Δημοκρατία ν. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΧΑΤΖΗΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ, Αρ. Υποθ.: 1613/17, 3/7/2017

(2)(i) και 23 του νόμου που προνοεί την πρόληψη της βίας στην οικογένεια και την προστασία των θυμάτων, (Ν.119(Ι)/2000)όπως έχει τροποποιηθεί και του άρθρου 231 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154, (βλ. κατηγορία 2) και της βίας στην οικογένεια, που συνίσταται στην πρόκληση πραγματικής σωματικής βλάβης, κατά παράβαση των άρθρων 2, 3

(1), 4 του νόμου που προνοεί την πρόληψη της βίας στην οικογένεια και την προστασία των θυμάτων, (Ν.119(Ι)/2000)όπως έχει τροποποιηθεί και του άρθρου 231 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154, (βλ. κατηγορία 3). Ειδικότερα, παραδέχθηκε ότι στις 23.02.2017, στην Κισσόνεργα της επαρχίας Πάφου, με σκοπό ακρωτηριασμού, παραμόρφωσης, πρόκλησης αναπηρίας ή βαριάς σωματικής βλάβης στη μητέρα του, Κυριακή Χατζηπαναγιώτου, της προκάλεσε βαριά σωματική βλάβη, (βλ. κατηγορία 1) και ότι στον ίδιο χρόνο και τόπο, εκτός από την πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης στη μητέρα του, (βλ. κατηγορία 2) επιτέθηκε και στον πατέρα του, Στέλιο Χατζηπαναγιώτου, προκαλώντας στον τελευταίο πραγματική σωματική βλάβη (βλ. κατηγορία 3). Σύμφωνα με τα γεγονότα που περιβάλλουν την υπό συζήτηση υπόθεση, ως εκτέθηκαν από την εκπρόσωπο της κατηγορούσας αρχής (τεκμήριο 1) και έγιναν αποδεκτά από την πλευρά του κατηγορούμενου: «... Οι δύο παραπονούμενοι είναι σύζυγοι και είναι οι γονείς του Κατηγορούμενου. Η μητέρα του είναι η κα. Κυριακή Χατζηπαναγιώτου ηλικίας 64 ετών και ο πατέρας του ο κος. Στέλιος Χατζηπαναγιώτου ηλικίας 71 ετών. Διατηρούν οικία στην Κισσόνεργα στην οποία και διαμένουν και κατά τον επίδικο χρόνο διέμενε μαζί τους και ο κατηγορούμενος γιος τους, ο οποίος είναι διαζευγμένος. ............................................ Ο κατηγορούμενος στις 23/02/17 και περί ώρα 0800 το πρωί ξύπνησε εκνευρισμένος και απαιτούσε πιεστικά με έντονο ύφος από τους γονείς του (παραπονούμενους) με τους οποίους διέμενε να του φέρουν τα παιδία του να τα δει. Ο πατέρας του κατά το εν λόγο χρονικό διάστημα είχε εξέλθει της κατοικίας από την κύρια πόρτα εισόδου για να πάει στην δουλειά του. Να σημειωθεί ότι τόσο τα παιδία όσο και η πρώην σύζυγος του κατηγορούμενου δεν έχουν καμιά επικοινωνία μαζί του λόγω περιστατικών βίας που συνέβηκαν στο παρελθόν και για τα οποία θα εκτεθούν λεπτομέρειες στις άλλες υποθέσεις οι οποίες θα ληφθούν υπόψη στην παρούσα. Επίσης και λόγω της εξάρτησης του κατηγορούμενου στα Ναρκωτικά. Οι παραπονούμενοι γονείς παρά τις επίμονες απαιτήσεις του κατηγορούμενου να δει τα παιδιά του προσπαθούσαν να τον καθησυχάσουν και να του εξηγήσουν ότι αυτά βρίσκονται στο σχολείο και δεν είναι αντικείμενα να του τα φέρνουν όποτε αυτός θέλει . Αυτό είχε ως συνέπεια να εκνευριστεί ο κατηγορούμενος ακόμα περισσότερο και σε έξαλλη κατάσταση αλλά και με μένος να αρχίσει να κτυπά πρώτον τον πατέρα του Στέλιο Χατζηπαναγιώτου σε διάφορα μέρη του σώματος του. Συγκεκριμένα αφού τον τράβηξε με τα χέρια του μέσα στο σπίτι , γιατί όπως αναφέρθηκε προηγουμένως αυτός βρισκόταν εξωτερικά του σπιτιού , τον έσπρωξε μέσα με τα χέρια του και έκλεισε την πόρτα. Άρχισε να τον κτυπά στο πρόσωπο και σε άλλα μέρη του σώματος του με αποτέλεσμα ο πατέρα του να πέσει στο έδαφος. Παρότι ο παραπονούμενος έπεσε στο έδαφος ο κατηγορούμενος συνέχισε να τον κτυπά τόσο με τα πόδια όσο και τα χέρια του σε όλο του το σώμα. Ο κ. Στέλιος Χατζηπαναγιώτου καθ όλο το χρονικό διάστημα που δεχόταν τα κτυπήματα δεν αντιδρούσε. Τότε η παραπονούμενη μητέρα του Κυριακή Χατζηπαναγιώτου η οποία ήταν παρούσα στο πιο πάνω περιστατικό πανικοβλήθηκε βλέποντας αυτήν την κατάσταση και άρχισε να φωνάζει στον κατηγορούμενο να σταματήσει να κτυπά τον πατέρα του γιατί θα τον σκότωνε. Την ώρα εκείνη ο κατηγορούμενος σταμάτησε να κτυπά τον πατέρα του και με μια δυνατή σπρωξιά που έδωσε με τα χέρια του στην μητέρα του ενώ αυτή στεκόταν μετακινήθηκε γύρω στα 2 με 3 μέτρα απόσταση και έπεσε από το σπρώξιμο στο πάτωμα. Η ενέργεια του κατηγορούμενου είχε ως συνέπεια την πρόκληση βαρείας σωματικής βλάβης στην παραπονούμενη μητέρα του. Η πτώση έγινε ανάμεσα στα έπιπλα δηλαδή στο ξύλινο γραφείο και τον καναπέ τα οποία βρίσκονταν μέσα στο σαλόνι. Να σημειωθεί ότι η παραπονούμενη κατά την ώρα που δέχτηκε την σπρωξιά βρισκόταν μεταξύ προ-χώλ και σαλονιού. Όταν προσπάθησε να σηκωθεί κατάλαβε ότι αυτό ήταν αδύνατο και ξανάπεσε στην ίδια θέση βλέποντας το πόδι και διαπιστώνοντας ότι αυτό ήταν γυρισμένο προς τα έξω. Υπέθεσε ότι κάποια σοβαρή ζημία είχε υποστεί το πόδι της και απευθυνόμενη προς τον Κατηγορούμενο του είπε « Γιώργο έσπασες μου το πόδι μου». Την ίδια στιγμή ο κατηγορούμενος της απάντησε «Κανεί θεατρινισμούς» και με μένος την κλώτσησε με δύναμη στον αστράγαλο που ήταν ήδη γυρισμένος προς την άλλη πλευρά (προς τα έξω αναφέρει η παραπονούμενη στην κατάθεση της) . Την στιγμή που κτυπούσε την μητέρα του γύρισε και προς την πλευρά που ήταν ο πατέρας του και συνέχισε να τον κτυπά. Τις φωνές άκουσε η θεία του κατηγορούμενου Ανδρούλλα Χριστοδούλου ΜΚ 4 στο κατηγορητήριο η οποία διαμένει δίπλα από το σπίτι τους και βγήκε έξω. Αφού εισήλθε στην επίδικη κατοικία αντίκρισε τον κατηγορούμενο σε έξαλλη κατάσταση και στο πάτωμα την αδερφή της μητέρα του κατηγορούμενου τραυματισμένη στο πόδι και να αιμορραγεί από τα χείλη. Ο δε πατέρας του κατηγορούμενου ήταν ακουμπημένος στο παράθυρο και η ΜΚ4 τον βοήθησε να καθίσει στον καναπέ. Τότε ο κατηγορούμενος τον άρπαξε από το σακάκι που φορούσε και τον έσπρωξε με αποτέλεσμα να πέσει και πάλι στο έδαφος και να συνεχίσει να τον κτυπά. Η ΜΚ4 βλέποντας αυτήν την κατάσταση και μη μπορώντας να αντεπεξέλθει ζήτησε από άλλο συγγενικό τους πρόσωπο που ήταν κοντά να καλέσει την Αστυνομία και το Ασθενοφόρο πράγμα που έπραξε. Ο δε κατηγορούμενος αφού κατάλαβε ότι θα έρθει η Αστυνομία βγήκε έξω από το σπίτι και τηλεφώνησε στον Δικηγόρο του κ. Νικήτα Νικήτα. Τόσο η κ. Κυριακή Χατζηπαναγιώτου όσο και ο κ. Στέλιος Χατζηπαναγιώτου μεταφέρθηκαν με το ασθενοφόρο στις Πρώτες Βοήθειες του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου. Σύμφωνα με τον επί καθήκοντι ιατρό των Πρώτων Βοηθειών η παραπονούμενη ΜΚ2 στο κατηγορητήριο μετά από ακτινογραφίες διαπιστώθηκε ότι έφερε κάταγμα ωλεκράνου (αγκώνα) δεξιά και κάταγμα ποδοκνυμικής αριστερά. Ο δε ΜΚ1 επί του κατηγορητηρίου και πατέρας του κατηγορούμενου διαπιστώθηκε ότι έφερε κάκωση ρινός, άλγος κατωτέρων πλευρών αριστερά και άλγος ώμου δεξιά. Του έγινε τριγωνικός επίδεσμος στον ώμο , του χορηγήθηκαν αντιβίωση και παυσίπονα. Του συνεστήθη εισαγωγή στο Νοσοκομείο αλλά ο ίδιος αρνήθηκε και εξήλθε. Από την άλλη η ΜΚ2 εισήχθηκε λόγω της σοβαρότητας των τραυμάτων της στην Ορθοπεδική Κλινική του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου και οδηγήθηκε άμεσα στο Χειρουργείο όπου και χειρουργήθηκε. Της έγινε εσωτερική οστεοσύνθεση του κατάγματος που έφερε στον αγκώνα και στην αριστερή ποδοκνιμική και κρατήθηκε για Νοσηλεία. Σύμφωνα με τα ευρήματα του Ιατρού Δρ. Γεώργιου Μεταξά διαπιστώθηκε ότι η ΜΚ2 έφερε: (α) Κάταγμα και εξάρθρημα δεξιού αγκώνα (β) Κάταγμα και εξάρθρημα αριστερής ποδοκνημικής Και τα δυο κατάγματα προκλήθηκαν από το δυνατό σπρώξιμο που δέχτηκε από τον κατηγορούμενο με αποτέλεσμα να πέσει στο πάτωμα του σπιτιού και να χτυπήσει. Η παραπονούμενη παρέμεινε για νοσηλεία στην Ορθοπεδική Κλινική για περίοδο 10 ημερών. Την ίδια ημέρα ο κατηγορούμενος μεταφέρθηκε με την βοήθεια των μελών του Σταθμού Πέγειας στην ψυχιατρική κλινική του Γενικού Νοσοκομείου Λεμεσού και αφού εξετάστηκε μεταφέρθηκε στο Ψυχιατρείο Αθαλάσσας. Αφού παρέμεινε για κάποιες μέρες μεταφέρθηκε στο κέντρο απεξάρτησης ΑΝΩΣΗ. Με βάση τα πιο πάνω γεγονότα εκδόθηκε δικαστικό Ένταλμα Σύλληψης εναντίον του κατηγορούμενου και στις 16/03/17 στα γραφεία του Τμήματος Μικροπαραβάσεων Πάφου συνελήφθηκε. Αφού του επιστήθηκε η προσοχή του στον Νόμο απάντησε εντάξει. Την ίδια μέρα μεταφέρθηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου και αφού έτυχε ψυχιατρικής εξέτασης από την Δρ. Μαρία Παλέξα η οποία αποφάνθηκε ότι είναι σε θέση να παρακολουθήσει οποιαδήποτε Δικαστική Διαδικασία. Ακολούθως του λήφθηκε ανακριτική κατάθεση και σε όλες τις ερωτήσεις απάντησε «ότι έχω να πω θα το πω στο Δικαστήριο». Ευθύς εξ' αρχής θα πρέπει να σημειωθεί πως κατ' εφαρμογή του άρθρου 81 του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155, μετά από αίτημα της υπεράσπισης και τη σύμφωνη γνώμη της κατηγορούσας αρχής, κατά την επιβολή της ποινής στην παρούσα υπόθεση, θα ληφθούν από το Δικαστήριο υπόψη και τα αδικήματα που ο κατηγορούμενος έχει παραδεχθεί ότι διέπραξε, όπως αυτά περιλαμβάνονται στις ποινικές υποθέσεις 4883/15, 8962/15, 9048/15, 9597/15, 38/17 και 394/17 Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου. Ειδικότερα: Στην ποινική υπόθεση υπ' αρ. 4883/15, ο κατηγορούμενος βρέθηκε ένοχος μετά από δική του παραδοχή, στις κατηγορίες της παράνομης κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Α, κατά παράβαση των άρθρων 2, 3, 6

(2), 30 και 31, Μέρος I και IV και τρίτος πίνακας του περί Ναρκωτικών και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου 29/77, όπως έχει τροποποιηθεί (βλ. κατηγορίες 1, 2, 3 και 4), της παράνομης χρήσης ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Α, κατά παράβαση των άρθρων 2, 3, 10(α), 30 και 31, Μέρος I και IV και Τρίτος πίνακας του περί Ναρκωτικών και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου 29/77, όπως έχει τροποποιηθεί (βλ. κατηγορία 5 και 7) και της παράνομης κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Β, κατά παράβαση των άρθρων 2, 3, 6

(2), Πρώτος Πίνακας, Μέρος II, 30, 31 και 31Α και τρίτος πίνακας του περί Ναρκωτικών και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου 29/77, όπως έχει τροποποιηθεί (βλ. κατηγορία 6). Ειδικότερα, παραδέχθηκε ότι στις 08.07.2011 στην Πάφο είχε στην κατοχή του κοκαϊνη συνολικού βάρους 2,0569 γραμμαρίων (βλ. κατηγορία 1), ίχνη κοκαϊνης, που ανιχνεύθηκαν σε ένα πιάτο άσπρου χρώματος (βλ. κατηγορία 2), ίχνη κοκαϊνης, που ανιχνεύθηκαν σε δυο χάρτινες κάρτες μαύρου χρώματος (βλ. κατηγορία 3) και ίχνη κοκαϊνης, που ανιχνεύθηκαν σε ένα χαρτονόμισμα, στο οποίο αναγραφόταν Central Bank of Seychelles (βλ. κατηγορία 4), χωρίς την άδεια του Υπουργού Υγείας και ότι στον ίδιο χρόνο και τόπο έκανε χρήση κοκαϊνης (βλ. κατηγορία 5) και ότι στις 19.12.2011 είχε στην κατοχή του κάνναβη βάρους 0,4973 γραμμαρίων, χωρίς άδεια του Υπουργού Υγείας (βλ. κατηγορία 6) και κάπνισε κάνναβη (βλ. κατηγορία 7). Στην ποινική υπόθεση υπ' αρ. 8962/15, ο κατηγορούμενος βρέθηκε ένοχος μετά από δική του παραδοχή, στις κατηγορίες της ανυπακοής σε νόμιμες διαταγές, κατά παράβαση του άρθρου 137 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154 (βλ. κατηγορία 1), της κακόβουλης ζημιάς, κατά παράβαση του άρθρου 324

(1)του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154 (βλ. κατηγορία 3) και της αξιόποινης παράνομης εισόδου, κατά παράβαση του άρθρου 280 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154 (βλ. κατηγορία 4). Ειδικότερα παραδέχθηκε, ότι στις 13.10.2015 στη Χλώρακα της επαρχίας Πάφου παρέλειψε να υπακούσει στο διάταγμα του Οικογενειακού Δικαστηρίου Πάφου με αρ. 39/15, ημερ. 22.09.2015, σύμφωνα με το οποίο απαγορευόταν σε αυτόν να εισέρχεται και/ή με οποιοδήποτε τρόπο να χρησιμοποιεί τη συζυγική κατοικία/οικογενειακή στέγη, που βρίσκεται στην οδό Κυκλάδες αρ. 17, περιοχή Μέλανος, την αποκλειστική χρήση της οποίας έχει η πρώην σύζυγός του, Έλενα Οικονόμου από τη Χλώρακα (βλ. κατηγορία 1) και ότι στον ίδιο χρόνο και τόπο εσκεμμένα και παράνομα προκάλεσε ζημιά ύψους 10 ευρώ στο χερούλι της πισινής μπαλκονόπορτας της εν λόγω οικίας (βλ. κατηγορία 3) και εισήλθε παράνομα σε αυτή, με σκοπό να διαπράξει ποινικό αδίκημα (βλ. κατηγορία 4). Στην ποινική υπόθεση υπ' αρ. 9048/15, ο κατηγορούμενος βρέθηκε ένοχος μετά από δική του παραδοχή, στις κατηγορίες της ανυπακοής σε νόμιμες διαταγές, κατά παράβαση του άρθρου 137 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154 (βλ. κατηγορία 1) και της αξιόποινης παράνομης εισόδου, κατά παράβαση του άρθρου 280 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154 (βλ. κατηγορία 3). Ειδικότερα παραδέχθηκε, ότι στις 16.10.2015 στη Χλώρακα της επαρχίας Πάφου παρέλειψε να υπακούσει στο διάταγμα του Οικογενειακού Δικαστηρίου Πάφου με αρ. 39/15, ημερ. 22.09.2015, σύμφωνα με το οποίο απαγορευόταν σε αυτόν να εισέρχεται και/ή με οποιοδήποτε τρόπο να χρησιμοποιεί τη συζυγική κατοικία/οικογενειακή στέγη, που βρίσκεται στην οδό Κυκλάδες αρ. 17, περιοχή Μέλανος, την αποκλειστική χρήση της οποίας έχει η πρώην σύζυγός του, Έλενα Οικονόμου από τη Χλώρακα (βλ. κατηγορία 1) και ότι στον ίδιο χρόνο και τόπο εισήλθε παράνομα στην εν λόγω οικία, με σκοπό να διαπράξει ποινικό αδίκημα (βλ. κατηγορία 3). Στην ποινική υπόθεση υπ' αρ. 9597/15, ο κατηγορούμενος βρέθηκε ένοχος μετά από δική του παραδοχή, στις κατηγορίες της βίας στην οικογένεια, που συνίσταται στην πρόκληση πραγματικής σωματικής βλάβης, κατά παράβαση των άρθρων 2, 3

(4)και 23 του Νόμου που προνοεί την πρόληψη της βίας στην οικογένεια και την προστασία των θυμάτων (Ν. 119(Ι)/2000), όπως έχει τροποποιηθεί και του άρθρου 243 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154 (βλ. κατηγορία 1) και της κακόβουλης ζημιάς, κατά παράβαση του άρθρου 324

(1)του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154 (βλ. κατηγορία 3). Ειδικότερα παραδέχθηκε, ότι στις 19.04.2012 στην Πάφο επιτέθηκε κατά της εν διαστάσει συζύγου του Έλενας Οικονόμου και της προκάλεσε πραγματική σωματική βλάβη (βλ. κατηγορία 1) και ότι στον ίδιο χρόνο, εσκεμμένα και παράνομα, προκάλεσε, σε οικία που βρίσκεται στη Λεωφόρο Ελευθερίας στη Χλώρακα της επαρχίας Πάφου, ζημιά άγνωστης αξίας στην πόρτα εισόδου, σε εσωτερική πόρτα στο σαλόνι, σε γύψινο τοίχο και σε ξύλινο παραστατό, περιουσία του Κυριάκου Οικονόμου από τη Χλώρακα (βλ. κατηγορία 3). Στην ποινική υπόθεση υπ' αρ. 38/17, ο κατηγορούμενος βρέθηκε ένοχος μετά από δική του παραδοχή στην κατηγορία της παράνομης κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Β, κατά παράβαση των άρθρων 2, 3, 6

(2), Πρώτος Πίνακας, Μέρος II, 30, 31 και 31Α και τρίτος πίνακας του περί Ναρκωτικών και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου 29/77, όπως έχει τροποποιηθεί (βλ. κατηγορία 1). Ειδικότερα, παραδέχθηκε ότι στις 11.09.2015 στην Πάφο είχε στην κατοχή του κάνναβη συνολικού βάρους 0,2037 γραμμαρίων, χωρίς άδεια του Υπουργού Υγείας (βλ. κατηγορία 1). Τέλος, στην ποινική υπόθεση υπ' αρ. 394/17, ο κατηγορούμενος βρέθηκε ένοχος μετά από δική του παραδοχή, στις κατηγορίες της βίας στην οικογένεια, που συνίσταται σε απειλή, κατά παράβαση των άρθρων 2 και 3

(4)του Νόμου που προνοεί την πρόληψη της βίας στην οικογένεια και την προστασία των θυμάτων (Ν. 119(Ι)/2000), όπως έχει τροποποιηθεί και του άρθρου 91Α του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154 (βλ. κατηγορία 1) και της χρήσης επίμονα του δημόσιου δικτύου επικοινωνιών, με σκοπό την πρόκληση ενόχλησης, παρενόχλησης ή και άσκοπης ανησυχίας σε άλλο πρόσωπο, κατά παράβαση των άρθρων 1, 2, 149

(6)(β) του περί Ρυθμίσεως Ηλεκτρονικών Επικοινωνιών και Ταχυδρομικών Υπηρεσιών Νόμου 112(Ι)/2004, όπως έχει τροποποιηθεί (βλ. κατηγορία 3). Ειδικότερα παραδέχθηκε, ότι στις 17.11.2016 στην Πάφο διενήργησε τηλεφώνημα στον αριθμό κινητού τηλεφώνου 99924502 από τον αριθμό κινητού τηλεφώνου 99590033 και προκάλεσε τρόμο ή ανησυχία στην πρώην σύζυγό του Έλενα Οικονόμου, απειλώντας την με παράνομη πράξη, δηλαδή της ανέφερε «εν να σε κάμω να μεν ξέρεις που να χωστείς, θα δεις τον κακό μου εαυτό, εμείς οι δκυο εν εξακκαθαρίσαμε ακόμα, όπου τζαι να πάω εν να έβρω» (βλ. κατηγορία 1) και ότι στον ίδιο χρόνο και τόπο χρησιμοποίησε επίμονα το δημόσιο δίκτυο επικοινωνιών με σκοπό την πρόκληση ενόχλησης, παρενόχλησης ή και άσκοπης ανησυχίας στην εν λόγω πρώην σύζυγό του, δηλαδή διενήργησε από το κινητό του τηλέφωνο με αριθμό κλήσης 99590033 προς το κινητό της τηλέφωνο με αριθμό κλήσης 99924502, τέσσερις κλήσεις τηλεφώνου (βλ. κατηγορία 3). Όσον αφορά τα γεγονότα των υποθέσεων που θα ληφθούν υπόψη, τα οποία επίσης εκτίθενται στο τεκμήριο 1 και έγιναν αποδεκτά από την πλευρά του κατηγορούμενου, έχουν ως ακολούθως: Ποινική Υπόθεση 4883/2015 «Τα γεγονότα είναι ως αναφέρονται στο κατηγορητήριο. Στις 08/07/11 εξασφαλίστηκε Δικαστικό Ένταλμα Σύλληψης έρευνας εναντίον του κατηγορούμενου με σκοπό να ερευνηθεί η οικεία του καθότι υπήρχαν πληροφορίες ότι είχε στην κατοχή του Ναρκωτικές Ουσίες. Την ίδια μέρα άνδρες της ΥΚΑΝ Πάφου αφού επισκέφτηκαν την κατοικία του και του υπέδειξαν το Δικαστικό Ένταλμα Έρευνας εισήλθαν εντός αυτής και κατά την έρευνα που διενήργησαν ανευρέθηκαν σε διάφορα σημεία τα ναρκωτικά τα οποία αναφέρονται και περιγράφονται στις κατηγορίες 1 ως

1. Του επιστήθηκε η προσοχή του στον Νόμο και απάντησε «είναι κοκαΐνη και είναι δική μου». Ο κατηγορούμενος αφού συνελήφθηκε ανακρίθηκε και παραδέχτηκε ενοχή. Ανέφερε ότι όλα τα ναρκωτικά είναι δικά του και τα είχε για δική του χρήση. Περεταίρω ανέφερε ότι στις 08/07/11 είχε κάμει χρήση ελεγχόμενου Φαρμάκου Τάξεως Α δηλαδή κοκαΐνης. Όσον αφορά τις κατηγορίες 6 και 7 προέκυψαν μετά την εκτέλεση Δικαστικού Εντάλματος Έρευνας στις 19/12/11 στην κατοικία του κατηγορούμενου όπου ο ίδιος με την άφιξη των Αστυνομικών και αφού του υποδείχθηκε το Ένταλμα Έρευνας που υπήρχε παρέδωσε από μόνος του στην Αστυνομία την κάνναβη η οποία περιγράφεται στην κατηγορία
2. Του επιστήθηκε η προσοχή του στον Νόμο και απάντησε ότι είναι δική του και την είχε για δική του χρήση. Σε θεληματική κατάθεση που έδωσε αργότερα στην Αστυνομία παραδέχτηκε ότι τα Ναρκωτικά ήταν δικά του και ότι την ίδια μέρα στις 19/12/11 έκαμε χρήση κάνναβης.» Ποινική Υπόθεση 8962/2015 «Ο κατηγορούμενος παρά το γεγονός ότι στις 22/9/15 στα πλαίσια της Μονομερής Αίτησης 39/15 όπου το Οικογενειακό Δικαστήριο στην Πάφο εξέδωσε δικαστικό διάταγμα με το οποίο τον διέτασσε να εγκαταλείψει την συζυγική κατοικία και οικογενειακή στέγη καθώς και να μην εισέρχεται η και να μην χρησιμοποιηθεί με οποιοδήποτε τρόπο την συζυγική κατοικία /οικογενειακή στέγη αυτός το παράκουσε. Συγκεκριμένα στις 13/10/15 και περί ώρα 19:40 ενώ η Έλενα Οικονόμου ΜΚ1 επέστρεψε στην οικία της την οποία αφορά το πιο πάνω Διάταγμα Δικαστηρίου είδε το αυτοκίνητο του κατηγορούμενου να είναι σταθμευμένο μπροστά από την κατοικία και τον κατηγορούμενο να βρίσκεται στο μπαλκόνι και να προσπαθεί να εισέλθει εντός της οικείας πράγμα που στο τέλος έπραξε. Η ΜΚ1 τηλεφώνησε αμέσως στον πατέρα της και του ανέφερε το πιο πάνω περιστατικό αυτός προσήλθε στο μέρος. Καθώς ο ΜΚ2 πλησίαζε την οικεία της κόρης του είδε τον κατηγορούμενο να βρίσκεται στο μπαλκόνι του πρώτου ορόφου από το οποίο πήδηξε και αφού εισήλθε στο αυτοκίνητο αποχώρησε από το μέρος. Από έλεγχο που διενεργήθηκε από την ΜΚ1 στην οικεία της διαπίστωσε ότι το χερούλι της μπαλκονόπορτας ήταν σπασμένο αξίας 10 ευρώ. Έγινε καταγγελία για το περιστατικό στην Αστυνομία ο κατηγορούμενος συνελήφθηκε κατηγορήθηκε γραπτώς και δεν απάντησε οτιδήποτε.» Ποινική Υπόθεση 9048/2015 «Τα γεγονότα στην παρούσα υπόθεση έχουν ως αναφέρονται στην 1η και 3η κατηγορία. Ο κατηγορούμενος παρά το γεγονός ότι στις 22/9/15 στα πλαίσια της Μονομερής Αίτησης 39/15 του Οικογενειακού Δικαστηρίου στην Πάφο το οποίο εξέδωσε Δικαστικό Διάταγμα με το οποίο διέτασσε τον κατηγορούμενο να εγκαταλείψει την συζυγική κατοικία και οικογενειακή στέγη καθώς και να μην εισέρχεται η και να μην χρησιμοποιηθεί με οποιοδήποτε τρόπο την συζυγική κατοικία /οικογενειακή στέγη αυτός το παράκουσε. Συγκεκριμένα στις 16/10/15 και περί ώρα 0420 ο κατηγορούμενος επισκέφτηκε την επίδικη κατοικία την οποία αφορούσε το εκδοθέν Διάταγμα και κτύπησε το κουδούνι. Η μητέρα της παραπονούμενης (πεθερά του κατηγορούμενου) ΜΚ 2 είδε τον κατηγορούμενο να περιφέρεται εντός της αυλής της οικίας . Ο ΜΚ 3 πατέρας της παραπονούμενης βρισκόταν έξω από το σπίτι μέσα στο αυτοκίνητο και όταν τον είδε να βρίσκεται εντός της αυλής και να περιφέρεται τον πλησίασε. Αμέσως ο κατηγορούμενος μπήκε εντός του αυτοκινήτου του και εγκατέλειψε το μέρος. Να σημειωθεί ότι το Διάταγμα επιδόθηκε στον κατηγορούμενο την 01/10/
3. Η ΜΚ 2 επισκέφτηκε την Αστυνομία την ίδια μέρα 16/10/15 και κατήγγειλε το πιο πάνω περιστατικό . Ο κατηγορούμενος συνελήφθηκε και αφού του επιστήθηκε η προσοχή του στον Νόμο απάντησε «επήα να δω τα κοπελλούθκια μου» . Αργότερα κατηγορήθηκε γραπτώς χωρίς να απαντήσει οτιδήποτε.» Ποινική Υπόθεση 9597/2015 «Στις 18/04/12 η παραπονούμενη και πρώην σύζυγος του κατηγορούμενου μετέβηκε στο σπίτι της μητέρας της στην Χλώρακα έχοντας μαζί της τα τρία ανήλικα τέκνα τους αναφέροντας στην μητέρα της τους φόβους της αναφορικά με την συμπεριφορά του κατηγορούμενου και ότι ο τελευταίος ήταν εκτός εαυτού. Η παραπονούμενη φοβούμενη μήπως γίνει κάποιο κακό στην ίδια η στα παιδιά της μετέβηκε την ίδια νύχτα και περί ώρα 22:50 στην μπυραρία Timothies για να συναντήσει τον κατηγορούμενο να συζητήσουν και να συμφιλιωθούν. Αφού η συζήτηση μεταξύ τους είδε ότι δεν οδηγούσε πουθενά η παραπονούμενη η οποία συνοδευόταν από μια φίλη της αναχώρησαν. Όταν κάθισαν στο αυτοκίνητο για να φύγουν ο κατηγορούμενος μπήκε στο αυτοκίνητο της φίλης της πρώην συζύγου του και χωρίς καμιά αιτία της έδωσε μια γροθιά με το δεξί του χέρι στο πρόσωπο. Συγκεκριμένα στο δεξί της μάτι. Με παρέμβαση φίλου του που τον συνόδευε ο κατηγορούμενος βγήκε από το αυτοκίνητο και έφυγαν από το μέρος. Η παραπονούμενη και ΜΚ.2 μετέβηκε στην Αστυνομία όπου προέβηκε σε καταγγελία εναντίον του και γύρω στις 0200 μετέβηκε στην κατοικία της μητέρας της στην οποία βρίσκονταν και τα τρία ανήλικα τέκνα τους. Σε κάποια στιγμή ήρθε στο μέρος ο κατηγορούμενος και αφού κτυπούσε την αλουμινένια πόρτα της εισόδου για να μπει στην κατοικία. Επειδή δεν του άνοιγαν αυτός έσπασε την πόρτα και μπήκε μέσα. Στην συνέχεια ανέβηκε τις σκάλες και έσπασε το γυαλί της πόρτας του σαλονιού, έσπασε τον τοίχο από γυψοσανίδα και πέρασε μέσα προς τα δωμάτια, έσπασε το χέρι της πόρτας της κουζίνας τον ξύλινο παραστατό της πόρτας του υπνοδωματίου. Στην συνέχεια ειδοποιήθηκε η Αστυνομία. Κατά την ώρα που συνέβεναν όλα τα πιο πάνω η παραπονούμενη με τα τρία ανήλικα παιδία τους βρισκόταν κλειδωμένη στο αποχωρητήριο. Ο κατηγορούμενος συνελήφθηκε στον Κεντρικό Αστυνομικό Σταθμό Πάφου αφού προηγούμενος είχε μεταφερθεί στο Νοσοκομείο γιατί αιμορραγούσε το χέρι του από τις ζημιές που είχε προκαλέσει ο ίδιος. Οδηγήθηκε στις 19/4/12 για προσωποκράτηση στο Δικαστήριο το οποίο εξέδωσε διάταγμα 1 ημέρας. Η παραπονούμενη εξετάστηκε στις 19/4/12 από τον επί καθήκοντι ιατρό και διαπιστώθηκε ότι έφερε αιμάτωμα κάτω από το δεξί μάτι.» Ποινική Υπόθεση 38/2017 «Στις 11/9/15 άνδρες της ΥΚΑΝ Πάφου μετέβηκαν στην κατοικία του κατηγορούμενου προς εκτέλεση Δικαστικού Εντάλματος Έρευνας. Αφού τους άνοιξε ο κατηγορούμενος και ενημερώθηκε για την ύπαρξη του Εντάλματος εισήλθαν εντός της οικείας του και κατά την διάρκεια διεξαγωγής της έρευνας εντοπίστηκε σε συρτάρι του υπνοδωματίου του η κάνναβη ως περιγράφεται στην 1η κατηγορία. Του επιστήθηκε η προσοχή του στον Νόμο και απάντησε «είναι δική μου» Ο κατηγορούμενος συνελήφθηκε οδηγήθηκε στα γραφεία της ΥΚΑΝ Πάφου και έδωσε θεληματική κατάθεση όπου παραδέχτηκε ενοχή.» Ποινική Υπόθεση 394/2017 «Τα γεγονότα είναι ως αναφέρονται στις κατηγορίες 1 και
4. Να αναφερθεί συνοπτικά ότι η παραπονούμενη ΜΚ1 αναγνώρισε την φωνή του κατηγορούμενου ξεστομίζοντας τα αναφερόμενα στην 1η κατηγορία αφού ήταν ο πρώην σύζυγος του και γνωρίζει την φωνή του. Αφού του έκλεισε το τηλέφωνο αυτός συνέχισε να της τηλεφωνεί επίμονα και να την ενοχλεί. Η παραπονούμενη μετά την απειλή που δέχτηκε δεν του απάντησε ξανά το τηλέφωνο παρά την επιμονή του να παίρνει συνεχώς και να την ενοχλεί. Από το περιστατικό τρομοκρατήθηκε γι αυτό και προέβηκε στην σχετική καταγγελία στην Αστυνομία. Στις 24/1/17 ο κατηγορούμενος συνελήφθηκε του επιστήθηκε η προσοχή του στον Νόμο απάντησε «το μόνο που της είπα είναι ότι εν να την σάσω καλά». Κατηγορήθηκε γραπτώς και δεν παραδέχτηκε ενοχή». Από την πλευρά της κατηγορούσας αρχής ζητήθηκε όπως τα τεκμήρια που κατακρατούνται στις υποθέσεις 4883/2015 και 38/2017 κατασχεθούν και καταστραφούν, αίτημα για το οποίο δεν υπήρξε αντίλογος από την πλευρά της υπεράσπισης, ενώ παράλληλα, υπεδείχθη ότι στα πλαίσια των υποθέσεων 9048/2015 και 9597/2015, έχουν δημιουργηθεί €30 σε κάθε μία. Συμπληρωματικά όσων πιο πάνω αναφέρθηκαν, η ευπαίδευτη εκπρόσωπος της κατηγορούσας Αρχής υπέδειξε ότι αναφορικά με την υπόθεση 4883/2015, (τα αδικήματα τα οποία αυτή αφορά διαπράχθηκαν το 2011) ότι είναι η δεύτερη υπόθεση που καταχωρήθηκε για αυτά τα αδικήματα, καθώς αρχικά είχε καταχωρηθεί η 13239/2012, η οποία, αφού ορίστηκε πολλές φορές για έλεγχο του εντάλματος σύλληψης, το οποίο εκκρεμούσε εναντίον του κατηγορούμενου και αφού στη συνέχεια ορίστηκε για γεγονότα και ποινή, λόγω παραδοχής των κατηγοριών από αυτόν, στις 09/10/2013 καταχωρήθηκε αναστολή ποινικής δίωξης, λόγω αδυναμίας εντοπισμού του και εκτέλεσης εντάλματος σύλληψης, που εκκρεμούσε εναντίον του. Περαιτέρω, αναφορικά με την 9597/2015 (τα αδικήματα τα οποία αυτή αφορά διαπράχθηκαν στις 19.04.2012) σημείωσε το γεγονός ότι είναι η τρίτη υπόθεση που καταχωρήθηκε για τα αδικήματα αυτά. Αρχικά καταχωρήθηκε η υπόθεση 5907/2012, στην οποία, παρότι είχε οριστεί για ακρόαση, καταχωρήθηκε αναστολή ποινικής δίωξης, λόγω αδυναμίας εντοπισμού του κατηγορούμενου και εκτέλεσης εντάλματος σύλληψης που εκκρεμούσε εναντίον του και στη συνέχεια καταχωρήθηκε η υπόθεση 13335/2013, η οποία απορρίφθηκε λόγω μη επίδοσης. Αποσαφηνίστηκε επίσης από την εκπρόσωπο της κατηγορούσας αρχής και έγινε αποδεκτό από την πλευρά της υπεράσπισης, αντίθετα με όσα αρχικά προέβαλε στην αγόρευσή του ο ευπαίδευτος συνήγορος υπεράσπισης (σε σχέση με το εάν πριν από την επίθεσή στους γονείς του και τη διάπραξη των αδικημάτων της παρούσας υπόθεσης προκλήθηκε από αυτούς με τη φράση ότι είναι άχρηστος και εάν, είτε η μητέρα του, είτε ο πατέρας του τον έχουν συγχωρήσει) - σε συνάρτηση και με το περιεχόμενο του Παραρτήματος 9 της γραπτής αγόρευσης του κ. Νικήτα (τεκμήριο 3) - ότι κατά την ημερομηνία διάπραξης των αδικημάτων της παρούσας υπόθεσης, δηλαδή στις 23/02/2017, δεν λέχθηκε από τους γονείς του κατηγορούμενου η φράση ''είσαι ένας άχρηστος'', αλλά έγινε, αντίθετα, προσπάθεια καθησυχασμού του, με τη μητέρα του να του αναφέρει ότι ''τα παιδιά δεν είναι αντικείμενα για να τα πάρουμε από το σχολείο να σου τα φέρουμε''. Σε σχέση με την κατάσταση της υγείας της μητέρας του κατηγορούμενου, τέθηκε υπόψη του Δικαστηρίου χωρίς να αμφισβητηθεί, ότι η τελευταία, μετά τον τραυματισμό της από τον κατηγορούμενο, παρέμεινε σε τροχοκάθισμα για 2 μήνες, με το πόδι και το χέρι της σε γύψο, ο οποίος αφαιρέθηκε μετά την πάροδο των δυο μηνών. Μέχρι σήμερα, για να μετακινείται χρησιμοποιεί υποστηρικτικό για την κίνηση «Π». Υποβάλλεται τέσσερις φορές την εβδομάδα σε φυσιοθεραπεία στο νοσοκομείο, ενώ εξακολουθεί να έχει παράπονο από τον κατηγορούμενο. Η εκπρόσωπος της κατηγορούσας αρχής ανέφερε επίσης, με αφορμή ερώτηση του Δικαστηρίου προς τον συνήγορο του κατηγορούμενου αν ο τελευταίος είχε ποτέ ζητήσει διάταγμα επικοινωνίας με τα παιδιά του - στο οποίο ο κ. Νικήτας απαντώντας υπέδειξε ότι ο κατηγορούμενος λόγω των ποινικών υποθέσεων που αντιμετώπιζε δεν είχε προλάβει να ζητήσει τέτοιο διάταγμα - ότι η σύζυγος και τα τρία παιδιά του τελευταίου, (δύο δίδυμα ηλικίας 14 ετών και ένα ηλικίας 12 ετών) διαμένουν σε μυστική διεύθυνση στην περιοχή της Πάφου, την οποία δεν γνωρίζει ο κατηγορούμενος, λόγω του φόβου που νιώθουν όλοι για αυτόν. Ο πατέρας της συζύγου του κατηγορούμενου για σκοπούς προστασίας της θυγατέρας του και των τριών παιδιών της από τον κατηγορούμενο, ενώ αρχικά παραφύλαγε ό ίδιος την οικία όπου διέμεναν οι τελευταίοι, στη συνέχεια μίσθωσε για τον πιο πάνω σκοπό τις υπηρεσίες φρουρού ασφαλείας για περίοδο τριών μηνών. Ο κατηγορούμενος, κατέληξε η ευπαίδευτη εκπρόσωπος της κατηγορούσας αρχής, βαρύνεται με δυο προηγούμενες καταδίκες (βλέπε τεκμήριο 2), οι οποίες έγιναν αποδεκτές από την πλευρά της υπεράσπισης, με τη διευκρίνιση ότι στην πρώτη υπόθεση καταδικάσθηκε, μετά από παραδοχή και στη δεύτερη μετά από ακρόαση. Συγκεκριμένα, ο κατηγορούμενος στις 20.05.2016 καταδικάσθηκε στην ποινική υπόθεση 3055/2016 Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου σε συντρέχουσες ποινές φυλάκισης 45, 30 και 75 ημερών, στις κατηγορίες της ανυπακοής σε νόμιμες διαταγές, της κακόβουλης ζημιάς και της βίας στην οικογένεια αντίστοιχα, ενώ στις 07.10.2016 καταδικάστηκε στην ποινική υπόθεση 8818/2015 Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου σε ποινή φυλάκισης 4 μηνών, στην κατηγορία της ανυπακοής σε νόμιμες διαταγές. Ο ευπαίδευτος συνήγορος του κατηγορουμένου στη γραπτή του αγόρευση (τεκμήριο 3) για σκοπούς μετριασμού της ποινής, αναφερόμενος στους παράγοντες που το Δικαστήριο πρέπει να λάβει υπόψη του για σκοπούς επιμέτρησης της ποινής, επισήμανε, με παραπομπή σε σχετική νομολογία, ότι όσο σοβαρό και εάν είναι ένα έγκλημα, το Δικαστήριο οφείλει να εξατομικεύει την ποινή, ώστε αυτή να αρμόζει στις συνθήκες του παραβάτη. Αναφερόμενος στις οικογενειακές και προσωπικές περιστάσεις του κατηγορούμενου, υιοθέτησε έκθεση που ετοιμάστηκε για τον τελευταίο από το Τμήμα Κοινωνικών Υπηρεσιών της Δημοκρατίας για σκοπούς της παρούσας απόφασης. Ανάμεσα σε άλλα, συμπληρωματικά υπέδειξε ότι ο κατηγορούμενος έζησε την παιδική και εφηβική του ηλικία στο χωριό Κισσόνεργα της Πάφου, περιοχή από την οποία, κατά τον συνήγορο υπεράσπισης, ιδιαίτερα «κατά την εποχή του κατηγορούμενου», προήλθαν πολλές παραβατικές συμπεριφορές από διάφορα νεαρά και μη πρόσωπα. Παρόλο που ο κατηγορούμενος μεγάλωσε σε δύσκολο κοινωνικό περίγυρο, εντούτοις δεν διέπραξε οποιοδήποτε άλλο αδίκημα, εκτός από αυτά που αντιμετωπίζει σήμερα, τα οποία, ως ήταν η θέση του, μαζί με τις προηγούμενες καταδίκες του συναποτελούν ουσιαστικά μία ενιαία συμπεριφορά, παρόλο που διαπράχθηκαν σε διαφορετικές χρονικές στιγμές. Όλα τα αδικήματα που ο κατηγορούμενος διέπραξε, υποστήριξε, προήλθαν από την χρήση ναρκωτικών ουσιών, ελαφρών και σκληρών, είτε από μόνα τους είτε σε συνδυασμό με αλκοόλ. Σε σχέση με την χρήση ναρκωτικών ουσιών, (στην οποία προβαίνει από την ηλικία των 25 ετών) ο κατηγορούμενος στο παρελθόν είχε νοσηλευτεί σε διάφορα κέντρα απεξάρτησης, λαμβάνοντας και φαρμακευτική αγωγή, χωρίς επιτυχία, ενώ λόγω της άσχημης ψυχικής του κατάστασης, αρκετές φορές η οικογένεια του αναγκάστηκε να εξασφαλίσει διάταγμα υποχρεωτικής νοσηλείας του στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Αθαλάσσας (βλέπε παραρτήματα 1 και 2 τεκμηρίου 3). Ο κατηγορούμενος, εισηγήθηκε, ήταν ένα παραχαϊδεμένο από τους γονείς του παιδί, ο οποίος μεγάλωσε με κάποιο υπέρ του δέοντος εγωισμό, χωρίς «χαλινάρια», ίσως και επειδή ήταν άριστος μαθητής και φοιτητής, υποδεικνύοντας ότι: «Δυστυχώς όμως τόσο για τους άλλους όσο και για τον ίδιο, τον πρόδωσε η υπερευαισθησία του και η καλοπέραση που δόθηκε από τους γονείς του, με αδιάκριτη αγάπη». Παρά την μακρόχρονη ενασχόληση του με τα ναρκωτικά, δεν διέπραξε άλλα αδικήματα, όπως αδικήματα εμπορίας ναρκωτικών, ενώ πριν τη σύλληψη του για την παρούσα υπόθεση, βρισκόταν σε πρόγραμμα θεραπείας στη μονάδα απεξάρτησης «Άνωση» των Υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας της Δημοκρατίας, έχοντας τροχοδρομηθεί η συνέχιση της θεραπείας του με την εισαγωγή του στην «Αγία Σκέπη», για πλήρη θεραπεία και απαλλαγή από τα ναρκωτικά (βλέπε Παραρτήματα 7 και 7Α του τεκμηρίου 3). Υπέδειξε επίσης, ως μετριαστικούς παράγοντες, την άμεση παραδοχή και απολογία του κατηγορούμενου, γεγονός που καταδεικνύει κατά την υπεράσπιση, εμπράκτως, την ειλικρινή μεταμέλειά του, ως επίσης την συνεργασία του με τις αστυνομικές αρχές στις οποίες παρουσιάστηκε αμέσως μόλις ενημερώθηκε ότι εκκρεμούσε σε βάρος του σχετικό ένταλμα σύλληψης. Μετέφερε εξάλλου, μέσω του, την απολογία και την συγνώμη του προς τους παραπονούμενους γονείς του, δηλώνοντας παράλληλα την πρόθεση του να αποζημιώσει για την όποια ζημιά προκάλεσε. Η ειλικρινής διάθεσή του, υπέδειξε, για αλλαγή τρόπου ζωής και συμπεριφοράς, πέραν όλων των άλλων στοιχείων, αναδύεται και από την αναγνώριση από τον ίδιο ότι χρειάζεται βοήθεια και θεραπεία από τα ναρκωτικά και την επιθυμία του, εφόσον καταφέρει να ενταχθεί στο θεραπευτικό πρόγραμμα της «Αγίας Σκέπης», όχι μόνο να επανενταχθεί στο κοινωνικό σύνολο, αλλά να εξομαλύνει και τις διαταραχθείσες σχέσεις του, τόσο με τους γονείς του, όσο και με την πρώην σύζυγο του και τα παιδιά του. Αναφερόμενος ειδικότερα στις περιστάσεις διάπραξης των αδικημάτων της παρούσας υπόθεσης, επισήμανε ότι ο κατηγορούμενος, ο οποίος ήταν χρήστης πολύ σκληρών ναρκωτικών, («crystal meth» και «κοκαΐνης») εβρισκόμενος παράλληλα σε μία μάχη με τον εαυτό του ώστε να απαλλαγεί από τις ψευδαισθήσεις των ναρκωτικών, λαμβάνοντας φαρμακευτική αγωγή από ψυχίατρο ενώ παρακολουθείτο και από ειδικό θεραπευτή εξαρτήσεων, το προηγούμενο βράδυ, επειδή του είχαν τελειώσει τα ηρεμιστικά και αντικαταθλιπτικά χάπια που του χορηγούσε ο ψυχίατρος, έκανε χρήση κάνναβης μαζί με σκληρά ναρκωτικά, συγκεκριμένα του ναρκωτικού «crystal meth» ή «crystal ice», (κρυσταλλική μεθαμφεταμίνη) ενός πολύ δυνατού και εθιστικού συνθετικού διεγερτικού ναρκωτικού που προκαλεί επιθετική και βίαιη συμπεριφορά. Μετά την χρήση, ο κατηγορούμενος δεν κοιμήθηκε καθόλου και το πρωί όντας κουρασμένος και υπό την επήρεια των ναρκωτικών, είχε την έντονη επιθυμία να δει τα παιδιά του οπωσδήποτε και ζήτησε από τους γονείς του να του τα φέρουν να τα δει, επειδή τόσο η σύζυγος όσο και τα παιδιά του κατηγορούμενου διέμεναν σε άγνωστη διεύθυνση, λόγω προηγούμενων περιστατικών βίας του κατηγορούμενου. Παρά το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος λειτούργησε, όπως ρητά δήλωσε-διευκρίνισε ο ευπαίδευτος συνήγορος υπεράσπισης, έχοντας πλήρη συνείδηση των πράξεών του, (mens rea) ενήργησε με τον τρόπο που ενήργησε κάτω από έντονη συναισθηματική φόρτιση και εν βρασμώ ψυχικής ορμής, λόγω της χρήσης ναρκωτικών αλλά και της βαθιάς επιθυμίας του να δει τα παιδιά του, τα οποία δεν είχε δει για περίοδο ενάμιση έτους περίπου. Δεν υπήρχε εκ μέρους του προσχεδιασμός ή προμελέτη, παρά μόνο στιγμιαία παραβατική συμπεριφορά. Οι επικίνδυνες πράξεις στις οποίες επιδόθηκε, υποστήριξε, δεν είναι ουσιαστικά το προϊόν μιας εξίσου επικίνδυνης προσωπικότητας. Σημείωσε το γεγονός ότι για έξι περίπου μήνες διέμενε με τους γονείς του χωρίς κανένα πρόβλημα, με τους τελευταίους να ελπίζουν ακόμα στην θεραπεία του από την εξάρτηση και τον εθισμό του από τις ναρκωτικές ουσίες. Σε αυτά τα πλαίσια εντάσσεται, υποστήριξε, επιστολή του πατέρα του κατηγορούμενου, (παράρτημα 9 του τεκμηρίου 3 )ο οποίος για χρόνια προσπαθεί να βρει, ανεπιτυχώς, μια διέξοδο για τον γιό του. Μεταφέροντας τέλος την υπόσχεση του κατηγορούμενου ότι δεν θα επαναλάβει οποιαδήποτε παρόμοια ή άλλη παραβατική συμπεριφορά, κάλεσε το Δικαστήριο, χωρίς να αποστεί από την ανάγκη για επιβολή αποτρεπτικής ποινής, να αντιμετωπίσει ταυτόχρονα τον κατηγορούμενο έχοντας κατά νου την «θεραπευτική αποστολή» της δικαιοσύνης. Πριν προχωρήσουμε στην ανάλυση των πραγμάτων από ποινολογικής απόψεως, θα αναφερθούμε στο περιεχόμενο της έκθεσης του αρμόδιου τμήματος Κοινωνικών Υπηρεσιών της Δημοκρατίας σε σχέση με τον κατηγορούμενο, η οποία ετοιμάστηκε μετά από οδηγίες του Δικαστηρίου, σε μια προσπάθεια πληρέστερης πληροφόρησης του τελευταίου για σκοπούς της παρούσας, ως προς τις προσωπικές, οικογενειακές, οικονομικές και άλλες συνθήκες του, την οποία ως έχει ήδη σημειωθεί, ο ευπαίδευτος συνήγορος υπεράσπισης υιοθέτησε. Σύμφωνα με την ως άνω έκθεση, ο κατηγορούμενος είναι ηλικίας 41 ετών, κατάγεται από την Πάφο και προέρχεται από οικογένεια μέτριας κοινωνικοοικονομικής κατάστασης. Ο πατέρας του, ηλικίας 71 ετών, πριν τη συνταξιοδότησή του εργαζόταν ως μηχανολόγος-τεχνικός, ενώ η μητέρα του, ηλικίας 64 ετών σήμερα, είναι οικοκυρά. Οι γονείς του διαμένουν στην περιοχή Κισσόνεργα, της επαρχίας Πάφου. Ο κατηγορούμενος είναι ο δεύτερος στη σειρά από τα τρία παιδιά της οικογένειας. Η μεγαλύτερη αδελφή του, ηλικίας 43 ετών σήμερα, έγγαμη εκπαιδευτικός, διαμένει με την οικογένειά της στην επαρχία Πάφου, ενώ η μικρότερη αδελφή του, ηλικίας 37 ετών σήμερα, είναι έγγαμη, εκπαιδευτικός επίσης στο επάγγελμα και κατοικεί στη Λευκωσία. Οι σχέσεις του με όλα τα μέλη της οικογένειάς του είναι συγκρουσιακές ενώ με τις αδελφές του τα τελευταία πέντε χρόνια δεν διατηρεί επικοινωνία, λόγω περιουσιακών διαφορών. Ο κατηγορούμενος είναι απόφοιτος Λυκείου. Με την ολοκλήρωση της στρατιωτικής του θητείας στην Εθνική Φρουρά ως αξιωματικός, φοίτησε για 4 χρόνια στο Πανεπιστήμιο Κύπρου όπου απέκτησε πτυχίο στον τομέα της Φυσικής. Στη συνέχεια μετέβηκε στην Αγγλία όπου φοίτησε για 2 χρόνια σε πανεπιστήμιο εξασφαλίζοντας πτυχίο μηχανολογίας. Ακολούθως επέστρεψε στην Κύπρο, όπου για 2 χρόνια φοίτησε σε ιδιωτικό κολλέγιο από όπου και απέκτησε πτυχίο στον κλάδο marketing. Με τη ολοκλήρωση των σπουδών του εργάστηκε για 9 χρόνια περίπου ως ασφαλιστής σε τρεις διαφορετικές εταιρείες, για 1 ½ χρόνο ασχολήθηκε μαζί με τον πατέρα του, με τη λειτουργία αιολικού πάρκου και για 1 ½ χρόνο ήταν διευθύνων πρόσωπο στην εταιρεία Primetel. Το 2009 λειτούργησε στην επαρχία Πάφου κατάστημα πώλησης ιταλικών ειδών ένδυσης το οποίο, λόγω οικονομικών δυσκολιών που παρουσίασε, το 2013 διέκοψε τη λειτουργία του. Ακολούθως με προτροπή των γονέων του μετέβηκε στην Αυστραλία όπου για 6 μήνες περίπου φιλοξενείτο σε οικία θείου του, εργαζόμενος στις οικοδομές. Κατά το ίδιο έτος μετέβηκε και στην Ιταλία για σκοπούς εργασίας. Με την πάροδο 4 μηνών παραμονής στην Ιταλία, λόγω μη εξεύρεσης εργασίας, αναγκάστηκε να επιστρέψει στην Κύπρο. Ακολούθως για κάλυψη των αναγκών του εργοδοτήθηκε σε εταιρεία ηλεκτρικών εγκαταστάσεων που διατηρεί θείος του στην επαρχία Λεμεσού. Από τον 5/2014 μέχρι και τον 11/2014 μετέβηκε στη Γκάνα, όπου ειδικεύτηκε στις γεωτρήσεις πετρελαίων. Από τότε, λόγω προβλημάτων ψυχικής υγείας που παρουσίασε καθώς και χρήσης εξαρτησιογόνων ουσιών, δεν ήταν σε θέση να εργαστεί και οικονομικά συντηρείτο από τους γονείς του. Τον Απρίλιο του 2016 εργοδοτήθηκε για ένα μήνα ως μπάρμαν σε μπυραρία στην περιοχή Πόλης Χρυσοχούς, από την οποία απολύθηκε, λόγω οικονομικών διαφορών με τον εργοδότη του. Πριν τη σύλληψη του ήταν άνεργος και συντηρείτο οικονομικά από φίλους του. Το 2001, ο κατηγορούμενος τέλεσε γάμο με την Έλενα, 40 ετών σήμερα, η οποία κατάγεται από τη Χλώρακα και εργάζεται ως εκπαιδευτικός. Από το γάμο τους απέκτησαν τρία παιδιά (δύο δίδυμες θυγατέρες, ηλικίας 13 ετών και ένα υιό, ηλικίας 12 ετών). Το 2014 λόγω του ότι ο κατηγορούμενος ήταν άνεργος αλλά και οικονομικών δυσκολιών που παρουσιάστηκαν, η οικογένεια αναγκάστηκε να ενοικιάσει την ιδιόκτητή κατοικία στην οποία διέμεναν και να εγκατασταθεί σε ενοικιαζόμενο διαμέρισμα στην περιοχή Χλώρακας. Τον Σεπτέμβριο του 2015, μετά από προβλήματα που παρουσιάστηκαν στις σχέσεις τους, το ζεύγος χώρισε. Τη φροντίδα και τη φύλαξη των τριών ανήλικων παιδιών τους, ανέλαβε η μητέρα τους. Ο κατηγορούμενος εγκαταστάθηκε στην οικία των γονέων του στην περιοχή Κισσόνεργα και έκτοτε δεν διατηρεί καμία επικοινωνία με τα παιδιά του. Σήμερα οι σχέσεις του με την εν διαστάσει σύζυγο του είναι συγκρουσιακές. Κατά τη διάρκεια της συνεργασίας του κατηγορούμενου με τη λειτουργό των Κοινωνικών Υπηρεσιών που ετοίμασε την ως άνω έκθεση, ο κατηγορούμενος αναφέρθηκε σε χρήση εξαρτησιογόνων ουσιών από τη ηλικία των 25 ετών. Σύμφωνα πάντα με τον ίδιο, τον Δεκέμβριο του 2014 εντάχθηκε για 6 μήνες σε κλειστό θεραπευτικό πρόγραμμα απεξάρτησης στο Ισραήλ το οποίο ολοκλήρωσε και τον 11/2016 εντάχθηκε για περίοδο 2 μηνών στο κλειστό πρόγραμμα απεξάρτησης «Άνωση», το οποίο επίσης ολοκλήρωσε. Όπως επίσης ο ίδιος ανέφερε, πριν την σύλληψη του είχε συνεργασία με ψυχίατρο και ήταν ενταγμένος στο πρόγραμμα απεξάρτησης «Άνωση», ενώ αρκετές φορές τα τελευταία χρόνια, λόγω υποτροπής της ψυχικής του υγείας, χρειάστηκε να νοσηλευτεί στο Ψυχιατρείο Αθαλάσσας. κατά τη διάρκεια της κράτησης του, ο κατηγορούμενος συνεργάζεται με τις Υπηρεσίες Ψυχικής Υγείας του τμήματος Φυλακών και λαμβάνει φαρμακευτική αγωγή ενώ σε σχέση με τα αδικήματα για τα οποία κατηγορείται στην παρούσα υπόθεση, δηλώνει παραδοχή, εκφράζοντας μεταμέλεια και ζητώντας την επιείκεια του Δικαστηρίου, εξηγώντας ότι προέβηκε στην διάπραξή τους, λόγω της εξάρτησης του από ναρκωτικές ουσίες. Αξιολογήσαμε κάθε τι που τέθηκε ενώπιον μας από τον ευπαίδευτο συνήγορο του κατηγορούμενου κατά την αγόρευση του για μετριασμό της ποινής, στην έκταση που τούτο μπορεί να αξιολογηθεί για τον πιο πάνω σκοπό και στο βαθμό βεβαίως που νομολογιακά έχει αναγνωριστεί ότι μπορεί να αποτελέσει μετριαστικό παράγοντα. Λάβαμε επίσης υπόψη, όχι μόνο το περιεχόμενο της έκθεσης κοινωνικής έρευνας αλλά και όσα ο συνήγορος του κατηγορούμενου υπέδειξε συζητώντας τις προσωπικές και άλλες περιστάσεις και συνθήκες του τελευταίου, ως επίσης τις περιστάσεις που περιβάλλουν γενικότερα τη διάπραξη των αδικημάτων, ασχέτως αν κάποια από αυτά δεν αναφέρονται ρητώς στο παρόν σκεπτικό μας. Κατά το στάδιο της επιμέτρησης της ποινής, το πρώτιστο καθήκον του Δικαστηρίου είναι η εξυπηρέτηση του δημοσίου συμφέροντος, στόχος που επιτυγχάνεται μόνο με την αποτελεσματική εφαρμογή του νόμου (βλέπε Σύγγραμμα Sentencing in Cyprus (Sentencing Revisited), 2η έκδ. 2007, σελ. 2 και επόμενες, του G.M. Pikis, και Republic v. Georgiou 22 C.L.R. 147). Τα Δικαστήρια, ως φρουροί της νομιμότητας και της ευταξίας οφείλουν να διαφυλάξουν και να διασφαλίσουν την πιστή εφαρμογή του νόμου με την επιβολή ανάλογων σε κάθε περίπτωση ποινών, ικανών να τιθασεύσουν συμπεριφορές που κινούνται εκτός του πλαισίου του νόμου, προς όφελος κάθε πολίτη ξεχωριστά και της κοινωνίας στο σύνολο της. Η σοβαρότητα των αδικημάτων που ο κατηγορούμενος διέπραξε, εναργώς αντανακλάται στο ύψος της προβλεπόμενης κατά ανώτατο όριο ποινής στο νόμο. Για το αδίκημα της πρώτης κατηγορίας, ένα από τα πλέον σοβαρά του Ποινικού Κώδικα όπου ποινικοποιούνται σοβαρές πράξεις βίας, επαγόμενες δυσμενείς συνέπειες για το θύμα, προβλέπεται η δυνατότητα επιβολής της ποινής της δια βίου φυλάκισης. Ποινή φυλάκισης δέκα χρόνων ή χρηματική ποινή ή και οι δυο ποινές είναι η προβλεπόμενη στο νόμο κατά ανώτατο όριο ποινή για τη δεύτερη κατηγορία, ενώ ποινή φυλάκισης μέχρι πέντε χρόνια ή χρηματική ποινή μέχρι τρεις χιλιάδες λίρες Κύπρου (€5.125 βλ. ΚΔΠ312/07) ή και οι δυο ποινές, είναι η προβλεπόμενη ποινή για την τρίτη κατηγορία. Όπως διακηρύσσεται στη νομολογία των Δικαστηρίων μας, η μέγιστη προβλεπόμενη ποινή για ένα αδίκημα, αντικατοπτρίζει τη σοβαρότητα του αδικήματος και αποτελεί στοιχείο το οποίο το Δικαστήριο οφείλει να λάβει υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής (Βλ. Souilmi v. Αστυνομίας

(1992)2 Α.Α.Δ. 248, Γ. Ε. ν. Πέτρου

(1993)2 Α.Α.Δ. 9, και Γενικός Εισαγγελέας v Evans

(2005)2 Α.Α.Δ. 639). Ευρισκόμενοι άλλωστε στο στάδιο του καθορισμού του είδους και του ύψους της τιμωρίας, δεν λησμονούμε πως το νομοθετικώς ανώτατο όριο ποινής στο οποίο υπόκειται ένας κατηγορούμενος, αποτελεί παράγοντα υψίστης σπουδαιότητας, αφού η ανώτατη προβλεπόμενη στο νόμο ποινή συνιστά τη βάση από την οποία ξεκινά το Δικαστήριο το δύσκολο και πολλές φορές βασανιστικό έργο της επιμέτρησης της ποινής (βλ. κατά αναλογία Καφάρη ν. Αστυνομίας

(2002)2 Α.Α.Δ. 442, Λεβέντης ν. Αστυνομίας

(1992)2 Α.Α.Δ. 632 και Γεν. Εισαγγελέας v Αριστοτέλους

(2004)2 Α.Α.Δ. 166). Τούτο, βεβαίως, χωρίς ποτέ να παραγνωρίζεται η καλά εμπεδωμένη αρχή πως η κάθε υπόθεση κρίνεται στη βάση των δικών της γεγονότων (βλ. Κουτσούδης ν. Αστυνομίας

(2005)2 Α.Α.Δ. 547). Τα Δικαστήρια, δεν βασίζονται μόνο στην προβλεπόμενη από το νόμο ποινή, η οποία ασφαλώς και εκτιμάται, αλλά λαμβάνουν υπόψη τόσο τις προσωπικές περιστάσεις ενός κατηγορούμενου, όσο και το σύνολο των περιστάσεων που περιβάλλουν τη διάπραξη ενός αδικήματος. Σχετικός είναι ο λόγος της απόφασης στην υπόθεση Μιχαηλίδης ν. Δημοκρατίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 391, ειδικότερα στη σελ. 402, όπου υποδεικνύεται πως: «.....ο χαρακτηρισμός κάποιου αδικήματος ως σοβαρού δεν εξαρτάται αποκλειστικά με το ανώτατο όριο ποινής που ο Νόμος προνοεί για τη διάπραξη του. Εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το σύνολο των περιστάσεων που περιβάλλουν τη διάπραξη του και διαγράφουν το μέγεθος της βλάβης και της εν γένει συνέπειες που η διάπραξη μπορεί να επιφέρει στη κοινωνία και οι οποίες δυνατό είτε να υποβιβάζουν ένα αδίκημα για το οποίο προνοείται πολυετής φυλάκιση σε απλή και τυπική παράβαση, είτε να καθιστούν εξαιρετικά σοβαρό ένα αδίκημα για το οποίο δεν προνοείται αυστηρή ποινή υπό μορφή πολυετούς φυλάκισης.» Αποτελεί άλλωστε αξίωμα ότι κατά την επιμέτρηση της ποινής, ακόμη και στις περιπτώσεις που είναι αναγκαία η αυστηρή και αποτρεπτική αντιμετώπιση, δεν μειώνεται η ανάγκη εξατομίκευσης της ποινής σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση, ώστε αυτή, στη βάση των ειδικότερων γεγονότων που την περιβάλουν να αρμόζει στις συνθήκες του παραβάτη και να προσιδιάζει στην προσωπικότητα του. Το καθήκον για εξατομίκευση της ποινής δεν ατονεί (βλ. Παναγιώτου ν. Δημοκρατίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 478). Ταυτόχρονα, όμως, η διεργασία της εξατομίκευσης της ποινής, δεν θα πρέπει να αφήνεται να οδηγεί σε εξουδετέρωση είτε της σοβαρότητας του αδικήματος είτε του στοιχείου της αποτροπής που δυνατόν να επιβάλλουν η φύση και τα περιστατικά του αδικήματος. Ούτε να πλήττει, κατά τρόπο που να εξουδετερώνει, την αποτελεσματικότητα του νόμου (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Τσαπατσάρης κ.α.

(2000)2 Α.Α.Δ. 304, Παναγιώτου ν. Αστυνομίας

(2012)2 Α.Α.Δ. 557, Ilie κ.α. ν. Αστυνομίας

(2012)2 Α.Α.Δ. 280, Hamieh v. Γενικού Εισαγγελέα

(2006)2 Α.Α.Δ. 259 και Κωνσταντίνου άλλως Γιαλλούρης κ.α. ν. Αστυνομίας

(2005)2 Α.Α.Δ. 282). Επιβάλλεται, πάντα, προσεκτική και μικροσκοπική στάθμιση των πραγμάτων, κάτι που κάναμε και εμείς στην υπό συζήτηση περίπτωση. Εγκλήματα τα οποία χαρακτηρίζονται από τη χρήση ή ακόμη και απειλή χρήσης βίας εναντίον άλλου προσώπου θεωρούνται πολύ σοβαρά. Η παράνομη προσφυγή στη βία, αποτελεί συμπεριφορά απαράδεκτη σε μια πολιτισμένη κοινωνία και στο πλαίσιο μίας ευνομούμενης πολιτείας. Γενικότερα, η ωμή χρήση βίας εναντίον συνανθρώπων μας, έχει κατ' επανάληψη αναφερθεί ότι συνιστά αδίκημα ιδιαίτερης σοβαρότητας που πλήττει το θεμελιώδες και συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα της σωματικής ακεραιότητας του ανθρώπου (βλ. άρθρο 7

(1)του Συντάγματος) και καταρρακώνει την αξιοπρέπεια του. Οι ποινές που επιβάλλουν τα Δικαστήρια θα πρέπει να αντικατοπτρίζουν την απαρέσκεια της κοινωνίας για τέτοιου είδους εγκλήματα, που τείνουν να υπονομεύσουν το αίσθημα προσωπικής ασφάλειας το οποίο είναι ουσιώδες για την ευημερία των πολιτών. Η επιεικής μεταχείριση προσώπων τα οποία διαπράττουν παρόμοιας φύσης αδικήματα θα έστελλε ασφαλώς λανθασμένα μηνύματα. Όπως έχει υποδειχθεί στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Τόκκαλλου

(2001)2 Α.Α.Δ. 95: «Η χρήση βίας κατά του συνανθρώπου συνιστά αδίκημα ιδιάζουσας σοβαρότητας· πλήττει το θεμελιώδες δικαίωμα της σωματικής ακεραιότητας του ατόμου το οποίο κατοχυρώνει το άρθρο 7.1 του Συντάγματος και καταρρακώνει την αξιοπρέπεια του. Η ωμή χρήση βίας είτε ως μέσο επικράτησης, είτε ως μέσο εκδίκησης, είτε ως μέσο τιμωρίας, δεν έχει θέση στην κοινωνία των ανθρώπων. Η εκδήλωση της πρέπει να τιμωρείται με την αυστηρότητα που επιβάλλει η σοβαρότητα του εγκλήματος και η ανάγκη για τη γενική καταστολή τέτοιας συμπεριφοράς.» Στην υπόθεση Mehmet Urgur ν. Αστυνομίας

(2012)2 Α.Α.Δ. 189, ο τότε Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου, κ. Α. Κραμβής αφού σημείωσε την ιδιαίτερη ανησυχία που προκαλούν τα φαινόμενα βίας που συχνά παρατηρούνται τον τελευταίο καιρό σε διάφορες εκφάνσεις της κοινωνικής ζωής, υπέδειξε την ανάγκη να ληφθούν έγκαιρα κατάλληλα μέτρα για να αντιμετωπιστεί όσο μπορεί πιο αποτελεσματικά η κατάσταση, σημειώνοντας ταυτόχρονα ότι: «Τα Δικαστήρια από τη δική τους πλευρά, οφείλουν να μεριμνούν ώστε υποθέσεις αυτού του είδους να εκδικάζονται χωρίς καθυστέρηση και να επιβάλλονται στους δράστες αποτρεπτικές ποινές, στέλλοντας έτσι μήνυμα μηδενικής ανοχής.» Στο σύγγραμμα Blackstone's Criminal Practice,

(2003)παρ. Β2.42, σελ. 179, πέραν της καθοδήγησης όσον αφορά το είδος και την ένταση της ποινής με την οποία ποινολογικά θα πρέπει να αντιμετωπίζονται αδικήματα αυτής της φύσης, καταγράφονται, μεταξύ άλλων, διάφοροι παράγοντες που το Δικαστήριο οφείλει να λάβει υπόψη του κατά το στάδιο της επιμέτρησης της ποινής σε αδικήματα πρόκλησης βαριάς σωματικής βλάβης. Όπως αναφέρεται: «The normal sentencing bracket is in the range of three to eight years, although sentences over eight years are upheld in particularly grave cases. Relevant aggravating factors include the extent of the injuries, the degree of premeditation, .... use of a weapon, and kicking or stamping on the victim. Mitigating factors such as a plea of guilty and the previous good character of the offender may be of little weight in very serious cases, but significant provocation is also to be taken into account.» (Σε σχέση με τους παράγοντες που λαμβάνονται υπόψη κατά την επιμέτρηση της ποινής σε υποθέσεις ως η υπό συζήτηση, βλέπε επίσης την Kaouras v. Republic

(1977)2 C.L.R. 335, όπου το Ανώτατο Δικαστήριο, επί του συγκεκριμένου ζητήματος, υιοθέτησε σχετικό απόσπασμα από τη σελ. 93 του συγγράμματος Thomas on Principles of Sentencing,

(1970)στο οποίο και παρέπεμψε). Ως έχει υποδειχθεί στην υπόθεση Στέλιος Μαυρολουκά ν. Δημοκρατίας, ECLI:CY:AD:2015:B73, Ποιν. Εφ. 212/2013, ημερ. 05.02.2015, η προηγηθείσα νομολογιακή προσέγγιση ενός ζητήματος, είναι χρήσιμη προς την κατεύθυνση ελαφρυντικών ή επιβαρυντικών λόγων αλλά και του καθορισμού του γενικότερου πλαισίου της ποινής σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση. Προηγούμενες αποφάσεις αναφορικά με επιβληθείσες ποινές, σε παρόμοιας φύσης αδικήματα, είναι ενδεικτικές του μέτρου τιμωρίας συγκεκριμένων εγκλημάτων και των παραμέτρων του καθορισμού της ποινής. Δεν έχουν όμως το δεσμευτικό χαρακτήρα που ενέχει ο καθορισμός αρχών δικαίου. Τούτο, γιατί η ποινή που επιβάλλεται σε κάθε υπόθεση είναι αλληλένδετη με τις ιδιαιτερότητες των γεγονότων που τη συνθέτουν και με τις ιδιαιτερότητες των συνθηκών του παραβάτη (βλ. Γρηγορίου ν. Αστυνομίας

(1996)2 Α.Α.Δ. 217, Χαραλάμπους ν. Δημοκρατίας

(2002)2 Α.Α.Δ. 1, Μιχαήλ ν. Δημοκρατίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 123, και L.C.A. DOMIKI LTD v. R.K.A. KIKKOS DEVELOPERS LTD κ.α. Ποιν. Εφ. 116/2011 ημερ. 17.03.2015). Εν σχέση με τις γενικότερες παραμέτρους της ποινολογικής μεταχείρισης κατηγορουμένων σε παρόμοιας φύσης υποθέσεις, προβαίνοντας πάντοτε στις ανάλογες και επιβαλλόμενες αναπροσαρμογές στη βάση του τι ισχύει στην υπό συζήτηση περίπτωση και ειδικότερα τις συνθήκες διάπραξης των αδικημάτων, τις προσωπικές περιστάσεις του κατηγορούμενου ως επίσης το σύνολο των ελαφρυντικών παραγόντων που εντοπίζονται στην υπό συζήτηση περίπτωση, σημειώνουμε, ενδεικτικά ότι: Στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας v. Ανδρέου

(2008)2 Α.Α.Δ 207, ο εφεσίβλητος περιέλουσε την πρώην φιλενάδα του με βενζίνη και την πυρπόλησε με τον αναπτήρα του, ενεργώντας κάτω από συναισθηματική φόρτιση, επειδή η κοπέλα δεν επιθυμούσε να επανασυνδεθεί μαζί του. Το Κακουργιοδικείο, λαμβάνοντας υπόψη, μεταξύ άλλων, ότι είχε προσχεδιάσει το αδίκημα, την παραδοχή του και το λευκό του ποινικό, του επέβαλε στην κατηγορία της πρόκλησης βαριάς σωματικής βλάβης (άρθρο 228(α)) ποινή φυλάκισης επτά ετών, η οποία, κατ' έφεση, κρίθηκε έκδηλα ανεπαρκής και αυξήθηκε σε ποινή φυλάκισης εννέα ετών. Στην υπόθεση Φαναρτζής ν. Δημοκρατίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 43 ο κατηγορούμενος καταδικάστηκε από το Κακουργιοδικείο για το αδίκημα της εκ προθέσεως πρόκλησης βαριάς σωματικής βλάβης κατά παράβαση του άρθρου 228(α) του Κεφ. 154 και του επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 4 ετών. Ο κατηγορούμενος, ηλικίας 46 ετών, είχε απρόκλητα επιτεθεί στον παραπονούμενο και του κατάφερε επανειλημμένα κτυπήματα με μαχαίρι στο πρόσωπο, στη ράχη και σε άλλα μέρη του σώματος του, σταματώντας μόνο ύστερα από επέμβαση τρίτου προσώπου. Ο κατηγορούμενος περιγραφόταν ως σχιζοφρενής που διαχώριζε μεταξύ του καλού και του κακού είχε όμως μειωμένη κρίση. Το Εφετείο έκρινε πως η ποινή δεν μπορούσε να επικριθεί ως έκδηλα υπερβολική. Στην υπόθεση Χ"Πέτρου ν. Δημοκρατίας

(2007)2 Α.Α.Δ. 468 για το αδίκημα της πρόκλησης βαριάς σωματικής βλάβης, άρθρο 228(α), επιβλήθηκε στον κατηγορούμενο ποινή φυλάκισης 3 ½ χρόνων. Το Εφετείο δεν έκρινε την ποινή ως έκδηλα υπερβολική και απέρριψε την έφεση. Ο Εφεσείων τραυμάτισε με μαχαίρι τον παραπονούμενο φρουρό ασφαλείας σε κέντρο όταν ο τελευταίος, κατόπιν οδηγιών του εργοδότη του, απέβαλε τον πρώτο από το κέντρο. Δεν υπήρχαν μόνιμες βλάβες στο θύμα, ούτε υπήρχε προσχεδιασμός και οργάνωση εκ μέρους του κατηγορούμενου ο οποίος παραδέχθηκε ενοχή. Εισήγηση για ύπαρξη πρόκλησης εκ μέρους του παραπονούμενου, απορρίφθηκε από το Δικαστήριο. Στην υπόθεση Ioja v. Δημοκρατίας

(2009)2 Α.Α.Δ 624, ο Εφεσείων, λευκού ποινικού μητρώου, έπληξε με μαχαίρι της κουζίνας τον παραπονούμενο, ο οποίος εισήλθε στο διαμέρισμά του με άλλα πρόσωπα, απαιτώντας να τους καταβάλει χρηματικό ποσό. Για το αδίκημα της πρόκλησης βαριάς σωματικής βλάβης, την οποία παραδέχθηκε, του επιβλήθηκε πρωτόδικα ποινή φυλάκισης δυόμιση ετών, η οποία μειώθηκε κατ' έφεση σε ποινή φυλάκισης δώδεκα μηνών, ενόψει της ισχυρότατης πρόκλησης, που είχε δεχθεί, στην οποία το Κακουργιοδικείο δεν είχε προσδώσει τη δέουσα βαρύτητα. Στην υπόθεση Πισκόπου v Δημοκρατίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 342, για το αδίκημα της εκ προθέσεως πρόκλησης βαριάς σωματικής βλάβης, κατά παράβαση του άρθρου 228(α) του Κεφ. 154, επιβλήθηκε στον κατηγορούμενο ποινή φυλάκισης 6 ετών. Στην εν λόγω υπόθεση, προηγήθηκε οικογενειακός διαπληκτισμός και ο κατηγορούμενος κτύπησε με σουγιά το θύμα (υποψήφιο γαμπρό του) στο λαιμό και στον αριστερό μηρό, με αποτέλεσμα να προκληθεί τετραπληγία στο θύμα. Η έφεση με την οποία προσβλήθηκε η ποινή ως έκδηλα υπερβολική απορρίφτηκε, με ταυτόχρονη υπόδειξη του Εφετείου ότι για αδικήματα βίας θα πρέπει να επιβάλλονται αποτρεπτικές ποινές. Επανερχόμενοι στην υπό συζήτηση περίπτωση λαμβάνουμε υπόψη για σκοπούς επιμέτρησης της ποινής, τις οικογενειακές και προσωπικές περιστάσεις του κατηγορούμενου, όπως τις ανέλυσε και ανέπτυξε ο ευπαίδευτος συνήγορος του με παραπομπή και στο περιεχόμενο σχετικής έκθεσης κοινωνικής έρευνας. Δεν παραβλέπουμε επίσης, την εκφρασθείσα μεταμέλεια του κατηγορούμενου για τις πράξεις του, σε συνδυασμό με τη θέση της υπεράσπισης ότι ο τελευταίος φέρεται να έχει συνειδητοποιήσει ότι πηγή των πολυεπίπεδων προβλημάτων που αντιμετωπίζει, σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής του, είναι πρωτίστως ο εθισμός και η εξάρτηση του από τα ναρκωτικά, μεταφέροντας την βούλησή του τελευταίου να απεξαρτηθεί από αυτά. Λαμβάνουμε επίσης υπόψη μας, τα προβλήματα ψυχικής υγείας που ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει λόγω του μακροχρόνιου εθισμού του στη χρήση διαφόρων ναρκωτικών και ψυχοτρόπων ουσιών, τα οποία φαίνεται να συνέτειναν στην έκνομη συμπεριφορά του, παρά το γεγονός, ως ρητά δήλωσε ο ευπαίδευτος συνήγορος του, ότι κατά τον ουσιώδη χρόνο είχε πλήρη επίγνωση των πράξεών του, ως επίσης τα γενικότερα προσωπικά και οικογενειακά προβλήματα που αντιμετώπιζε και τη συναισθηματική φόρτιση στην οποία περιήλθε συνεπεία τούτων. Τα πιο πάνω, στο μέτρο βεβαίως που μπορούν να ληφθούν υπόψη στις περιπτώσεις σοβαρών αδικημάτων, της φύσης μάλιστα αυτών που ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει (βλ. Attorney-General v Mavrokefalos

(1966)2 C.L.R. 93, Cristinel v Δημοκρατίας,

(2012)2 Α.Α.Δ. 742). Δεν παραβλέπουμε επίσης, ως επιπρόσθετους ελαφρυντικούς παράγοντες, την άμεση παραδοχή και συνεργασία του κατηγορούμενου με τις αστυνομικές αρχές, έχοντας υπόψη τα αναφερθέντα, μεταξύ άλλων και στη Χαρτούπαλος ν. Δημοκρατίας

(2002)2 Α.Α.Δ. 28, ότι δηλαδή η παραδοχή εξαρχής πρέπει να αμείβεται με σχετική έκπτωση στην ποινή, δεδομένου ότι καταδεικνύει εμπράκτως τη μεταμέλεια ενός κατηγορούμενου και θέτει τέρμα στη διαπίστωση της ενοχής του μέσα από ακροαματική διαδικασία, διασώζοντας έτσι πολύτιμο δικαστικό χρόνο κάτι που προάγει τους σκοπούς της δικαιοσύνης και δημόσιο χρήμα. Σημειώνουμε σε κάθε περίπτωση το γεγονός ότι δεν φαίνεται να υπήρξε οποιοσδήποτε προσχεδιασμός εκ μέρους του στη διάπραξη των αδικημάτων, χωρίς ταυτόχρονα να παραβλέπουμε την εντελώς απρόκλητη βίαιη συμπεριφορά του προς τους γονείς του, οι οποίοι, το μόνο που προσπάθησαν να κάνουν στην επίμονη απαίτηση του να δει τα παιδιά του, ήταν να τον καθησυχάσουν και να του εξηγήσουν ότι αυτά βρίσκονται στο σχολείο και δεν είναι αντικείμενα να του τα φέρνουν όποτε αυτός θέλει. Οι συνθήκες διάπραξης των αδικημάτων εκ μέρους του κατηγορουμένου σε βάρος των γονέων του, προκαλούν πραγματικά θλίψη και αποτροπιασμό. Σημειώνουμε ότι η αντίδραση του κατηγορούμενου στην καθόλα λογική υπό τις περιστάσεις στάση των γονιών του, ήταν να εκνευρισθεί ακόμη περισσότερο και σε έξαλλη κατάσταση, με μένος, να σπρώξει τον πατέρα του μέσα στο σπίτι και αφού έκλεισε την πόρτα, να αρχίσει να τον κτυπά στο πρόσωπο και σε άλλα μέρη του σώματος του με αποτέλεσμα ο πατέρας του να πέσει στο έδαφος. Συνέχισε να τον κτυπά, τόσο με τα πόδια, όσο και τα χέρια του σε όλο του το σώμα, παρόλο που αυτός δεν αντιδρούσε στα κτυπήματά του. Ακολούθως, όταν η μητέρα του, πανικοβλημένη, του φώναξε να σταματήσει να κτυπά τον πατέρα του, αυτός σταμάτησε να τον κτυπά και την έσπρωξε δυνατά σε απόσταση δυο-τριών μέτρων, ρίχνοντάς την στο έδαφος, με συνέπεια την πρόκληση σε αυτή βαριάς σωματικής βλάβης, καθώς αυτή έπεσε ανάμεσα στο ξύλινο γραφείο και τον καναπέ, που βρίσκονταν στο σαλόνι. Όταν δε η τελευταία του ανάφερε «Γιώργο έσπασες μου το πόδι μου», ο κατηγορούμενος αφού της απάντησε «Κανεί θεατρινισμούς», με μένος την κλώτσησε με δύναμη στον ήδη κτυπημένο από την πτώση αστράγαλό της, ενώ ταυτόχρονα γύρισε και προς την πλευρά που ήταν ο πατέρας του και συνέχισε να τον κτυπά. Ούτε και η παρέμβαση της θείας του τον ηρέμησε. Αντίθετα, όταν η τελευταία βοήθησε τον πατέρα του να καθίσει στον καναπέ, ο κατηγορούμενος τον άρπαξε από το σακάκι που φορούσε και τον έσπρωξε με αποτέλεσμα να πέσει και πάλι στο έδαφος και συνέχισε να τον κτυπά. Η ως άνω βίαιη και απάνθρωπη συμπεριφορά του κατηγορούμενου έναντι των ανυπεράσπιστων γονιών του, σταμάτησε μόνο όταν αντιλήφθηκε ότι είχε ειδοποιηθεί η αστυνομία, εξέλιξη στην οποία αντέδρασε επικοινωνώντας τηλεφωνικά με τον δικηγόρο του. Οι επιπτώσεις στην υγεία του θύματος, αποτελούν ένα ακόμα παράγοντα που επιδρά στον προσδιορισμό της σοβαρότητας του εγκλήματος. Ως έχει υποδειχτεί στην Πισκόπου, (ανωτέρω): «οι συνέπειες εγκλήματος βίας στο θύμα άπτονται άμεσα αυτού τούτου του εγκλήματος και συνιστούν μια από τις παραμέτρους που προσδιορίζουν τη σοβαρότητα του» Στην υπό συζήτηση περίπτωση, πέραν των αισθημάτων θλίψης και αγανάκτησης που προκαλεί ο τρόπος διάπραξης των συγκεκριμένων αδικημάτων εκ μέρους του κατηγορούμενου σε βάρος των γονέων του που τον φιλοξενούσαν που από μόνος του αποκαλύπτει ένα βίαιο και χωρίς αναστολές χαρακτήρα, δεν παραβλέπουμε τα τραύματα που προκάλεσε στον πατέρα του (κάκωση ρινός, άλγος κατωτέρων πλευρών αριστερά και άλγος ώμου δεξιά) και στη μητέρα του (κάταγμα και εξάρθρημα δεξιού αγκώνα και κάταγμα και εξάρθρημα αριστερής ποδοκνημικής), όπως και τον πόνο και ταλαιπωρία, που αυτοί υπέστησαν, ιδιαίτερα η μητέρα του, η οποία εξακολουθεί να υφίσταται τις συνέπειες από αυτά, μέχρι σήμερα. Στην παρούσα υπόθεση, ως έχει τεθεί υπόψη του Δικαστηρίου, ο κατηγορούμενος βαρύνεται με δύο προηγούμενες καταδίκες, μία εκ των οποίων, η υπ. αρ. 3055/2016 και για αδίκημα παρόμοιας φύσης. Προηγούμενες καταδίκες ενός κατηγορούμενου, οι οποίες αφορούν τη διάπραξη πανομοιότυπων ή ομοειδών αδικημάτων, δεν μπορεί παρά να συνεκτιμηθούν μέσα από το εξειδικευμένο πρίσμα που προβλέπει προς τούτο η σχετική νομολογία (βλ. G. M. Pikis, Sentencing in Cyprus: Sentencing Revisited, 2η έκδ., 2007, σελ. 59-62). Προσεγγίζοντας το ζήτημα των προηγούμενων καταδικών - και τούτο από μια γενικότερη διάσταση - οφείλουμε να υπογραμμίσουμε με σημείο αναφοράς επισημάνσεις του Εφετείου στις Γενικός Εισαγγελέας v Ματθαίου

(1994)2 Α.Α.Δ. 1, Γεωργίου άλλως Καμμούγιαρος ν. Αστυνομίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 565, 569-571, αλλά και στις Τσιάκκα και Άλλου ν. Δημοκρατίας

(2011)2 Α.Α.Δ. 282, Παναγιώτου (Αντάρτης) ν. Δημοκρατίας

(1997)2 Α.Α.Δ. 138, 142-143, πως σε καμιά περίπτωση οι καταδίκες αυτές θα μπορούσαν να προταχθούν κατά τρόπο ώστε να οδηγήσουν αντικειμενικώς τον κατηγορούμενο, να σχηματίσει την εντύπωση ότι τιμωρείται δεύτερη φορά για τα ίδια αδικήματα στα οποία έχει ήδη τιμωρηθεί, ή ότι οι προηγούμενες του καταδίκες θα αποτιμηθούν ως επιβαρυντικό στοιχείο, με τρόπο που να οδηγήσει σε επιβολή ποινής πέραν εκείνης που επιβάλλει η σοβαρότητα των γεγονότων της υπόθεσης. Η σημασία όμως των προηγούμενων καταδικών έγκειται στο ότι η ύπαρξή τους τείνει να μειώσει σε κάποιο βαθμό, μικρό ή μεγάλο, ανάλογα με τον αριθμό, τον χρόνο και τη φύση των αδικημάτων στα οποία αναφέρονται, την επιείκεια που μπορεί να επιδειχθεί. Και τούτο, κυρίως, γιατί αποτελούν ένδειξη της στάσης του κατηγορούμενου προς την τήρηση των νόμων. Σε κάθε περίπτωση δεν μπορούμε να παραβλέψουμε τις δυο προηγούμενες καταδίκες με τις οποίες βαρύνεται ο κατηγορούμενος, ενώ συνυπολογίζουμε στην επιμέτρηση της ποινής του, τα αδικήματα των άλλων έξι υποθέσεων που έχει παραδεχθεί ότι διέπραξε, σε συνάρτηση βεβαίως με τα γεγονότα που τα περιβάλλουν, όπως αναλυτικά έχουν εκτεθεί ανωτέρω. Συνεκτιμώντας όλα όσα πιο πάνω παραθέσαμε και συζητήσαμε, αποτελεί κατάληξη μας ότι οι προσωπικές περιστάσεις του κατηγορούμενου και το σύνολο των ελαφρυντικών παραγόντων που τέθηκαν υπόψη μας, όπως η παραδοχή και η μεταμέλεια του, η εξάρτησή του από τη μακροχρόνια χρήση ναρκωτικών ουσιών, αλλά και η διακηρυχθείσα απόφασή του να υποβληθεί σε θεραπεία απεξάρτησης, δεν μπορούν να οδηγήσουν σε αναποτελεσματική εφαρμογή του νόμου στην παρούσα υπόθεση, στην οποία το στοιχείο της αποτροπής οφείλει και πρέπει να είναι ευδιάκριτο. Κρίνουμε ότι η μόνη αρμόζουσα ποινή υπό τις περιστάσεις, είναι αυτή της φυλάκισης. Η επιλεγείσα ωστόσο ποινή, ακόμα και στις περιπτώσεις που σε αυτήν θα πρέπει να διακρίνεται το στοιχείο της αποτροπής και η οποία λειτουργεί ως τέτοια, τόσο σε σχέση με τον ίδιο το κατηγορούμενο και την τιμωρία του όσο και προς παραδειγματισμό άλλων, επίδοξων παραβατών, θα πρέπει παράλληλα να ανταποκρίνεται στα περιστατικά που περιβάλλουν την υπόθεση και την προσωπικότητα του κατηγορούμενου, χωρίς ταυτόχρονα η ποινή να είναι εξοντωτική, στερώντας από τον τελευταίο τη δυνατότητα να ζήσει μια όσο το δυνατό φυσιολογική ζωή μετά την αποφυλάκιση του. Εξαντλώντας προς όφελος του κατηγορούμενου κάθε περιθώριο επιείκειας υπό τις περιστάσεις, κρίνουμε ως αρμόζουσες τις ακόλουθες ποινές τις οποίες και επιβάλλουμε: 1η Κατηγορία: Επιβάλλεται ποινή φυλάκισης πέντε

(5)ετών. 2η Κατηγορία: Δεν επιβάλλεται οποιαδήποτε ποινή, καθότι τα γεγονότα αυτής εμπεριέχονται στα γεγονότα της 1ης κατηγορίας στην οποία επιβάλαμε ποινή (βλ. Βασιλείου ν. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 385 και Περικλέους ν. Αστυνομίας

(1996)2 Α.Α.Δ. 34). 3η Κατηγορία: Επιβάλλεται ποινή φυλάκισης δύο

(2)ετών. Οι ποινές να συντρέχουν. Ο χρόνος που ο κατηγορούμενος τέλεσε σε προφυλάκιση στην παρούσα υπόθεση, ήτοι από τις 16.03.2017, να συνυπολογιστεί στη βάση των προνοιών του άρθρου 117

(1)του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155. Στην επιμέτρηση της ποινής στην παρούσα υπόθεση, λήφθηκαν υπόψη οι υποθέσεις 4883/15, 8962/15, 9048/15, 9597/15, 38/17 και 394/17 Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου. Τα τεκμήρια που κατακρατούνται στις υποθέσεις 4883/2015 και 38/2017 Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου, να κατασχεθούν και να καταστραφούν. Τα έξοδα ύψους €30 στην υπόθεση 9048/2015 Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου, όπως και τα έξοδα ύψους €30 στην υπόθεση 9597/2015 Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου, ενόψει της επιβληθείσας ποινής φυλάκισης, να καταβληθούν από τη Δημοκρατία. (Υπ.) ................ Α. Δαυίδ, Π.Ε.Δ. (Υπ.) ................ Δ. Ι. Κίτσιος, Α.Ε.Δ. (Υπ.) ................ Κ. Σατολιάς, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο