Αστυνομικός Διευθυντή Πάφου ν. Ιωσήφ Ιωσήφ, Αρ. υπόθεσης: 1024/17, 9/8/2017 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2017:B31 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ Ενώπιον: Κ. Κωνσταντίνου, Ε.Δ. Αρ. υπόθεσης: 1024/17 Αστυνομικός Διευθυντή Πάφου ν. Ιωσήφ Ιωσήφ Κατηγορούμενου ...... Ημερομηνία: 9.8.2017 Εμφανίσεις: Για Κατηγορούσα Αρχή: κα Ε. Σάββα Για κατηγορούμενο: κ. Α. Αλεξάνδρου (για ν' ακούσει απόφαση, κα Μενοίκου) Κατηγορούμενος: παρών ΠΟΙΝΗ Ο κατηγορούμενος, μετά από ακροαματική διαδικασία έχει βρεθεί ένοχος στην κατηγορία της παράνομης κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α με σκοπό την προμήθεια σε άλλα πρόσωπα (5η κατηγορία), σε δυο κατηγορίες επίθεσης με πρόκληση πραγματικής σωματικής βλάβης (11η και 13η κατηγορία), σε δυο κατηγορίες επίθεσης κατά αστυνομικοού οργάνου τηρήσεως της τάξεως κατά τη δέουσα εκτέλεση του καθήκοντός του (12η και 14η κατηγορία), στην κατηγορία των απερίσκεπτων και αμελών πράξεων (15η κατηγορία), στην κατηγορία της αμελούς οδήγησης (16η κατηγορία) και τέλος, στην κατηγορία της αλόγιστης ή επικίνδυνης οδήγησης (17η κατηγορία). Με δική του παραδοχή έχει βρεθεί ένοχος και στις ακόλουθες κατηγορίες: Παράνομη κατοχή ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Β (1η κατηγορία), παράνομη χρήση ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Β (2η κατηγορία), παράνομη κατοχή ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α (4η κατηγορία), παράνομη χρήση ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α (6η κατηγορία), μεταφορά μάχαιρας απολήγουσας σε αιχμηρό άκρο (10η κατηγορία), οδήγηση μηχανοκίνητου οχήματος χωρίς ισχύουσα άδεια οδήγησης (18η κατηγορία), χρήση μηχανοκίνητου οχήματος χωρίς πιστοποιητικό ασφάλισης ευθύνης έναντι τρίτου (19η κατηγορία), χωρίς πιστοποιητικό καταλληλόλητας (20η κατηγορία) και τέλος, χωρίς άδεια κυκλοφορίας (21η κατηγορία). Ο κατηγορούμενος αντιμετώπιζε και τις κατηγορίες 3, 7, 8, 9, 22 και
- Με εξαίρεση την 22η κατηγορία, η οποία, εκκρεμούσης της δίκης αποσύρθηκε, στις υπόλοιπες κατηγορίες αθωώθηκε. Τα γεγονότα και οι περιστάσεις που περιβάλλουν τα διαπραχθέντα αδικήματα των κατηγοριών 1 και 2 - τα οποία διαπράχθηκαν σε διαφορετικό χρόνο από αυτά των υπόλοιπων κατηγοριών -, ως έχουν εκτεθεί από την ευπαίδευτη εκπρόσωπο της κατηγορούσας αρχής, δεν έχουν αμφισβητηθεί από τον ευπαίδευτο δικηγόρο του κατηγορούμενου. Σε συντομία είναι τα εξής: Στις 22/2/2017, στο πλαίσιο αστυνομικής έρευνας στην οικία του κατηγορούμενου, βρέθηκε μέσα σε τσαγέρα ένα νάιλον που περιείχε ποσότητα κάνναβης, συνολικού βάρους, 2,
- Ο κατηγορούμενος προέβη σε θεληματική κατάθεση στην οποία ανάφερε ότι τα ναρκωτικά ήταν δικά του και ότι κάπνισε κάνναβη για τελευταία φορά, την προηγουμένη, 21/2/
- Αναφορικά με τα γεγονότα και τις περιστάσεις που περιβάλλουν τα υπόλοιπα αδικήματα που διέπραξε ο κατηγορούμενος παραπέμπω στο σχετικό μέρος της αιτιολογημένης απόφασής μου, ημερομηνίας 31/7/2017, το οποίο ακολουθεί αυτούσιο: «Στις 24/8/2014 και περί ώρα 20:25, οι Μ.Κ.1, 3, 4 και 6 καθώς και ο συνάδελφός τους, αστυφύλακας 2450 Σ. Αναστασίου, όλοι της Υ.ΚΑ.Ν. Πάφου, ενώ βρίσκονταν σε μηχανοκίνητη περιπολία στη λεωφόρο Ελλάδος στην Πάφο με κατεύθυνση τη λεωφόρο Μεσόγης και επέβαιναν σε δυο υπηρεσιακά οχήματα, με αριθμό εγγραφής ΗΖΝ 696, το ένα, το οποίο οδηγούσε ο Μ.Κ.4, με συνοδηγό το Μ.Κ.6, έχοντας στο πίσω κάθισμα τον αστυφύλακα 2450 Σ. Αναστασίου και με αριθμό εγγραφής ΚΥΥ 037, το άλλο, το οποίο οδηγούσε ο Μ.Κ.1, με συνοδηγό το Μ.Κ.3, εντόπισαν το αυτοκίνητο με αριθμό εγγραφής ΕΧΗ 952 το οποίο οδηγούσε στον ίδιο δρόμο και στην ίδια κατεύθυνση ο κατηγορούμενος, με συνοδηγό το Ραφαήλ Μαρκίτση. Επειδή και για τους δυο υπήρχαν πληροφορίες ότι ασχολούνται με τη διακίνηση ναρκωτικών ουσιών στην Πάφο, οι μάρτυρες αποφάσισαν να ανακόψουν το αυτοκίνητο του κατηγορούμενου για έλεγχο, τόσο του ιδίου καθώς και του Μαρκίτση όσο και του οχήματος που οδηγούσε ο πρώτος. Όταν ο κατηγορούμενος σταμάτησε στη συμβολή της λεωφόρου Ελλάδος με τη λεωφόρο Τάσσου Παπαδόπουλου, η οποία ελέγχεται με φώτα τροχαίας και τηρώντας τη δεξιά λωρίδα του δρόμου σύμφωνα με την πορεία που ακολουθούσε, βρισκόταν σε στάση αναμονής - καθότι άναβε κόκκινο στα φώτα τροχαίας -, με προφανή πρόθεση να στρίψει δεξιά και να εισέλθει στη λεωφόρο Τάσσου Παπαδόπουλου - και τούτο, επειδή ο δρόμος στο συγκεκριμένο σημείο αποτελείται από τις τρεις λωρίδες σύμφωνα με την πορεία που ακολουθούσε -, έχοντας μπροστά από το όχημά του άλλα αυτοκίνητα, οι τρεις επιβαίνοντες στο αστυνομικό όχημα με αριθμό ΗΖΝ 696, το οποίο βρισκόταν ακριβώς πίσω από το όχημα του κατηγορούμενου, σε απόσταση ενός περίπου μέτρου, αφού τοποθέτησαν τον υπηρεσιακό φάρο στο όχημά τους, κατέβηκαν από αυτό και κατευθύνθηκαν προς το όχημα του κατηγορούμενου, με σκοπό την ανακοπή και έλεγχο του οχήματος καθώς και τον έλεγχο των δυο επιβαινόντων σ' αυτό. Για τον ίδιο λόγο, ο Μ.Κ.1, ο οποίος οδηγούσε το δεύτερο υπηρεσιακό όχημα, το οποίο βρισκόταν πίσω από το πρώτο, τοποθέτησε κι αυτός τον υπηρεσιακό φάρο, ενώ ο Μ.Κ.3 κατέβηκε από το όχημα και κατευθύνθηκε κι αυτός προς το όχημα του κατηγορούμενου. Συγκεκριμένα, οι Μ.Κ.3 και 6 κατευθύνθηκαν στην πόρτα του συνοδηγού και ο Μ.Κ.4 και ο αστυφύλακας 2450 Αναστασίου, στην πόρτα του οδηγού. Δηλαδή του κατηγορούμενου. Όταν ο Μ.Κ.4 πλησίασε στο παράθυρο της πόρτας του κατηγορούμενου, το οποίο ήταν ανοικτό, αφού του αποκάλυψε την αστυνομική του ταυτότητα, τον πληροφόρησε για την πρόθεσή τους να κάνουν έρευνα για ναρκωτικές ουσίες. Την ίδια ώρα, ο Μ.Κ.6 άνοιξε την πόρτα του συνοδηγού, οπότε, ο Μ.Κ.3, αφού πλησίασε το Μαρκίτση και του αποκάλυψε την αστυνομική του ταυτότητα, τον πληροφόρησε ό,τι και ο Μ.Κ.4 τον κατηγορούμενο. Τότε, ο κατηγορούμενος, προκειμένου να αποφύγει την έρευνα, οδήγησε αμέσως το αυτοκίνητό του με την όπισθεν, χτυπώντας με την πίσω αριστερή πλευρά του προφυλακτήρα στον μπροστινό προφυλακτήρα του αστυνομικού οχήματος με αριθμό εγγραφής ΗΖΝ 696 που βρισκόταν πίσω από το δικό του, με αποτέλεσμα να το μετατοπίσει προς τα πίσω και να του προκαλέσει ελαφριές ζημιές. Τη στιγμή αυτή, ο Μ.Κ.3, ο οποίος βρισκόταν πίσω από την ανοιχτή πόρτα του συνοδηγού του οχήματος του κατηγορούμενου, για να μην παρασυρθεί από αυτή, εισήλθε αμέσως μπρούμυτα στο όχημα. Ακολούθως, ο κατηγορούμενος, σπινάροντας, επιχείρησε να κάνει επαναστροφή και να εγκαταλείψει το μέρος. Όταν ο Μ.Κ.4 αντιλήφθηκε τις προθέσεις του επιχείρησε να τον ακινητοποιήσει. Συγκεκριμένα, βάζοντας το χέρι του από το παράθυρο της πόρτας του οδηγού που ήταν κλειδωμένη, προσπάθησε να πάρει το κλειδί, φωνάζοντας επανειλημμένα ονομαστικά στον κατηγορούμενο, «Αστυνομία, σταμάτα, θα μας χτυπήσεις.» Ο οποίος, αντί να συμμορφωθεί, συνέχισε να οδηγεί το όχημά του. Συγκεκριμένα, αφού κινήθηκε αριστερά, ακολουθώντας την καμπύλη πορεία, η οποία σημειώνεται με το γράμμα Α1 στο συμμετρικό σχέδιο της σκηνής του δυστυχήματος (τεκμήριο 55) - το περιεχόμενο του οποίου αποτελεί παραδεκτό γεγονός -, επιχείρησε να κάνει επαναστροφή, καταλαμβάνοντας την αριστερή πλευρά του δρόμου σύμφωνα με την πορεία που ακολουθούσε, η οποία αποτελείται από τρεις λωρίδες κυκλοφορίας, πλάτους 3 μέτρων, η εσωτερική - στην οποία βρισκόταν αρχικά -, 3,30 μέτρων, η μεσαία και 3,60 μέτρων, η αριστερή. Αφού ανέβηκε στο πεζοδρόμιο χτύπησε στην προειδοποιητική σιδερένια πινακίδα τροχαίας, η οποία σημειώνεται με το γράμμα Χ1 στο σχέδιο και ακολούθως, αφού εισήλθε και πάλι στο δρόμο, οδηγώντας από την αντίθετη κατεύθυνση συγκρούστηκε με το αυτοκίνητο με αριθμό εγγραφής ΚRΜ 385 που οδηγούσε η Ελένη Μιλτιάδους, η οποία τηρούσε την αριστερή λωρίδα κυκλοφορίας του δρόμου σύμφωνα με την πορεία που ακολουθούσε οπότε και ακινητοποιήθηκε. Το σημείο σύγκρουσης των δυο οχημάτων σημειώνεται με το γράμμα Χ2 στο σχέδιο. Συνεπεία της σύγκρουσης των δυο οχημάτων, το όχημα της Μιλτιάδους υπέστη ζημιές στην αριστερή πισινή πόρτα και στο αριστερό πισινό φτερό. Το επίδικο δυστύχημα, το οποίο ουσιαστικά συνθέτουν τρεις συγκρούσεις, έγινε κατά τη διάρκεια της νύχτας με επαρκή οδικό φωτισμό. Κατά την ώρα του δυστυχήματος υπήρχε αρκετή τροχαία κίνηση. Καθ' όλη τη διάρκεια που ο κατηγορούμενος εκδήλωνε την οδική του συμπεριφορά (ως ανωτέρω), ο Μ.Κ.3 εξακολουθούσε να βρίσκεται μπρούμυτα μέσα στο αυτοκίνητό του και του ζητούσε να σταματήσει, χωρίς όμως αυτός να συμμορφωθεί. Κατά τη διαδρομή, ο μάρτυρας χτύπησε σε διάφορα μέρη του σώματός σε διάφορα σημεία του οχήματος. Κατά τον ίδιο χρόνο, εν μέρει, εντός του οχήματος βρισκόταν και ο Μ.Κ.4 - τον οποίο ο κατηγορούμενος, κατά τη διαδρομή παρέσυρε μαζί του - ο οποίος προσπαθούσε να αφαιρέσει το κλειδί του για να το σταματήσει, ζητώντας και αυτός από τον κατηγορούμενο να σταματήσει, χωρίς και πάλι να συμμορφωθεί. Προτού ο κατηγορούμενος συγκρουστεί στη σιδερένια πινακίδα παρενέβη ο Μ.Κ.6, ο οποίος πρόλαβε και τράβηξε έξω από το αυτοκίνητο το συνάδελφό του, για να μη χτυπήσει στην πινακίδα. Στην οποία ωστόσο, χτύπησε ο ίδιος. Αφού ακινητοποιήθηκε το όχημα του κατηγορούμενου, ο Μ.Κ.4 έτρεξε ξανά προς το μέρος του. Αφού έσβησε τη μηχανή του αυτοκινήτου του και πήρε το κλειδί, ακολούθως έβγαλε και τον κατηγορούμενο από το αυτοκίνητο, τον οποίο και ακινητοποίησε στο πεζοδρόμιο. Ο Μαρκίτσης ακινητοποιήθηκε από τους Μ.Κ.3 και 6, αφού προηγουμένως, ο Μ.Κ.6 βοήθησε το Μ.Κ.3 να βγει κι αυτός από το αυτοκίνητο του κατηγορούμενου. Τότε, ο Μ.Κ.3 ένιωσε έντονη ζαλάδα. Αφού περπάτησε προς το πεζοδρόμιο, έχασε για λίγο τις αισθήσεις του. Συνεπεία αυτού, στις 20:44 μεταφέρθηκε από συνάδελφό του στο Τμήμα Α' Βοηθειών του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου. Κατά την εξέτασή του από τη γιατρό Νεοφύτα Χρυσάνθου διαπιστώθηκε ότι έφερε εκδορές προσώπου και δεξιάς και αριστερής κνήμης καθώς και μώλωπες μετώπου. Από τη γιατρό Χρυσάνθου εξετάστηκε και ο Μ.Κ.6 στις 22:14, ο οποίος μετέβη στο νοσοκομείο, επειδή, ενώ βρισκόταν στα γραφεία της Υ.ΚΑ.Ν άρχισε να νιώθει έντονους πόνους στο δεξί ισχίο. Διαγνώστηκε άλγος στο δεξί του γόνατο. Για να συνεχίσω με τα γεγονότα που ακολούθησαν της ακινητοποίησης του οχήματος του κατηγορούμενου, στις 20:40, ο Μ.Κ.4 πρόσεξε ότι μεταξύ της θέσης του οδηγού και του συνοδηγού του εν λόγω οχήματος υπήρχε ένα νάιλον διαφανές σακούλι (τεκμήριο 23), εντός του οποίου υπήρχε ποσότητα κάνναβης, από την οποία δεν είχε εξαχθεί η ρητίνη (τεκμήριο 23Α), βάρους 7,6324 γραμμαρίων και ένα χειροποίητο τσιγάρο (τεκμήριο 24), το οποίο περιείχε βιομηχανοποιημένο καπνό, αναμεμειγμένο με ποσότητα κάνναβης, από την οποία δεν είχε εξαχθεί η ρητίνη (τεκμήριο 24Α), βάρους, 0,2035 γραμμαρίων. Δεδομένου ότι ο κατηγορούμενος, για λόγους που ήδη έχουν αναφερθεί, θα αθωωθεί στις σχετικές - με τα παραπάνω αντικείμενα - κατηγορίες, δεν προτίθεμαι να επεκταθώ. Κατά τη διάρκεια της έρευνας που ακολούθησε στο αυτοκίνητο του κατηγορούμενου και αφού στο μεταξύ, τόσο αυτός όσο και ο Μαρκίτσης συνελήφθηκαν από το μάρτυρα για αυτόφωρο αδίκημα, ο μάρτυρας, στις 20:45 βρήκε ένα πακέτο τσιγάρων, μάρκας Marlboro (τεκμήριο 7Α), εντός του οποίου υπήρχε ένα τεμάχιο νάιλον σακούλι (τεκμήριο 8), εντός του οποίου υπήρχαν τέσσερα τεμάχια διαφανή νάιλον σακουλάκια, κλειστά διά καψίματος (τεκμήρια 9, 10, 11 και 12), τα οποία περιείχαν άσπρη συμπαγή ουσία κοκαΐνης, βάρους, 0,7852, 0,7287, 0,8083 και 0,7737 γραμμαρίων, αντίστοιχα. Στο ίδιο πακέτο τσιγάρων, το οποίο βρισκόταν μεταξύ της θέσης του οδηγού και της πόρτας του οδηγού του οχήματος, υπήρχαν ακόμη εννέα τεμάχια νάιλον σακουλάκια και συγκεκριμένα, δυο διαφανή, κλειστά διά καψίματος (τεκμήρια 13 και 14), τα οποία περιείχαν άσπρη συμπαγή ουσία κοκαΐνης, βάρους, 0,3877 κα 0,3742 γραμμαρίων, αντίστοιχα, τέσσερα άσπρου χρώματος, κλειστά διά καψίματος (τεκμήρια 15, 16, 19 και 20), τα οποία περιείχαν άσπρη συμπαγή ουσία κοκαΐνης, βάρους, 0,3871, 0,4056, 0,3793 και 0,4042 γραμμαρίων, αντίστοιχα και τέλος, τρία άσπρου χρώματος, κλειστά διά καψίματος (τεκμήρια 17, 18, και 21), τα οποία περιείχαν άσπρη σκόνη κοκαΐνης, βάρους, 0,3788, 0,3746 και 0,3999 γραμμαρίων, αντίστοιχα. Στο ίδιο πακέτο τσιγάρων, υπήρχε και το ποσό των €45,00, σε δυο χαρτονομίσματα των €20,00 και ένα των €5,00 (τεκμήριο 28). Αφού ο μάρτυρας υπέδειξε όλα τα παραπάνω, τόσο στον κατηγορούμενο όσο και στο Μαρκίτση και τους πληροφόρησε ότι η άσπρη συμπαγής ουσία, πιθανόν να είναι κοκαΐνη, της οποίας η κατοχή και χρήση απαγορεύονται και τους επέστησε την προσοχή στο νόμο, αυτοί δεν απάντησαν. Την ίδια στάση τήρησαν και όταν τους πληροφόρησε ότι θα παραλάβει το ποσό των €45,00, επειδή είχε εύλογη υπόνοια ότι πιθανόν να προήλθε από την πώληση ναρκωτικών ουσιών. Στις 20:48, ο μάρτυρας βρήκε πάνω στη θέση του συνοδηγού, τη ζυγαριά ακριβείας (τεκμήριο 25), στην οποία υπήρχαν ίχνη κάνναβης. Δεδομένου ότι ο κατηγορούμενος, για λόγους που επίσης έχουν αναφερθεί, θα αθωωθεί στη σχετική - 8η κατηγορία, επίσης δεν προτίθεμαι να επεκταθώ. Μετά την ολοκλήρωση της έρευνας στο αυτοκίνητο του κατηγορούμενου, τόσο αυτός όσο και ο Μαρκίτσης μεταφέρθηκαν στα γραφεία της Υ.ΚΑ.Ν. Κατά τη διάρκεια σωματικής έρευνας που τους έγινε εκεί από το Μ.Κ.4, στην κατοχή του πρώτου βρέθηκε το συνολικό ποσό των €140,00 (τεκμήριο 30), σε επτά χαρτονομίσματα των €20,00 και στην κατοχή του δεύτερου, το συνολικό ποσό των €1.370,00 (τεκμήριο 29), αποτελούμενο από διάφορα χαρτονομίσματα. Και οι δυο, αφού πληροφορήθηκαν από το μάρτυρα ότι θα παραλάμβανε τα παραπάνω ποσά για εξετάσεις, επειδή είχε την εύλογη υπόνοια ότι πιθανόν να προήλθαν από την πώληση ναρκωτικών ουσιών και τους επιστήθηκε η προσοχή στο νόμο, δεν απάντησαν.» Προστίθενται και τα εξής: Παρότι, όπως ήταν η θέση του κατηγορούμενου, η αναβρεθείσα στο όχημά του ποσότητα κοκαΐνης - συνολικού βάρους 6,5873 γραμμαρίων - ήταν για δική του χρήση, εντούτοις, κατά την ακρόαση κρίθηκε ότι την κατείχε με σκοπό την προμήθειά της σε άλλο πρόσωπο. Τέλος, τα τέσσερα τροχαία αδικήματα που περικλείουν οι κατηγορίες 18, 19, 20 και 21 -, στις οποίες ο κατηγορούμενος κρίθηκε ένοχος μετά από παραδοχή -, διαπιστώθηκαν κατά τη διερεύνηση της υπόθεσης σε σχέση με τα υπόλοιπα αδικήματα που διέπραξε την ίδια μέρα (στις 24/8/2014). Αναμφίβολα, όλα τα αδικήματα που διέπραξε ο κατηγορούμενος είναι σοβαρά. Ενδεικτική της σοβαρότητάς τους είναι η προβλεπόμενη στο Νόμο ποινή γι αυτά, που σ' ό,τι αφορά στο πλέον σοβαρό αδίκημα, που ασφαλώς είναι αυτό της παράνομης κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α με σκοπό την προμήθειά του σε άλλα πρόσωπα, είναι δια βίου φυλάκιση. Ωστόσο, ό,τι καθιστά ιδιαίτερα σοβαρά όλα τ' αδικήματα που διέπραξε ο κατηγορούμενος είναι οι επιπτώσεις σε συνδυασμό με την ιδιαίτερα ανησυχητική έξαρση που παρουσιάζουν αδικήματα αυτής της μορφής στον τόπο μας. Δηλαδή, αδικήματα σε σχέση με τα ναρκωτικά, αδικήματα που περικλείουν το στοιχείο της χρήσης βίας, αδικήματα που στρέφονται κατά των αστυνομικών κατά την εκτέλεση του καθήκοντός τους και τέλος, σοβαρά τροχαία αδικήματα, γεγονός το οποίο καθιστά αναγκαία την επιβολή αυστηρών και αποτρεπτικών ποινών, για πάταξή τους καθώς και για προστασία της ζωής, υγείας, σωματικής ακεραιότητας και ασφάλειας των πολιτών, της αξιοπρέπειάς τους, ευρύτερα της κοινωνίας και της έννομης τάξης. Όλα αυτά τονίστηκαν κατ' επανάληψη σε σωρεία αποφάσεων του Ανώτατου Δικαστηρίου. Στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Sak
(2005)2 A.A.Δ. 377, επανατονίζεται η αναγκαιότητα επιβολής αυστηρών ποινών σε υποθέσεις ναρκωτικών, σε μια προσπάθεια μείωσης διάπραξης παρόμοιων αδικημάτων και προστασίας του κοινωνικού συνόλου, αφού, αυτού του είδους αδικήματα κλονίζουν τα υγιή θεμέλια της κοινωνίας. Όπως αναφέρεται συναφώς, το είδος, η ποσότητα και ο σκοπός κατοχής των ναρκωτικών είναι παράγοντες που πρέπει να λαμβάνονται υπόψη στον καθορισμό του είδους και του ύψους της ποινής. Περαιτέρω, στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Dos Santos
(2005)2 Α.Α.Δ. 297 επισημαίνονται τα εξής: «Τα κακά από τη χρήση ναρκωτικών είναι ήδη στη χώρα μας. Και εκτός από τα ολέθρια αποτελέσματα στη ζωή και υγεία των χρηστών δημιουργούν, σωρευτικά, εστίες εγκλήματος. Η εμπορία πρέπει να παταχθεί. Οι ποινές πρέπει να είναι αποτρεπτικές. Ο έμπορας των ναρκωτικών να υποχρεωθεί να υπολογίζει τις επιπτώσεις της σύλληψης και καταδίκης του.» Καθ' όλα σχετικά είναι και τ' ακόλουθα από την υπόθεση Παγιαβλάς ν. Αστυνομίας
(1998)2 Α.Α.Δ. 240: «Η ανάγκη για την αποτελεσματική εφαρμογή του νόμου δικαιολογείται, όλως ιδιαίτερα, όπου συγκεκριμένη κατηγορία εγκλημάτων προσλαμβάνει ανησυχητικές διαστάσεις, γεγονός που οριοθετεί και το πλαίσιο αντιμετώπισής τους. Η χρήση ναρκωτικών έχει, όντως, προσλάβει ανησυχητικές διαστάσεις, γεγονός που επιβάλλει, κατά κανόνα, την επιβολή αποτρεπτικών ποινών, όπως και πρόσφατα διαπιστώθηκε στην Παυλίδης κ.ά. v. Αστυνομίας, Ποινικές Εφέσεις 6161 και 6162, 15/7/96. Η χρήση ναρκωτικών έχει ποικιλόμορφα χαρακτηριστεί ως κοινωνική μάστιγα και ως νάρκη στο θεμέλιο της κοινωνίας. Αποτελούν τα ναρκωτικά κίνδυνο, τόσο για τη φυσική, όσο και για την κοινωνική ευημερία του κοινού. Η έξαρση, η οποία παρατηρείται στη χρήση ναρκωτικών, καθιστά την αποτροπή κυρίαρχο στοιχείο στον καθορισμό της φύσης της ποινής, γεγονός που καθιστά τη φυλάκιση εμφανή επιλογή.» Ομοίως και όσα ακολουθούν από την Berne ν. Δημοκρατίας
(2003)2 Α.Α.Δ. 437: «Το Ανώτατο Δικαστήριο έχει τονίσει επανειλημμένα την ανάγκη επιβολής αυστηρών ποινών σε υποθέσεις αδικημάτων που σχετίζονται με ναρκωτικά, σε μια προσπάθεια περιορισμού ή εξάλειψης παρόμοιων αδικημάτων και προστασίας του κοινού. Μάλιστα έχει τονισθεί ότι είναι καιρός όπως οι επιβαλλόμενες ποινές καταστούν αυστηρότερες για να δείχνουν τόσο την αποδοκιμασία όσο και την ενεργό συμμετοχή της Δικαιοσύνης στον αγώνα που διεξάγεται σε παγκόσμια κλίμακα για την καταπολέμηση της χρήσης και εμπορίας ναρκωτικών.» Στη Χριστοδούλου ν. Δημοκρατίας
(2008)2 Α.Α.Δ. 124 επισημαίνονται τα εξής: «Όπως τονίστηκε επανειλημμένως από τα Δικαστήρια και ορθά επισημάνθηκε από το Κακουργιοδικείο, αν επιθυμούμε η εκστρατεία των Δικαστηρίων για πάταξη της μάστιγας των ναρκωτικών, να μην περιοριστεί σε φραστικές αποδοκιμασίες, θα πρέπει οι ποινές που επιβάλλονται να συνάδουν απόλυτα με τις εξαγγελμένες πάγιες θέσεις της νομολογίας, μέσα από τις οποίες διακηρύσσεται η αποφασιστικότητα των Δικαστηρίων να πατάξουν το πρόβλημα. Όπως τονίστηκε στη Μιχαήλ ν. Αστυνομίας
(1999)2 Α.Α.Δ. 577, αν η αυξητική τάση του εγκλήματος συνεχίσει θα έχει και την ανάλογη αντιμετώπιση από τα Δικαστήρια, με την περαιτέρω αύξηση των ποινών.» Στη δε Σάμπη ν. Δημοκρατίας
(2012)2 Α.Α.Δ. 100, υποδεικνύεται ότι: «Τα ναρκωτικά αποτελούν τη μάστιγα μιας σύγχρονης κοινωνίας, ιδιαιτέρως σε μια χώρα όπως την Κύπρο η οποία έχει ιδιαίτερα προβλήματα τα οποία ανάγονται στην κατοχή μέρους της χώρας μας από τα τουρκικά στρατεύματα και της αναγκαιότητας στήριξης της νεολαίας. Τα ναρκωτικά, ως επί το πλείστον, έχουν στόχο νεαρά πρόσωπα. Η αυστηρή αντιμετώπιση αδικημάτων αυτής της μορφής, αντανακλάται από την προβλεπόμενη από το νόμο ποινή, που για την κατοχή ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Β προνοείται ποινή φυλάκισης 8 χρόνων, και για το αδίκημα της κατοχής ιδίας φύσεως, με σκοπό την προμήθεια προς τρίτα πρόσωπα, η προβλεπόμενη ποινή είναι φυλάκιση δια βίου. Αυτό καταδεικνύει την αγωνία της κοινωνίας και την αποδοκιμασία του κοινωνικού συνόλου για αδικήματα αυτής της μορφής. Θα ήταν αδιανόητο να μην υπάρχει και η ενεργός συμμετοχή της δικαιοσύνης στον καθημερινό αγώνα που γίνεται για την καταπολέμηση της μάστιγας αυτής των ναρκωτικών.» Τέλος παραπέμπω και στο απόσπασμα που ακολουθεί από την υπόθεση Κλεομένης ν. Δημοκρατίας
(2013)2 Α.Α.Δ. 350: «Αν και πιστεύουμε ότι επαναλαμβάνουμε εαυτούς και τα τετριμμένα, κρίνουμε σκόπιμο να υπενθυμίσουμε την κατ' επανάληψη επισήμανση της νομολογίας μας «πως τα ναρκωτικά έχουν εξελιχθεί σε μάστιγα και καρκίνωμα της κοινωνίας μας, πληγές οι οποίες δυστυχώς, όπως διαπιστώνουμε από τη συχνότητα των υποθέσεων που έρχονται ενώπιον των δικαστηρίων, όχι μόνο δεν φαίνεται να υποχωρούν, αλλά επιδεινώνονται ραγδαία. Και στη συντριπτική πλειοψηφία τους οι παραβάτες είναι πρόσωπα νεαρής ηλικίας. Είναι πραγματικά λυπηρό, οδυνηρό και τραγικό να διαπιστώνουμε πως η απώλεια ζωών, νέων κυρίως ανθρώπων, έχει γίνει μέρος της καθημερινής μας πραγματικότητας και πως η λίστα των νέων που έχουν εθιστεί στα ναρκωτικά μεγαλώνει μέρα με τη μέρα. Η σκληρή αυτή πραγματικότητα επιτάσσει την επιβολή αποτρεπτικών ποινών και καθιστά την αυστηρή μεταχείριση των παραβατών επιτακτική». Αναφορικά με το πως θα πρέπει να αντιμετωπίζονται οι έμποροι ναρκωτικών έναντι των χρηστών, παραπέμπω στο ακόλουθο απόσπασμα από την Παγιαβλάς και πάλι (ανωτέρω): «Πράγματι, γίνεται διάκριση μεταξύ εμπόρων και χρηστών ναρκωτικών. Στην περίπτωση των πρώτων, η ανάγκη για την επιβολή αποτρεπτικών ποινών είναι κατάδηλη. Αποζούν από τη διασπορά της καταστροφής. Η διάκριση, όμως, μεταξύ των δύο κατηγοριών παραβατών, αμβλύνεται σε μεγάλο βαθμό, αναλογιζόμενοι ότι είναι οι χρήστες που συντηρούν την εμπορία ναρκωτικών. Χωρίς τους χρήστες, δε θα υπήρχε αγορά για τα ναρκωτικά. Η καταπολέμηση του κακού στη γένεσή του διέρχεται μέσα από την καταπολέμηση της κατανάλωσης ναρκωτικών. Έτσι, και στην περίπτωση των χρηστών, συντρέχουν ισχυροί λόγοι για την επιβολή αποτρεπτικών ποινών.» Παραπέμπω ακόμη και στην υπόθεση Hassan ν. Αστυνομίας
(2006)2 Α.Α.Δ. 356, από την οποία το απόσπασμα που ακολουθεί: «Αποτελεί κοινή διαπίστωση ότι τα αδικήματα που έχουν σχέση με το εμπόριο και τη διακίνηση ναρκωτικών προσλαμβάνουν ολοένα και μεγαλύτερες διαστάσεις. Προβάλλει επιτακτικά η ανάγκη για αποτελεσματική εφαρμογή του νόμου με την επιβολή αποτρεπτικών ποινών. Το στοιχείο της αποτροπής, που στην προκείμενη περίπτωση εξυπηρετεί ένα από τους πιο βασικούς σκοπούς της ποινής, εμφανίζεται να έχει δύο παραμέτρους. Η μια έχει ως λόγο την αποτροπή του ίδιου του παραβάτη από την επανάληψη του εγκλήματος ή παρόμοιων εγκλημάτων στο μέλλον και η άλλη αφορά στην αποτροπή τρίτων από τη διάπραξη παρόμοιων εγκλημάτων. Πολλοί άνθρωποι έγιναν χρήστες ναρκωτικών επειδή κάποιοι αδίστακτοι εγκληματίες με μόνο κίνητρο το οικονομικό τους όφελος, γίνονται συνεργοί στη διάδοση των ναρκωτικών κυρίως μεταξύ των νέων οι οποίοι, καθώς φαίνεται, αποτελούν την πιο ευάλωτη ομάδα του πληθυσμού. Οι επικρατούσες συνθήκες στη χώρα μας λόγω της κατοχής, καθιστούν ευκολότερη τη διακίνηση ναρκωτικών από τα κατεχόμενα προς τις ελεύθερες περιοχές. Αυτοί που εμπλέκονται σε τέτοιου είδους συναλλαγές πρέπει να αντιληφθούν ότι η ανάμιξή τους ενέχει σοβαρές γι' αυτούς συνέπειες.» Αναφορικά με το αδίκημα της επίθεσης και τη σοβαρότητά του θεωρώ καθ' όλα σχετικά, όσα ακολουθούν από την απόφαση στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Τόκκαλλου
(2001)2 Α.Α.Δ. 95: «Η χρήση βίας κατά του συνανθρώπου συνιστά αδίκημα ιδιάζουσας σοβαρότητας· πλήττει το θεμελιώδες δικαίωμα της σωματικής ακεραιότητας του ατόμου το οποίο κατοχυρώνει το Άρθρο 7.1 του Συντάγματος και καταρρακώνει την αξιοπρέπειά του. Η ωμή χρήση βίας είτε ως μέσο επικράτησης, είτε ως μέσο εκδίκησης, είτε ως μέσο τιμωρίας, δεν έχει θέση στην κοινωνία των ανθρώπων. Η εκδήλωσή της πρέπει να τιμωρείται με την αυστηρότητα που επιβάλλει η σοβαρότητα του εγκλήματος και η ανάγκη για τη γενική καταστολή τέτοιας συμπεριφοράς.» Αναφορικά με το αδίκημα της επίθεσης εναντίον αστυνομικού οργάνου κατά τη δέουσα εκτέλεση του καθήκοντός του, αδίκημα για το οποίο ο κατηγορούμενος - όπως και για το προηγούμενο αδίκημα - αντιμετωπίζει δυο κατηγορίες παραπέμπω στο απόσπασμα που ακολουθεί από την απόφαση στην υπόθεση Φιλίππου ν. Αστυνομίας
(1989)2 Α.Α.Δ. 245: «Οι αστυνομικές Αρχές στην εκτέλεση του καθήκοντός τους είναι φορείς της εξουσίας του δικαίου. Αντιστράτευση και υπονόμευση του έργου τους κάτω από τις συνθήκες που είχε διαπραχθεί το αδίκημα δε μπορεί παρά να χαραχτηριστεί ως πράξη εξαιρετικής σοβαρότητας.» Τέλος, σ' ό,τι αφορά στα διάφορα σοβαρά τροχαία αδικήματα που διέπραξε ο κατηγορούμενος παραπέμπω στην υπόθεση Topaloglulari v. Αστυνομίας
(2005)2 Α.Α.Δ. 478 σύμφωνα με την οποία: «Οι σοβαρές τροχαίες παραβάσεις έχουν ενίοτε δυσάρεστα αποτελέσματα, δηλαδή σοβαρά δυστυχήματα που σημειώνονται στον τόπο μας καθημερινά. Το πρόβλημα δικαιολογημένα ανησυχεί την πολιτεία και το κοινό. Ο μόνος τρόπος να αντιμετωπιστεί, σε ό,τι αφορά τον ανθρώπινο παράγοντα είναι η πλήρης και αυστηρή συμμόρφωση με το νόμο και τους κανονισμούς της τροχαίας.» Παρά τα προηγούμενα παραμένει γεγονός, ότι κάθε υπόθεση θα πρέπει να αντικρίζεται στη βάση των δικών της πραγματικών περιστατικών, ως επίσης και ότι στο στάδιο επιμέτρησης της ποινής απαιτείται εξατομίκευσή της, κατά τρόπο ώστε, αυτή, να είναι ανάλογη της σοβαρότητας του αδικήματος σε συνδυασμό με τις προσωπικές συνθήκες του παραβάτη. Φυσικά, λέγοντας αυτά, δε μου διαφεύγει ότι η διαδικασία εξατομίκευσης της ποινής, δε θα πρέπει να εξουδετερώνει την αποτρεπτικότητά της ή να καθιστά αναποτελεσματική την εφαρμογή του νόμου. Προς όφελος του κατηγορούμενου για σκοπούς μετριασμού της ποινής, λαμβάνω υπόψη τα ακόλουθα: (α) Την παραδοχή του στις κατηγορίες 1, 2, 4, 6, 10 και 18 μέχρι 21. (β) Την απολογία του για τα αδικήματα που περικλείουν οι εν λόγω κατηγορίες καθώς γι αυτά που περικλείουν οι υπόλοιπες κατηγορίες, στις οποίες κρίθηκε ένοχος μετά από ακρόαση, με εξαίρεση, το αδίκημα της 5ης κατηγορίας, για το όποιο, από το περιεχόμενο της αγόρευσης του ευπαίδευτου δικηγόρου του είναι φανερό πως δεν απολογείται. (γ) Σε συνέχεια του προηγούμενου και τη μεταμέλειά του, ιδίως στις κατηγορίες που κρίθηκε ένοχος μετά από παραδοχή. (δ) Την ηλικία του, 32 ετών. (ε) Αναφορικά με τα αδικήματα των κατηγοριών 4, 5, 6 και 10 μέχρι 21, τη συμπλήρωση τριών, σχεδόν, χρόνων, από τη διάπραξή τους μέχρι και τη διάγνωση της ποινικής του ευθύνης σήμερα και δυόμιση χρόνων, από τη διάπραξή τους μέχρι και την καταχώρηση της υπόθεσης, περίοδος για την οποία, στη βάση όσων έχουν αναφερθεί από τον ευπαίδευτο δικηγόρο του, δέχομαι τη θέση του πως δε φέρει καθόλου ευθύνη ο ίδιος. Φυσικά, λέγοντας αυτά, δε μου διαφεύγει ότι στο διάστημα που μεσολάβησε και συγκεκριμένα, μόλις πρόσφατα (στις 22/2/2017) διέπραξε και τα πολύ σοβαρά αδικήματα των δυο πρώτων κατηγοριών. (στ) Την ποσότητα ναρκωτικών - αντικείμενο διάπραξης των αδικημάτων των κατηγοριών 4 και 5, που είναι και οι πιο σοβαρές. Αυτή είναι συνολικού βάρους, 6,5873 γραμμαρίων, που δεν αποτελεί ιδιαίτερα μεγάλη ποσότητα, παρότι πρόκειται για κοκαΐνη, που αποτελεί σκληρό ναρκωτικό (βλ. Saremi κ.ά. ν. Αστυνομίας
(2009)2 Α.Α.Δ. 251 και Μιχαήλ ν. Δημοκρατίας
(2012)2 Α.Α.Δ. 231). (ζ) Αναφορικά με τις δυο κατηγορίες επίθεσης με πρόκληση πραγματικής σωματικής βλάβης, το γεγονός ότι οι τραυματισμοί που προκάλεσε στους δυο αστυνομικούς μάρτυρες, ευτυχώς, δεν ήταν ιδιαίτερα σοβαροί. (η) Την επιθυμία του να ενταχθεί σε πρόγραμμα απεξάρτησης από τα ναρκωτικά. (θ) Τις διάφορες προσωπικές, οικογενειακές, επαγγελματικές και άλλες συνθήκες του. Γενικά, οτιδήποτε έχει αναφερθεί από τον ευπαίδευτο δικηγόρο του στο ίδιο πλαίσιο και ιδιαίτερα, τα εξής: είναι πατέρας τριών ανήλικων παιδιών, ηλικίας, 14 ετών το πρώτο - το οποίο απέκτησε από προηγούμενο γάμο - και 2 ½ ετών και 5 μηνών, αντίστοιχα, τα άλλα δυο, τα οποία απέκτησε με άλλη γυναίκα. Λαμβάνω ακόμη υπόψη και τα δύσκολα παιδικά χρόνια που είχε, παρότι, όπως αναφέρεται στην υπόθεση Φραντζίδης ν. Αστυνομίας
(2002)2 Α.Α.Δ. 77 - στην οποία ο εφεσείων, κατά τη γνώμη μου είχε βιώσει ακόμη πιο δύσκολα παιδικά χρόνια, αφού έχασε τη μητέρα του ύστερα από μακρόχρονο αγώνα με ανίατη νόσο - : «Η δυστυχία που πλήττει ένα άνθρωπο στην παιδική του ηλικία δεν αποτελεί, όπως τονίσαμε και σε άλλες περιπτώσεις, μόνιμη ασπίδα κατά της συνέχισης της παρανομίας με ατιμωρησία.» (ι) Σε συνέχεια όλων αυτών και τις επιπτώσεις από την ποινή που θα του επιβληθεί. Γενικά λαμβάνω υπόψη, οτιδήποτε έχει αναφερθεί από τον ευπαίδευτο δικηγόρο του για σκοπούς μετριασμού της ποινής και αποτελεί ελαφρυντικό στοιχείο. Στο σημείο αυτό θεωρώ αναγκαίο να εξηγήσω γιατί δεν μπορώ να αναγνωρίσω ως ελαφρυντικά και τ' ακόλουθα, τα οποία ανάφερε ο ευπαίδευτος δικηγόρος του κατηγορούμενου στο πλαίσιο της αγόρευσής του: Ισχυρίστηκε ο κ. Αλεξάνδρου, ότι ο κατηγορούμενος, κατά τη δίκη, με εξαίρεση την 5η κατηγορία, ουσιαστικά παραδέχθηκε όλες τις άλλες στο πλαίσιο της θεληματικής του κατάθεσης. Όπως είπε, κατά τη δίκη, το μόνο που αμφισβήτησε ο κατηγορούμενος είναι τη νομιμότητα και εγκυρότητα των ενεργειών των αστυνομικών κατά την επιχείρηση ανακοπής του στον ουσιώδη χρόνο και αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο έκριναν ότι η υπόθεση θα έπρεπε να ακουστεί. Με αυτό «δεδομένο», ο κ. Αλεξάνδρου, με κάλεσε να θεωρήσω άμεση την παραδοχή του κατηγορούμενου, σ' όλες τις κατηγορίες, με εξαίρεση την 5η κατηγορία. Δεν είναι ορθό ότι το μόνο που αμφισβήτησε ο κατηγορούμενος κατά τη δίκη είναι τη νομιμότητα και εγκυρότητα των ενεργειών των αστυνομικών κατά την επιχείρηση ανακοπής του στον ουσιώδη χρόνο. Αμφισβήτησε τόσο τις ενέργειες των αστυνομικών όσο και την οδική του συμπεριφορά, η οποία είναι άρρηκτα συνυφασμένη με τις ενέργειες των αστυνομικών. Μάλιστα, είχε φθάσει στο σημείο να υποβάλει στο Μ.Κ.1, ότι, ενώ το αυτοκίνητο που οδηγούσε ο ίδιος βρισκόταν σταθμευμένο στα φώτα τροχαίας, του χτύπησε στο πίσω μέρος, το αστυνομικό όχημα που βρισκόταν πίσω από το δικό του και τούτο, τη στιγμή που η αλήθεια είναι εντελώς αντίθετη. Συγκεκριμένα, ο κατηγορούμενος, όπως αναφέρεται στην καταδικαστική μου γι αυτόν απόφαση - σελ. 41, 42 -, ενώ βρισκόταν σε στάση αναμονής στα φώτα τροχαίας, όταν πληροφορήθηκε από το Μ.Κ.4 - ο οποίος στο μεταξύ του αποκάλυψε την αστυνομική του ταυτότητα - για την πρόθεσή τους να κάνουν έρευνα για ναρκωτικές ουσίες, προκειμένου να αποφύγει την έρευνα, οδήγησε το αυτοκίνητό του αμέσως με την όπισθεν, χτυπώντας στο αστυνομικό αυτοκίνητο και ακολούθως, κινήθηκε όπως αναφέρεται στην απόφασή μου, με την οποία κρίθηκε ένοχος, σ' όλες τις κατηγορίες που είναι άμεσα σχετικές με την οδική του συμπεριφορά. Ισχυρίστηκε ακόμη ο κ. Αλεξάνδρου, ότι στο μεσοδιάστημα, από τη διάπραξη των αδικημάτων μέχρι σήμερα έχει μεταβληθεί η οικογενειακή κατάσταση του κατηγορούμενου. Και τούτο, επειδή, στις 4/1/2015 απέκτησε το 2ο του παιδί και την 1/3/2017, ενώ τελούσε υπό κράτηση απέκτησε το 3ο του παιδί. Το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος, κατά τις πιο πάνω ημερομηνίες απέκτησε τα δυο παιδιά, μολονότι πράγματι έχει μεταβάλει την οικογενειακή του κατάσταση, εντούτοις θεωρώ πως δεν την έχει μεταβάλει ουσιωδώς, σε βαθμό που, όπως είπε ο κ. Αλεξάνδρου, καθιστά την περίπτωσή του ιδιάζουσα. Αφετηριακή βάση για σκοπούς εξακρίβωσης της οικογενειακής του κατάστασης και ελέγχου κατά πόσο αυτή έχει μεταβληθεί, αποτελεί η 22 και 21/2/2017, που καθ' ομολογία του διέπραξε τα δυο σοβαρά αδικήματα των κατηγοριών 1 και 2 (παράνομη κατοχή κάνναβης, συνολικού βάρους 2,7755 γραμμαρίων και παράνομη χρήση κάνναβης, αντίστοιχα) και όχι η 24/8/2014 που διέπραξε τα αδικήματα των υπόλοιπων κατηγοριών. Με αυτό δεδομένο, στο μεσοδιάστημα, από τη διάπραξη των αδικημάτων της παρούσας υπόθεσης, το ορθό είναι ότι απέκτησε ένα παιδί μέχρι και τις 21 και 22/2/2017 που διέπραξε τα σοβαρά αδικήματα των κατηγοριών 1 και 2 και δυο παιδιά, από τη διάπραξη των αδικημάτων των υπόλοιπων κατηγοριών. Τέλος, η θέση ότι, επειδή ο κατηγορούμενος, ουσιαστικά, δεν σωφρονίστηκε με τη μεταχείριση που έτυχε στο πλαίσιο των άλλων δυο υποθέσεων, στις οποίες καταδικάστηκε κατά το παρελθόν, κάτι για το οποίο, όπως έμμεσα αφήνεται να νοηθεί, ευθύνεται ακόμη και το Δικαστήριο που του επέβαλε ποινή φυλάκισης, θα πρέπει σήμερα να τύχει ευνοϊκής μεταχείρισης είναι τουλάχιστον ατυχής, αλλά και αντινομική. Καταρχήν παραβλέπει τη σοβαρότητα των αδικημάτων για τα οποία ο κατηγορούμενος καταδικάστηκε κατά το παρελθόν (ληστεία και συνομωσία προς διάπραξη κακουργήματος - με αναφορά σε αδίκημα σε σχέση με ναρκωτικά -). Ακολούθως παραβλέπει ότι, σήμερα, καλούμαι να επιβάλω ποινή στον κατηγορούμενο, ηλικίας 32 ετών και 29, καθ' ον χρόνο διέπραττε τα σοβαρά αδικήματα, για τα οποία κρίθηκε ένοχος μετά από ακρόαση και όχι γι αυτά που διέπραξε κατά το παρελθόν, σε εφηβική και νεαρή ηλικία, αντίστοιχα. Και, με δεδομένο ότι ο ρόλος των Δικαστηρίων είναι η επιβολή ποινής σε όσους διαπράττουν ποινικά αδικήματα και όχι η εμπλοκή τους σε μια συζήτηση ακαδημαϊκού χαρακτήρα αναφορικά με την ποινική μεταχείριση αδικοπραγούντων και στην προκειμένη περίπτωση, τα διάφορα πολύ σοβαρά αδικήματα που διέπραξε ο κατηγορούμενος, στο σύνολό τους διαπράττονται με καταθλιπτική συχνότητα, θεωρώ πως - τηρουμένων των αναλογιών - ισχύουν απόλυτα όσα ακολουθούν από τη Φραντζίδης (ανωτέρω): «Είναι επιτακτική ανάγκη αυτού του είδους η εγκληματικότητα να ανακοπεί γιατί έχει κλονίσει σοβαρά την εμπιστοσύνη του κοινού στους θεσμούς της δημόσιας ασφάλειας. Η αυστηρότητα των ποινών είναι ένας τρόπος πάταξης του φαινομένου.» Όσα ακολουθούν, ασφαλώς, δε συνηγορούν κι αυτά προς όφελός του κατηγορούμενου: Καταρχήν δε μου διαφεύγει ότι, ενώ αισθάνθηκε την ανάγκη να απολογηθεί ακόμη και για αδικήματα για τα οποία κρίθηκε ένοχος κατά την ακρόαση, δεν έκανε το ίδιο και για το αδίκημα της 5ης κατηγορίας (της κατοχής των 6,5873 γραμμαρίων κοκαΐνης με σκοπό την προμήθεια σε άλλα πρόσωπα) που είναι και το πιο σοβαρό απ' όσα διέπραξε, γεγονός το οποίο, μου επιτρέπει να θεωρήσω ότι γι αυτό εξακολουθεί να είναι αμετανόητος. Απ' εκεί και πέρα είναι και το γεγονός, ότι, δυστυχώς, δεν είναι λευκού ποινικού μητρώου. Βαρύνεται με δυο σοβαρές προηγούμενες καταδίκες και μάλιστα, η πιο πρόσφατη και πάλι για αδίκημα σε σχέση με ναρκωτικά. Συγκεκριμένα, στις 20/9/2004, στο πλαίσιο της υπόθεσης 10757/2001, Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου, του επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 3 χρόνων, για το αδίκημα της ληστείας. Στις 23/9/2011, στο πλαίσιο της υπόθεσης 13837/10, του επιβλήθηκε από το Κακουργιοδικείο Πάφου, ποινή φυλάκισης και πάλι 3 χρόνων, για το αδίκημα της συνομωσίας προς διάπραξη κακουργήματος, με ουσιαστικό αδίκημα - αντικείμενο της συνομωσίας και πάλι αδίκημα σε σχέση με ναρκωτικά. Μολονότι δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω πότε αποφυλακίστηκε, εντούτοις, παραμένει γεγονός, ότι σε διάστημα μικρότερο των τριών ετών από την ημερομηνία καταδίκης του από το Κακουργιοδικείο, διέπραξε τα πολύ σοβαρά αδικήματα στο πλαίσιο της παρούσας, ανάμεσά τους και πάλι αδικήματα σε σχέση με ναρκωτικά. Χωρίς να σημαίνει ότι σήμερα, θα τιμωρηθεί εκ νέου για ό,τι έκανε κατά το παρελθόν, εντούτοις, δεν μπορεί να αναμένει τόση επιείκεια όση θα ανάμενε, αν ήταν λευκού ποινικού μητρώου. Κατ' ακολουθία όλων όσων ανέφερα, θεωρώ ότι η μόνη αρμόζουσα ποινή που θα πρέπει να του επιβληθεί είναι η φυλάκιση. Τα διάφορα ελαφρυντικά στοιχεία που συνηγορούν προς όφελός του, ασφαλώς και λαμβάνονται υπόψη, ωστόσο, αυτά, σε καμία, απολύτως, περίπτωση είναι δυνατό να αποτελέσουν δείχτη προσδιορισμού του είδους της ποινής που θα του επιβληθεί. Όπως θα διαφανεί στη συνέχεια, όλα αυτά, λαμβάνονται σοβαρά υπόψη και στο βαθμό που πρέπει, στον καθορισμό της έκτασης της ποινής. Και τούτο, έχοντας κατά νου, ότι, δεδομένων των ολέθριων συνεπειών που προκύπτουν από αδικήματα, όπως αυτά της κατοχής ναρκωτικών με σκοπό την προμήθεια, οι συνήθεις μετριαστικοί παράγοντες - και είναι τέτοιοι στην περίπτωση του κατηγορούμενου - έχουν μόνο οριακή σημασία (βλ. Ζωμενής ν. Αστυνομίας
(2004)2 Α.Α.Δ 400). Το ακόλουθο απόσπασμα από την υπόθεση Ρεσλάν ν. Αστυνομίας
(2006)2 Α.Α.Δ. 127 είναι δηλωτικό της βαρύτητας που θα πρέπει να αποδίδεται στις προσωπικές περιστάσεις του κατηγορούμενου, σε υποθέσεις που αφορούν τα αδικήματα της κατοχής και ιδιαίτερα, της κατοχής και προμήθειας ναρκωτικών. «Θα ήταν αχρείαστη επανάληψη αν λέγαμε πάλιν αυτά που τα Δικαστήρια μας επισημαίνουν σε τέτοιου είδους υποθέσεις. Θεωρούμε τα αδικήματα της κατοχής, και ιδιαίτερα της κατοχής και προμήθειας ναρκωτικών, από τα πιο σοβαρά που προβλέπει ο Νόμος, και τούτο γιατί τέτοιου είδους αδικήματα δεν αφορούν μόνο το θύτη και το θύμα, στα πλαίσια της διάπραξης της παρανομίας, που αντιμετωπίζεται από το νόμο. Θύματα της διάθεσης ναρκωτικών είναι πλέον πολλοί συμπολίτες μας, οι οποίοι οδηγούνται στην τραγική εξάρτηση ακόμη και στο θάνατο. Αυτοί που διακινούν και προμηθεύουν ναρκωτικά πωλούν ουσιαστικά θάνατο, ή προκαλούν την πλήρη καταστροφή της υγείας των χρηστών, και δημιουργούν αγωνία και απόγνωση στους οικείους τους. Το μεγάλο χρηματικό κέρδος από την εμπορία των ναρκωτικών είναι το μοναδικό κίνητρο που έχουν οι προμηθευτές, έναντι δε αυτού δεν ορρωδούν μπροστά στην εξαθλίωση, ακόμη και το θάνατο που μπορεί να προκαλέσει η χρήση των ναρκωτικών. Να επισημάνουμε επίσης το τεράστιο κοινωνικό πρόβλημα που δημιουργείται, τη σωρευτική και αλυσιδωτή αύξηση του εγκλήματος, ως παράγωγο της χρήσης ναρκωτικών. Είναι μ΄αυτές τις σκέψεις που η νομολογία μας θεωρεί πως οι προσωπικές περιστάσεις διαδραματίζουν ασήμαντο, μέχρι μηδενικό ρόλο, στην επιμέτρηση της ποινής σε τέτοιας φύσεως υποθέσεις. Εμείς κρίνουμε πως οι ποινές που επέβαλε το κακουργιοδικείο δεν είναι αυστηρές. Ακολουθούν ορθά την καθοδήγηση της νομολογίας. Οι παραβάτες πρέπει να αναμένουν την αυστηρή εφαρμογή του νόμου.» Βλέπε και Γενικός Εισαγγελέας ν. Χρυσάνθου, Ποινική Έφεση Αρ. 137/15, ημερομηνίας 28/6/2016. Στην υπόθεση Jokarbozorgi ν. Αστυνομίας
(2001)2 Α.Α.Δ. 726, ο εφεσείων, από το Ιράν ήρθε στην Κύπρο ως επισκέπτης με σκοπό να παραμείνει και συνελήφθηκε επ' αυτοφώρω να μεταφέρει 12,266 γραμμάρια ηρωίνης, τα οποία ήταν έτοιμος να προμηθεύσει σε τρίτο. Πίσω του άφησε στη φροντίδα των γονιών του τα τρία απορφανισθέντα από τη μητέρα τους ανήλικα παιδιά του. Ποινή φυλάκισης 4 χρόνων που του επιβλήθηκε πρωτόδικα, κατ' έφεση, μολονότι κρίθηκε ως αυστηρή, εντούτοις επικυρώθηκε. Στην Hijazi v. Δημοκρατίας
(1991)2 Α.Α.Δ. 99, ποινή φυλάκισης 4 χρόνων που επιβλήθηκε πρωτόδικα στον εφεσείοντα, ηλικίας 33 ετών, παντρεμένος και πατέρας τεσσάρων παιδιών, ο οποίος παραδέχθηκε ότι κατείχε σκεύασμα 9,9 γραμμαρίων, που περιείχε κοκαΐνη, με σκοπό να την προμηθεύσει σε κάποιο πρόσωπο που θα του εξασφάλιζε βίζα για να μεταφέρει το παιδί του για θεραπεία στο εξωτερικό, επίσης επικυρώθηκε κατ' έφεση. Στη Γεωργίου ν. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση Αρ. 24/06, ημερομηνίας 11/9/2006, ποινή φυλάκισης 3 χρόνων για το αδίκημα της κατοχής 4 περίπου γραμμαρίων κοκαΐνης, κατ' έφεση μειώθηκε στα 2 χρόνια και τούτο, επειδή ο εφεσείων ήταν χρήστης ναρκωτικών, ο οποίος, με δική του θέληση ακολούθησε επιτυχώς πρόγραμμα απεξάρτησης, ενώ λήφθηκε υπόψη και η μικρή ποσότητα ναρκωτικών που κατείχε. Τέλος, στην πολύ πρόσφατη υπόθεση Θεμιστοκλέους ν. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση Αρ. 96/15, ημερομηνίας 19/2/2016, ο εφεσείων, κατόπιν παραδοχής κρίθηκε ένοχος στην κατηγορία της κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α, δηλαδή κοκαΐνης, συνολικού βάρους, 10,7921 γραμμαρίων (1η κατηγορία) καθώς και στην κατηγορία της χρήσης κοκαΐνης (3η κατηγορία). Περαιτέρω, μετά από ακροαματική διαδικασία κρίθηκε ένοχος και στην κατηγορία της κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α, δηλαδή κοκαΐνης, συνολικού βάρους 10,7741 γραμμαρίων με σκοπό την προμήθειά της σε άλλα πρόσωπα (2η κατηγορία). Κατά την επιμέτρηση της ποινής λήφθηκε υπόψη ακόμη μια υπόθεση που αφορούσε στην κατοχή 1,5896 γρ. κοκαΐνης και διάφορα άλλα αδικήματα, ήσσονος σοβαρότητας και διαφορετικής φύσης. Ο εφεσείων ήταν λευκού ποινικού μητρώου και πέραν της ομολογίας του καθώς και της συνεργασίας του με την Αστυνομία στις δυο - από τις τρεις - κατηγορίες, για σκοπούς μετριασμού της ποινής λήφθηκαν ακόμη υπόψη, το γεγονός ότι, εκ συμφώνου εκδόθηκε διάταγμα δήμευσης της περιουσίας του, για είσπραξη του ποσού των €123.680,91, οι προσωπικές και οικογενειακές του περιστάσεις, το γεγονός ότι συμβιούσε με γυναίκα η οποία βρισκόταν στον τρίτο μήνα εγκυμοσύνης και τέλος, το διαρρεύσαν χρονικό διάστημα 5 και πλέον ετών, από τη διάπραξη των αδικημάτων μέχρι και την επιβολή ποινής. Στη βάση όλων των παραπάνω δεδομένων/ελαφρυντικών στοιχείων, του επιβλήθηκαν συντρέχουσες ποινές φυλάκισης, 18 μηνών, στην 1η κατηγορία, 2 ½ χρόνων, στη 2η κατηγορία και 9 μηνών, στην 3η κατηγορία, οι οποίες επικυρώθηκαν κατ' έφεση. Δεδομένου ότι ο κατηγορούμενος καθώς ήδη έχει αναφερθεί βαρύνεται και με δυο προηγούμενες καταδίκες και μάλιστα, η πιο πρόσφατη και πάλι για αδίκημα σε σχέση με ναρκωτικά, που είναι και το πλέον σοβαρό αδίκημα, απ' όσα διέπραξε και στο πλαίσιο της παρούσας υπόθεσης, επιβάλλω σ' αυτόν τις ακόλουθες ποινές: Σε κάθε μια από τις κατηγορίες 1, 2, 11 και 13, φυλάκιση 3 μηνών. Στην 4η κατηγορία, δεδομένου ότι τα γεγονότα που στοιχειοθετούν το αδίκημα που περικλείει η εν λόγω κατηγορία, στο σύνολό τους περικλείονται στα γεγονότα που στοιχειοθετούν το αδίκημα της 5ης κατηγορίας, στην οποία θα επιβληθεί ποινή, καμιά ποινή. Στην 5η κατηγορία, φυλάκιση 2 ½ ετών. Στην 6η κατηγορία, φυλάκιση 6 μηνών. Σε κάθε μια από τις κατηγορίες 10, 18, 19, 20 και 21, φυλάκιση 2 μηνών. Στις κατηγορίες 12 και 14, δεδομένου ότι τα γεγονότα που στοιχειοθετούν τι αδίκημα που περικλείουν οι εν λόγω κατηγορίες είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με αυτά που στοιχειοθετούν το αδίκημα που περικλείουν οι κατηγορίες 11 και 13, στις οποίες επέβαλα ποινή, καμιά ποινή. Στις κατηγορίες 15 και 16, δεδομένου ότι τα γεγονότα που στοιχειοθετούν το αδίκημα που περικλείουν οι εν λόγω κατηγορίες, στο σύνολό τους περικλείονται στα γεγονότα που στοιχειοθετούν το αδίκημα της 17ης κατηγορίας, στην οποία θα επιβληθεί ποινή, καμιά ποινή. Στην 17η κατηγορία, φυλάκιση 9 μηνών. Επιπλέον, ο κατηγορούμενος στερείται του δικαιώματος να κατέχει ή αποκτά άδεια οδηγήσεως, για περίοδο 18 μηνών. Τέλος, του επιβάλλω και 6 βαθμούς ποινής. Οι ποινές να συντρέχουν. Η έκτιση της ποινής αρχίζει από σήμερα. Ωστόσο, σε εφαρμογή του άρθρου 117
(1)της Ποινικής Δικονομίας, η περίοδός της, μειώνεται, κατά το χρονικό διάστημα που ο κατηγορούμενος τελούσε σε προφυλάκιση (από τις 22/2/2017). Προχωρώ τώρα να εξετάσω κατά πόσο συντρέχουν οι προϋποθέσεις έτσι ώστε κατά την άσκηση της διακριτικής μου ευχέρειας, να διατάξω την αναστολή εκτέλεσης των παραπάνω ποινών, όπως είναι και η σχετική εισήγηση της υπεράσπισης. Όπως αναφέρεται συναφώς με το θέμα, (βλ. Στεφάνου ν. Αστυνομίας
(2009)2 Α.Α.Δ. 339: «Η εξουσία του δικαστηρίου να αναστείλει την εκτέλεση ποινής φυλάκισης διέπεται από τις πρόνοιες του περί της Υφ΄ Όρον Αναστολής της Εκτελέσεως της Ποινής Φυλακίσεως εις Ωρισμένας Περιπτώσεις Νόμου του 1972, (Ν. 95/72), όπως έχει τροποποιηθεί αρχικά με το Νόμο 41(Ι)/97 και στη συνέχεια με το Νόμο 186(Ι)/03.» Το δικαστήριο προχωρά στην εξέταση αναστολής της ποινής φυλάκισης, αν αυτό δικαιολογείται από το σύνολο των περιστάσεων και από τις προσωπικές συνθήκες του κατηγορουμένου (Άρθρο 3
(2), όπως τροποποιήθηκε με το Ν.186(Ι)/03). Τα κριτήρια που μπορεί το δικαστήριο να λάβει υπ' όψιν τέθηκαν στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Τζιαουχάρη
(2005)2 Α.Α.Δ. 161: «Με βάση τα κριτήρια που ίσχυαν πριν τον περιορισμό της εξουσίας του δικαστηρίου όπως είχε επιβληθεί με το Ν. 41(Ι)/97(που τώρα έχει καταργηθεί), τα κριτήρια που μπορούσε να λάβει υπόψη το δικαστήριο κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας να εκδώσει ή όχι τέτοιο διάταγμα ήσαν τα ακόλουθα: (α) η σοβαρότητα του αδικήματος και τα κίνητρα διάπραξης του (β) το ποινικό μητρώο του κατηγορουμένου δηλαδή αν είναι τέτοιο που υπάρχει η ανάγκη αποτροπής και (γ) η διαγωγή του κατηγορουμένου μετά τη διάπραξη του αδικήματος συμπεριλαμβανομένης και της μεταμέλειας. Ένας κατηγορούμενος με λευκό ποινικό μητρώο έχει καλύτερη απαίτηση για αναστολή (βλ. Sentencing in Cyprus του κ. Γ. Μ. Πική, σελ. 11-13, Γενικός Εισαγγελέας ν. Σατανά κ.ά.
(1996)2 Α.Α.Δ. 257 και Γενικός Εισαγγελέας ν. Λ. Φανιέρου
(1996)2 Α.Α.Δ. 303)»». Με υπαγωγή των δεδομένων της παρούσας υπόθεσης στις παραπάνω αρχές παρατηρώ τα εξής: Ούτε οι συνθήκες διάπραξης των αδικημάτων μα ούτε και οι προσωπικές συνθήκες του κατηγορούμενου δικαιολογούν άσκηση της διακριτικής μου ευχέρειας προς την κατεύθυνση της αναστολής. Καταρχήν, τα διάφορα αδικήματα που διέπραξε, στο σύνολό τους είναι ιδιαίτερα σοβαρά και η σοβαρότητά τους επιτείνεται και από το συνδυασμό τους. Κίνητρο διάπραξης του πλέον σοβαρού αδικήματος που διέπραξε, αυτού της κατοχής της κοκαΐνης με σκοπό την προμήθειά της, ήταν η αποκόμιση εύκολου, παράνομου και μεγάλου χρηματικού οφέλους διά της διασποράς του θανάτου (βλ. τη Ρεσλάν, ανωτέρω), ενώ, κίνητρό του να διαπράξει τα σοβαρά τροχαία αδικήματα, με τα οποία έθεσε σε κίνδυνο τη ζωή και σωματική ακεραιότητα δυο αστυνομικών, εν ώρα καθήκοντος, ήταν να μη διαπιστωθεί η διάπραξη του πλέον σοβαρού αδικήματος απ' όλα όσα διέπραξε. Απ' εκεί και πέρα, αυτός, δεν είναι λευκού ποινικού μητρώου, αφού - για να επαναλάβω - βαρύνεται με δυο σοβαρές προηγούμενες καταδίκες, εκ των οποίων, η πιο πρόσφατη και πάλι για αδίκημα σε σχέση με ναρκωτικά, επομένως, στην περίπτωσή του, η ανάγκη για αποτροπή προβάλλει ακόμη πιο έντονα, ενώ ο ίδιος, μου φαίνεται πως δε νομιμοποιείται καθόλου να έχει απαίτηση για αναστολή. Και, με δεδομένο ότι, για λόγους που έχουν αναφερθεί από τη μια, ίχνος μεταμέλειας υπάρχει εκ μέρους του για το πλέον σοβαρό αδίκημα που διέπραξε (της κατοχής των 6,5873 γραμμαρίων κοκαΐνης με σκοπό την προμήθεια σε άλλα πρόσωπα) και από την άλλη, δε δέχομαι ότι από τη διάπραξη των αδικημάτων μέχρι σήμερα υπήρξε ουσιώδης μεταβολή, είτε στις προσωπικές του συνθήκες είτε στην οικογενειακή του κατάσταση, καμιά από τις τρεις υποθέσεις στις οποίες με παράπεμψε ο ευπαίδευτος δικηγόρος του μπορεί να τύχει εφαρμογής στην περίπτωσή του. Ειδικότερα: Στη Γενικός Εισαγγελέας ν. Κανάρη (Αρ. 2)
(2005)2 Α.Α.Δ. 327, ο εφεσίβλητος κρίθηκε κατ' έφεση ένοχος, σε δυο κατηγορίες κατοχής και προμήθειας σε τρίτο πρόσωπο, 19,7387 γραμμαρίων κάνναβης και σε μια κατηγορία κατοχής 3,5485 γραμμαρίων κάνναβης (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Κανάρη (Αρ. 1)
(2005)2 Α.Α.Δ. 105). Σε μια από τις δυο κατηγορίες κατοχής και προμήθειας, του επιβλήθηκε φυλάκιση 12 μηνών και στην 3η κατηγορία, φυλάκιση 3 μηνών. Για διάφορους σοβαρούς λόγους - που αναφέρονται στην απόφαση -, οι οποίοι άπτονται των προσωπικών και οικογενειακών συνθηκών του εφεσίβλητου, κρίθηκε ότι αυτός είχε μετανοήσει ειλικρινά για τα αδικήματα που διέπραξε. Με αυτό δεδομένο και γενικά, ενόψει των, όλως ιδιαίτερων περιστατικών της υπόθεσης, διατάχθηκε η αναστολή εκτέλεσης των παραπάνω ποινών. Στη Χρυσάνθου επίσης (ανωτέρω), λόγω και πάλι των ιδιαίτερων περιστατικών της υπόθεσης και συγκεκριμένα, της διαγωγής του κατηγορούμενου κατά τη μακρά περίοδο που είχε ακολουθήσει από τη διάπραξη των αδικημάτων μέχρι και την εκδίκαση της υπόθεσης, η οποία, όπως λέχθηκε, ευλόγως δημιουργεί εικόνα έμπρακτης μεταμέλειας και απεξάρτησης από τα ναρκωτικά και γενικά, των όσων θετικών έλαβαν χώρα στη ζωή του κατηγορούμενου στο μεταξύ, με αναφορά και στην Κανάρη (ανωτέρω), διατάχθηκε και πάλι η αναστολή εκτέλεσης των ποινών φυλάκισης. Τέλος, στη Χριστοφόρου ν. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση Αρ. 150/16, ημερομηνίας 25/11/2016, οι λόγοι για τους οποίους διατάχθηκε η αναστολή εκτέλεσης των ποινών φυλάκισης που είχαν επιβληθεί πρωτόδικα, ήταν οι εξής: Θεωρήθηκε ότι ο εφεσείοντας άρχισε τη χρήση ναρκωτικών, στη βάση της σκληρής πραγματικότητας στην οποία βρέθηκε στη νεαρή ηλικία των 13 χρόνων, όταν φυλακίστηκε ο πατέρας του για φόνο, ενώ λήφθηκε σοβαρά υπόψη ότι στη συνέχεια κατόρθωσε να απεξαρτηθεί. Δε νομίζω πως χρειάζεται να επεκταθώ. Των παραπάνω λεχθέντων θεωρώ πως, σε περίπτωση που διέταζα την αναστολή εκτέλεσης των ποινών φυλάκισης που επέβαλα στον κατηγορούμενο, θα έστελνα το εσφαλμένο μήνυμα, τόσο στον ίδιο όσο και σε όλους τους άλλους που διαπράττουν τα ίδια αδικήματα, ότι τα Δικαστήρια μπορούν να επιδεικνύουν επιείκεια, ακόμη και στις περιπτώσεις που ο καταδικασθείς για κάποιο, εξόχως σοβαρό αδίκημα εξακολουθεί να είναι αμετανόητος γι αυτό καθώς και για τις απορρέουσες επιπτώσεις των εγκληματικών του πράξεων. Ακολουθεί ότι η σχετική εισήγηση απορρίπτεται. €180,00 έξοδα της διαδικασίας, να καταβληθούν από τη Δημοκρατία. Τα τεκμήρια - Δικαστηρίου - 34, 34Α, 35 και 36 κατάσχονται. Να καταστραφούν. Τα υπόλοιπα τεκμήρια να επιστραφούν στην Αστυνομία, προκειμένου να χρησιμοποιηθούν κατά την εκδίκαση της υπόθεσης 4098/2015, Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου. (Υπ.) ........... Κ. Κωνσταντίνου, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής ./Κ.Κ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο