Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου ν. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΟΥΤΣΟΥΛΑΜΠΡΟΣ, Αρ. Υπόθεσης: 5907/16, 6/9/2017 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2017:B35 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ Ενώπιον: Γ. Κ. Βλάμη, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 5907/16 Μεταξύ: Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου v. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΟΥΤΣΟΥΛΑΜΠΡΟΣ Κατηγορουμένου Ημερομηνία: 06.09.17 Εμφανίσεις: Για Κατηγορούσα Αρχή: κος Σ. Συμεού (η κα Σ. Παπαλαζάρου για ν' ακούσει απόφαση) Για Κατηγορούμενο: κος Κ. Σιαηλής Κατηγορούμενος: παρών ΠΟΙΝΗ Ο κατηγορούμενος βρέθηκε ένοχος, κατόπιν δικής του παραδοχής, σε μία κατηγορία διάρρηξης κατοικίας κατά παράβαση των άρθρων 291 και 292(α) του Κεφ.154 μετά των συναφών τροποποιήσεων (κατηγορία 6), σε δύο κατηγορίες διάρρηξης καταστήματος κατά παράβαση του άρθρου 294(α) του Κεφ.154 (κατηγορίες 1 και 4), δύο κατηγορίες κλοπής από κατάστημα και μία κατηγορία κλοπής από κατοικία κατά παράβαση των άρθρων 255 και 262 του Κεφ.154 (κατηγορίες 2, 5 και 7) και κατηγορία κατοχής διαρρηκτικών εργαλείων εν καιρώ ημέρας με σκοπό τη διάπραξη κακουργήματος κατά παράβαση του άρθρου 296(δ) του Κεφ.
- Οι λεπτομέρειες των αδικημάτων εκτίθενται αναλυτικά μέσα από το περιεχόμενο του κατηγορητηρίου και δεν χρειάζεται να επαναδιατυπωθούν καθότι δεν θα εξυπηρετήσει οποιοδήποτε πρακτικό σκοπό. Τα γεγονότα της υπόθεσης, όπως έχουν εκτεθεί από τον εκπρόσωπο της κατηγορούσας αρχής, είναι τα ακόλουθα: Στις 11.09.16 και ώρα 00:25 ο Μάριος Τζούρος (παραπονούμενος) έκλεισε το εστιατόριο του με την επωνυμία "THE NEW KINGS OF APHRODITE" που βρίσκεται στη λεωφόρο Τάφοι των Βασιλέων αρ. 33 στην Κ. Πάφο θέτοντας σε λειτουργία το σύστημα συναγερμού. Την ίδια ημέρα και ώρα 03:55 ο παραπονούμενος ενημερώθηκε μέσω του κινητού του τηλεφώνου ότι ηχούσε το σύστημα συναγερμού του εστιατορίου του αλλά λόγω κούρασης δεν μετέβηκε στο χώρο για έλεγχο. Όταν πήγε στο εστιατόριο του η ώρα 08:55 της ίδιας ημέρας ο παραπονούμενος διαπίστωσε ότι σ' αυτό έγινε διάρρηξη, από την ταμειακή μηχανή και το γραφείο του οποίου κλάπηκαν ένα κινητό τηλέφωνο μάρκας Samsung χρώματος γκρίζου, μία ηλεκτρονική ζυγαριά μάρκας Tangent με αριθμό 850831 χρώματος μαύρου, ένα πτυσσόμενο μαχαίρι μάρκας Voyage με ζωγραφισμένο στη χειρολαβή ένα αετό ασημένιου χρώματος, ένα τσαντάκι μέσης μάρκας Diplomat χρώματος μαύρου, ένα τσαντάκι χρώματος καφέ μάρκας London Leathergoods στο οποίο υπήρχαν διάφορα κέρματα ανάμεσα στα οποία ένα κέρμα τούρκικης λίρας, ένα τσαντάκι μαύρου χρώματος μάρκας Go που επίσης περιείχε διάφορα κέρματα ανάμεσα στα οποία ένα κέρμα των Φιλιππινών και ένα κέρμα τούρκικης λίρας καθώς και 37 χαρτονομίσματα βρετανικών στερλινών. Ο παραπονούμενος τότε ενημέρωσε την αστυνομία. Ευθύς μετέβηκαν στη σκηνή μέλη της αστυνομίας και μέσα από επιτόπιες εξετάσεις διαπιστώθηκε ότι η είσοδος επιτεύχθηκε από παράθυρο στην κουζίνα του εστιατορίου και η έξοδος από πλαϊνό παράθυρο παραπλεύρως του μπαρ του εστιατορίου, το οποίο παραβιάστηκε με φυσική βία από το εσωτερικό. Στην σκηνή διενεργήθηκε δακτυλοσκοπικός έλεγχος με αρνητικό αποτέλεσμα. Από το εγκατεστημένο κλειστό κύκλωμα παρακολούθησης του εστιατορίου καταγράφηκαν οι κινήσεις του δράστη μεταξύ των ωρών 03:55-05:00 της 11.09.16, τον οποίον ο παραπονούμενος αναγνώρισε μετά που το επιθεώρησε. Σε σχέση με το δράστη ο παραπονούμενος έδωσε στην αστυνομία πληροφορίες και μέσα από επιπρόσθετες αστυνομικές εξετάσεις διαπιστώθηκε ότι επρόκειτο για τον κατηγορούμενο. Την 12.09.16 και ώρα 11:50 η αστυνομία συνέλαβε τον κατηγορούμενο δυνάμει δικαστικού εντάλματος και αφού του εξηγήθηκαν οι λόγοι της σύλληψης του και του επεστήθηκε η προσοχή του στο νόμο αυτός απάντησε «παραδέχομαι, το έκανα». Ακολούθως την ίδια ημέρα και μεταξύ των ωρών 11:55-12:35 μέλη της αστυνομίας ερεύνησαν δυνάμει δικαστικού εντάλματος την κατοικία του κατηγορουμένου που βρίσκεται στην συμβολή των οδών Ικάρου αρ. 23 και Επάφρας, διαμ. αρ. 3 στην Κάτω Πάφο κατά την διάρκεια της οποίας εντοπίστηκαν και παραλήφθηκαν μεταξύ άλλων αντικειμένων, εκτός από αυτά που είχε αναφέρει ο παραπονούμενος ότι είχαν κλαπεί, ένα σκαρπέλο χρώματος μπλε, ένα κατσαβίδι με σταυρωτή μύτη χρώματος κίτρινο με μαύρο, ένα κατσαβίδι με ίσια μύτη, μάρκας STANLEY χρώματος μαύρο με κίτρινο, ένα κατσαβίδι με ίσια μύτη, μάρκας BRENNESTUHI χρώματος γκρίζο με κίτρινο, ένας απογυμνωτής καλωδίων χρώματος μαύρου, ένας κόπτης χρώματος κόκκινου με μαύρο, ένα ζεύγος γαντιών μάρκας DELTA PLUSS χρώματος πορτοκαλί με μαύρο, ένα μικρό φανάρι χρώματος μαύρου με κίτρινο, ένα μικρό φανάρι χρώματος κόκκινου, ένα ζεύγος γάντια μάρκας LABOUR CUFRA χρώματος γκρίζου, ένα κατσαβίδι με ίσια μύτη χρώματος κίτρινο με μαύρο, μάρκας TASSIST και ένα κατσαβίδι με ίσια μύτη χρώματος μαύρο με κόκκινο μάρκας CHROME VANADIUM. Όταν του επεστήθηκε η προσοχή του στο νόμο αυτός απάντησε «Είναι αυτά που έκλεψα". Όπως ο εκπρόσωπος της κατηγορούσας αρχής ανάφερε, όλη η κλαπείσα περιουσία που αφορά το συγκεκριμένο περιστατικό εντοπίστηκε από την αστυνομία. Περαιτέρω στις 29.08.16 καταγγέλθηκε από τον Δημήτρη Σκαρβέλη (παραπονούμενο) ότι μεταξύ των ημερομηνιών 15.08.16-29.08.16 διαρρήχθηκε το φωτογραφείο του με την επωνυμία «ΣΚΑΡΒΕΛΗΣ» το οποίο βρίσκεται στην λεωφόρο Αποστόλου Παύλου αρ. 22 στην Κάτω Πάφο που από τον Δεκέμβριο 2015 βρίσκεται εκτός λειτουργίας, από το οποίο κλάπηκαν ηλεκτρικά αντικείμενα και γραφειακός εξοπλισμός, για τα οποία δεν υπάρχει ασφαλιστική κάλυψη. Μέλη της αστυνομίας που επισκέφτηκαν το μέρος διαπίστωσαν, μέσα από επιτόπιες εξετάσεις που διενέργησαν, ότι η είσοδος στο υποστατικό επιτεύχθηκε από αλουμινένια πόρτα του υπογείου η οποία παραβιάστηκε με την χρήση αντικλειδιού το οποίο ο παραπονούμενος είχε κρυμμένο σε συρτάρι επίπλου στον εξωτερικό χώρο του καταστήματος. Σημειώνεται ότι ο χώρος δεν προστατευόταν από σύστημα συναγερμού ή κλειστό κύκλωμα παρακολούθησης. Στην σκηνή διενεργήθηκε δακτυλοσκοπικός έλεγχος με θετικό αποτέλεσμα και παραλήφθηκαν διάφορα τεκμήρια τα οποία στάλθηκαν για επιστημονικές εξετάσεις. Στις 11.09.16 ο παραπονούμενος παρέδωσε στην αστυνομία συμπληρωματικό κατάλογο περιουσίας που κλάπηκε. Η συνολική αξία όλης της περιουσίας που κλάπηκε στο συγκεκριμένο περιστατικό ανερχόταν στα €12.
- Κατά την εκτέλεση εντάλματος έρευνας της οικίας του κατηγορουμένου που εξασφαλίστηκε στα πλαίσια έρευνας της πιο πάνω διάρρηξης καταστήματος ανευρέθηκε μέρος της κλαπείσας περιουσίας που αφορά την παρούσα περίπτωση, η αξία της οποίας ανέρχεται στα €2.
- Στις 12.09.16 λήφθηκε από τον κατηγορούμενο ανακριτική κατάθεση στα γραφεία του Τ.Α.Ε. Πάφου, στην οποία ο κατηγορούμενος, μεταξύ άλλων, ομολόγησε την διάπραξη των αδικημάτων της περίπτωσης αυτής. Στις 12.09.16 και ώρα 20:55 ο κατηγορούμενος συνελήφθηκε δυνάμει δικαστικού εντάλματος που εκδόθηκε εναντίον του αναφορικά και με την παρούσα υπόθεση και σε επίστηση της προσοχής του στον Νόμο απάντησε: «Ναι, παραδέχομαι». Στις 13.09.16 ο κατηγορούμενος προέβηκε σε υποδείξεις σκηνών στην αστυνομία και υπέδειξε, μεταξύ άλλων, στον αστυφύλακα 4415 Β. Βασιλείου την αλουμινένια πόρτα του φωτογραφείου του παραπονούμενου αναφέροντας τον τρόπο που την παραβίασε. Επιπλέον στις 10.09.16 καταγγέλθηκε στην αστυνομία από την βρετανίδα τουρίστρια Erin Way Williams (παραπονούμενη) ότι μεταξύ των ωρών 01:00-08:10 της ίδιας ημέρα διαρρήχθηκε η κατοικία όπου διέμενε στην οδό Ικάρου Constantia Gardens, διαμέρισμα αρ.2 στην Κάτω Πάφο από την οποίαν κλάπηκαν διάφορα προσωπικά της αντικείμενα και χρηματικό ποσό €100, όλα συνολικής αξίας €607, για τα οποία υπάρχει ασφαλιστική κάλυψη. Μέλη της αστυνομίας που επισκέφτηκαν το μέρος διαπίστωσαν, μέσα από επιτόπιες εξετάσεις που πραγματοποίησαν, ότι επιτεύχθηκε είσοδος εντός της οικίας από αλουμινένιο συρόμενο παράθυρο του μπάνιου το οποίο παραβιάστηκε με την χρήση σωματικής βίας. Η σκηνή δακτυλοσκοπήθηκε με αρνητικό αποτέλεσμα. Στην εν λόγω κατοικία δεν υπάρχει κλειστό κύκλωμα παρακολούθησης αλλά ούτε και σύστημα συναγερμού. Κατά την εκτέλεση εντάλματος έρευνας της οικίας του κατηγορουμένου που εξασφαλίστηκε στα πλαίσια έρευνας της πιο πάνω διάρρηξης καταστήματος ανευρέθηκε μέρος της κλαπείσας περιουσίας που αφορά την παρούσα περίπτωση, η αξία της οποίας ανέρχεται στα €
- Στις 12.09.16 λήφθηκε από τον κατηγορούμενο ανακριτική κατάθεση στα γραφεία του Τ.Α.Ε. Πάφου, στην οποία ο κατηγορούμενος, μεταξύ άλλων, ομολόγησε την διάπραξη των αδικημάτων της περίπτωσης αυτής. Την ίδια ημέρα και ώρα 20:55 ο κατηγορούμενος συνελήφθηκε δυνάμει δικαστικού εντάλματος που εκδόθηκε εναντίον του αναφορικά και με την παρούσα υπόθεση και σε επίστηση της προσοχής του στον Νόμο απάντησε «Ναι, παραδέχομαι». Στις 13.09.16 ο κατηγορούμενος προέβηκε σε υποδείξεις σκηνών στην αστυνομία και υπέδειξε, μεταξύ άλλων, στον αστυφύλακα 4415 Β. Βασιλείου το αλουμινένιο παράθυρο του διαμερίσματος της παραπονούμενης αναφέροντας τον τρόπο που την παραβίασε. Καταλήγοντας ο εκπρόσωπος της κατηγορούσας αρχής ανάφερε ότι ο κατηγορούμενος δεν βαρύνεται με προηγούμενες καταδίκες ενώ παράλληλα δήλωσε πως δεν έχουν δημιουργηθεί έξοδα. Στο δικαστηριακό φάκελο της υπόθεσης υπάρχει έκθεση που ετοιμάστηκε πρόσφατα από το Γραφείο Ευημερίας. Σύμφωνα με το περιεχόμενο της, ο κατηγορούμενος κατάγεται από την Ελλάδα και στο στάδιο αυτό βρίσκεται κρατούμενος στις Κεντρικές Φυλακές. Είναι ηλικίας 51 ετών και εδώ και ένα χρόνο βρίσκεται σε διάσταση με τη σύζυγο του με την οποίαν απέκτησε ένα παιδί ηλικίας 12 ετών που διαμένει με τη μητέρα της. Ωστόσο διατηρεί τακτική επικοινωνία με το παιδί του. Από τον Αύγουστο 2016 ο κατηγορούμενος είναι άνεργος και συντηρείτο οικονομικά από παράνομες δραστηριότητες. Ο κατηγορούμενος προέρχεται από διασπασμένη οικογένεια χαμηλής οικονομικής κατάστασης. Έχει άλλα τέσσερα αδέλφια. Σε ηλικία πέντε ετών οι γονείς του πήραν διαζύγιο και τη φροντίδα του ιδίου και των αδελφών του ανέλαβε ο πατέρας του. Σε ηλικία εφτά ετών επειδή ο πατέρας του αδυνατούσε να συνεχίσει τη φροντίδα τους, τα τέσσερα παιδιά μετακινήθηκαν στο ίδρυμα ενώ το νεαρότερο σε ανάδοχη οικογένεια. Σε ηλικία 11 ετών ο πατέρας του τέλεσε δεύτερο γάμο και ανέλαβε πάλι τη φροντίδα των παιδιών του. Ο κατηγορούμενος φοίτησε για λίγα χρόνια σε σχολείο αλλά η παραβατική συμπεριφορά που εκδήλωσε σε νεαρή ηλικία τον υποχρέωσε να διακόψει τη φοίτηση του. Ως αποτέλεσμα της παραβατικής συμπεριφοράς που ανέπτυξε σε νεαρή ηλικία, ο κατηγορούμενος κρατήθηκε σε αναμορφωτήριο καθώς και σε φυλακές. Οδηγήθηκε στη χρήση εξαρτησιογόνων ουσιών και συνεπεία αυτών δεν κατάφερε να ολοκληρώσει τη στρατιωτική του θητεία. Καταδικάστηκε από στρατιωτικό δικαστήριο αλλά απέδρασε και γι' αυτό καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης 4,5 ετών και κρατήθηκε σε πολιτικές φυλακές. Επαγγελματικά ο κατηγορούμενος ασχολήθηκε ως εργάτης οικοδομών. Αφίχθηκε στην Κύπρο το έτος 2002 αλλά αμέσως συνελήφθηκε από την Interpol για υπόθεση που εκκρεμούσε. Η υπόθεση εκδικάστηκε στη Ρόδο και αφού καταδικάστηκε κατέληξε στη φυλακή για 3-4 μήνες. Ακολούθως επέστρεψε στην Κύπρο όπου παρέμεινε μέχρι σήμερα. Ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει πρόβλημα στα αγγεία του εγκεφάλου του και γι' αυτό λαμβάνει φαρμακευτική αγωγή. Επίσης παρακολουθείται από τις υπηρεσίες Ψυχικής Υγείας των Κεντρικών Φυλακών. Χωρίς να αμφισβητήσει επί της ουσίας τους τα γεγονότα που εκτέθηκαν από τον εκπρόσωπο της κατηγορούσας αρχής, ο ευπαίδευτος συνήγορος υπεράσπισης κάλεσε το Δικαστήριο να εκλάβει τα πιο κάτω ως ελαφρυντικούς παράγοντες:
(1)Την παραδοχή του κατηγορουμένου στο Δικαστήριο.
(2)Την απολογία του κατηγορουμένου στο Δικαστήριο.
(3)Την παραδοχή του στην αστυνομία με την οποίαν συνεργάστηκε.
(4)Την υπόσχεση που δίδει ότι δεν θα διαπράξει στο μέλλον παρόμοιας φύσεως αδικήματα.
(5)Τις προσωπικές, οικογενειακές και οικονομικές συνθήκες του κατηγορουμένου, όπως αυτές εκτίθενται στην έκθεση του Γραφείου Ευημερίας, το περιεχόμενο της οποίας υιοθετήθηκε από το συνήγορο υπεράσπισης. Ακολούθως σχολιάζοντας τις συνθήκες κάτω από τις οποίες διαπράχτηκαν τα αδικήματα, ο κύριος Σιαηλής τις χαρακτήρισε ιδιάζουσες. Όπως ο εν λόγω συνήγορος ανάφερε, εκείνη την περίοδο ο κατηγορούμενος ήταν σε πολύ άσχημη ψυχολογική και οικονομική κατάσταση. Ήταν άνεργος και ήταν χρήστης ναρκωτικών ουσιών, από τις οποίες είχε μεγάλη εξάρτηση. Επειδή ήταν άνεργος δεν μπορούσε να εξασφαλίσει τη δόση του και κάτω από το σύνδρομο της στέρησης και του εθισμού στα ναρκωτικά, ο κατηγορούμενος μετατράπηκε σε κλέφτη και διαρρήκτη. Είναι αυτή η εξάρτηση και αυτός ο εθισμός στα ναρκωτικά που ευθύνονται για τη διάπραξη των αδικημάτων του κατηγορητηρίου και γι' αυτό θα πρέπει να εκληφθεί ως μετριαστικός παράγοντας, όπως συμβαίνει με την περίπτωση της διάπραξης αδικήματος υπό το καθεστώς μέθης. Αυτό, κατά τον ευπαίδευτο συνήγορο υπεράσπισης, καταδεικνύεται από το λευκό ποινικό μητρώο του πελάτη του, ο οποίος βρίσκεται στην Κύπρο από το έτος
- Σύμφωνα με τον κύριο Σιαηλή, η αντικοινωνική συμπεριφορά του πελάτη του περιορίζεται στο πολύ μικρό χρονικό διάστημα 10.09.16 μέχρι Νοέμβριο
- Περαιτέρω ο εν λόγω συνήγορος υπέδειξε ότι η παρούσα υπόθεση θα έπρεπε να είχε ληφθεί υπόψη στην ποινική υπόθεση 7037/16 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου που αφορούσε 4 διαρρήξεις, 4 κλοπές και παράνομη κατοχή περιουσίας για την περίοδο από 01.08.16 μέχρι 06.11.16, στην οποία ο κατηγορούμενος παραδέχτηκε ενοχή στις 24.11.16 και του υπεβλήθηκαν συντρέχουσες ποινές φυλάκισης 18 μηνών και 12 μηνών αφού λήφθηκαν υπόψη οι υποθέσεις 4665/16 και 2216/
- Όπως λέχθηκε στο δικαστήριο, παρόλο ότι ζητήθηκαν να ληφθούν υπόψη όλες οι εκκρεμούσες υποθέσεις, περιλαμβανομένης της παρούσας, εντούτοις ο αρχικός δικηγόρος του κατηγορουμένου στην υπόθεση αυτή δεν εκδήλωσε ενδιαφέρον για κάτι τέτοιο. Είναι η θέση του κυρίου Σιαηλή ότι η αρχή της συνολικότητας της ποινής υποδεικνύει ότι η ποινή που θα πρέπει να επιβληθεί στον κατηγορούμενο θα πρέπει να είναι τέτοια που να μην επιφέρει επιμήκυνση στην περίοδο της ποινής φυλάκισης που ο κατηγορούμενος εκτίει στην ποινική υπόθεση 7037/16 και ολοκληρώνεται σε 5-5,5 μήνες. Προς υποστήριξη της θέσης του ο εν λόγω συνήγορος παρέπεμψε το Δικαστήριο σε νομολογία. Καταλήγοντας ο συνήγορος υπεράσπισης κάλεσε το Δικαστήριο σε περίπτωση που προσανατολίζεται να επιβάλει ποινή στερητικής της ελευθερίας του πελάτη του να ασκήσει τη διακριτική ευχέρεια του και την αναστείλει καθότι, όπως ο ίδιος είπε, συντρέχουν οι προϋποθέσεις για κάτι τέτοιο. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι όλα τα αδικήματα που ο κατηγορούμενος παραδέχτηκε ότι διέπραξε είναι πολύ σοβαρά, γεγονός που αναγνώρισε ευθέως και αμέσως ο ευπαίδευτος συνήγορος υπεράσπισης. Η σοβαρότητα των εν λόγω αδικημάτων αντανακλάται, κατ' αρχήν, μέσα από τις προβλεπόμενες από το νόμο ποινές. Το ύψος της ποινής που προβλέπεται στο νόμο ως η μέγιστη ποινή για κάθε αδίκημα αποτελεί ένδειξη της σοβαρότητας του και παράγοντα που το Δικαστήριο οφείλει να λάβει υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής (Βραχίμης v. Αστυνομίας
(2000)2 Α.Α.Δ. 527, Λεβέντης v. Αστυνομίας
(2000)2 Α.Α.Δ. 632 και Διευθυντής Τμήματος Επιθεώρησης Εργασίας v. Χρυσοστόμου κ.α.
(2002)2 Α.Α.Δ. 575). Συγκεκριμένα, το αδίκημα της διάρρηξης καταστήματος επισύρει, με βάση το άρθρο 294(α) του Κεφ.154, ποινή φυλάκισης εφτά ετών. Η διάρρηξη κατοικίας, αν δεν διαπραχτεί τη νύχτα, τιμωρείται, με βάση το άρθρο 292(α) του Κεφ.154, με ποινή φυλάκισης επίσης με εφτά έτη. Στην περίπτωση που η διάρρηξη κατοικίας πραγματοποιηθεί το βράδυ, ο υπαίτιος υπόκειται, σύμφωνα με το πιο πάνω άρθρο, σε ποινή φυλάκισης δέκα ετών. Το δε αδίκημα της κλοπής τιμωρείται γενικά, δυνάμει του άρθρου 262 του Κεφ.154, με ποινή φυλάκισης τριών ετών. Όσον αφορά το αδίκημα της κατοχής διαρρηκτικών εργαλείων εν καιρώ ημέρας με σκοπό τη διάπραξη κακουργήματος η διάπραξη του επισύρει, σύμφωνα με το άρθρο 296(δ) του Κεφ.154, ποινή φυλάκισης επίσης τρία έτη. Τα αδικήματα αυτά θεωρούνται αρκετά σοβαρά για τον επιπρόσθετο λόγο ότι η συνδυασμένη διάπραξη τους παρουσιάζει σήμερα ιδιαίτερα ανησυχητική έξαρση στο νησί, πράγμα για το οποίο λαμβάνω δικαστική γνώση από τις πολλές υποθέσεις οι οποίες συχνά καταχωρούνται ενώπιον του Δικαστηρίου, μάλιστα πολλές από αυτές υπό την μορφή των εκτάκτων περιπτώσεων αναγκάζοντας το Δικαστήριο να διακόπτει το βαρυφορτωμένο πρόγραμμα του προκειμένου να τις επιληφθεί. Ιδιαίτερα πρόσφατα στην επαρχία Πάφου η ραγδαία αύξηση της συχνότητας διάπραξης των αδικημάτων της διάρρηξης, κλοπής καθώς και άλλων ομοειδών αδικημάτων έλαβε πολύ ανησυχητικές διαστάσεις (Γεωργίου άλλως Καμμούγιαρος v. Ασυνομίας
(2003)2 Α.Α.Δ. 565). Πρόκειται για αδικήματα που φανερώνουν ασέβεια και καταπατούν κατάφωρα τα συνταγματικά δικαιώματα της κατοχής και απόλαυσης περιουσίας. Επίσης, είναι αδικήματα που η διάπραξη τους προκαλεί αισθήματα φόβου και ανασφάλειας στους πολίτες για επικράτηση της παρανομίας. Είναι γεγονός ότι τέτοιου είδους αδικήματα προκαλούν ρήγματα στην έννομη τάξη και διαβίωση και διαβρώνουν συνάμα το αίσθημα ασφάλειας του πολίτη (Παναγίδης v. Δημοκρατίας
(1997)2 Α.Α.Δ. 104). Οι πολίτες της Πάφου είναι ιδιαίτερα αναστατωμένοι και ταυτόχρονα προβληματισμένοι από τα σχεδόν καθημερινά κρούσματα διαρρήξεων κατοικιών και επιχειρήσεων τους και κλοπών από αυτές αντικειμένων τους καθώς και πρόκλησης κακόβουλης ζημιάς στις περιουσίες τους που παρατηρούνται στην επαρχία τους. Στην υπόθεση Nabokov v. Αστυνομίας
(2003)2 Α.Α.Δ. 381 παρατίθενται προγενέστερες αποφάσεις που αντικατοπτρίζουν την ανησυχητικά αυξητική τάση και έκταση διαρρήξεων και κλοπών στον τόπο μας: "Στη Γ. Εισαγγελέας v. Cham & άλλων
(1993)2 Α.Α.Δ. 129, αδικήματα διάρρηξης και κλοπής κατέστησαν, ως χαρακτηρίζεται, 'μάστιγα για την κυπριακή κοινωνία.', η οποία δεν μπορεί να αφεθεί ανέλεγκτη. Το ακόλουθο απόσπασμα από την απόφαση του Εφετείου Παναγίδη v. Δημοκρατίας
(1997)2 Α.Α.Δ. 104 συνοψίζει την κρατούσα κατάσταση, όπως και το καθήκον της Δικαιοσύνης προς διαφύλαξη της έννομης τάξης (σελ. 105-106): Η θλιβερή διαπίστωση είναι πως τα τελευταία χρόνια το έγκλημα στην Κύπρο παρουσιάζει αυξητική τάση. Οι κλοπές, οι διαρρήξεις και άλλα ομοειδή αδικήματα είναι στην πρώτη γραμμή της εγκληματικότητας χωρίς να δείχνουν σημεία κάμψης. Σημειώνεται, αντίθετα, έξαρση. Τα δικαστήρια αντιμετώπισαν τέτοια εγκλήματα με αυστηρότητα γιατί προκαλούν ρήγματα στην έννομη τάξη και διαβίωση και διαβρώνουν συνάμα το αίσθημα ασφαλείας του πολίτη." Τα προαναφερόμενα χαρακτηριστικά που διέπουν τα αδικήματα που ο κατηγορούμενος παραδέχτηκε ότι διέπραξε καλούν την επιβολή αυστηρών ποινών με αποτρεπτικό χαρακτήρα. Είναι γι' αυτό που τα Δικαστήρια, μέσα από επισημάνσεις και υποδείξεις της νομολογίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου, αντιμετωπίζουν τέτοιας φύσης αδικήματα με αυστηρότητα μέσω της επιβολής αποτρεπτικών ποινών σε μια προσπάθεια αναχαίτισης τους και προστασίας της κοινωνίας (Παναγιώτου (Αντάρτης) v. Δημοκρατίας
(1997)2 Α.Α.Δ. 138, Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Ανδρέου
(1994)2 Α.Α.Δ. 194, Dirazo ν. Δημοκρατίας
(1992)2 Α.Α.Δ. 197, Φιλίππου ν. Αστυνομίας
(1994)2 Α.Α.Δ. 113, AI - Awar κ.α. ν. Δημοκρατίας
(1992)2 Α.Α.Δ. 160 και Lungu κ.α. v. Αστυνομίας
(2003)2 Α.Α.Δ. 545). Όπως έχει τονιστεί στην υπόθεση Φραντζίδης v. Αστυνομίας
(2002)2 Α.Α.Δ. 77 είναι επιτακτική ανάγκη αυτού του είδους η εγκληματικότητα να ανακοπεί γιατί έχει κλονίσει σοβαρά την εμπιστοσύνη του κοινού στους θεσμούς της δημόσιας ασφάλειας. Θεώρηση της νομολογίας επισημαίνει ότι για τα αδικήματα της διάρρηξης και κλοπής η συνήθης ποινή που επιβάλλεται είναι αυτή της ποινής φυλάκισης. Η επιβολή αποτρεπτικών ποινών και συνήθως στερητικής της ελευθερίας στα αδικήματα διάρρηξης και κλοπής είναι ένας τρόπος πάταξης του φαινομένου (Γενικός Εισαγγελέας ν. Χριστάκη Αναστασίου
(2005)2 Α.Α.Δ. 125, Francis Kenneth Smith and another v. The Police
(1969)2 C.L.R. 189, Yiannakou v. The Police
(1982)2 C.L.R. 37, Nicolaou and another v. The Republic
(1982)2 C.L.R. 156. Charitou v. The Republic
(1987)2 C.L.R. 170, Γρηγορίου ν. Δημοκρατίας
(1993)2 C.L.R. 158 και Nabokov v. Αστυνομίας
(2003)2 Α.Α.Δ. 381). Στην υπόθεση Τσιλικίδης v. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση Αρ. 7/2013 ημερ. 26.03.13, ποινή φυλάκισης 3 ετών που επιβλήθηκε στον εφεσείοντα ηλικίας 23 ετών που διέπραξε 3 διαρρήξεις κατοικίας και 3 κλοπές από κατοικία σε διάστημα περίπου 6 μηνών μέσα από την οποία εγκληματική συμπεριφορά ερασιτέχνη αποκόμισε περιουσία σε τιμαλφή και μετρητά αξίας περίπου €64.000 χωρίς οποιοδήποτε περιουσιακό στοιχείο να επιστραφεί στους δικαιούχους, κατόπιν παραδοχής, απολογίας και συνεργασίας του με τις αστυνομικές αρχές και που στο μεταξύ δημιούργησε δεσμό και απέκτησε παιδί ηλικίας 2 ετών κατά την επιβολή της ποινής, επικυρώθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο. Περαιτέρω στην υπόθεση Ilie κ.α. v. Αστυνομίας, Ποινικές Εφέσεις Αρ. 180-182/2011 ημερ. 16.05.12, συντρέχουσες ποινές φυλάκισης 2 ετών και 18 μηνών που επιβλήθηκαν σε 3 εφεσείοντες ηλικίας 54 ετών, πατέρα 2 παιδιών εκ των οποίων το ένα ανήλικο και με τη σύζυγο του να αντιμετωπίζει προβλήματα υγείας, 21 ετών, πατέρα δύο ανήλικων παιδιών και με τη σύντροφο του να εγκυμονεί και 33 ετών που εκ γενετής αντιμετωπίζει πρόβλημα με το δεξί του αυτί και πατέρα 3 ανηλίκων παιδιών, που διέπραξαν τα αδικήματα της παράνομης κατοχής περιουσίας, διάρρηξης κατοικίας και κλοπής από αυτής το χρηματικό ποσό των €680 καθώς ρολόγια και χρυσαφικά αξίας περίπου €220, στην κατοχή των οποίων εντοπίστηκαν μερικά από τα κλοπιμαία αντικείμενα, κατόπιν παραδοχής, δεν κρίθηκαν υπερβολικές από το Ανώτατο Δικαστήριο. Επίσης στην υπόθεση Piliev v. Αστυνομίας
(2005)2 Α.Α.Δ. 587 ποινή φυλάκισης 2 ετών που επιβλήθηκε στον εφεσείοντα ηλικίας 32 ετών που διέπραξε 2 διαρρήξεις κατοικιών και κλοπές από αυτές όταν οι ιδιοκτήτες τους απουσίαζαν προσωπικών αντικειμένων και χρημάτων με μικρό μέρος των κλαπέντων αντικειμένων να ανευρίσκεται, λευκού ποινικού μητρώου, κατόπιν παραδοχής, μεταμέλειας, συνεργασία με τις ανακριτικές αρχές, με χαμηλό μορφωτικό επίπεδο, άθλια οικονομική κατάσταση, χρήστη σκληρών ναρκωτικών που διέπραξε τα αδικήματα για να εξασφαλίσει χρήματα για τη δόση του ενεργώντας κάτω από τη φόρτιση συναισθημάτων, επικυρώθηκε από το Εφετείο. Επιπλέον στην υπόθεση Xiaojin και άλλος v. Δημοκρατίας
(2006)2 Α.Α.Δ. 104 ποινές φυλάκισης 2 ετών και 2,5 ετών αντίστοιχα που επιβλήθηκαν στους εφεσείοντες ηλικίας 18 ετών και 38 ετών που μαζί με άλλους ομοεθνείς τους διέρρηξαν κατοικία εν καιρώ νυκτός από την οποία έκλεψαν Λ.Κ.£2.070 (όπως ήταν τότε το νόμισμα της Κύπρου), $6.700 δολάρια Η.Π.Α. και άλλα χρηματικά ποσά σε νόμισμα Κίνας, Ινδονησίας και Βιετνάμ, από τα οποία κλαπέντα ποσά ανευρέθηκε μόνο το ποσό των Λ.Κ.£2.070, με λευκό ποινικό μητρώο, κατόπιν παραδοχής και χωρίς να είχε διωχθεί ο εγκέφαλος της διάπραξης των αδικημάτων, επικυρώθηκαν από το Ανώτατο Δικαστήριο. Επιπροσθέτως στην υπόθεση Petrica v. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση 159/12 ημερ. 28.03.13 ποινή φυλάκισης 2 ετών που επιβλήθηκε σε 2 κατηγορίες διάρρηξης κτιρίου κατά τη διάρκεια νύχτας και κλοπής μειώθηκε κατόπιν προβληματισμού από το Ανώτατο Δικαστήριο σε 15 μήνες. Παράλληλα στην υπόθεση Ψύλλας v. Αστυνομίας
(1991)2 Α.Α.Δ. 430 επικυρώθηκαν συντρέχουσες ποινές φυλάκισης 6 μηνών για κλοπή ποσών Λ.Κ.£350,00 και Λ.Κ.£20,00. Ακόμη στην υπόθεση Χαραλάμπους v. Αστυνομίας
(1991)2 Α.Α.Δ. 222 το Ανώτατο Δικαστήριο επέβαλε ποινή φυλάκισης 3 μηνών σε άτομο που έκλεψε από σταθμευμένο αυτοκίνητο ραδιομαγνητόφωνο αξίας Λ.Κ.£350,00 μαζί με τον άλλο συγκατηγορούμενο του, το οποίο εγκατέστησε στο αυτοκίνητο του. Όταν συνελήφθηκε ομολόγησε αμέσως την πράξη του. Παραδέχθηκε ενοχή και στην επιμέτρηση της ποινής λήφθηκε υπόψη και άλλη παρόμοια υπόθεση. Στη δε υπόθεση Lungu κ.α. v. Αστυνομίας
(2003)2 Α.Α.Δ. 545 το Ανώτατο Δικαστήριο μειώνοντας την ποινή των 6 μηνών του πρωτόδικου δικαστηρίου επέβαλε ποινή φυλάκισης 4 μηνών για αδικήματα της διάρρηξης και κλοπής σε κάθε εφεσείοντα που ήταν άτομα νεαρής ηλικίας 22, 20 και 20 ετών αντιστοίχως, χωρίς προηγούμενες καταδίκες, οι οποίοι συνεργάστηκαν με την αστυνομία για τη διαλεύκανση της υπόθεσης και παραδέχθηκαν ενοχή. Η αξία της κλαπείσας περιουσίας ήταν Λ.Κ.£280, της οποίας μεγάλο μέρος βρέθηκε και θα επιστρεφόταν στον ιδιοκτήτη της. Στην επιμέτρηση της ποινής λήφθηκε υπόψη απουσία ιδιαίτερου προσχεδιασμού καθώς επίσης δύσκολες προσωπικές και οικογενειακές συνθήκες. Σχετικά με το αδίκημα της κατοχής διαρρηκτικών εργαλείων εν καιρώ ημέρας με σκοπό τη διάπραξη κακουργήματος οδηγεί επίσης στην επιβολή ποινής φυλάκισης. Στην υπόθεση Μιχαήλ κ.α. v. Αστυνομία Ποινικές Εφέσεις Αρ. 145/2014 και 146/2014 ημερ. 15.04.16, ποινή φυλάκισης τριών μηνών που επιβλήθηκε από το πρωτόδικο δικαστήριο επικυρώθηκε από το Εφετείο. Παρόλο ότι το αδίκημα αφορούσε κατοχή εργαλείων εν καιρώ νύχτας εντούτοις το σκεπτικό που διέπει τη διάπραξη του ταυτίζεται με το αδίκημα της δικής μας περίπτωσης. Ομοίως στην υπόθεση Petrica v. Αστυνομίας
(2013)2 Α.Α.Δ. 278 όπου επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης 12 μηνών σε άτομο που μαζί με την κατοχή διαρρηκτικών εργαλείων κρίθηκε ένοχος στη διάπραξη των αδικημάτων της διάρρηξης και κλοπής. Η έννοια της επιβολής αποτρεπτικών ποινών εξηγήθηκε στην υπόθεση Πισκόπου v. Δημοκρατίας
(1999)2 Α.Α.Δ. 342. Χαρακτηριστικό είναι το ακόλουθο απόσπασμα, το οποίο ομιλεί από μόνο του: "Η αποτροπή, ως παράγοντας ο οποίος επενεργεί στον καθορισμό της ποινής, έχει δύο παραμέτρους. Η μία έχει ως λόγο την αποτροπή του ίδιου του παραβάτη από την επανάληψη του εγκλήματος ή παρομοίων εγκλημάτων στο μέλλον. Η άλλη αφορά την αποτροπή τρίτων από τη διάπραξη όμοιων ή παρόμοιων εγκλημάτων. Στη δεύτερη περίπτωση, η αποτροπή έχει δύο συνισταμένες: Πρώτο, την αποτροπή η οποία είναι συνυφασμένη με τη σοβαρότητα του εγκλήματος, που αντανακλάται στο απόσπασμα και παρατίθεται στην απόφαση του Κακουργιοδικείου από το σύγγραμμα του Thomas «Principles of Sentencing", και δεύτερο, την αποτροπή ως μέσου για την καταστολή εγκλημάτων που ευρίσκονται σε έξαρση. Στην περίπτωση σοβαρών εγκλημάτων το στοιχείο της αποτροπής είναι αλληλένδετο με τη σοβαρότητα της κατηγορίας εγκλημάτων, στην οποία ανήκει το υπό τιμωρία έγκλημα, και με την εγγενή ανάγκη για την αποτροπή τους." Εν πάσει περιπτώσει, σύμφωνα με τη νομολογία, κάθε υπόθεση κρίνεται με βάση τα δικά της πραγματικά περιστατικά ενώ κατά την επιμέτρηση της ποινής απαιτείται εξατομίκευση της κατά τρόπο ώστε αυτή να είναι ανάλογη της σοβαρότητας του αδικήματος μέσα στα περιστατικά που περιβάλλουν την υπόθεση σε συνδυασμό με τα ελαφρυντικά στοιχεία που παρουσιάστηκαν από την υπεράσπιση καθώς και εκείνων που πηγάζουν από τα γεγονότα της συγκεκριμένης υπόθεσης αλλά και τις προσωπικές συνθήκες του παραβάτη. Το ότι τα υπό εκδίκαση αδικήματα είναι σοβαρά δεν ατονεί το καθήκον του Δικαστηρίου για εξατομίκευση της ποινής (βλέπε Θεοχάρους v. Αστυνομίας
(2008)2 Α.Α.Δ. 575). Όπως εξάλλου επισημάνθηκε στην υπόθεση Κόκκινος ν. Αστυνομίας
(1995)2 Α.Α.Δ. 135: "Η εξατομίκευση της ποινής έχει ως λόγο το συσχετισμό της τιμωρίας και με το άτομο του παραβάτη. όχι όμως την αποκλειστική συνάρτησή της με τις προσωπικές συνθήκες του παραβάτη [Βλ. Eleni Evagorou v. The Police
(1971)2 C.L.R. 194]." Η διαδικασία όμως εξατομίκευσης της ποινής δεν συνεπάγεται εξουδετέρωση ούτε της σοβαρότητας του αδικήματος ούτε του στοιχείου της αποτροπής όταν συντρέχουν λόγοι για την απόδοση αποτρεπτικού χαρακτήρα στην ποινή τόσο για τον ίδιο τον κατηγορούμενο όσο και για το κοινό γενικότερα (βλέπε Καλανίδης v. Αστυνομίας, Τσιβιτσώφ v. Αστυνομίας, Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v. Καλανίδη και Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v. Τσιβιτσώφ, Ποινικές Εφέσεις Αρ. 3/2008, 4/2008, 6/2008 και 7/2008, ημερομηνίας 11.05.09). Οι ατομικές συνθήκες του παραβάτη δικαιολογούν την εξισορρόπηση της ποινής ώστε να μη συνιστά μόνο τιμωρία για το έγκλημα, αλλά να αρμόζει στο πρόσωπο του συγκεκριμένου παραβάτη (βλέπε Σωκράτους v. Δημοκρατίας
(1994)2 Α.Α.Δ. 132, Κωνσταντίνου v. Δημοκρατίας
(1989)2 Α.Α.Δ. 224 και Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v. Ανδρέα Τόκκαλλου
(2001)2 Α.Α.Δ. 95). Στρεφόμενος στην παρούσα υπόθεση παρατηρώ ότι τα γεγονότα που την περιβάλλουν καθώς και οι συνθήκες κάτω από τις οποίες διαπράχτηκαν τα αδικήματα την καθιστούν όντως σοβαρή. Κατ' αρχήν η αξιόποινη συμπεριφορά του κατηγορουμένου δεν περιορίστηκε σε ένα μεμονωμένο περιστατικό αλλά την επανέλαβε ακόμη δύο φορές, γεγονός που δεν μπορεί να παραγνωριστεί. Σε χρονικό διάστημα ενός μηνός διέρρηξε δύο καταστήματα και μία κατοικία από τα οποία έκλεψε μεγάλη περιουσία. Η δήλωση του συνηγόρου του μέσα από την αγόρευση του ότι 'ευτυχώς που οι διωκτικές αρχές τον συνέλαβαν επειδή ενδεχομένως να συνέχιζε την παραβατική του συμπεριφορά' ομιλεί από μόνη της. Η δράση του κατηγορουμένου κατά τις πρωινές ώρες σε δύο από τις τρεις επίμαχες περιπτώσεις, ήτοι στο ένα από τα δύο επαγγελματικά υποστατικά αλλά κυρίως στην κατοικία, δείχνει στοιχεία του μεγέθους του θράσους, της ψυχρότητας και της αποφασιστικότητας που χαρακτηρίζουν την παράνομη αυτή επιχείρηση του. Αυτά είναι στοιχεία που προσμετρούν εις βάρος του κατηγορουμένου. Περαιτέρω οι δαχτυλοσκοπικοί έλεγχοι που είχαν αρνητικό αποτέλεσμα, οι οποίοι έγιναν από μέλη της αστυνομίας στα πλαίσια των επιτόπιων ερευνών στις περιπτώσεις του εστιατορίου και της κατοικίας καθώς και η διαπίστωση της αστυνομίας κατόπιν ελέγχου στην περίπτωση του φωτογραφείου ότι η είσοδος στο εν λόγω υποστατικό επιτεύχθηκε από αλουμινένια πόρτα του υπογείου η οποία παραβιάστηκε με τη χρήση αντικλειδιού που ο παραπονούμενος της περίπτωσης αυτής είχε κρυμμένο σε συρτάρι επίπλου στον εξωτερικό χώρο του κτιρίου, φανερώνει ένα επιμελή τρόπο δράσης, καθόλου ερασιτεχνικό ή επιπόλαιο. Αντίθετα δείχνει εκδήλωση προμελετημένων ενεργειών από μέρους του κατηγορουμένου στη βάση οργανωμένου σχεδίου που ο ίδιος κάθε φορά έθετε σε εφαρμογή. Από τα ενώπιον μου αδιαμφισβήτητα γεγονότα ο κατηγορούμενος ενεργούσε προσεκτικά και προσχεδιασμένα προκειμένου να μην αφήνει ίχνη εντοπισμού του στους προαναφερόμενους χώρους όπου έδρασε. Το αρνητικό αποτέλεσμα των δαχτυλοσκοπικών εξετάσεων από την αστυνομία σε δύο περιπτώσεις δείχνει τη χρήση προφυλακτικών μέτρων από τον κατηγορούμενο. Η δε χρήση αντικλειδιού που ήταν κρυμμένο προκειμένου να επιτευχθεί είσοδος στο υποστατικό της τρίτης περίπτωσης φανερώνει γνώση από τον κατηγορούμενο της άγνωστης για το κοινό κρυψώνας, η οποία τέτοια γνώση εξασφαλίζεται μόνο μέσα από οργανωμένες ενέργειες. Ο σχεδιασμένος τρόπος δράσης του κατηγορουμένου ενισχύεται από τον εντοπισμό διαφόρων διαρρηκτικών εργαλείων στην κατοχή του κατηγορουμένου στις 12.09.16 όταν ερευνήθηκε η οικία του κατόπιν εκτέλεσης δικαστικού εντάλματος έρευνας, τα οποία σαφώς διευκολύνουν το έργο ενός διαρρήκτη. Αυτά είναι δεδομένα που επιβαρύνουν τη θέση του κατηγορουμένου. Δεν αγνοείται επίσης η ποσότητα, η ποικιλία των ειδών που συνθέτουν την κλαπείσα περιουσία καθώς και η μεγάλη αξία αυτής. Σε όλες τις περιπτώσεις λαμβάνεται υπόψη η ταλαιπωρία και ανησυχία που προκλήθηκε στους παραπονούμενους ως αποτέλεσμα της δράσης του κατηγορουμένου. Ακόμη σε όλες τις περιπτώσεις λαμβάνεται υπόψη η ζημιά που όλοι οι παραπονούμενοι επωμίστηκαν από την στέρηση της κατοχής και χρήσης της περιουσίας που κλάπηκε συνεπεία της αξιόποινης συμπεριφοράς του κατηγορούμενου. Βεβαίως μέρος της ανευρέθηκε στην πορεία και συγκεκριμένα μέρος της για τις περιπτώσεις του φωτογραφείου και της κατοικίας και ολόκληρη για την περίπτωση του εστιατορίου. Ωστόσο η μη επιστροφή όλης της κλαπείσας περιουσίας τόσο στην περίπτωση του φωτογραφείου όσο και στην περίπτωση της κατοικίας δείχνει ότι η ζημιά αυτή στους εν λόγω δύο παραπονούμενους θα είναι μόνιμη φύσεως αφού για την κλαπείσα περιουσία του φωτογραφείου δεν υπάρχει ασφαλιστική κάλυψη ενώ για την κατοικία θα υφίσταται εκτός εάν, εφόσον και στο βαθμό που τελικά αποφασίσει η ασφαλιστική εταιρεία, πάντοτε με γνώμονα ότι ουδεμία μορφή αποζημίωσης υπήρξε από τον κατηγορούμενο. Παράλληλα λαμβάνεται υπόψη το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος μέσα από την πιο πάνω παράνομη δραστηριότητα και συμπεριφορά του απέκτησε όφελος εις βάρος των ιδιοκτητών της κλαπείσας περιουσίας που τελικά δεν επιστράφηκε. Περαιτέρω ο κατηγορούμενος καταπάτησε κατάφωρα το συνταγματικό δικαίωμα της κατοχής και απόλαυσης περιουσίας των ιδιοκτητών των υποστατικών που διέρρηξε και της περιουσίας που έκλεψε επιδεικνύοντας ασέβεια και θράσος. Τέτοια συμπεριφορά μόνο καταδικαστέα μπορεί να είναι. Προς όφελος του κατηγορουμένου για σκοπούς μετριασμού της ποινής στην παρούσα υπόθεση, λαμβάνω υπόψη μου τα εξής: (α) Το λευκό ποινικό μητρώο του. (β) Την παραδοχή του στην αστυνομία και η συνεργασία του με τις ανακριτικές αρχές, αν και αυτά δεν μπορούν να έχουν μεγάλη βαρύτητα επειδή αυτή έγινε στην περίπτωση του εστιατορίου μετά που αναγνωρίστηκε από τον παραπονούμενο και στις περιπτώσεις του φωτογραφείου και της κατοικίας μετά που εντοπίστηκε μέρος της κλοπιμαίας περιουσίας τους στην οικία του κατηγορουμένου κατά την εκτέλεση εντάλματος έρευνας που εξασφαλίστηκε στα πλαίσια έρευνας της διάρρηξης εστιατορίου (Bukowski και άλλος v. Αστυνομίας
(2011)2 Α.Α.Δ. 92). (γ) Με τη συμμετοχή του κατηγορουμένου στις υποδείξεις σκηνών και τις εξηγήσεις του πως παραβίασε το κάθε ένα υποστατικό διευκολύνθηκε το έργο της αστυνομίας στην εξιχνίαση κάθε μίας περίπτωσης. (δ) Την παραδοχή του κατηγορουμένου στο Δικαστήριο με την οποίαν εξοικονομήθηκε πολύτιμος δικαστικός χρόνος που αχρείαστα θα αναλωνόταν για την εκδίκαση κάθε μίας περίπτωσης. Αυτή η στάση με βάση τη νομολογία πρέπει να αμείβεται επειδή αποτελεί πορεία που προάγει τους σκοπούς της δικαιοσύνης (Χαρτούπαλλος ν. Δημοκρατία
(2002)2 Α.Α.Δ. 28 και Βασιλείου v. Δημοκρατίας Ποινική Έφεση Αρ. 110/2014 ημερ. 15.06.15). (ε) Την απολογία του στο Δικαστήριο. (στ) Την υπόσχεση που δίδει ότι δεν θα διαπράξει στο μέλλον παρόμοιας φύσεως αδικήματα. (ζ) Τη μεταμέλεια του, όπως αυτή επιδεικνύεται εμπράκτως με την συνεργασία του με τις αστυνομικές αρχές που βοήθησε στην πλήρη εξιχνίαση των τριών περιπτώσεων και μεταγενέστερα με την παραδοχή του στο Δικαστήριο στις κατηγορίες που αντιμετωπίζει. (η) Τις προσωπικές, οικογενειακές και οικονομικές περιστάσεις του κατηγορουμένου, όπως αυτές εκτέθηκαν μέσα από την έκθεση του Γραφείου Ευημερίας αλλά και αναφέρθηκαν από τον συνήγορο υπεράσπισης και ειδικότερα ότι: · Προέρχεται από διασπασμένη οικογένεια χαμηλής οικονομικής κατάστασης · Σε ηλικία 5 ετών βίωσε το χωρισμό των γονιών του. · Σε ηλικία 7 ετών μεταφέρθηκε σε ίδρυμα μαζί με αδέλφια του επειδή ο πατέρας του αδυνατούσε να τους στηρίξει οικονομικά. · Στο παρόν στάδιο βρίσκεται κρατούμενος στις Κεντρικές Φυλακές. · Είναι ηλικίας 51 ετών, νυμφευμένος και πατέρας ενός ανήλικου παιδιού. · Ο γάμος του διαλύθηκε ένα χρόνο πριν από τον εγκλεισμό του στη φυλακή. · Από τον Αύγουστο 2016 ήταν άνεργος. · Οφείλει να καταβάλει €8.500 σε χρηματικές ποινές. · Δεν διαθέτει τόσο κινητή όσο και ακίνητη περιουσία αλλά και αποταμιεύσεις. · Αντιμετωπίζει πρόβλημα με τα αγγεία του εγκεφάλου του, πράγμα για το οποίο λαμβάνει φαρμακευτική αγωγή και παρακολουθείται από τις υπηρεσίες ψυχικής υγείας του τμήματος φυλακών. Ο ευπαίδευτος συνήγορος υπεράσπισης ισχυρίστηκε ότι τα αδικήματα διαπράχτηκαν ενώ ο κατηγορούμενος τελούσε υπό το καθεστώς εξάρτησης από τα ναρκωτικά και κάλεσε το Δικαστήριο να το εκλάβει ως μετριαστικό παράγοντα, όπως συμβαίνει με κάποιο που διαπράττει αδίκημα ενώ βρίσκεται σε κατάσταση μέθης. Προς ενίσχυση της θέσης του ο κύριος Σιαηλής παρέπεμψε στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Τσιολή
(1991)2 Α.Α.Δ. 194. Με κάθε σεβασμό προς τον συνήγορο υπεράσπισης δεν συμμερίζομαι τη θέση του αυτή. Είναι αλήθεια ότι αποτελεί ελαφρυντικό παράγοντα όταν κάποιος τελεί υπό το καθεστώς μέθης και εξαιτίας της κατάστασης του αυτής διαπράττει ένα αδίκημα, νοουμένου και εφόσον τα γεγονότα που περιβάλλουν την υπόθεση υποδεικνύουν ότι το αδίκημα διαπράχτηκε στιγμιαία με το μυαλό του κατηγορουμένου να είναι θολό τη στιγμή της διάπραξης του που υποβοηθήθηκε συνεπεία της κατάστασης μέθης στην οποία βρισκόταν, χωρίς η κατανάλωση αλκοόλ να είχε γίνει με σκοπό τη διευκόλυνση της διάπραξης του αδικήματος. Σχετικές είναι οι υποθέσεις Γενικός Εισαγγελέας ν. Τσιολή
(1991)2 Α.Α.Δ. 194 και Φανάρας κ.ά. ν. Δημοκρατίας
(1999)2 Α.Α.Δ. 50. Στην προκειμένη όμως υπόθεση τα αδιαμφισβήτητα γεγονότα που εκτέθηκαν δεν υποδεικνύουν ότι όταν ο κατηγορούμενος διέπραττε τις διαρρήξεις και τις κλοπές σε όλες τις περιπτώσεις βρισκόταν υπό το σύνδρομο στέρησης χρήσης ναρκωτικών, ως αποτέλεσμα του οποίου ενεργούσε εκτός εαυτού. Αντίθετα προκύπτει ότι σε κάθε μία περίπτωση ο κατηγορούμενος ενέργησε με καθαρή σκέψη και όπως ήδη λέχθηκε με επιμελή τρόπο στη βάση οργανωμένου σχεδίου. Την ίδια στιγμή δέχομαι ότι ο εθισμός του κατηγορουμένου από τη χρήση ναρκωτικών σε συνδυασμό με την οικονομική αδυναμία του να εξασφαλίζει τη δόση του τον έστρεψαν προς την κατεύθυνση της διάρρηξης και της κλοπής, παράμετρο την οποία λαμβάνω υπόψη μου. Κατανοώ ότι ο κατηγορούμενος ήταν αντιμέτωπος με ψυχολογικά και οικονομικά προβλήματα. Αλλοίμονο όμως όποιος βρίσκεται σε άσχημη ψυχολογική και/ή οικονομική κατάσταση να καταφεύγει στα ναρκωτικά ως λύση των προβλημάτων του και προκειμένου να τα εξασφαλίζει να προβαίνει σε διαρρήξεις και κλοπές περιουσίας συμπολιτών του. Όπως τονίστηκε στις υποθέσεις Τσιλικίδης v. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση Αρ. 7/2013, ημερ. 26.03.13, Mixaylov και άλλοι v. Αστυνομίας, Ποινικές Εφέσεις Αρ. 94-96/2011 ημερ. 30.03.12 και Μακρή v. Αστυνομίας
(2010)2 Α.Α.Δ. 42, τα οικονομικά προβλήματα που ο κατηγορούμενος αντιμετώπιζε και/ή αντιμετωπίζει δεν μπορεί να θεωρηθούν ως ελαφρυντικός παράγοντας που θα δικαιολογούσε παρέκκλιση από την ανάγκη επιβολής αποτρεπτικών ποινών, σε υποθέσεις αδικημάτων, όπως στην παρούσα, εναντίον περιουσίας και τούτο με στόχο την προστασία της περιουσίας των πολιτών. Θα πρέπει να λεχθεί ότι οι προσωπικές, οικογενειακές και οικονομικές περιστάσεις του κατηγορουμένου, όπως αυτές έχουν εκτεθεί αναλυτικά πιο πάνω, είναι ελαφρυντικοί παράγοντες που μαζί με άλλες παραμέτρους λαμβάνονται υπόψη από το Δικαστήριο. Την ίδια στιγμή πρέπει να σημειωθεί ότι στις περιπτώσεις, όπως στην παρούσα υπόθεση, όπου διαπράττονται σοβαρά αδικήματα για τα οποία πρέπει να επιβάλλονται αποτρεπτικές ποινές, οι προσωπικές περιστάσεις του κατηγορουμένου είναι ήσσονος σημασίας έτσι ώστε, όπως προηγουμένως έχει λεχθεί, με την εξατομίκευση της ποινής να μην υπονομεύεται ή να καταστρέφεται ο αποτρεπτικός χαρακτήρας της ποινής (Xiaojin και άλλος v. Δημοκρατίας
(2006)2 Α.Α.Δ. 104, Ιωάννου άλλως Μουσικός v. Αστυνομίας
(1992)2 Α.Α.Δ. 286, Κλεοβούλου v. Αστυνομίας
(1998)2 Α.Α.Δ. 57, Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v. Ζαννέτου
(2001)2 Α.Α.Δ. 438 και Μιχαήλ. Ψύλλος v. Αστυνομίας
(1991)2 Α.Α.Δ. 430). Θα εξετάσω τώρα τη θέση του συνηγόρου υπεράσπισης ότι η παρούσα υπόθεση θα έπρεπε να είχε ληφθεί υπόψη στην ποινική υπόθεση 7037/
- Όπως ο εν λόγω συνήγορος εξήγησε, η υπόθεση εκείνη αφορούσε 4 κατηγορίες διάρρηξης, 4 κατηγορίες κλοπής και μία κατηγορία παράνομης κατοχής περιουσίας σε χρονική περίοδο από 01.08.16 μέχρι 06.11.
- Ο συνήγορος του κατηγορουμένου στην υπόθεσης εκείνη που τυγχάνει να ήταν ο κύριος Σιαηλής ζήτησε όπως ληφθούν υπόψη όλες οι υποθέσεις που εκκρεμούσαν εναντίον του πελάτη του. Ο κατηγορούμενος παραδέχτηκε ενοχή στην ποινική υπόθεση 7037/16 στις 24.11.16 και στην επιμέτρηση της ποινής λήφθηκαν υπόψη οι ποινικές υποθέσεις 4665/16 και 2216/
- Στις 13.03.17 του επιβλήθηκαν άμεσες συντρέχουσες ποινές φυλάκισης με μεγαλύτερη αυτή των 18 μηνών, για τις οποίες αποφυλακίζεται σε 5,5 μήνες περίπου. Ο εκπρόσωπος της κατηγορούσας αρχής δεν διαφώνησε με την πιο πάνω θέση του συνηγόρου υπεράσπισης και στη συνέχεια συμφώνησε με τα προαναφερόμενα γεγονότα που ο εν λόγω συνήγορος περιέγραψε, προσθέτοντας ακόμη ότι η κατηγορούσα αρχή εισηγήθηκε στον τότε δικηγόρο του κατηγορουμένου στην παρούσα υπόθεση που δεν ήταν ο κύριος Σιαηλής, όπως η υπόθεση αυτή τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου για να ληφθεί και αυτή υπόψη στην ποινική υπόθεση 7037/16 κατά την επιμέτρηση της ποινής, πλην όμως ο τότε δικηγόρος αδιαφόρησε. Η εξουσία του Δικαστηρίου να λαμβάνει υπόψη του αδικήματα άλλων ποινικών υποθέσεων κατά την επιμέτρηση και επιβολή ποινής σε μια άλλη ποινική υπόθεση πηγάζει μέσα από τις διατάξεις του άρθρου 81 του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου (Κεφ.155) αλλά και από σχετική νομολογία (Ηρακλέους v. Αστυνομίας
(2008)2 Α.Α.Δ. 150). Το σκεπτικό αυτό κατ' αρχήν εφαρμόζεται σε ιδίας ή παρόμοιας φύσεως αδικήματα. Έχοντας όμως παράλληλα υπόψη την υπόθεση Παραρέ v. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση Αρ. 46/2013, ημερ. 20.03.12, η εφαρμογή του πιο πάνω σκεπτικού επεκτείνεται και σε υποθέσεις διαφορετικών αδικημάτων. Στρεφόμενος στην παρούσα υπόθεση παρατηρώ ότι το κατηγορητήριο περιλαμβάνει αδικήματα ιδίας φύσεως με αυτά στην ποινική υπόθεση 7037/16, ήτοι διαρρήξεις και κλοπές. Η αξιόποινη συμπεριφορά του κατηγορουμένου στην παρούσα υπόθεση που βασικά περιλαμβάνει ακόμη τρεις διαρρήξεις και αντίστοιχες κλοπές αφορά περίοδο από 15.08.16 μέχρι 11.09.16, η οποία ουσιαστικά καλύπτεται από την περίοδο εγκληματικής δραστηριότητας του κατηγορουμένου στην ποινική υπόθεση 7037/
- Η παρούσα υπόθεση καταχωρήθηκε στις 19.09.16 και τέθηκε αυθημερόν ενώπιον του Δικαστηρίου. Στην υπόθεση Βέλιου v. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση Αρ. 99/12, ημερ. 22.01.13 λέχθηκαν τα εξής: "Όπως προκύπτει από τη σχετική νομολογία, εκεί όπου μια υπόθεση θα μπορούσε να είχε ληφθεί υπόψη και δεν λήφθηκε, αυτό δυνατό να αποτελέσει λόγο για μείωση της ποινής που επιβλήθηκε κατά τη μεταγενέστερη εκδίκαση του αδικήματος." Το σκεπτικό είναι ότι ένας κατηγορούμενος θα πρέπει να τυγχάνει του ευεργετήματος να τιμωρείται μια και μόνο φορά για όλη την εγκληματική του συμπεριφορά την οποία παραδέχεται και ζητεί είτε ο ίδιος, είτε μέσω της κατηγορούσας αρχής, να ληφθεί υπόψη κατά την επιμέτρηση της ποινής. Ανατρέχοντας στα πρακτικά του Δικαστηρίου στην παρούσα υπόθεση παρατηρώ ότι στις 02.11.16 ο κατηγορούμενος, εκπροσωπούμενος από δικηγόρο τότε άλλο από τον κύριο Σιαηλή, απάντησε μη παραδοχή σε όλες τις κατηγορίες που αντιμετωπίζει με αποτέλεσμα η υπόθεση να οριστεί για ακρόαση στις 18.05.
- Ακολούθως και συγκεκριμένα στις 24.11.16 ο κατηγορούμενος απάντησε παραδοχή στην ποινική υπόθεση 7037/16 και παράλληλα ζήτησε μέσω του κυρίου Σιαηλή που νομικά τον εκπροσωπούσε στην υπόθεση εκείνη να τεθούν όλες οι υποθέσεις που εκκρεμούσαν εναντίον του για να ληφθούν υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής που θα επιβαλλόταν στην ποινική υπόθεση 7037/
- Ανάμεσα στις εκκρεμούσες υποθέσεις ήταν και η παρούσα για την οποία τρεις εβδομάδες προηγουμένως ο κατηγορούμενος είχε δηλώσει 'μη παραδοχή' σε όλες τις κατηγορίες. Η εξέλιξη αυτή καταδεικνύει την πρόθεση του κατηγορουμένου να αλλάξει απάντηση από 'μη παραδοχή' σε 'παραδοχή' σε όλες τις κατηγορίες της παρούσας υπόθεσης. Υπό το φως της νέας κατάστασης που δημιουργήθηκε η κατηγορούσα αρχή ζήτησε από τον τότε δικηγόρο του κατηγορουμένου να προβεί στις δέουσες ενέργειες, πλην όμως αυτός αδιαφόρησε και κατ' επέκταση αδράνησε με αποτέλεσμα να επιβληθεί ποινή στην ποινική υπόθεση 7037/16 χωρίς να ληφθεί υπόψη η παρούσα υπόθεση. Στην πορεία το χειρισμό της υπόθεσης αυτής ανέλαβε ο κύριος Σιαηλής εις αντικατάσταση του άλλου δικηγόρου και όταν στις 05.07.17 ο κατηγορούμενος προέβηκε σε αλλαγή απάντησης από 'μη παραδοχή' σε 'παραδοχή' σε όλες τις κατηγορίες, ο κατηγορούμενος ήδη βρισκόταν στη φυλακή συνεπεία έκτισης της ποινής που του επιβλήθηκε στην ποινική υπόθεση 7037/
- Αυτό που προκύπτει από τα πιο πάνω είναι ότι παρά την πιο πάνω πρόθεση του κατηγορουμένου να ληφθεί υπόψη η παρούσα ποινική υπόθεση στην επιμέτρηση της ποινής στην ποινική υπόθεση 7037/16 που αμφότερες περιλάμβαναν ιδίας φύσεως αδικήματα που διαπράχτηκαν από τον κατηγορούμενο ουσιαστικά την ίδια περίοδο και παρόλο ότι η κατηγορούσα αρχή συναινούσε σε κάτι τέτοιο, εντούτοις αυτό δεν έγινε κατορθωτό λόγω, όπως λέχθηκε, αδιαφορίας του τότε δικηγόρου του κατηγορουμένου στην παρούσα υπόθεση. Θεωρώ ότι η προσωπική αδράνεια του τότε δικηγόρου του κατηγορουμένου στην παρούσα ποινική υπόθεση στο να μεριμνήσει να ληφθεί υπόψη η υπόθεση αυτή στην επιμέτρηση της ποινής στην ποινική υπόθεση 7037/16 δεν θα πρέπει να επενεργήσει εις βάρος του ιδίου του κατηγορουμένου ή να σταθεί εμπόδιο στο να επενεργήσει υπέρ του. Επομένως το εν λόγω γεγονός θα πρέπει να προσμετρήσει ουσιωδώς υπέρ του κατηγορουμένου, ως υποδεικνύει και η προαναφερόμενη νομολογία, στην όλη ποινική μεταχείριση του υπό το φως της προαναφερόμενης έτερης και προεξάρχουσας αρχής ότι ένας κατηγορούμενος θα πρέπει να τυγχάνει του ευεργετήματος να τιμωρείται μια και μόνο φορά για όλη την εγκληματική του συμπεριφορά την οποία παραδέχεται και ζητεί είτε ο ίδιος, είτε μέσω της κατηγορούσας αρχής, να ληφθεί υπόψη κατά την επιμέτρηση της ποινής, εξυπηρετώντας έτσι τον σκοπό της αρχής αυτής. Χωρίς να μπορεί να λεχθεί μετά βεβαιότητα και επ' ακριβώς ποιές θα ήταν ο ποινές στην προηγούμενη υπόθεση αν λαμβανόταν υπόψη η υπόθεση αυτή, το Δικαστήριο εκτιμά τον παράγοντα αυτό προς όφελος του κατηγορουμένου στο βαθμό που μπορεί. Καθοδηγούμενος από τη σχετική επί του θέματος νομολογία και συνεκτιμώντας και σταθμίζοντας όλα όσα εκτίθενται πιο πάνω περιλαμβανομένου των δεδομένων που αφορούν την παρούσα υπόθεση και ιδιαίτερα τα γεγονότα που περιβάλουν τη διάπραξη αλλά και τη φύση και τη σοβαρότητα των αδικημάτων και με δεδομένο το στοιχείο της αποτροπής, χωρίς παράλληλα να παραγνωρίζονται οι προαναφερόμενοι ελαφρυντικοί παράγοντες, κρίνω ότι η μόνη αρμόζουσα, υπό τις περιστάσεις, ποινή που θα πρέπει να επιβληθεί στον κατηγορούμενο είναι αυτή της ποινής φυλάκισης. Ειδικότερα, η σοβαρότητα των αδικημάτων όπως αυτή πηγάζει μέσα από τα γεγονότα της υπόθεσης αυτής και τις συνθήκες διάπραξης των αδικημάτων σε συνδυασμό με την ανάγκη επιβολής αποτρεπτικών ποινών, καθιστά αναπόφευκτη την επιβολή στον κατηγορούμενο ποινή στερητικής της ελευθερίας του. Πρέπει να λεχθεί ότι παρόλο που όλοι οι πιο πάνω ελαφρυντικοί παράγοντες λαμβάνονται υπόψη για σκοπούς μετριασμού της ποινής, εντούτοις δεν είναι τέτοιας έκτασης που να υπερφαλαγγίζουν την ανάγκη για αποτελεσματική εφαρμογή του νόμου, λόγω της σοβαρότητας και συχνότητας διάπραξης των αδικημάτων όπως την έχω περιγράψει πιο πάνω και των περιστατικών της υπόθεσης αυτής, για αποφυγή επιβολής της αρμόζουσας ποινής. Μπορούν να επηρεάσουν το ύψος αλλά όχι όμως και το είδος της ποινής. Καταληκτικά επιβάλλεται στον κατηγορούμενο οι εξής ποινές: 1η κατηγορία - ποινή φυλάκισης 6 μηνών 2η κατηγορία - ποινή φυλάκισης 4 μηνών 3η κατηγορία - ποινή φυλάκισης 3 μηνών 4η κατηγορία - ποινή φυλάκισης 6 μηνών 5η κατηγορία - ποινή φυλάκισης 4 μηνών 6η κατηγορία - ποινή φυλάκισης 6 μηνών 7η κατηγορία - ποινή φυλάκισης 4 μηνών Οι ποινές φυλάκισης που επιβλήθηκαν στον κατηγορούμενο συντρέχουν. Ενόψει της πιο πάνω κατάληξης μου θα εξετάσω τώρα εάν οι ποινές που επιβλήθηκαν στον κατηγορούμενο στην παρούσα υπόθεση θα πρέπει να οδηγήσουν στην άμεση φυλάκιση του ή δύναται να ανασταλούν δυνάμει των διατάξεων του Περί της Υφ' Όρον Αναστολής της Εκτελέσεως Ποινής Φυλακίσεως εις Ωρισμένας Περιπτώσεις Νόμου του 1972, Ν.95/
- Εξάλλου αυτό ήταν και αίτημα του συνηγόρου υπεράσπισης. Με το Νόμο 186(Ι)/2003, ο οποίος τροποποίησε την πιο πάνω νομοθεσία, η διακριτική ευχέρεια αναστολής μιας ποινής φυλάκισης έχει πλέον διευρυνθεί, καθώς όπως προνοείται μέσα από το άρθρο 3
(2)το Δικαστήριο διατάσσει την αναστολή εκτέλεσης της ποινής φυλάκισης αν αυτό δικαιολογείται από το σύνολο των περιστάσεων της υπόθεσης και τα προσωπικά περιστατικά του κατηγορουμένου (βλέπε επίσης Στεφάνου v. Αστυνομίας
(2009)Ποινική Έφεση 231/2008, ημερομηνίας 23.03.09). Στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας v. Τζιαουχάρη
(2005)2 Α.Α.Δ. 161 τέθηκαν τα κριτήρια για την άσκηση της διακριτικής αυτής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Το ακόλουθο απόσπασμα από την απόφαση στην υπόθεση αυτή είναι χαρακτηριστικό και ομιλεί από μόνο του: "Με βάση τα κριτήρια που ίσχυαν πριν τον περιορισμό της εξουσίας του δικαστηρίου όπως είχε επιβληθεί με το Ν.41(Ι)/97(που τώρα έχει καταργηθεί), τα κριτήρια που μπορούσε να λάβει υπόψη το δικαστήριο κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας να εκδώσει ή όχι τέτοιο διάταγμα ήσαν τα ακόλουθα: (α) η σοβαρότητα του αδικήματος και τα κίνητρα διάπραξης του (β) το ποινικό μητρώο του κατηγορουμένου δηλαδή αν είναι τέτοιο που υπάρχει η ανάγκη αποτροπής και (γ) η διαγωγή του κατηγορουμένου μετά τη διάπραξη του αδικήματος συμπεριλαμβανομένης και της μεταμέλειας. Ένας κατηγορούμενος με λευκό ποινικό μητρώο έχει καλύτερη απαίτηση για αναστολή (βλ. Sentencing in Cyprus του κ. Γ. Μ. Πική, σελ. 11-13, Γενικός Εισαγγελέας ν. Σατανά κ.α.
(1996)2 Α.Α.Δ. 257 και Γενικός Εισαγγελέας ν. Λ. Φανιέρου
(1996)2 Α.Α.Δ. 303)." Κατόπιν προσεκτικής μελέτης των περιστάσεων της υπόθεσης καθώς και των προσωπικών συνθηκών του κατηγορουμένου, κρίνω ότι δεν συντρέχει οποιοσδήποτε λόγος ή παράγοντας που να δικαιολογεί την έκδοση διαταγής για αναστολή των ποινών φυλάκισης που έχουν επιβληθεί. Η ανάγκη προστασίας του κοινωνικού συνόλου, όπως αυτή αναδύεται από το βαθμό και έκταση της ποικιλόμορφης παράνομης δράσης του κατηγορουμένου μέσα από τη διάπραξη αδικημάτων που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της εγκληματικότητας, επιτάσσει την επιβολή άμεσης ποινής φυλάκισης χωρίς έτσι να παρέχεται περιθώριο στο Δικαστήριο για κάτι διαφορετικό. Ωστόσο όλοι οι ελαφρυντικοί παράγοντες λήφθηκαν υπόψη για τη δραστική μείωση των ποινών που του επιβλήθηκαν (βλέπε άρθρο 3
(2)του Περί της Υφ' Όρον Αναστολής της Εκτελέσεως Ποινής Φυλακίσεως εις Ωρισμένας Περιπτώσεις Νόμου του 1972, Ν.95/72, Στεφάνου v. Αστυνομίας
(2009)Ποινική Έφεση 231/2008, ημερομηνίας 23.03.09, Γενικός Εισαγγελέας v. Τζιαουχάρη
(2005)2 Α.Α.Δ. 161 και Λεωνίδου ν. Αστυνομίας
(2004)2 Α.Α.Δ. 663). Έπεται ότι το αίτημα του συνηγόρου υπεράσπισης απορρίπτεται. Θα προχωρήσω στη συνέχεια να εξετάσω κατά πόσο οι πιο πάνω ποινές φυλάκισης θα συντρέχουν ή θα είναι διαδοχικές των ποινών που επιβλήθηκαν στον κατηγορούμενο στην ποινική υπόθεση 7037/16, με γνώμονα ότι η παρούσα ποινική υπόθεση θα μπορούσε να είχε ληφθεί υπόψη στην προαναφερόμενη ποινική υπόθεση στις 13.03.17 όταν επιβλήθηκαν ποινές στον κατηγορούμενο. Η δυνατότητα επιβολής διαδοχικής ποινής, η οποία είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τις αρχές της συνολικότητας (the totality principle) και αναλογικότητας, εδράζεται στο άρθρο 117
(2)του Κεφ.155 όπου τονίζεται ότι "Ποινή φυλάκισης που επιβλήθηκε σε πρόσωπο που ήδη καταδικάστηκε σε φυλάκιση, αρχίζει να εκτίεται μετά τη λήξη της προηγούμενης ποινής, εκτός αν το Δικαστήριο διατάξει διαφορετικά." Στην υπόθεση Τραλαλάς v. Αστυνομίας
(2004)2 Α.Α.Δ. 323 μνημονεύεται η υπόθεση Μιχαήλ ν. Δημοκρατίας
(2003)2 Α.Α.Δ. 123 στην οποία εξετάστηκε το θέμα της επιβολής διαδοχικών ποινών με αναφορά σε αγγλική νομολογία που παρέχει και τις κατευθυντήριες γραμμές. Η βασική αρχή είναι ότι δεν πρέπει να επιβάλλονται διαδοχικές ποινές σε αδικήματα που είναι όμοια ή σχετίζονται μεταξύ τους ως μέρος μίας ενιαίας ενέργειας που ουσιαστικά συνιστούν μια ενιαία συμπεριφορά αφού αυτό θα οδηγούσε σε υπερβολή και ουσιαστικά την επιβολή μεγαλύτερης ποινής σε μικρότερης σοβαρότητας κατηγορίες (Παναγιώτης Γ. Δημητρίου (Μιχαήλ) v. Αστυνομίας
(2007)2 Α.Α.Δ. 21 και Αχιλλέως ν. Αστυνομίας
(1989)2 Α.Α.Δ. 331). Παράλληλη αρχή είναι ότι το σύνολο των διαδοχικών ποινών που ενδεχομένως να επιβληθούν πρέπει να έχει αναλογία προς τη σοβαρότητα των επί μέρους κατηγοριών. Η συνολική ποινή που επιβάλλεται σ' ένα κατηγορούμενο πρέπει να είναι ανάλογη προς τα αδικήματα που διέπραξε υπό το φως της αρχής ότι ο παραβάτης θα πρέπει να τιμωρείται μία φορά για την εγκληματική του δραστηριότητα που μπορεί να αντικριστεί ως μία ενιαία αξιόποινη συμπεριφορά στα πλαίσια συνολικής αντιμετώπισης της ποινικής ευθύνης του (Χριστοφόρου v. Αστυνομίας Ποινική Έφεση Αρ. 80/2013 ημερ. 23.09.13). Το Δικαστήριο πρέπει να δει στην υπόθεση από απόσταση και να αναρωτηθεί κατά πόσο η συνολική ποινή είναι αρμόζουσα προς τα δεδομένα της. Το Δικαστήριο καλείται να προβληματιστεί αν η ποινή που επιβλήθηκε στον κατηγορούμενο μέσα από την ποινική υπόθεση 7037/16 θα ήταν ουσιωδώς μεγαλύτερη αν λαμβανόταν υπόψη και η παρούσα ποινική υπόθεση. Στην υπόθεση Χριστοφόρου v. Αστυνομίας
(2004)2 Α.Α.Δ. 443 λέχθηκαν τα πιο κάτω σε σχέση με τον τρόπο προσέγγισης ζητήματος διαδοχικής ποινής: "Η αρχή της συνολικότητας της ποινής ισχύει βεβαίως στην Κύπρο όπως ισχύει και στην Αγγλία. Επεκτείνεται πέραν της περίπτωσης διαδοχικών ποινών που επιβάλλονται από το ίδιο δικαστήριο την ίδια ώρα στην ίδια ή σε διαφορετικές υποθέσεις και καλύπτει περιπτώσεις όπως η προκειμένη στην οποία οι ποινές επιβάλλονται από διαφορετικό δικαστήριο σε διαφορετικό χρόνο και σε διαφορετικές υποθέσεις. Ακόμα, δεν περιορίζεται σε αδικήματα που είναι όμοια ή σχετίζονται μεταξύ τους ως μέρος μίας ενιαίας ενέργειας, ως προς τα οποία ο γενικός κανόνας είναι ότι δεν πρέπει να επιβάλλονται διαδοχικές ποινές (ίδε και Αχιλλέως ν. Αστυνομίας
(1989)1 ΑΑΔ 331). Επίκεντρο της είναι ο τιμωρούμενος και προοπτική της η αποφυγή υπέρμετρης ή δυσανάλογης ποινής ως προς τη συνολική ποινική ευθύνη του. Και υπόβαθρο της είναι οι ευρύτεροι παράμετροι που διέπουν την αναλογικότητα της τιμωρίας προς το έγκλημα και που έχουν έρεισμα στις θεμελιακές αρχές του δικαίου και αναγνώριση στο Σύνταγμα και στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, υπό το φως των οποίων και θα πρέπει να εφαρμόζεται το άρθρο 117
(2)και να ασκείται η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ως προς το ύψος της επιβληθησομένης ποινής. Εφόσον πρόκειται για στέρηση της ελευθερίας του ατόμου για σκοπούς τιμωρίας, η ποινική ευθύνη του τιμωρούμενου πρέπει να αντικρίζεται διαχρονικά σαν σύνολο σε κάθε δεδομένη περίπτωση φυλάκισής του. Ειδικά στην περίπτωση όπως η προκειμένη, στην οποία επιβάλλεται ποινή ενώ ο τιμωρούμενος εκτίει άλλη ποινή, αποτελούν καλό κανόνα τα λεχθέντα από το Richards, J., στην υπόθεση R v. Watts [2000] 1 Cr. App. R. (S.) 460, στην οποία μας ανέφερε ο κ. Πικής: "If the offence had fallen to be dealt with at the same time would the same total sentence have resulted. If not, then the total produced by making the sentences consecutive may be disproportionate and excessive." Ο κανόνας αυτός αντιστοιχεί προς το γενικό κανόνα που το δικαστήριο, όταν εξετάζει το ενδεχόμενο επιβολής συντρεχουσών ή διαδοχικών ποινών, εφαρμόζει ως απόρροια της αρχής της συνολικότητας της ποινής. Όπως το έθεσε ο Lawton, L.J., στην υπόθεση R. v. Barton, October 6, 1972 (αναφερόμενη στο Encyclopaedia of Current Sentencing Practice, section A5-3A) (στην οποία επίσης μας ανέφερε ο κ. Πικής) υποδεικνύοντας το καθήκον του δικαστηρίου: "It must look at the totality of the criminal behaviour and ask itself what is the appropriate sentence for all the offences." Και πάλι δε ο Lawton, L.J., στην υπόθεση R. v. Holderness, July 15, 1974 (αναφερόμενος στην ως άνω Encyclopaedia, section Α5-3Β): "... the step which this Court on numerous occasions has said should be taken, namely of standing back and looking at the overall effect of the sentences which had been passed." Στην προκειμένη περίπτωση το Δικαστήριο δεν παραγνωρίζει ότι τα αδικήματα της υπόθεσης αυτής είναι σοβαρά και βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της εγκληματικότητας. Ωστόσο πρόκειται για αδικήματα ιδίας φύσεως με αυτά που διαπράχτηκαν στην ποινική υπόθεση 7037/16 και από τα αδιαμφισβήτητα γεγονότα που τέθηκαν ενώπιον μου καθίσταται αντιληπτό ότι αποτελούν μέρος μιας ενιαίας αξιόποινης συμπεριφοράς του κατηγορουμένου. Έχοντας εκτιμήσει τα δεδομένα της παρούσας υπόθεσης θεωρώ πως αν αυτή παρουσιαζόταν στις 13.03.17 ενώπιον του δικαστηρίου και λαμβανόταν υπόψη στην ποινική υπόθεση 7037/16 η ποινή που το Δικαστήριο θα επέβαλλε στον κατηγορούμενο, με δεδομένο το μέτρο των 18 μηνών που έκρινε ως ορθό, δεν θα ήταν αισθητά διαφορετική από εκείνη που του επιβλήθηκε. Κατά συνέπεια τυχόν άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου έτσι ώστε οι ποινές στην παρούσα υπόθεση να είναι διαδοχικές των ποινών που επιβλήθηκαν στον κατηγορούμενο από το δικαστήριο στην ποινική υπόθεση 7037/16 θα συνιστούσε υπέρμετρη και/ή δυσανάλογη ποινή ως προς τη συνολική ποινική ευθύνη του κατηγορουμένου. Υπό το φως των πιο πάνω η έκτιση των συντρεχουσών άμεσων ποινών φυλάκισης που επιβλήθηκαν στον κατηγορούμενο στην παρούσα ποινική υπόθεση δεν θα είναι διαδοχική της έκτισης των ποινών φυλάκισης που του επιβλήθηκαν στην ποινική υπόθεση 7037/16. Νοείται ότι στην έκτιση των ποινών που επιβλήθηκαν στην παρούσα ποινική υπόθεση λαμβάνεται υπόψη η περίοδος που ο κατηγορούμενος τελούσε υπό κράτηση για την ποινική υπόθεση αυτή, ήτοι από τις 17.08.17. Η κλοπιμαία περιουσία που ανευρέθηκε αναφορικά με τις τρεις περιπτώσεις στην παρούσα υπόθεση να επιστραφεί στους νόμιμους δικαιούχους της. Τα δε αντικείμενα ένα σκαρπέλο χρώματος μπλε, ένα κατσαβίδι με σταυρωτή μύτη χρώματος κίτρινο με μαύρο, ένα κατσαβίδι με ίσια μύτη μάρκας STANLEY χρώματος μαύρο με κίτρινο, ένα κατσαβίδι με ίσια μύτη μάρκας BRENNESTUHI χρώματος γκρίζο με κίτρινο, ένας απογυμνωτής καλωδίων χρώματος μαύρου, ένας κόπτης χρώματος κόκκινου με μαύρο, ένα ζεύγος γαντιών μάρκας DELTA PLUSS χρώματος πορτοκαλί με μαύρο, ένα μικρό φανάρι χρώματος μαύρου με κίτρινο, ένα μικρό φανάρι χρώματος κόκκινου, ένα ζεύγος γάντια μάρκας LABOUR CUFRA χρώματος γκρίζου, ένα κατσαβίδι με ίσια μύτη χρώματος κίτρινο με μαύρο, μάρκας TASSIST, ένα κατσαβίδι με ίσια μύτη χρώματος μαύρο με κόκκινο μάρκας CHROME VANADIUM και ένας ψηφιακός δίσκος μάρκας VERBATIM που κατονομάζονται ως τεκμήρια υπ' αριθμό 8-20 στην συνοπτική έκθεση της αστυνομίας με κυανούν 27 της παρούσας υπόθεσης να κατασχεθούν και να καταστραφούν. (Υπ.) ................................. Γ. Κ. Βλάμης, Ε.Δ Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Criminal/Sentence (Αναφορά: Ποινικό/Διάρρηξη κατοικίας-Κλοπή-Κατοχή διαρρηκτικών εργαλείων /Ποινή) cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο