυματισμό της κεφαλής και του προσώπου του, αλλά, όπως διαπιστώθηκε αργότερα, επειδή είχε πέσει πάνω στη γωνία του κουβουκλίου, έπαθε και σοβαρά εγκαύματα τριβής στη δεξιά πλευρά της πλάτης, ένα σοβαρό αιμάτωμα, μια αρκετά σοβαρή ζημιά στο δεξιό νεφρό και ένα μώλωπα στο δεξί μηρό. Προσπάθησε να φωνάξει ένα νεαρό από τη Βουλγαρία, τον οποίο μόλις είχε προσλάβει δοκιμαστικά, ως το νέο υπάλληλο της εταιρείας, ο οποίος παρακολουθούσε τη σκηνή για να το βοηθήσει και αυτός φώναζε στον κατηγορούμενο να σταματήσει να το δέρνει. Δυστυχώς βρισκόταν εγκλωβισμένος κάτω στη γωνία του κουβουκλίου, με τον παραπονούμενο από πάνω του να το δέρνει και στην προσπάθειά του να απεγκλωβιστεί και σε ξεκάθαρη αυτοάμυνα, έβαλε τα πόδια του μπροστά στον παραπονούμενο και το χτύπησε στο εμπρόσθιο μέρος του σώματός του με το αριστερό του πόδι. Αυτός, συμπεριφερόμενος ως ένα μανιασμένο θηρίο συνέχισε να το χτυπά, στέκοντας στη μέση του κουβουκλίου, καταφέρνοντας γροθιές και γρατσουνιές στο αριστερό του πόδι και δυσκολεύοντας τη διαφυγή του. Σε αντίθεση με τον ίδιο που δεν είχε άλλη επιλογή από το να τον κλωτσήσει για να τον απωθήσει προς την άλλη πλευρά του κουβουκλίου και πράγματι, όταν τα κατάφερε βρήκε την ευκαιρία και απελευθερώθηκε, βγαίνοντας από το κουβούκλιο, ο παραπονούμενος είχε την επιλογή να αποφύγει εντελώς τις κλοτσιές που του έδωσε σε αυτοάμυνα, αν τραβιόταν πίσω στην απέναντι πλευρά του κουβουκλίου. Αντ' αυτού, επέλεξε να συνεχίσει να το χτυπά. Όταν ο ίδιος βγήκε έξω από το κουβούκλιο, ο παραπονούμενος παρέμεινε μέσα και άρχισε να σχίζει διάφορα έγγραφα της εταιρείας, τα οποία έριξε έξω από το παράθυρο. Ακολούθως βγήκε κι αυτός έξω από το κουβούκλιο και προσπάθησε να το χτυπήσει με την καρέκλα που είχε σπάσει λίγο προηγουμένως. Τότε, ο ίδιος, σε αυτοάμυνα έβαλε μπροστά του ως ασπίδα ένα τραπεζάκι, κινούμενος προς τα πίσω και αυτός προς τον ίδιο. Μετά που του έπεσε το τραπεζάκι, ο παραπονούμενος τού έριξε το μαξιλάρι της καρέκλας - που περιείχε ξύλο μέσα, επομένως ήταν σκληρό αντικείμενο - και συνέχισε να τον κυνηγά μέχρι που κατάφερε να διαφύγει και να μπει στην εξοχική κατοικία της μητέρας του, απέναντι από το χώρο στάθμευσης, οπότε, το συμβάν, ουσιαστικά έλαβε τέλος. Δεν προτίθεμαι να επαναλάβω το περιεχόμενο της προσαχθείσας μαρτυρίας στο σύνολό του και το ίδιο ισχύει και για το περιεχόμενο των εκατέρωθεν γραπτών αγορεύσεων. Ό,τι έχει λεχθεί, καταγράφηκε και ασφαλώς λαμβάνεται υπόψη. Στη συνέχεια και στο βαθμό που κριθεί αναγκαίο, θα διαφανεί ποιες από τις θέσεις κάθε πλευράς αποδέχομαι και ποιες απορρίπτω. Είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω με ιδιαίτερη προσοχή όλους τους μάρτυρες καθώς και τον κατηγορούμενο, ενώ έδιναν μαρτυρία. Αισθάνομαι ότι είμαι σε θέση να αξιολογήσω τη συμπεριφορά, αντιδράσεις, αναφορές και ισχυρισμούς τους λαμβάνοντας υπόψη το επίπεδο γνώσης τους αναφορικά με τα διαδραματισθέντα στον ουσιώδη χρόνο. Έχω επίσης κατά νου, ότι, καθώς έχει νομολογηθεί (βλ. Σάββα ν. Αστυνομίας
(1998)2 Α.Α.Δ. 391), όταν δεν υπάρχουν ισχυροί λόγοι περί του αντιθέτου, αποδοχή μέρους της μαρτυρίας ενός μάρτυρα είναι δυνατή στο πλαίσιο της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Βλ. και την Εvpalia Trading Ltd v. Γενικού Εισαγγελέα
(2008)2 Α.Α.Δ. 162 καθώς και την Akil v. Αστυνομίας
(2009)2 Α.Α.Δ. 148, από την οποία και το ακόλουθο απόσπασμα: «Σύμφωνα με τη νομολογία είναι επιτρεπτό για ένα δικαστήριο να δεχθεί μέρος της μαρτυρίας ενός μάρτυρα και να απορρίψει άλλο.» Περαιτέρω, όπως επισημαίνεται στην Κυπριανού ν. Αστυνομίας,
(2008)2 Α.Α.Δ. 816: «Η νομολογία μας αναγνωρίζει ότι είναι φυσιολογικό να υπάρχουν κάποιες αντιφάσεις και το Εφετείο επεμβαίνει, όταν διαπιστωθούν τέτοιες, μόνο όταν είναι ουσιαστικής μορφής και πλήττουν καίρια την αξιοπιστία ενός μάρτυρα ή καταδεικνύουν πρόθεση εκ μέρους του να πει ψέματα.» Τέλος, όπως αναφέρεται συναφώς στην Akil (ανωτέρω): «Αντιφάσεις που αφορούν μικρολεπτομέρειες, όχι μόνο δεν αποδυναμώνουν μια μαρτυρία που γενικά έχει κριθεί ως αξιόπιστη, αλλά αντίθετα την ενδυναμώνουν.» Αναφορικά με την αξία που προσλαμβάνει στο στάδιο αξιολόγησης της αξιοπιστίας των μαρτύρων η πραγματική μαρτυρία, όπως επισημαίνεται στην υπόθεση Δημητρίου ν. Δημοκρατίας (Αρ. 2)
(2001)2 Α.Α.Δ. 326,366: «..η πραγματική μαρτυρία συνιστά γνώμονα για την κρίση της αξιοπιστίας των μαρτύρων όσο και της ακρίβειας του περιεχομένου της μαρτυρίας». Βλέπε και την Έπαρχος Λεμεσού ν. Γιωργαλλά
(2003)2 Α.Α.Δ. 298. Για την αξία της ιατρικής μαρτυρίας παραπέμπω στο απόσπασμα που ακολουθεί από την απόφαση στην υπόθεση Γεωργίου ν. Αστυνομίας
(1997)2 Α.Α.Δ. 439: «Η ιατρική μαρτυρία σε τέτοιες υποθέσεις είναι πολύ ζωτικής σημασίας. Αποτελεί και πραγματική μαρτυρία η οποία συνιστά αξιόπιστο βοήθημα και σταθερό οδηγό για την κρίση της αξιοπιστίας των μαρτύρων (βλ. Σοφοκλή ν. Λεωνίδου
(1993)1 Α.Α.Δ. 1003, 1010, Knell v. Αστυνομίας
(1994)2 Α.Α.Δ. 51).» Αναφορικά με το περιεχόμενο της ανακριτικής κατάθεσης του κατηγορούμενου (τεκμήριο 6) καθώς και των άλλων δυο καταθέσεών του στην Αστυνομία (τεκμήρια 12 και 13) λαμβάνω υπόψη, ότι, το βάρος που θα δοθεί στα διάφορα μέρη τους επαφίεται στη διακριτική μου ευχέρεια (βλ. Κωνσταντίνου ν. Αστυνομίας
(1989)2 Α.Α.Δ. 109 και Κωνσταντινίδης ν. Αστυνομίας
(1991)2 Α.Α.Δ. 190). Τέλος, αναφορικά με την αποδεικτική αξία της περιστατικής μαρτυρίας, παραπέμπω στο απόσπασμα που ακολουθεί από την απόφαση στην υπόθεση Παφίτης κ.ά. ν. Δημοκρατίας
(1990)2 Α.Α.Δ. 102: «Όπως έχει επανειλημμένα διακηρυχθεί η περιστατική μαρτυρία δεν αποτελεί υποδεέστερη μορφή ή κατηγορία μαρτυρίας της άμεσης μαρτυρίας, δηλαδή μαρτυρίας η οποία αφεαυτής τείνει να αποδείξει το έγκλημα (όπως μαρτυρία αυτόπτων μαρτύρων). Όχι μόνο δεν υπάρχει προκατάληψη, και αυτό είναι η δεύτερη διαπίστωση που θέλουμε να κάμουμε, εναντίον της περιστατικής μαρτυρίας αλλά τουναντίον όταν είναι συμπερασματική τείνει να αφανίσει την πιθανότητα του ανθρώπινου λάθους. .Η αιτιώδης σχέση μεταξύ της περιστατικής μαρτυρίας και της ενοχής του κατηγορουμένου πρέπει να είναι άμεση αφενός και να μην μπορεί να συμβιβαστεί αφετέρου με άλλη λογική ερμηνεία της περιστατικής μαρτυρίας (βλ. μεταξύ άλλων Fournides v. Republic
(1986)2 C.L.R., 73 p. 79 και Μιχαηλίδης ν. Δημοκρατίας
(1989)2 Α.Α.Δ. 172). Η περιστατική μαρτυρία μπορεί να αποτελέσει βάση για την καταδίκη του κατηγορουμένου μόνον όταν τεκμηριώνει ως θέμα λογικής συνέπειας μέσα στα πλαίσια της ανθρώπινης εμπειρίας την ενοχή του.» Βλ. και Αντωνίου ν. Δημοκρατίας
(2008)2 Α.Α.Δ.
- Αντιπαραβάλλοντας τις εκατέρωθεν εκδοχές, ασφαλώς, υπό το φως του συνόλου της ενώπιον μου μαρτυρίας, είμαι βέβαιος, ότι τα ουσιαστικά γεγονότα που διαδραματίστηκαν στον ουσιώδη χρόνο είναι σύμφωνα με την εκδοχή του κατηγορούμενου, την οποία γενικά θεωρώ πιο λογική, πειστική και αξιόπιστη από την αντίστοιχη εκδοχή του παραπονούμενου. Η εντύπωσή μου για την ποιότητα της μαρτυρίας και την αξιοπιστία του παραπονούμενου ως μάρτυρα είναι τελείως αρνητική. Μεταξύ άλλων υπέπεσε σε σοβαρές αντιφάσεις και προέβαλε ισχυρισμούς που στερούνται λογικής και πειστικότητας. Κυρίως όμως εκτίθεται ανεπανόρθωτα από το περιεχόμενο της ιατρικής μαρτυρίας, που αποτελεί και πραγματική μαρτυρία, με ό,τι αυτό σημαίνει για την κρίση μου επί της αξιοπιστίας του ως μάρτυρα, ως θέμα αρχής και τούτο, τη στιγμή που σωρεία στοιχείων πραγματικής μαρτυρίας, περιλαμβανομένης και ιατρικής μαρτυρίας, ενισχύουν ουσιωδώς και/ή επιβεβαιώνουν τη μαρτυρία και κατ' επέκταση, την εκδοχή του κατηγορούμενου. Τέλος είναι και το γεγονός, ότι, σε αντίθεση με τον κατηγορούμενο που δεν είχε κίνητρο να του επιτεθεί και να το χτυπήσει, ο ίδιος είχε τέτοιο κίνητρο, που αποτελεί το γεγονός, ότι, όταν στον ουσιώδη χρόνο μετέβη στο χώρο εργασίας του για να εργαστεί, ο κατηγορούμενος τον απόλυσε. Τα λίγα παραδείγματα που θα παραθέσω στη συνέχεια, κατά τη γνώμη μου αιτιολογούν επαρκώς, όλες τις παραπάνω διαπιστώσεις μου για την ποιότητα της μαρτυρίας και την αξιοπιστία του ως μάρτυρα. Ειδικότερα: Καθώς ήδη έχει αναφερθεί στο στάδιο της κυρίως εξέτασης υιοθέτησε ως μέρος της, το περιεχόμενο της ανακριτικής κατάθεσης που του είχε ληφθεί στις 17/6/2012 (τεκμήριο 1Α, ανωτέρω), για την υπό διερεύνηση - τότε - υπόθεση επίθεσης με πρόκληση πραγματικής σωματικής βλάβης και δημόσιας εξύβρισης, με ύποπτο τον ίδιο και σε σχέση με το ίδιο περιστατικό για το οποίο καταχωρήθηκε και η παρούσα υπόθεση εναντίον του κατηγορούμενου. Όπως αναφέρει στην εν λόγω κατάθεση, όταν ο κατηγορούμενος τον απόλυσε από την εργασία του και ο ίδιος τού ζήτησε το μισθό του για να φύγει, ο κατηγορούμενος τού έβαλε το χαρτονόμισμα των €50,00 στο τραπέζι και του είπε να το πάρει και να φύγει, οπότε, ο ίδιος, του είπε να πιάσει τα €50,00 του και να τα βάλει στην τσέπη του. Τότε, ο κατηγορούμενος σηκώθηκε πάνω και του είπε να φύγει με το καλό και τον κλώτσησε στο αριστερό πόδι. Ο ίδιος τού είπε τότε πως δε θέλει τα λεφτά του και θα φύγει. Καθώς έφευγε από το μέρος, ο κατηγορούμενος τον κλώτσησε ξανά. Το πόσο παράλογοι είναι οι παραπάνω ισχυρισμοί του καταφαίνεται από τα εξής: Καταρχήν, δεν αντιλαμβάνομαι με ποια λογική ο κατηγορούμενος, τη στιγμή που τού είπε να φύγει με το καλό, την ίδια ώρα τον κλώτσησε στο πόδι, ιδιαίτερα, αν ληφθεί υπόψη, ότι, ενώ τον είχε απολύσει από την εργασία του και του ζήτησε να φύγει εν τέλει, ο παραπονούμενος, του επέστρεψε το ποσό των €50,00 που του είχε δώσει για το μισθό του, τον οποίο του είχε ζητήσει για να φύγει. Έπειτα διερωτώμαι και για το εξής: Αφού, όταν τον απόλυσε ο κατηγορούμενος και του ζήτησε να φύγει, ο ίδιος του ζήτησε να του δώσει το μισθό του και θα φύγει, για ποιο λόγο του επέστρεψε, έστω το ποσό των €50,00 που του είχε δώσει και δεν το κράτησε; Το πόσο παράλογοι είναι οι παραπάνω ισχυρισμοί του είναι ολοφάνερο. Όσα ακολουθούν είναι από την αντεξέτασή του από τον ευπαίδευτο δικηγόρο του κατηγορούμενου: Όταν ρωτήθηκε εάν ο κατηγορούμενος στον ουσιώδη χρόνο έφερε εμφανείς κακώσεις, απάντησε αρνητικά. Κι όμως, όπως προκύπτει από σημαντικά στοιχεία ιατρικής και πραγματικής μαρτυρίας - στα οποία θα αναφερθώ αργότερα - αυτός που σίγουρα είχε τραυματιστεί και έφερε εμφανείς κακώσεις στον ουσιώδη χρόνο είναι μόνο ο κατηγορούμενος. Κάποια στιγμή ισχυρίστηκε ότι συνεπεία της επίθεσης που δέχθηκε από τον κατηγορούμενο πρήστηκε το πόδι του και δεν μπορούσε να ταράξει. Εν τοιαύτη περιπτώσει, τα εύλογα ερωτήματα που ανακύπτουν είναι τα εξής: Αν έλεγε την αλήθεια και αυτός που επιτέθηκε και τραυμάτισε τον άλλο είναι ο κατηγορούμενος τον ίδιο και όχι το αντίθετο, τότε, πώς εξηγείται το γεγονός, ότι, ενώ ο κατηγορούμενος, την ίδια μέρα και μάλιστα, σε ελάχιστο χρόνο από το επίδικο περιστατικό παραπέμφθηκε από την Αστυνομία για ιατρική εξέταση και όπως αναφέρεται από τη γιατρό Καλαΐτσίδου τού Τμήματος Ατυχημάτων και Επειγόντων Περιστατικών του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου, στη σχετική έκθεση που ετοίμασε για τον κατηγορούμενο (τεκμήριο 14), τον εξέτασε στις 2/6/2012 και ώρα 20:02 και διαπίστωσε ότι έφερε τα όσα αναφέρονται στην εν λόγω έκθεσή της, σε διάφορα μέρη του σώματος, ο ίδιος μετέβη για ανάλογη εξέταση, τόσο στο νοσοκομείο όσο και σε ιδιώτη γιατρό, μόλις στις 10/6/2012; Έπειτα, αφού είναι ο κατηγορούμενος που του επιτέθηκε και όχι το αντίθετο, πόσο λογικό είναι να καταγγείλει το συμβάν στην Αστυνομία ο κατηγορούμενος και μάλιστα, ευθύς αμέσως αφότου αυτό έληξε και όχι ο ίδιος; Η απάντηση και στα δυο αυτά ερωτήματα είναι πολύ απλή. Σε αντίθεση με τον κατηγορούμενο που είχε λόγο - νομικό και πραγματικό - να κάνει και το ένα και το άλλο, ο παραπονούμενος δεν είχε τέτοιο λόγο. Ερωτηθείς εάν πήγε στην κλινική «Ιπποκράτης» για το τραύμα που έπαθε απάντησε ως εξής: «Στην αρχή ήμασταν νοσοκομείο, μετά όταν χειροτέρευσε το πόδι μου, διότι έχω αρρώστια στα κόκαλά μου, φοβήθηκα μήπως και έπαθα κάτι, κάποια σοβαρή ζημιά και πήγα σε κλινική.» Η πραγματική μαρτυρία το διαψεύδει. Και τούτο, επειδή, το αντίθετο έγινε απ' ό,τι ο ίδιος ισχυρίστηκε. Από το περιεχόμενο των σχετικών ιατρικών πιστοποιητικών εξέτασής του προκύπτει ότι, πρώτα - και συγκεκριμένα, στις 10/6/2012 - πήγε στην κλινική «Ιπποκράτης » (βλ. το τεκμήριο 4, το σχετικό πιστοποιητικό) και μετά - συγκεκριμένα, στις 14/6/2012 - πήγε στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου (βλ. το τεκμήριο 2, η σχετική ιατρική έκθεση). Ειδικά για το πιστοποιητικό της κλινικής «Ιπποκράτης» (τεκμήριο 4), όταν του υποδείχθηκε από τον κ. Παπακλεοβουλου ότι στο γιατρό παραπονέθηκε για το δεξί του πόδι, «Ο γιατρός ό,τι έγραψε, έγραψε. Εξέτασε και έγραψε.» απάντησε. «Του παραπονέθηκες του γιατρού για το δεξί σου πόδι;» ρωτήθηκε στη συνέχεια. Απάντησε ως εξής: «Εγώ αναφέρθηκα για το αριστερό μου πόδι, τώρα δεν ξέρω τι έγραψε ο γιατρός» Η ουσία του πράγματος έγκειται στο γεγονός, ότι, ακόμη και να ευσταθεί ο ισχυρισμός του, ότι στο γιατρό παραπονέθηκε για το αριστερό του πόδι και όχι το δεξί, για να μην υπάρχει οποιαδήποτε αναφορά στο εν λόγω πιστοποιητικό για το αριστερό του πόδι, παρά μόνο για το δεξί, το μόνο λογικό συμπέρασμα που εξάγεται είναι ότι, ο γιατρός που τον εξέτασε, ενώ εντόπισε ό,τι αναφέρει στο δεξί του πόδι και συγκεκριμένα, το γενικευμένο αιμάτωμα στην αριστερή γαστροκνημία, δεν εντόπισε τίποτε στο αριστερό του πόδι. Όμως, αυτός που πραγματικά συνθλίβει τη μαρτυρία του παραπονούμενου και αποδεικνύει το μέγεθος της αναξιοπιστίας του δεν είναι κάποιος μάρτυρας υπεράσπισης, αλλά, ο γιατρός Νεκτάριος Σιδηρόπουλος (Μ.Κ.2), ο οποίος κατάθεσε για την υπόθεση της κατηγορούσας αρχής. Όπως αναφέρει ο μάρτυρας - ο οποίος εργάζεται στο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου από το 2007 - στη σχετική έκθεσή του για τον παραπονούμενο (τεκμήριο 2), ημερομηνίας 14/6/2012, «αναφερόμενη κάκωση αριστερής ποδοκνημικής, αριστερής κνήμης, αριστερού γλουτού, προ τεσσάρων ημερών. (δική μου η υπογράμμιση.) Φυσική εξέταση: Φέρει αιμάτωμα αριστερής γαστροκνημίας... » Όπως είπε στο στάδιο της κυρίως εξέτασης, πρόκειται για τη γάμπα η αριστερή γαστροκνημία. Αντεξεταζόμενος ο μάρτυρας επανέλαβε ό,τι αναφέρει και στην έκθεσή του (πιο πάνω), ως το παράπονο που του είχε κάνει ο παραπονούμενος. «Όταν λέτε "προ τεσσάρων ημερών" σε σχέση με την ημερομηνία που εκδώσατε το πιστοποιητικό, πότε το τοποθετείτε;» ρωτήθηκε στη συνέχεια. «14/6 το υπόγραψα, λογικά 10/6» απάντησε. «Δηλαδή, το παράπονο ήταν ότι έγινε στις 10/6;» ρωτήθηκε στη συνέχεια. Απάντησε ως εξής: «Δε γνωρίζω πότε έγινε. Μου είπε ότι συνέβηκε προ τεσσάρων ημερών, λογικά πρέπει να ήταν η ημερομηνία, όπως μου την ανάφερε ο ασθενής, δεν μπορώ να γνωρίζω.» Το πόσο εκτίθεται ο παραπονούμενος από την ιατρική μαρτυρία είναι ολοφάνερο. Ενώ προσπάθησε να με πείσει ότι τους παραπάνω τραυματισμούς, που αποδεδειγμένα έφερε κατά την εξέτασή του από το γιατρό Σιδηρόπουλο (Μ.Κ.2), στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου, στις 14/6/2012, του τους είχε προκαλέσει ο κατηγορούμενος κατά το επίδικο συμβάν, που αποδειγμένα επίσης έλαβε χώρα μεταξύ τους, στις 2/6/2012, στο γιατρό Σιδηρόπουλο ανάφερε ότι οι εν λόγω τραυματισμοί του προκλήθηκαν στις 10/6/
- Δηλαδή, οκτώ μέρες μετά το επίδικο συμβάν. Δε νομίζω πως χρειάζεται να επεκταθώ προκειμένου να αναδείξω το μέγεθος της αναξιοπιστίας του ως μάρτυρα και κυρίως, να εξηγήσω γιατί δεν μπορώ να δεχθώ τη θέση του, ότι ο κατηγορούμενος στον ουσιώδη χρόνο, είτε του επιτέθηκε είτε τον τραυμάτισε. Και το ένα και το άλλο, χωρίς ακόμη να υπεισέλθω στη μαρτυρία του κατηγορούμενου και ειδικά στην ιατρική μαρτυρία, αλλά και σε διάφορα άλλα στοιχεία πραγματικής μαρτυρίας που παρουσίασε ο τελευταίος, τα οποία, αυτό που αποδεικνύουν είναι ότι - για να επαναλάβω - αυτός που είχε τραυματιστεί κατά το επίδικο συμβάν και μάλιστα αρκετά σοβαρά είναι ο κατηγορούμενος, τον οποίο φυσικά θεωρώ αξιόπιστο μάρτυρα, επομένως δέχομαι και τη μαρτυρία του, στο ουσιαστικό της μέρος. Επειδή η υπόθεση, βασικά έχει κριθεί θα είμαι σύντομος. Όπως προκύπτει από το περιεχόμενο της ιατρικής έκθεσης (τεκμήριο 14), ο κατηγορούμενος, στις 2/6/2012 (ουσιώδης χρόνος) παραπέμφθηκε από τον Αστυνομικό Διευθυντή Πάφου για ιατρική εξέταση, στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου, παραπονούμενος ότι υπέστη επίθεση. Κατά την εξέτασή του την ίδια μέρα και ώρα 20:02, από τη γιατρό Καλαΐτσίδου, έφερε μώλωπες στο κεφάλι, στη βρεγματική χώρα, στον ώμο, στο αριστερό ζυγωματικό, στην ωμοπλάτη και στον αριστερό αντιβραχίωνα. Να σημειωθεί ότι, στο ίδιο έγγραφο αναφέρονται και διάφορες άλλες κακώσεις, ωστόσο, επειδή το σχετικό μέρος του εγγράφου είναι δυσανάγνωστο δεν μπορώ να αναφερθώ - και - σ' αυτές. Όλες οι παραπάνω κακώσεις εμφαίνονται και σε σωρεία φωτογραφιών (τεκμήριο 16) που έλαβε ο κατηγορούμενος από τις 2/6 μέχρι και τις 11/6/2012 και ασφαλώς, οι διάφορες υποβολές που του έγιναν από την ευπαίδευτη εκπρόσωπο της κατηγορούσας αρχής, όπως για παράδειγμα, ότι όλες οι φωτογραφίες της σελίδας 18 έγιναν με τη χρήση μοντάζ και χρωμάτιζε τον εαυτό του με ξένο υλικό για να φαίνονται ως εκδορές, είτε ακόμη, ότι χρησιμοποίησε κραγιόν η οτιδήποτε άλλο χρησιμοποιείται στο μακιγιάζ ή μαρκαδόρο ακόμη, για να τονίσει αυτά που ισχυρίζεται ότι είναι τραύματα κ.λ.π., όχι μόνο δεν είναι ικανές να ανατρέψουν τη θετική γνώμη που έχω σχηματίσει για την ποιότητα της μαρτυρίας και την αξιοπιστία του ως μάρτυρα, αλλά είναι και αυθαίρετες. Κυρίως όμως παραβλέπουν το εξής βασικό γεγονός που αποτελεί και την ουσία: για να επαναλάβω το περιεχόμενο των εν λόγω φωτογραφιών, τις οποίες έλαβε ο κατηγορούμενος - εξηγώντας αξιόπιστα πότε, πού και πώς τις έλαβε -, συνάδει απόλυτα με τις διαπιστώσεις της γιατρού Καλαΐτσίδου, η οποία τον εξέτασε λίγη ώρα μετά το επίδικο συμβάν και μάλιστα, στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου, κατόπιν παραπομπής του για το σκοπό αυτό από τον Αστυνομικό Διευθυντή Πάφου. Και, με δεδομένο ότι η κυρία Παπαλαζάρου, κατά τη διάρκεια της αντεξέτασής του, ουδέποτε αμφισβήτησε τη γνησιότητα της ιατρικής έκθεσης της γιατρού Καλαΐτσίδου, δεν μπορεί να αμφισβητεί τη γνησιότητα των φωτογραφιών που έλαβε ο κατηγορούμενος, εκ των οποίων, μερικές, την ίδια μέρα που έγινε το επίδικο συμβάν, το περιεχόμενο των οποίων συνάδει πλήρως με το περιεχόμενο της εν λόγω ιατρικής έκθεσης. Προστίθενται και τα εξής: Όπως είπε ο κατηγορούμενος στο στάδιο της κυρίως εξέτασης - χωρίς και πάλι να έχει αμφισβητηθεί από την ευπαίδευτη εκπρόσωπο της κατηγορούσας αρχής -, στο νοσοκομείο παραπέμφθηκε από την Αστυνομία. Συγκεκριμένα, στις 2/6/2012 πήγε στο Τμήμα Μικροπαραβάσεων και τον παράπεμψαν στο νοσοκομείο για εξέταση. Για το σκοπό αυτό, του έδωσαν το σχετικό παραπεμπτικό (τεκμήριο 14) για να το παραδώσει στο νοσοκομείο. Το οποίο - προσθέτω - περικλείει και τη σχετική έκθεση εξέτασής του από τη γιατρό Καλαΐτσίδου. Λέγοντας αυτά απαντώ και στους ακόλουθους ισχυρισμούς της κυρίας Παπαλαζάρου, τους οποίους προέβαλε στο πλαίσιο της τελικής της αγόρευσης: Μέσα από τα τεκμήρια που κατάθεσε ο κατηγορούμενος και αυτά που δημιούργησε ο ίδιος, δηλαδή τις φωτογραφίες, αλλά και τα πιστοποιητικά τα οποία κατάθεσε και τα οποία ετοίμασαν άλλοι γιατροί δε διαφαίνεται η αλήθεια. Όλα τα ιατρικά πιστοποιητικά έχουν υπερβολικές βλάβες αναγραμμένες πάνω που δε στηρίζονται από τα πραγματικά γεγονότα. Ένα μόνο είναι το ιατρικό πιστοποιητικό που υπέχει αποδεικτικής αξίας και αυτό είναι η ιατρική έκθεση του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου (τεκμήριο 14, ανωτέρω) και οι λόγοι για τους οποίους η κατηγορούσα αρχή δεν μπορεί να αμφισβητεί τη γνησιότητά του έχουν ήδη αναφερθεί, επομένως, δε χρειάζεται να τους επαναλάβω. Δεδομένου ότι η υπόθεση έχει προ πολλού κριθεί θεωρώ περιττό να ασχοληθώ καθοιονδήποτε τρόπο με τη μαρτυρία του αρχιαστυφύλακα 3142 Πανίκου Ζωττή (Μ.Κ.3), η οποία, εν πάση περιπτώσει, δεν προσθέτει οτιδήποτε επί της ουσίας της υπόθεσης μα ούτε και μπορεί να αλλοιώσει τις μέχρι τώρα διαπιστώσεις μου. Κατ' ακολουθία όλων των παραπάνω διαπιστώσεων και συμπερασμάτων μου θεωρώ ότι η κατηγορούσα αρχή απέτυχε να αποδείξει την ενοχή του κατηγορούμενου στην κατηγορία που του προσάπτει. Κατά συνέπεια, ο κατηγορούμενος αθωώνεται. (Υπ.) ........... Κ. Κωνσταντίνου, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΚΚ Subject: Criminal/Final (Αναφορά: επίθεση με πρόκληση πραγματικής σωματικής βλάβης, κατά παράβαση του άρθρου 243 του Ποινικού Κώδικα.) cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο