Αστυνομικός Διευθυντής Λεμεσού ν. Ζαχαρίας Ζαχαρίου, Αρ. Υπόθεσης: 2327/17, 20/6/2017

(2), 24, 30, 31, 31Α και Τρίτος Πίνακας του Περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου 29/77, όπως τροποποιήθηκε (κατηγορία 1), σε κατηγορία κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Β με σκοπό την προμήθεια του σε άλλα πρόσωπα, κατά παράβαση των άρθρων 2, 3, Πρώτος Πίνακας Μέρος ΙΙ, 5

(1)(β), 6

(3), 30, 30Α, 31, 31Α και Τρίτος Πίνακας του ίδιου Νόμου (κατηγορία 2), και σε κατηγορία για κάπνισμα φυτού κάνναβης κατά παράβαση των άρθρων 10(α), 24

(1), 30 και 31 Πρώτος Πίνακας Μέρος ΙΙ και Τρίτος Πίνακας του ίδιου Νόμου (κατηγορία 3). Παρεμβάλλω εδώ ότι οι κατηγορίες 4 και 5 που αντιμετώπιζε αρχικά ο κατηγορούμενος με βάση το κατηγορητήριο έχουν διακοπεί από την κατηγορούσα αρχή στις 15/05/17 και ως εκ τούτου ο κατηγορούμενος εν σχέση με αυτές έχει απαλλαγεί. Τα γεγονότα της υπόθεσης ως έχουν εκτεθεί από την κατηγορούσα αρχή, πέραν των όσων αναφέρονται στο κατηγορητήριο, έχουν εν συντομία ως εξής: « Στις 14/02/2017 και μετά από πληροφορία ότι ο κατηγορούμενος οδηγούσε το όχημα ενοικιάσεως με αριθμό εγγραφής ΖΚΧΥ705 και είχε στην κατοχή του ποσότητα κάνναβης την οποία διακινούσε στη Λεμεσό, αυτός εντοπίστηκε και ετέθη υπό παρακολούθηση. Σημειώνεται ότι στη θέση του συνοδηγού επέβαινε το παιδί του ηλικίας 10 ετών. Σε κάποια στιγμή οι αστυνομικοί έλαβαν οδηγίες να ανακόψουν το όχημα για έλεγχο. Κατά την ανακοπή ο αστυφύλακας 3539 τοποθέτησε το υπηρεσιακό όχημα που οδηγούσε μπροστά από το όχημα που οδηγούσε ο κατηγορούμενος και o Μ2 στάθμευσε το όχημά του ακριβώς πίσω από τον κατηγορούμενο, ενώ ο Μ1 ταυτόχρονα στη δεξιά πλευρά του κατηγορουμένου. Εκείνη τη στιγμή ο κατηγορούμενος κινήθηκε με όπισθεν με αποτέλεσμα να χτυπήσει στο μπροστινό μέρος του υπηρεσιακού οχήματος που οδηγούσε ο Μ2 και σταμάτησε. Αφού ακινητοποιήθηκε ο Μ1 τον πλησίασε, του υπέδειξε την αστυνομική του ταυτότητα, τον πληροφόρησε για την ιδιότητά τους και για τις υπόνοιες που υπήρχαν εναντίον του, ότι δηλαδή θεωρείται ύποπτος για παράνομη κατοχή ναρκωτικών και για την πρόθεση τους να τον ερευνήσουν. Ο Μ1 του επέστησε την προσοχή του στον νόμο και αυτός απάντησε «έχω μαζί μου εννιά οντζιές». Αμέσως ο Μ1 τον πληροφόρησε ότι δυνατόν να διαπράττει αδίκημα και αφού του επέστησε την προσοχή του στον νόμο αυτός απάντησε «εδαμέ πίσω από το κάθισμα του μωρού». Αφού ο Μ1 τον κάλεσε και εξήλθε του οχήματος, σε σωματική έρευνα που του έκανε δεν εντόπισε οτιδήποτε το παράνομο στην κατοχή του. Ακολούθως ο Μ1 προχώρησε σε έρευνα στο αυτοκίνητο στην παρουσία του κατηγορουμένου όπου εντόπισε στο πάτωμα πίσω από τη θέση του συνοδηγού ένα μπλε νάιλον σακούλι σκουπιδιών το οποίο περιείχε άσπρο νάιλον σακούλι εντός του οποίου υπήρχε ποσότητα πράσινης ξηρής φυτικής ύλης κάνναβης. Ο Μ1 υπέδειξε στον κατηγορούμενο τα πιο πάνω και τον πληροφόρησε ότι πρόκειται για κάνναβη, η κατοχή της οποίας απαγορεύεται, του επέστησε την προσοχή του στον νομό και αυτός απάντησε «είμαι άνεργος». Αμέσως ο Μ1 τον συνέλαβε για αυτόφωρο αδίκημα, του εξήγησε το λόγο της σύλληψής του, του επέστησε την προσοχή του στον νόμο και αυτός του απάντησε «καλά να πάθω ήταν τζιαιρός». Στη συνέχεια ο Μ1 τον πληροφόρησε προφορικά για τα δικαιώματα του. Εν συνεχεία της ίδιας μέρας διενεργήθηκε έρευνα στην οικία του κατηγορουμένου κατόπιν δικής του συγκατάθεσης και στην παρουσία του. Κατά τη διάρκεια της έρευνας βρέθηκε σε πάγκο στο σαλόνι της οικίας ένα νάιλον διαφανές σακούλι εντός του οποίου υπήρχε ποσότητα κάνναβης, ένα πλαστικό διαφανές ποτήρι εντός του οποίου υπήρχαν ίχνη πράσινης ξηρής φυτικής ύλης κάνναβης και μία μαύρη ηλεκτρονική ζυγαριά ακριβείας πάνω στην οποία επίσης υπήρχαν ίχνη πράσινης ξηρής φυτικής ύλης κάνναβης. Αυτά υπεδείχθησαν στον κατηγορούμενο ο οποίος πληροφορήθηκε ότι επρόκειτο για κάνναβη η κατοχή της οποίας απαγορεύεται, του επεστήθη η προσοχή του στον νόμο και απάντησε «εν για δική μου χρήση». Αφού τελείωσε η έρευνα ο κατηγορούμενος οδηγήθηκε στα γραφεία της ΥΚΑΝ Λεμεσού για διερεύνηση της υπόθεσης και εκεί έτυχε επίσκεψης από το δικηγόρο του. Ακολούθως ο κατηγορούμενος συνελήφθη εκ νέου με δικαστικό ένταλμα και αφού του εξηγήθηκαν οι λόγοι της σύλληψης του επεστήθη η προσοχή του στο νομό αυτός απάντησε «ότι έχω να πω, θα το πω στο Δικαστήριο». Στη συνέχεια ελήφθη ανακριτική κατάθεση από τον κατηγορούμενο εις την οποίαν ομολόγησε ότι είναι χρήστης ναρκωτικών και ότι στις 12/02/2017 έκανε χρήση. Στις ερωτήσεις που του τέθηκαν σχετικά με τις ανευρεθείσες ποσότητες ναρκωτικών απαντούσε με τη στερεότυπη φράση «δεν θέλω να απαντήσω». Την 21/02/2017 ελήφθη δεύτερη ανακριτική κατάθεση από τον κατηγορούμενο στην οποία αρνήθηκε να απαντήσει στις ερωτήσεις που του υποβλήθηκαν όπως επίσης αρνήθηκε να υπογράψει την επίστηση της προσοχής του στον νόμο και να γράψει το σχετικό ιδιόχειρο λεκτικό, χωρίς να δώσει κάποιο συγκεκριμένο λόγο. » Ο συνήγορος του κατηγορούμενου ετοίμασε και παρέδωσε στο Δικαστήριο γραπτή αγόρευση για μετριασμό της ποινής. Ο συνήγορος δε μέσω αυτής, συμφωνώντας με τα γεγονότα της υπόθεσης όπως αυτά εκτέθηκαν από την κατηγορούσα αρχή και αναγνωρίζοντας τη σοβαρότητα των αδικημάτων, ζητά από το Δικαστήριο να λάβει υπόψη του τα εξής: - Την άμεση και ειλικρινή παραδοχή του κατηγορουμένου τόσο προς τις ανακριτικές αρχές όσο και ενώπιον του Δικαστηρίου. - Την έκθεση του γραφείου ευημερίας η οποία ετοιμάστηκε για τον κατηγορούμενο και συναφώς τις προσωπικές περιστάσεις του κατηγορούμενου. Κυρίως όμως τα προβλήματα και τις συνέπειες στον ψυχολογικό κόσμο του ανήλικου υιού του κατηγορούμενου ως εκ της σύλληψης του τελευταίου και της ταυτόχρονης σχεδόν εγκατάλειψης του από τη μητέρα του η οποία αναχώρησε για τη χώρα της αλλά και τις δυσμενείς συνέπειες που θα υπάρξουν στο παιδί εάν ο κατηγορούμενος στερηθεί για περισσότερο χρόνο την ελευθερία του. - Έχει συνειδητοποιήσει τη σοβαρότητα των αδικημάτων που έχει διαπράξει και το κακόν που έχει προξενήσει με τη συμπεριφορά του στο ίδιο το παιδί του και προς απόδειξη της έμπρακτης και ειλικρινούς μεταμέλειας του και κυρίως του γεγονότος ότι δεν θέλει να ξαναδεί το ανήλικο τέκνο του σε τέτοια κατάσταση, ο κατηγορούμενος αποφάσισε να ενταχθεί σε πρόγραμμα απεξάρτησης μέσα από τις φυλακές, όπως επιμαρτυρείται από την βεβαίωση της Δρος Αγάθης Βαλανίδου που επισυνάπτεται. - Το είδος των ναρκωτικών δηλαδή τάξεως Β, που δεν εμπίπτουν στα σκληρά ναρκωτικά. - Το λευκό ποινικό μητρώο του κατηγορούμενου. Εφόσον δε το Δικαστήριο προσανατολίζεται σε ποινή στερητική της ελευθερίας, τότε με βάση όσα αναφέρθηκαν είναι η θέση του συνηγόρου όπως αυτή ανασταλεί. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα αδικήματα τα οποία παραδέχτηκε ο κατηγορούμενος είναι σοβαρά. Αυτό διαφαίνεται και από τη σοβαρότητα που προσδίδεται σε αυτά από το Νομοθέτη, όπως προσδιορίζεται από το ανώτατο όριο ποινής. Συγκεκριμένα για την 1η κατηγορία της παράνομης κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Β προβλέπεται ποινή φυλάκισης 8 χρόνια ή πρόστιμο ή και οι δύο ποινές, για την 2η κατηγορία της κατοχής με σκοπό την προμήθεια ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Β προβλέπεται ποινή φυλάκισης δια βίου ή πρόστιμο ή και οι δύο ποινές, ενώ για την 3η κατηγορία του καπνίσματος (χρήσης) φυτού καννάβεως προβλέπεται ποινή φυλάκισης διά βίου ή πρόστιμο ή και οι δύο ποινές. Περαιτέρω η σοβαρότητα των αδικημάτων διαφαίνεται και από το γεγονός ότι αυτά αφορούν ναρκωτικά, τα οποία όπως επανειλημμένα έχει τονισθεί από το Ανώτατο Δικαστήριο, ενσπείρουν τον πόνο και τη δυστυχία σε μεγάλο αριθμό νέων κυρίως ανθρώπων και των οικογενειών τους. Επιπλέον πρόκειται για αδικήματα τα οποία βρίσκονται σε ιδιαίτερη έξαρση και συναφώς καθίσταται επιτακτική η ανάγκη για επιβολή αποτρεπτικών ποινών. Στην Παγιαβλάς ν. Αστυνομίας

(1998)2 ΑΑΔ 240 λέχθηκαν σχετικά τα εξής: «Η χρήση ναρκωτικών έχει, όντως, προσλάβει ανησυχητικές διαστάσεις, γεγονός που επιβάλλει, κατά κανόνα, την επιβολή αποτρεπτικών ποινών, όπως και πρόσφατα διαπιστώθηκε στην Παυλίδης κ.α. ν. Αστυνομίας, Ποινικές Εφέσεις 6162 και 6162/15.7.96. Η χρήση ναρκωτικών έχει ποικιλόμορφα χαρακτηριστεί ως κοινωνική μάστιγα και ως νάρκη στο θεμέλιο της κοινωνίας. Αποτελούν τα ναρκωτικά κίνδυνο τόσο για τη φυσική όσο και για την κοινωνική ευημερία του κοινού. Η έξαρση, η οποία παρατηρείται στη χρήση ναρκωτικών, καθιστά την αποτροπή κυρίαρχο στοιχείο στον καθορισμό της φύσης της ποινής, γεγονός που καθιστά τη φυλάκιση εμφανή επιλογή.» Είναι γεγονός ότι τόσο ο σχετικός Νόμος όσο και η νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, προβαίνουν σε μια διαφοροποίηση ως προς την μεταχείριση των χρηστών σε αντίθεση με τους εμπόρους ναρκωτικών. Στην υπόθεση Beyki ν. Αστυνομίας, Ποιν. Έφεση 52/07 ημερ. 23.1.2008 λέχθηκαν σχετικά τα ακόλουθα: «Είναι θεμελιωμένο ότι τα ναρκωτικά αποτελούν σοβαρότατο κίνδυνο για τον άνθρωπο, ο οποίος κίνδυνος πρέπει να καταπολεμηθεί. Οι αυστηρές ποινές που επιβάλλονται για αδικήματα σχετιζόμενα με ναρκωτικά είναι το μέσο που έχουν τα δικαστήρια για την επίτευξη του σκοπού αυτού. Γι' αυτό και οι ποινές που συνήθως επιβάλλονται για τέτοια αδικήματα ενέχουν και το στοιχείο της αποτροπής. Όμως, θεμελιωμένη είναι και η αρχή της διάκρισης της σοβαρότητας των αδικημάτων που αφορούν σε εμπορία ναρκωτικών και εκείνων που αφορούν σε κατοχή και χρήση. Οι έμποροι ναρκωτικών, όπως λέχθηκε στην Afroughi (ανωτέρω), καθιστούν επάγγελμα τους τη διασπορά του θανάτου και ως εκ τούτου είναι δύσκολο να ανευρεθούν ερείσματα για μετριασμό των ποινών που επιβάλλονται σ' αυτούς. Για τους χρήστες ναρκωτικών, όμως, υπάρχει κάποιο περιορισμένο περιθώριο για επίδειξη επιεικείας, το οποίον (περιθώριο) σχετίζεται με την αδυναμία του ανθρώπου και ειδικά των χρηστών ναρκωτικών, ανάλογα βέβαια με τις περιστάσεις της κάθε υπόθεσης.» Περαιτέρω στην Berne v. Δημοκρατίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 437 λέχθηκε ότι: «Το Ανώτατο Δικαστήριο έχει τονίσει επανειλημμένα την ανάγκη επιβολής αυστηρών ποινών σε υποθέσεις αδικημάτων που σχετίζονται με ναρκωτικά, σε μια προσπάθεια περιορισμού ή εξάλειψης παρόμοιων αδικημάτων και προστασίας του κοινού. Μάλιστα έχει τονισθεί ότι είναι καιρός όπως οι επιβαλλόμενες ποινές καταστούν αυστηρότερες για να δείχνουν τόσο την αποδοκιμασία όσο και την ενεργό συμμετοχή της Δικαιοσύνης στον αγώνα που διεξάγεται σε παγκόσμια κλίμακα για την καταπολέμηση της χρήσης και εμπορίας ναρκωτικών. (Βλ. Kablawi & Others v. Δημοκρατίας

(1990)2 Α.Α.Δ. 494). Το είδος, η ποσότητα των ναρκωτικών και ο σκοπός για τον οποίο κατέχονται είναι, όπως φαίνεται από τη σχετική νομολογία, μεταξύ των σοβαρών παραγόντων που πρέπει να λαμβάνονται υπόψη στον καθορισμό της ποινής. Η επιβολή ιδιαίτερα σοβαρών ποινών ενδείκνυται σε περιπτώσεις όπου η κατοχή συνοδεύεται με πρόθεση εμπορίας των ναρκωτικών. (Βλ. μεταξύ άλλων Hassan v. Δημοκρατίας

(1971)2 C.L.R. 210, Abdullah v. Δημοκρατίας

(1971)2 C.L.R. 323, Esper v. Δημοκρατίας

(1972)2 C.L.R. 73 και Moussa v. Δημοκρατίας

(1992)2 Α.Α.Δ. 320). Η χρήση και διάδοση των ναρκωτικών έχει επανειλημμένα χαρακτηρισθεί ως κοινωνική μάστιγα που υπονομεύει το θεμέλιο της κοινωνίας. Η έξαρση που παρατηρείται στη διάπραξη αδικημάτων αυτής της κατηγορίας δεν μπορεί παρά να καταστήσει το στοιχείο της αποτροπής στον καθορισμό της τιμωρίας των παραβατών πιο έντονο». Για προσδιορισμό και εξατομίκευση της ποινής στην παρούσα λαμβάνω λοιπόν υπόψη μου τη σοβαρότητα των αδικημάτων, και βεβαίως το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος κατείχε την αναφερόμενη ποσότητα ναρκωτικών 251,63 γραμμαρίων κάνναβης με σκοπό να την προμηθεύσει σε άλλα πρόσωπα. Λαμβάνω επίσης υπόψη την ανάγκη επιβολής αποτρεπτικών ποινών ενόψει και της ανησυχητικής έξαρσης, η οποία παρατηρείται αλλά και των συνεπειών τέτοιας φύσης αδικημάτων στην κοινωνία. Πάρα τα πιο πάνω είναι καθήκον του Δικαστηρίου να λαμβάνει υπόψη του όλα τα ελαφρυντικά στοιχεία που έχουν παρουσιαστεί από την υπεράσπιση περιλαμβανομένων των ατομικών συνθηκών του παραβάτη καθώς και εκείνα που πηγάζουν από τα γεγονότα της υπόθεσης, για εξισορρόπηση της ποινής ούτως ώστε αυτή να μη συνιστά απλώς τιμωρία αλλά να αρμόζει στο πρόσωπο του συγκεκριμένου παραβάτη. Η διαδικασία εξατομίκευσης της ποινής όμως δεν πρέπει να συνεπάγεται εξουδετέρωση ούτε της σοβαρότητας του αδικήματος ούτε του στοιχείου της αποτροπής, όταν συντρέχουν λόγοι για την απόδοση αποτρεπτικού χαρακτήρα στην ποινή τόσο για τον ίδιο τον κατηγορούμενο όσο και για το κοινό γενικότερα (βλ. Ιωάννου κ.α ν. Δημοκρατίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 171 και Αστυνομία ν. Toorac Fashion Ltd

(1993)2 Α.Α.Δ. 17). Προς όφελος του κατηγορούμενου λαμβάνω λοιπόν υπόψη τα εξής: · Το λευκό ποινικό μητρώο του κατηγορούμενου. · Την συνεργασία του αρχικά με την Αστυνομία και το γεγονός ότι η 3η κατηγορία προέκυψε κατόπιν δικής του ομολογίας. Δεν διαφεύγει όμως ότι σε κατοπινό στάδιο δεν απάντησε σε ερωτήσεις ως προς τα ανευρεθέντα ναρκωτικά και δεν συνεργάστηκε. · Την παραδοχή του ενώπιον του Δικαστηρίου, η οποία δεν ήταν μεν άμεση πλην όμως έγινε σε σύντομο χρόνο μετά την αρχική άρνηση ενοχής και δείχνει την μεταμέλεια του κατηγορούμενου και την αναγνώριση του λάθους του. Βεβαίως δεν διαφεύγει του Δικαστηρίου ότι για τα ναρκωτικά που εντοπίστηκαν στο αυτοκίνητο ο κατηγορούμενος ανέφερε στον Μ1 ότι έχει «εννιά οντζιές» μόλις ο τελευταίος του δήλωσε την πρόθεση των μελών της Αστυνομίας να τον ερευνήσουν και πριν καν γίνει έρευνα, ενώ ως προς την ποσότητα που βρέθηκε στο σπίτι του αμέσως ομολόγησε μόλις του υποδείχθηκαν ότι τα έχει για δική του χρήση. Λέγοντας λοιπόν αυτά σημειώνω ότι ως προς την κατοχή των ναρκωτικών προφανώς η παραδοχή του ενώπιον του Δικαστηρίου ήταν «μονόδρομος», άρα και η αξία που θα δοθεί στην παραδοχή αυτή είναι ανάλογη. · Τις προσπάθειες που καταβάλλει για απεξάρτηση, συμμετέχοντας σε πρόγραμμα απεξάρτησης των Κεντρικών Φυλακών από 20/03/17. · Το είδος των ναρκωτικών δηλαδή ελεγχόμενο φάρμακο τάξεως Β'. · Τις προσωπικές, οικογενειακές και οικονομικές του περιστάσεις όπως αυτές αναφέρονται στην έκθεση του Γραφείου Ευημερίας καθώς και όσα ανέφερε σχετικά ο συνήγορος αυτού και ιδιαίτερα ότι: - Είναι ηλικίας 40 ετών και κατάγεται από τη Λεμεσό. Προέρχεται από διαλυμένη οικογένεια χαμηλής κοινωνικοοικονομικής κατάστασης. Ο πατέρας του απεβίωσε το 2006 σε ηλικία 52 ετών λόγω προβλημάτων υγείας που αντιμετώπισε, ενώ η μητέρα του ηλικίας 57 ετών σήμερα είναι οικοκυρά και τέλεσε δεύτερο γάμο. Είναι ο μεγαλύτερος σε σειρά από τα τρία παιδιά της οικογένειας του. Έχει άλλα δύο αδέλφια ηλικίας 36 και 32 ετών. Οι σχέσεις του με τα μέλη της οικογένειάς του τα τελευταία πέντε χρόνια ήταν διαταραγμένες, με τη σύλληψή του όμως έχουν βελτιωθεί αρκετά. Σημειώνεται ότι από δεύτερο γάμο του πατέρα του έχει ακόμη δύο ετεροθαλή αδέλφια με τα οποία δεν διατηρεί καμία επικοινωνία. - Όταν ο ίδιος ήταν σε ηλικία 16 ετών οι γονείς του οδηγήθηκαν στο χωρισμό και τη φύλαξη και φροντίδα του ίδιου και των αδελφιών του ανέλαβε η μητέρα του ενώ με τον πατέρα του διατηρούσε αραιή επικοινωνία. Η παιδική και εφηβική του ηλικία ήταν δύσκολη και ήταν συχνά θεατής σωματικής βίας που δεχόταν η μητέρα του από τον πατέρα του. Όταν δε ο πατέρας του τους εγκατέλειψε η οικογένειά έζησε σε δύσκολες οικονομικές συνθήκες και με οικονομικές στερήσεις και η μητέρα του αναγκαζόταν να κάνει δύο δουλειές για να τους μεγαλώσει. Ήταν αυτός ο οποίος σε ηλικία 16 ετών φρόντιζε τα μικρότερα αδέλφια του όταν η μητέρα του απουσίαζε για εργασία. - Με την αποφοίτησή του από το γυμνάσιο φοίτησε για δύο χρόνια στην ξενοδοχειακή σχολή στον κλάδο μαγειρικής και τραπεζοκομίας. Με την ολοκλήρωση της στρατιωτικής του θητείας στην Εθνική Φρουρά ασχολήθηκε με τη λειτουργία διαφόρων επιχειρήσεων. Τον τελευταίο χρόνο ασχολείται με εταιρεία καλλυντικών προϊόντων ενώ παράλληλα εργάζεται με περιστασιακή απασχόληση ως σερβιτόρος και ως φρουρός ασφαλείας. - Το 2009 μετά από μακροχρόνια σχέση τέλεσε γάμο με την κα.Γιασμίνα από την Ουκρανία και απέκτησαν μαζί ένα αγοράκι ηλικίας 10 ετών σήμερα, μαθητή ιδιωτικού δημοτικού σχολείου. Η οικογένεια διέμενε σε ενοικιαζόμενο διαμέρισμα στη Λεμεσό. Ένεκα προβλημάτων όμως που αντιμετώπισαν στις σχέσεις τους τον Δεκέμβριο του 2016 οδηγήθηκαν στο χωρισμό. Μετά το χωρισμό τους δε τη φύλαξη και φροντίδα του παιδιού ανέλαβε ο ίδιος, ενώ η μητέρα διατηρούσε καθημερινή επικοινωνία μαζί του. Με τη σύλληψη του για την παρούσα υπόθεση τη φύλαξη και φροντίδα του παιδιού ανέλαβε η πατρική γιαγιά αφού η μητέρα του επέστρεψε στη χώρα της αρχές Μαΐου. - Σύμφωνα με τη γιαγιά το παιδί συνεχώς αναζητά τον πατέρα του και έχει επηρεαστεί συναισθηματικά από την έλλειψη του λόγω του ότι ήταν το κύριο πρόσωπο αναφοράς στη ζωή του. Δυσκολεύεται η ίδια αφού δεν έχει οποιοδήποτε εισόδημα και υπάρχει στενότητα χώρου στο σπίτι που διαμένουν. - Ο κατηγορούμενος είναι περιστασιακός χρήστης εξαρτησιογόνων ουσιών από την ηλικία των 30 ετών. Κατά την κράτηση του έχει συνεργασία με τις υπηρεσίες ψυχικής υγείας του Τμήματος φυλακών και έχει ενταχθεί από 20/03/17 σε πρόγραμμα απεξάρτησης. Όμως αναφορικά με τις προσωπικές και οικογενειακές περιστάσεις του κατηγορουμένου είναι σωστό να λεχθεί ότι σε τέτοιου είδους υποθέσεις λαμβάνονται μεν υπόψη, δεν εξουδετερώνουν όμως την ανάγκη προστασίας της κοινωνίας από την διάδοση του αργού θανάτου και την καταστροφή προσώπων, νέων στην πλειονότητα τους (βλ. Παυλίδης κ.α. ν. Αστυνομίας

(1996)2 Α.Α.Δ. 220). Στην υπόθεση Μιχαήλ ν. Δημοκρατίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 577 με αναφορά στην υπόθεση Gholi ν. Δημοκρατίας

(1997)2 Α.Α.Δ. 30 λέχθηκε ότι οι προσωπικές περιστάσεις και τα ιδιαίτερα προβλήματα αδικοπραγούντων σε αυτού του είδους των υποθέσεων, λαμβάνονται βέβαια σε κάποιο βαθμό υπόψη και η εξατομίκευση έχει τη θέση της, αλλά δεν μπορεί να εξουδετερώσει ή αποδυναμώσει τη μέριμνα για προστασία της κοινωνίας. Περαιτέρω αναφέρεται ότι όπως είναι σαφές από την γραπτή αγόρευση του ο ευπαίδευτος συνήγορος του κατηγορούμενου έχει δώσει ιδιαίτερη βαρύτητα στις συνέπειες που θα έχει τυχόν φυλάκιση στο ανήλικο παιδί του κατηγορούμενου. Δεν διαφεύγουν του Δικαστηρίου όσα αναφέρει ο συνήγορος και συγκεκριμένα το γεγονός ότι πλέον το παιδί διαμένει με την πατρική γιαγιά, τα προβλήματα που αντιμετώπισε ως εκ της φυλάκισης του πατέρα του, με τον οποίο τηρεί μια πολύ καλή σχέση και ταυτόχρονα της επιστροφής της μητέρας του στη χώρα της, καθώς και όσα αναφέρει για επηρεασμό του ψυχικού κόσμου του παιδιού από τυχόν άμεση φυλάκιση του πατέρα του. Δεν έχουν διαφύγει επίσης ούτε η επιστολή του ιδιωτικού σχολείου που φοιτά το παιδί αλλά ούτε και η έκθεση του ψυχοθεραπευτή που επισυνάπτονται και τα οποία το Δικαστήριο έχει μελετήσει ενδελεχώς. Κατ' αρχήν θα πω ότι είναι λογικό το παιδί, στην τρυφερή ηλικία των 10 ετών, να αναζητά τον πατέρα του και ότι η στέρηση του πατέρα του, σε συνάρτηση και με την απουσία της μητέρας του, έχει αντίκτυπο στο παιδί. Όμως το Δικαστήριο ευθέως αναφέρει εδώ ότι δεν μπορεί να προσδώσει στον παράγοντα αυτό την εξαιρετικά μεγάλη βαρύτητα που φαίνεται να αποδίδει σε αυτόν ο ευπαίδευτος συνήγορος του κατηγορούμενου. Αφενός γιατί με βάση τη Νομολογία, οι επιπτώσεις της φυλάκισης στην οικογένεια ενός κατηγορούμενου συγκαταλέγονται μεν μεταξύ των ελαφρυντικών περιστάσεων αλλά δεν είναι αποφασιστικής σημασίας στον καθορισμό της ποινής (Domotov κ.α. -v- Αστυνομίας

(1996)2 Α.Α.Δ.328). Αφετέρου γιατί ο κατηγορούμενος διέπραξε πολύ σοβαρά αδικήματα που έχουν σχέση με ναρκωτικά και ιδιαίτερα το αδίκημα της 2ης κατηγορίας και η Νομολογία θέλει την αντιμετώπιση τους με αποτρεπτικές ποινές. Περαιτέρω δεν πρέπει να διαφεύγει ότι ο κατηγορούμενος στην προκειμένη περίπτωση μετέφερε ναρκωτικά με το αυτοκίνητο ενώ μέσα ήταν το παιδί του και είχε τα ναρκωτικά πίσω από το κάθισμα του παιδιού, αλλά και ότι δεν δίστασε ενώ ανακόπηκε να κινηθεί με πισινή ταχύτητα και να κτυπήσει σε όχημα της ΥΚΑΝ. Πόσο σκέφτηκε άραγε ο ίδιος το παιδί του και τον ψυχικό του κόσμο ενεργώντας έτσι; Προφανώς καθόλου. Λέγοντας αυτά σημειώνω εν κατακλείδι ότι το Δικαστήριο θα δώσει στον παράγοντα αυτό την ανάλογη υπό τις περιστάσεις βαρύτητα. Έτσι και στην παρούσα υπόθεση τα πιο πάνω ελαφρυντικά που εντοπίζονται λαμβάνονται μεν υπόψη για σκοπούς μετριασμού της ποινής δεν είναι όμως τέτοιας έκτασης που να υπερφαλαγγίζουν την ανάγκη για αποτελεσματική εφαρμογή του νόμου λόγω της σοβαρότητας των αδικημάτων και για αποφυγή επιβολής της αρμόζουσας ποινής. Μπορούν να επηρεάσουν το ύψος όχι όμως και το είδος της ποινής. Συνεκτιμώντας λοιπόν όλα τα δεδομένα που αφορούν την παρούσα υπόθεση ως έχουν λεπτομερώς αναφερθεί ανωτέρω και ιδιαίτερα τα γεγονότα που περιβάλλουν τη διάπραξη αλλά και τη φύση και τη σοβαρότητα των αδικημάτων και με δεδομένο το στοιχείο της αποτροπής, κρίνω ότι η μόνη αρμόζουσα ποινή εν σχέση με τις κατηγορίες 2 και 3 είναι η ποινή φυλάκισης. Οιαδήποτε άλλη ποινή δεν θα εξυπηρετούσε κατά την κρίση μου τους σκοπούς του νόμου και θα έστελνε λανθασμένα μηνύματα σε επίδοξους νέους παραβάτες. Όσον αφορά την κατηγορία 1 εξηγώ πιο κάτω γιατί δεν επιβάλλεται καμία ποινή. Καταληκτικά επιβάλλονται στον κατηγορούμενο οι ακόλουθες ποινές: Στην κατηγορία 2: ποινή φυλάκισης 18 μηνών. Στην κατηγορία 3: ποινή φυλάκισης 6 μηνών. Στην κατηγορία 1 δεν επιβάλλεται ποινή επειδή τα γεγονότα που την στοιχειοθετούν περιλαμβάνονται στα γεγονότα της 2ης κατηγορίας. Οι ποινές φυλάκισης να συντρέχουν. Όσον αφορά τα χρηματικά ποσά ήτοι €1.428,93 σε κέρματα και €1500 σε διάφορα χαρτονομίσματα αυτά να επιστραφούν στον κατηγορούμενο. Τα υπόλοιπα τεκμήρια να κατασχεθούν και να καταστραφούν. Ενόψει της πιο πάνω κατάληξής μου έρχομαι να εξετάσω κατά πόσο στην προκειμένη περίπτωση δικαιολογείται η αναστολή των ποινών φυλάκισης δυνάμει των διατάξεων του Περί της Υφ' Όρων Αναστολής της Εκτελέσεως Ποινής Φυλακίσεως εις Ωρισμένας Περιπτώσεις Νόμου του 1972, και έχοντας υπόψη βέβαια το Νόμο 186(Ι)/2003, ο οποίος τροποποίησε τον πιο πάνω Νόμο, με τον οποίο η διακριτική ευχέρεια αναστολής μιας ποινής φυλάκισης έχει πλέον διευρυνθεί, καθώς, όπως προνοείται «Το Δικαστήριο διατάσσει την αναστολή εκτέλεσης της ποινής φυλάκισης, αν αυτό δικαιολογείται από το σύνολο των περιστάσεων της υπόθεσης και τα προσωπικά περιστατικά του κατηγορουμένου». Στη Γενικός Εισαγελέας ν. Τζιαουχάρη

(2005)2 Α.Α.Δ. 161 τέθηκαν τα κριτήρια για την άσκηση της διακριτικής αυτής ευχέρειας του Δικαστηρίου ως εξής: «Με βάση τα κριτήρια που ίσχυαν πριν τον περιορισμό της εξουσίας του δικαστηρίου όπως είχε επιβληθεί με το Ν. 41

(1)/97 (που τώρα έχει καταργηθεί), τα κριτήρια που μπορούσε να λάβει υπόψη το δικαστήριο κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας να εκδώσει ή όχι τέτοιο διάταγμα ήσαν τα ακόλουθα: (α) η σοβαρότητα του αδικήματος και τα κίνητρα διάπραξης του (β) το ποινικό μητρώο του κατηγορουμένου δηλαδή αν είναι τέτοιο που υπάρχει η ανάγκη αποτροπής και (γ) η διαγωγή του κατηγορουμένου μετά τη διάπραξη του αδικήματος συμπεριλαμβανομένης και της μεταμέλειας» Στην παρούσα υπόθεση αναφέρεται ότι η σοβαρότητα των αδικημάτων τα οποία διέπραξε ο κατηγορούμενος και η ανάγκη αποτροπής είναι δεδομένα και το Δικαστήριο έχει καθήκον να πατάξει παρόμοιες αξιόποινες συμπεριφορές, προκειμένου να καταδείξει, ότι η συνέχιση της διάπραξης τέτοιων αδικημάτων δεν είναι ανεκτή και θα πρέπει επιτέλους να τερματισθεί. Έχοντας μελετήσει δε πολύ προσεκτικά τόσο τις περιστάσεις της υπόθεσης και τις συνθήκες διάπραξης των αδικημάτων, όσο και τις προσωπικές περιστάσεις του κατηγορούμενου, δεν εντοπίζεται οτιδήποτε το οποίο θα μπορούσε να συνηγορήσει υπέρ της αναστολής των ποινών φυλάκισης. Παρεμβάλλω εδώ, υπενθυμίζοντας την ίδια στιγμή ότι το θέμα της αναστολής ανήκει στην διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, ότι έχω μελετήσει τη Νομολογία στην οποία κάνει αναφορά ο ευπαίδευτος συνήγορος (βλ. σελ. 11-14 της γραπτής του αγόρευσης) και σημειώνω τα εξής. Κατ' αρχήν στην Τσιάκκα κ.α. v Δημοκρατίας

(2011)2 ΑΑΔ 282, το Εφετείο δεν απεφάνθη αναστολή των ποινών αλλά μείωση τους. Θεωρώντας συγκεκριμένα ότι το Κακουργιοδικείο δεν έδωσε ιδιαίτερη βαρύτητα στο ρόλο της εφεσείουσας ως μητέρας υπό τις ιδιαίτερες οικογενειακές της συνθήκες και με δεδομένο ότι και ο σύζυγος της - εφεσείων - εκτίει επίσης ποινή φυλάκισης και το παιδί της οικογένειας θα παρέμενε αναγκαστικά στην Παιδική Στέγη για όλη τη σχετική περίοδο φυλάκισης αμφοτέρων, προέβη σε μείωση της ποινής των 5½ ετών στις κατηγορίες 4 και 5 στα 4 έτη και της ποινής των 4 ετών στη δεύτερη κατηγορία στα 3 έτη. Στην Μπαλλής v Δημοκρατίας

(1993)2 Α.Α.Δ. 273, το θέμα που απασχόλησε αφορούσε την ισχυριζόμενη άνιση μεταχείριση μεταξύ κατηγορούμενων και από αυτή τη σκοπιά η απόφαση δεν είναι σχετική. Εάν όμως η πλευρά του κατηγορούμενου επικαλείται την απόφαση ως προς την αναφορά που έγινε «σε πρόβλημα φροντίδας» του παιδιού 2 ετών στη βάση της οποίας ανέστειλε την ποινή το Δικαστήριο για μια εκ των κατηγορουμένων, σημειώνω ότι στην παρούσα περίπτωση δεν τίθεται τέτοιο θέμα. Το παιδί διαμένει και φροντίζεται από την πατρική γιαγιά, η οποία δυσκολεύεται μεν όπως αναφέρεται στην έκθεση του γραφείου ευημερίας, χωρίς να δίνονται περισσότερες λεπτομέρειες, αλλά δεν τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου οτιδήποτε που να συνηγορεί στο ότι το παιδί δεν τυγχάνει κατάλληλης φροντίδας ή ότι υπάρχει πρόβλημα στη φροντίδα του. Ούτε προκύπτει κάτι τέτοιο αναφέρεται από την έκθεση του ψυχοθεραπευτή που επισυνάπτεται, ενώ από την άλλη σημειώνεται η σταθεροποίηση του παιδιού και η γενικότερη συμπεριφορά του στο σχολείο και την τάξη ειδικότερα που σημειώνονται στην επιστολή του σχολείου που φοιτά ημερ. 09/05/17. Εν πάση περιπτώσει αντιλαμβάνομαι αν ήταν τούτη η περίπτωση θα γινόταν αναφορά στην έκθεση και το γραφείο ευημερίας θα παρέμβαινε διαφορετικά. Επίσης σημειώνεται ότι τα αδικήματα στα οποία κρίθηκαν ένοχοι οι κατηγορούμενοι δεν είχαν σχέση με ναρκωτικά ή και με το αδίκημα της 2ης κατηγορίας στην παρούσα ούτε βέβαια με τις πολύ σοβαρότερες ποινές που προβλέπουν εδώ τα αδικήματα. Ως προς την απόφαση τέλος του Κακουργιοδικείου Λεμεσού Δημοκρατίας v. Χρυσοστόμου κ.α., Αρ. Υποθ. 11202/2015 ημερ.01/02/2017, αφού σημειώσω ότι βεβαίως και δεν είναι δεσμευτική για το παρόν Δικαστήριο, αναφέρω ότι αυτή εκρίθη με βάση τα δικά της ιδιαίτερα περιστατικά τα οποία οδήγησαν στην αναστολή της ποινής εν σχέση με την εκεί κατηγορούμενη 3 και δεν μπορεί να συγκριθεί με την παρούσα. Οι ποινές φυλάκισης συνεπώς θα είναι άμεσες. Ο χρόνος κράτησης δε με βάση τις ποινές που επιβλήθηκαν, μειώνεται κατά το χρονικό διάστημα που ο κατηγορούμενος τελούσε υπό κράτηση για την παρούσα υπόθεση. (Υπ.) ...................................... Μ. Παπαθανασίου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Criminal/Sentence Αναφορά: Κατοχή ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Β και κατοχή του με σκοπό την προμήθεια του σε άλλα πρόσωπα-κάπνισμα (χρήση) cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο