Δημοκρατία ν. MARIAN DIACONU, Αρ. Υπόθεσης: 4162/17, 3/11/2017

Δημοκρατία ν. MARIAN DIACONU, Αρ. Υπόθεσης: 4162/17, 3/11/2017 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:KDPAF:2017:11 ΣΤΟ MONIMO ΚΑΚΟΥΡΓΙΟΔΙΚΕΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ρ. Λιμνατίτου, Π.Ε.Δ. Μ. Δρουσιώτη, Α.Ε.Δ. Π. Μιχαηλίδη, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 4162/17 Δημοκρατία v. MARIAN DIACONU, από Ρουμανία Κατηγορουμένου ----------------- Ημερομηνία: 03 Νοεμβρίου, 2017 Εμφανίσεις: Για τη Δημοκρατία: κα Ξ. Ξενοφώντος Καραμανή Για τον κατηγορούμενο: κα Β. Χαραλάμπους Κατηγορούμενος παρών ΠΟΙΝΗ Ο κατηγορούμενος έχει βρεθεί ένοχος μετά από δική του παραδοχή σε αδίκημα που στηρίζεται στο άρθρο 228(α) του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154, ότι δηλαδή στις 12 Iουλίου 2017 στο Μούτταλο της επαρχίας Πάφου, με σκοπό παραμόρφωσης, πρόκλησης αναπηρίας ή βαριάς σωματικής βλάβης στον παραπονούμενο Marian Virgica Vacaru από τη Ρουμανία, τον κτύπησε με μπαστούνι του γκολφ και του προκάλεσε βαριά σωματική βλάβη. Σύμφωνα με τα γεγονότα όπως έχουν εκτεθεί μέσα από γραπτό κείμενο από την κατηγορούσα αρχή, στις 12.07.2017 και η ώρα 01:07 ο κατηγορούμενος τηλεφώνησε στο ΚΕΜ Πάφου και ανέφερε ότι χρειάζεται ασθενοφόρο στην οικία του. Ο αστυφύλακας 1299, Σοφοκλής Γιούπης, που έλαβε το τηλεφώνημα, κάλεσε αμέσως ασθενοφόρο ενώ παράλληλα ενημέρωσε σχετικά και το ΤΑΕ Πάφου. Στη σκηνή έσπευσαν οι αστυφύλακες 2827 Χαράλαμπος Ιακώβου και 4415 Βασίλης Βασιλείου, όπου εντόπισαν τον κατηγορούμενο ο οποίος τους ανέφερε, ότι μετά από λογομαχία που είχε με τον συγκάτοικο του, δηλαδή τον παραπονούμενο, τον τραυμάτισε με αντικείμενο το οποίο τους υπέδειξε και ήταν ένα κομμάτι μεταλλικού μπαστουνιού του γκολφ. Ο παραπονούμενος μεταφέρθηκε με ασθενοφόρο στο Τμήμα Πρώτων Βοηθειών του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου και αφού εξετάστηκε από τον ιατρό Μάριο Θεοδώρου διαπιστώθηκε ότι έφερε διατιτρένων τραύμα αριστερού άνω πλάγιου ημιθωρακίου και αιμοπνευμοθώρακα και εισήχθηκε εσπευσμένα στο χειρουργείο όπου υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση από τον Δρ. Α. Χριστοδούλου. Η κατάσταση της υγείας του κρίθηκε πολύ σοβαρή και μετά την εγχείριση εισήχθηκε στη μονάδα εντατικής θεραπείας. Το τραύμα ήταν πολύ σοβαρό και τέθηκε σε κίνδυνο η ίδια η ζωή του θύματος. Με την εισαγωγή του στην εντατική μονάδα το πρώτο διάστημα ο παραπονούμενος βρισκόταν σε καταστολή χωρίς να επικοινωνεί με το περιβάλλον. Κατά την εξέταση του παραπονούμενου από την ιατροδικαστή Ελένη Αντωνίου διαπιστώθηκε ότι έφερε τα ακόλουθα τραύματα: (α) Στο αριστερό πλάγιο άνω θώρακα έφερε θλαστικό συραμμένο τραύμα, με 3 ράμματα 3 εκ. (β) Έφερε θωρακοτομή 26 εκ. με 23 μεταλλικά ράμματα. Στην περιοχή του τραύματος και γύρωθεν αυτής, έφερε εκτεταμένες εκχυμώσεις. Κάτωθεν των εκχυμώσεων, έφερε εκχύμωση στενόμακρου σχήματος 12 εκ. μήκος και 2 εκ. φάρδος. Κατά την εξέταση του κατηγορούμενου από την ιατροδικαστή Ελένη Αντωνίου διαπιστώθηκε ότι δεν έφερε κακώσεις. Ο παραπονούμενος κρατήθηκε για νοσηλεία στο Νοσοκομείο Πάφου μέχρι τις 29.07.2017 όπου πήρε εξιτήριο. Η κατάσταση της υγείας του έχει βελτιωθεί και όπως ανέφερε η κα Ξενοφώντος μετά από προφορική επικοινωνία με τον θεράποντα ιατρό του παραπονούμενου την ενημέρωσε ότι λόγω της πρόσφατης εγχείρισης του πιθανόν να μαζεύει υγρό στον πνεύμονα και να έχει αυτή τη δυσλειτουργία τώρα. Στο παρόν στάδιο δεν μπορεί να εργασθεί γιατί κουράζεται πολύ γρήγορα. Γενικά στη ζωή του δεν θα του μείνει κάποιο πρόβλημα. Είναι μέρος των γεγονότων το περιεχόμενο της κατάθεσης του κατηγορούμενου στην οποία αναφέρει ότι με τον παραπονούμενο είναι φίλοι και συγκατοικούσαν στο διαμέρισμα του. Στις 12.07.2017 και η ώρα 01:00 ενώ ο ίδιος κοιμόταν στο καθιστικό ο παραπονούμενος επέστρεψε στο διαμέρισμα τους μεθυσμένος και άνοιξε την τηλεόραση σε υψηλή ένταση της φωνής. Τότε ο ίδιος ξύπνησε και λογομάχησε με τον παραπονούμενο γιατί έκαμνε φασαρία. Ακολούθως ο κατηγορούμενος κτύπησε όπως αναφέρει τον παραπονούμενο με μπαστούνι του γκολφ, το μπαστούνι έσπασε όταν ο παραπονούμενος έβαλε μπροστά τα χέρια του το ένα μέρος του μπαστουνιού έπεσε στο πάτωμα ενώ το άλλο μέρος έμεινε στο χέρι του. Αυτό το κομμάτι που έμεινε στο χέρι του ο κατηγορούμενος το έμπηξε, όπως παραδέχεται, στο πλευρό του παραπονούμενου. Είναι επίσης μέρος των γεγονότων η κατάθεση του παραπονούμενου στην οποία αναφέρει ότι με τον κατηγορούμενο συγκατοικούσαν το τελευταίο διάστημα. Γύρω στα μεσάνυκτα της 11.07.2017 επέστρεψε στο διαμέρισμα μετά από νυκτερινή έξοδο με φίλους του όπου ήπιε γύρω στις τρεις μπύρες. Στο διαμέρισμα βρισκόταν ο κατηγορούμενος ο οποίος ξάπλωνε στο χολ του διαμερίσματος και πρέπει να ξύπνησε όταν μπήκε μέσα και άνοιξε το φως. Πήρε το πακέτο του καπνού του κατηγορούμενου για να τυλίξει τσιγάρο και ο κατηγορούμενος αντέδρασε. Τότε αφού ανέφερε στον κατηγορούμενο ότι δεν θα έχουν οτιδήποτε κοινό στο διαμέρισμα και ο καθένας θα αγοράζει τα δικά του πράγματα ο κατηγορούμενος εξαγριώθηκε και άρχισε να φωνάζει. Στη συνέχεια ο κατηγορούμενος πήρε από τον καναπέ ένα μπαστούνι του γκολφ και άρχισε να τον κτυπά. Έβαλε τα χέρια του μπροστά από το πρόσωπο του για να προστατευθεί από τον κατηγορούμενο και ακολούθως άνοιξε την κύρια είσοδο του διαμερίσματος και βγήκε στην βεράντα για να γλυτώσει. Ο κατηγορούμενος τον ακολούθησε και τον κτύπησε και πάλι με το μπαστούνι του γκολφ και ξαφνικά διαπίστωσε ότι αιμορραγούσε. Υπάρχει επίσης γραπτή κατάθεση αυτόπτη μάρτυρα η οποία περιλαμβάνεται στα γεγονότα και στην οποία αναφέρει ότι είδε τον κατηγορούμενο και τον παραπονούμενο να εξέρχονται του διαμερίσματος, ο παραπονούμενος βαδίζοντας προς τα πίσω και να ακολουθεί ο κατηγορούμενος ο οποίος κρατούσε ένα μπαστούνι του γκολφ με το οποίο κτύπησε τον παραπονούμενο κάτω αριστερά στην κοιλιά με αποτέλεσμα να αιμορραγεί. Στη συνέχεια είδε τον κατηγορούμενο να εισέρχεται στο διαμέρισμα και να εξέρχεται κρατώντας ένα μικρό μαχαίρι. Πλησίασε τον παραπονούμενο κάνοντας κίνηση με το μαχαίρι για να τον κτυπήσει αλλά σταμάτησε. Ο κατηγορούμενος υπέγραψε, όπως ανέφερε η κα Ξενοφώντος, βεβαίωση ότι θα αποζημιώσει τον παραπονούμενο με ποσό €10.000,00 μετά την αποφυλάκιση του και ο παραπονούμενος δήλωσε ότι δεν έχει οποιοδήποτε παράπονο. Ο κατηγορούμενος δεν βαρύνεται με προηγούμενες καταδίκες. Αγορεύοντας για μετριασμό της ποινής η κα Χαραλάμπους, αναφέρθηκε στα γεγονότα με τα οποία, όπως δήλωσε, συμφωνεί και περαιτέρω αναφέρθηκε στους μετριαστικούς παράγοντες για τον κατηγορούμενο. Ο κατηγορούμενος παραδέχεται όπως είπε ότι κτύπησε τον παραπονούμενο και δηλώνει την ειλικρινή του μεταμέλεια. Ο κατηγορούμενος, είναι ηλικίας 56 χρόνων, λευκού ποινικού μητρώου και δεν έχει ενοχλήσει ποτέ στο παρελθόν τις αρχές και δεν έχει προβεί σε οποιαδήποτε παρόμοια πράξη μέχρι σήμερα. Φέρει εκτίμησης από το οικείο και οικογενειακό του περιβάλλον και προέρχεται από καλή οικογένεια. Είναι διαζευγμένος και από τον γάμο του αναγνώρισε και μεγάλωσε τα δύο παιδιά της γυναίκας του ως να ήταν δικά του παιδιά. Η κα Χαραλάμπους ανέφερε ότι η συμπεριφορά του παραπονούμενου ήταν τέτοια που προκάλεσε την αντίδραση του κατηγορούμενου με αποτέλεσμα ο κατηγορούμενος να οδηγηθεί στην ξαφνική και προσωρινή απώλεια του αυτοελέγχου του και να ενεργήσει με τρόπο αντίθετο με την λογική. Το γεγονός ότι ο παραπονούμενος άναψε το φως και την τηλεόραση ενώ ο κατηγορούμενος κοιμόταν οδήγησαν όπως είπε στην πρόκληση και στην αντίδραση του κατηγορούμενου. Ένας άλλος παράγοντας που θα πρέπει να ληφθεί υπόψη ως μετριαστικός είναι, όπως εισηγήθηκε η κα Χαραλάμπους, και το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος δεν έκανε καμιά προσπάθεια να αποκρύψει το αδίκημα και δεν είχε οποιαδήποτε σκέψη να το αποκρύψει ή να αρνηθεί οτιδήποτε. Αντίθετα ήταν ο κατηγορούμενος που τηλεφώνησε στην αστυνομία αναφέροντας τι είχε συμβεί ζητώντας άμεση βοήθεια και την αποστολή ασθενοφόρου. Ο κατηγορούμενος συνεργάστηκε με την αστυνομία άμεσα και σε ότι του ζητήθηκε χωρίς οποιαδήποτε αντίδραση. Δήλωσε την άμεση παραδοχή και μεταμέλεια του και αυτό ήταν ένα μεμονωμένο περιστατικό γεγονός που δείχνει ότι ο κατηγορούμενος δεν είναι ένας στυγνός εγκληματίας. Η άμεση παραδοχή του κατηγορούμενου αποτελεί, όπως ανέφερε η κα Χαραλάμπους, μετριαστικό παράγοντα τον οποίον το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη για σκοπούς μετριασμού της ποινής ακόμη και στην περίπτωση που ο δράστης πιαστεί επ΄ αυτοφόρω και τόνισε την έλλειψη προσχεδιασμού εκ μέρους του κατηγορούμενου. Η κα Χαραλάμπους δεν αμφισβήτησε την σοβαρότητα των τραυμάτων του παραπονούμενου. Χωρίς να παραγνωρίζει την σοβαρότητα των τραυμάτων τόνισε ότι η καταστολή του δεν κράτησε πέραν της μίας ημέρας αφού την επόμενη ημέρα, δηλαδή στις 13.07.2017, ο παραπονούμενος ήταν σε θέση να δώσει κατάθεση με καθαρή διαύγεια για το τι είχε συμβεί και με πλήρη λεπτομέρεια. Ο παραπονούμενος κρατήθηκε, στο Νοσοκομείο Πάφου μόνο για 17 μέρες όπως είπε και επιπλέον το τραύμα που υπέστη δεν θα του επιφέρει οποιαδήποτε ζημιά στην μετέπειτα ζωή του και θα είναι σε θέση να εργάζεται και να έχει μία φυσιολογική ζωή. Ήταν η εισήγηση της κ. Χαραλάμπους ότι ο παράγοντας της μη ύπαρξης επιπτώσεων στο θύμα έχει αναγνωριστεί, ως μετριαστικός παράγοντας, και παρόλο που η συμπεριφορά του κατηγορούμενου υπήρξε εγκληματική εντούτοις δεν υπάρχουν επιπτώσεις στον παραπονούμενο. Οι σχέσεις του κατηγορούμενου με τον παραπονούμενο έχουν ομαλοποιηθεί, απέκτησαν και πάλι φιλικές σχέσεις και ο κατηγορούμενος δήλωσε την πρόθεση του να αποζημιώσει τον παραπονούμενο μετά την αποφυλάκιση του. Ο παραπονούμενος όπως φαίνεται μέσα από το τεκμήριο ΣΤ που κατέθεσε η κα Χαραλάμπους, δεν έχει οποιοδήποτε παράπονο από τον κατηγορούμενο. Αναφέρθηκε επίσης σε προβλήματα υγείας του κατηγορούμενου για τα οποία κατέθεσε το τεκμήριο Δ που είναι ιατρικό πιστοποιητικό από τον ιατρικό λειτουργό του Τμήματος Φυλακών στο οποίο αναφέρεται ότι ο κατηγορούμενος πάσχει από ουρική αρθρίτιδα και αντιμετωπίζει καρδιολογικά προβλήματα για τα οποία λαμβάνει φαρμακευτική αγωγή. Το αδίκημα που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος είναι από τα σοβαρότερα του Ποινικού Κώδικα, αφού, αυτό τιμωρείται με ποινή φυλάκισης διά βίου. Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Souilmi v. Αστυνομίας

(1992)2 Α.Α.Δ. 248, η προβλεπόμενη από τον Νόμο ανώτατη ποινή είναι ενδεικτική της έκτασης της σοβαρότητας ενός αδικήματος και τούτο είναι στοιχείο που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής όπως και το είδος της ποινής που θα επιβληθεί. Το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη του την πρόθεση του νομοθέτη όπως φανερώνεται στις ποινές που προβλέπει ο Νόμος αλλά και τα γεγονότα της συγκεκριμένης υπόθεσης συμπεριλαμβανομένων και των προσωπικών περιστάσεων κάθε κατηγορούμενου. Τα εγκλήματα βίας βρίσκονται δυστυχώς σε έξαρση. Ανάμεσα τους και αδικήματα που αφορούν τραυματισμό και πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης, διαπίστωση που προκύπτει και νομολογιακά και αποτελεί ένα ισχυρό λόγο για να επιβάλλουν τα Δικαστήρια αποτρεπτικές ποινές. Όπως τονίστηκε από το Εφετείο, η βία δεν μπορεί να υποκαθιστά το λόγο και η ισχύ την λογική (βλ. Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Γεωργίου

(2002)2 Α.Α.Δ. 464). Η καταφυγή στη βία είτε ως μέσο επικράτησης είτε ως μέσο εκδίκησης είτε ως μέσο τιμωρίας δεν έχει θέση στη κοινωνία των ανθρώπων. Η εκδήλωση της πρέπει να τιμωρείται με την αυστηρότητα που επιβάλλει η σοβαρότητα του αδικήματος και η ανάγκη για την γενική καταστολή τέτοιας συμπεριφοράς (βλ. Δημοκρατία ν. Τόκκαλλου

(2001)2 Α.Α.Δ. 95). Η κα Χαραλάμπους αναφέρθηκε σε κάθε παράγοντα που θεωρεί ότι είναι ελαφρυντικός και θα πρέπει να ληφθεί υπόψη από το Δικαστήριο προς όφελος του κατηγορούμενου και παρέπεμψε το Δικαστήριο σε σωρεία αποφάσεων ανάλογα με τον κάθε παράγοντα που ανέπτυξε. Απουσιάζει όμως από την αγόρευση της κας Χαραλάμπους ο σχολιασμός της σοβαρότητας του αδικήματος και η αναφορά στην ποινή που ο Νόμος προβλέπει για την παρούσα περίπτωση που είναι όπως αναφέρουμε πιο πάνω η διά βίου ποινή φυλάκισης. Η προβλεπόμενη ποινή θα πρέπει να ληφθεί υπόψη από το Δικαστήριο, και δεν μπορεί τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης να συγκριθούν με κατηγορία πρόκλησης βαριάς σωματικής βλάβης που στηρίζεται στο άρθρο 231 όπου δεν είναι αναγκαίο συστατικό στοιχείο η πρόθεση. Αντίθετα στην κατηγορία που ο κατηγορούμενος έχει κριθεί ένοχος με τη δική του παραδοχή, συστατικό στοιχείο της κατηγορίας είναι η πρόθεση και ο κατηγορούμενος έχει παραδεχθεί ότι τραυμάτισε τον παραπονούμενο με σκοπό πρόκλησης βαριάς σωματικής βλάβης. Σίγουρα στα γεγονότα τα παρούσας υπόθεσης ελλείπει το στοιχείο της οργάνωσης και του σχεδιασμού. Η συμπεριφορά του παραπονούμενου δεν μπορεί, όμως, να θεωρηθεί ως πρόκληση με την έννοια πράξης ικανής να διεγείρει αντιδράσεις βίας. Το γεγονός ότι ο παραπονούμενος εισήλθε στο διαμέρισμα και άναψε το φως και στη συνέχεια άνοιξε την τηλεόραση έστω και σε υψηλή ένταση, μπορεί να αποτελεί ενοχλητική συμπεριφορά και ο παραπονούμενος να αδιαφόρησε και να μην έλαβε υπόψη του το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος κοιμόταν αλλά σίγουρα κατά την κρίση μας δεν μπορεί να ερμηνευθεί ως πρόκληση και να δικαιολογεί τέτοια αντίδραση του κατηγορούμενου. Η έννοια της πρόκλησης περιγράφεται στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Αεροπόρου

(1997)2 Α.Α.Δ. 17, στην οποία γίνεται αναφορά στην υπόθεση Duffy

(1949)1 Αll E.R. 932 όπου στη σελίδα 23 αναφέρονται τα εξής: «Η έννοια της πρόκλησης όπως γνωστή στο δίκαιο περιγράφεται στην κλασσική, καθώς χαρακτηρίστηκε, καθοδήγηση του Devlin J. στην Duffy

(1949)1 Αll E.R. 932, έχει ως εξής "Provocation is some act, or series of acts, done by the (victim) to the accused which would cause in any reasonable person and actually causes in the accused, sudden and temporary loss of self - control, rendering the accused so subject to passion as to make him or her for the moment not master of his mind"». Όπως φαίνεται μέσα από τα γεγονότα ο κατηγορούμενος αντέδρασε αρχικά στη συμπεριφορά του παραπονούμενου κτυπώντας τον με το μπαστούνι του γκολφ αλλά δεν δίστασε όταν αυτό έσπασε να κτυπήσει ξανά τον παραπονούμενο με χειρότερο τρόπο και να μπήξει το μπαστούνι του γκολφ στο πλευρό του παραπονούμενου για ένα ασήμαντο λόγο με αποτέλεσμα να του προκαλέσει τα τραύματα που αναφέρονται πιο πάνω. Δεν παραγνωρίζουμε επίσης και την αναφορά αυτόπτη μάρτυρα που είναι μέρος των γεγονότων ότι ο κατηγορούμενος εισήλθε ξανά στο διαμέρισμα και όταν βγήκε έξω στην βεράντα κρατούσε ένα μαχαίρι. Πλησίασε τον παραπονούμενο κάνοντας κίνηση με το μαχαίρι για να τον κτυπήσει αλλά σταμάτησε. Η συμπεριφορά του κατηγορούμενου, όπως φαίνεται μέσα από τα γεγονότα, καταδεικνύει ότι ο κατηγορούμενος οριοθέτησε το στόχο του και είχε πρόθεση πραγματικά να τραυματίσει τον παραπονούμενο. Λαμβάνουμε υπόψη μας όμως το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος αμέσως μετά ειδοποίησε ασθενοφόρο και ανέφερε στους αστυνομικούς ότι τραυμάτισε τον παραπονούμενο. Μετά τον τραυματισμό του παραπονούμενου η κατάσταση της υγείας του κρίθηκε πολύ σοβαρή και τέθηκε σε κίνδυνο η ίδια του η ζωή. Βρισκόταν σε καταστολή, έστω και για μία ημέρα, και δεν μπορεί να παραγνωριστεί το γεγονός ότι παρέμεινε στο Νοσοκομείο για 17 μέρες. Το θετικό για τον παραπονούμενο είναι ότι οι συνέπειες του τραυματισμού δεν ήταν πιο σοβαρές και δεν θα παραμείνουν σε αυτόν μόνιμες βλάβες. Οι επιπτώσεις στην υγεία του θύματος είναι παράγοντας που επιδρά στην οριοθέτηση της σοβαρότητας του αδικήματος και συνιστά μια από τις παραμέτρους που προσδιορίζουν τη σοβαρότητα του (βλέπε Πισκόπου ν. Αστυνομίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 342) και όπως αναφέρουμε πιο πάνω λαμβάνουμε ιδιαίτερα υπόψη ότι στον παραπονούμενο δεν θα παραμείνουν μόνιμες βλάβες. Ο σοβαρός τραυματισμός ενός προσώπου δεν είναι μόνο εκδήλωση αντικοινωνικής συμπεριφοράς αλλά μια πράξη καταστροφική γι΄ αυτό και τα δικαστήρια επιβάλλουν κατά κανόνα αυστηρές ποινές. Σκοπός είναι η προστασία της κοινωνίας και η εμπέδωση του αισθήματος ασφάλειας όπως και η διασφάλιση της αποτροπής για πράξεις τέτοιων αδικημάτων αλλά και η τιμωρία του δράστη. Στην υπόθεση Φαναρτζής ν. Δημοκρατίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 43 ο κατηγορούμενος καταδικάστηκε από το Κακουργιοδικείο για το αδίκημα της εκ προθέσεως πρόκλησης βαριάς σωματικής βλάβης κατά παράβαση του άρθρου 228(α) του Κεφ. 154 και του επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 4 ετών. Ο κατηγορούμενος, ήταν ηλικίας 46 ετών, είχε απρόκλητα επιτεθεί στον παραπονούμενο και του κατάφερε επανειλημμένα κτυπήματα με μαχαίρι στο πρόσωπο, στη ράχη και σε άλλα μέρη του σώματος του, σταματώντας μόνο ύστερα από επέμβαση τρίτου προσώπου. Ο κατηγορούμενος περιγραφόταν ως σχιζοφρενής που διαχώριζε μεταξύ του καλού και του κακού είχε όμως μειωμένη κρίση. Το Εφετείο έκρινε πως η ποινή δεν μπορούσε να επικριθεί ως έκδηλα υπερβολική. Στην υπόθεση Χ"Πέτρου ν. Δημοκρατίας

(2007)2 Α.Α.Δ. 468 για το αδίκημα της πρόκλησης βαριάς σωματικής βλάβης, άρθρο 228(α), επιβλήθηκε στον κατηγορούμενο ποινή φυλάκισης 3 ½ χρόνων. Το Εφετείο δεν έκρινε την ποινή ως έκδηλα υπερβολική και απέρριψε την έφεση. Ο Εφεσείων τραυμάτισε με μαχαίρι τον παραπονούμενο φρουρό ασφαλείας σε κέντρο όταν ο τελευταίος, κατόπιν οδηγιών του εργοδότη του, απέβαλε τον πρώτο από το κέντρο. Δεν υπήρχαν μόνιμες βλάβες στο θύμα, ούτε υπήρχε προσχεδιασμός και οργάνωση εκ μέρους του κατηγορούμενου ο οποίος παραδέχθηκε ενοχή. Εισήγηση για ύπαρξη πρόκλησης εκ μέρους του παραπονούμενου, απορρίφθηκε από το Δικαστήριο. Στην υπόθεση Θεμιστοκλής Χαραλάμπους άλλως Θέμης ν. Δημοκρατίας

(1996)2 Α.Α.Δ. 241, επιβλήθηκε στον κατηγορούμενο ποινή φυλάκισης τεσσάρων ετών γιατί προκάλεσε βαριά σωματική βλάβη στο θύμα, η οποία όμως δεν αποτελούσε κίνδυνο για τη ζωή του. Το Εφετείο μείωσε την ποινή σε τρία χρόνια. Ο κατηγορούμενος ήταν ηλικίας 73 ετών και λευκού ποινικού μητρώου. Στην υπόθεση επίσης Mehmet Urgur v. Αστυνομίας

(2012)2 Α.Α.Δ. 189, επιβλήθηκαν στον κατηγορούμενο συντρέχουσες ποινές φυλάκισης 2 ½ χρόνων σε κατηγορία κατά παράβαση του άρθρου 228(α) του Ποινικού Κώδικα. Το Εφετείο ανέφερε ότι οι ποινές που το πρωτόδικο Δικαστήριο επέβαλε στον εφεσείοντα ήταν υπό τις περιστάσεις επιεικείς και οπωσδήποτε θα μπορούσαν να ήταν αυστηρότερες. Επανερχόμενοι στην αγόρευση της κα Χαραλάμπους και στους μετριαστικούς παράγοντες λαμβάνουμε επίσης υπόψη την ηλικία του κατηγορούμενου σε συσχετισμό με το λευκό του ποινικό μητρώο, την άμεση παραδοχή του τόσο στις αστυνομικές αρχές όσο και ενώπιον του Δικαστηρίου, την μεταμέλεια του, την συμφιλίωση του με τον παραπονούμενο στον περιορισμένο βαθμό που αυτή μπορεί να ληφθεί υπόψη όπως και την πρόθεση του να αποζημιώσει τον παραπονούμενο. Λαμβάνουμε επίσης υπόψη τα προβλήματα υγείας του κατηγορούμενου τα οποία όμως θεωρούμε ότι δεν είναι ιδιαίτερα σοβαρά και ότι μπορούν να αντιμετωπιστούν από το ιατρικό προσωπικό των Κεντρικών Φυλακών. Η εξατομίκευση της ποινής δεν συνεπάγεται όμως εξουδετέρωση ούτε της σοβαρότητας του εγκλήματος ούτε των στοιχείων της αποτροπής (βλέπε Σωκράτους ν. Δημοκρατίας

(1994)2 Α.Α.Δ. 132) και είναι μετά από εξέταση όλων των παραγόντων στους οποίους αναφέρθηκε η κα Χαραλάμπους που έχουμε καταλήξει ότι η κατάλληλη και μόνη αρμόζουσα υπό τις περιστάσεις ποινή για τον κατηγορούμενο είναι αυτή της ποινής φυλάκισης. Επιβάλλουμε στον κατηγορούμενο στη δεύτερη κατηγορία ποινή φυλάκισης 3½ χρόνων. Να ληφθεί υπόψη ο χρόνος κράτησης του κατηγορούμενου από 20.07.2017. Υπ)........... Ρ. Λιμνατίτου, Π.Ε.Δ. (Υπ)............. Μ. Δρουσιώτης, Α.Ε.Δ. (Υπ)............. Π. Μιχαηλίδης, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.