Αστυνομικός Διευθυντής Αμμοχώστου ν. Κούλλα Αναστασίου, Αρ. Υποθ.: 2257/16, 25/1/2017

(1)(β) του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155, ζήτησε χρόνο για να αποφασίσει πώς θα τοποθετηθεί. Επανήλθε στην επόμενη δικάσιμο, ζητώντας την άδεια του Δικαστηρίου για να αλλάξει απάντηση από μη παραδοχή σε παραδοχή στην κατηγορία αρ. 3 μόνο. Της δόθηκε η σχετική άδεια, επανακατηγορήθηκε στην 3η κατηγορία και απάντησε παραδοχή. Προχώρησε έτσι η ακρόαση της υπόθεσης αναφορικά με τις κατηγορίες 1, 2 και 4 μόνο. Η Κατηγορούμενη επέλεξε να προωθήσει την υπεράσπισή της με ένορκη μαρτυρία από την ίδια. Δεν προσέφερε οποιονδήποτε άλλο μάρτυρα υπεράσπισης. Η ΠΡΟΣΚΟΜΙΣΘΕΙΣΑ ΜΑΡΤΥΡΙΑ Στην παρούσα υπόθεση δεν αμφισβητήθηκε από την Υπεράσπιση κατά την ακρόαση ότι ο George Henry Low, τα στοιχεία του οποίου εμφαίνονται στο αντίγραφο του διαβατηρίου του που κατατέθηκε στο Δικαστήριο από τη Γ/Αστ. 622 Στ. Παπαγιάννη (ΜΚ4) ως το Τεκμήριο 18 ήταν Βρετανικής υπηκοότητας, ως αναγράφεται στις λεπτομέρειες των αδικημάτων ως οι κατηγορίες αρ. 1 και

1. Ομοίως, δεν αμφισβητήθηκε από την Υπεράσπιση κατά την ακρόαση ότι ο Ben Joseph Robert Barker ήταν επίσης Βρετανός υπήκοος όπως αναφέρεται στις λεπτομέρειες των αδικημάτων ως οι κατηγορίες αρ. 3 και 4, αφού τούτο αποδεικνύεται στη βάση του αντίγραφου του δικού του διαβατηρίου που επίσης κατέθεσε η ΜΚ4, ως το Τεκμήριο
2. Ήταν παραδεκτό κατά την ακρόαση ότι ο George Henry Low απέθανε στις 14/8/2016 περί ώρα 03꞉30 συνεπεία «Αιμορραγικού σιοκ από τρώση πνεύμονα και καρωτίδας με τέμνον και νύσσον όργανο που προκλήθηκε από άλλο άτομο». Η εν λόγω ημερομηνία θανάτου και η εν λόγω αιτία θανάτου καταγράφονται στο «Ιατρικό Πιστοποιητικό Αιτιών Θανάτου», ημερομηνίας 15.8.2016 το οποίο υπογράφηκε από την Ιατροδικαστή Δρ. Ελένη Αντωνίου και το οποίο Πιστοποιητικό κατατέθηκε ως παραδεκτό για την αλήθεια του περιεχομένου του κατά τη δικάσιμο ημερ. 12.10.
3. Επίσης σχετικό και παραδεκτό για την αλήθεια του περιεχομένου του είναι το Πιστοποιητικό Θανάτου που εκδόθηκε αναφορικά με τον ίδιο αποβιώσαντα από την ίδια ιατροδικαστή ως το Τεκμήριο 24, και από το οποίο προκύπτει ότι η ιατροδικαστής εξέτασε τον George Henry Low στις 14.8.16 και ώρα 09꞉15 στην Κλινική Λητώ στο Παραλίμνι, όπου και πιστοποίησε το θάνατό του. Οι γιατροί της ίδιας κλινικής και ειδικότερα ο Γενικός Χειρούργος Δρ. Λευτέρης Καραπάσιης (βλ. τα Τεκμήρια 21 και 22) και ο Γενικός Ιατρός Δρ. Χάρης Ιερωνυμίδης (βλ. το Τεκμήριο 25), με δικές τους καταθέσεις στην Αστυνομία και/ή Ιατρικές βεβαιώσεις, οι οποίες κατατέθηκαν στο Δικαστήριο ως παραδεκτές για την αλήθεια του περιεχομένου τους, εξήγησαν ότι ο George Henry Low προσεκομίσθη με ασθενοφόρο όχημα στην ιδιωτική κλινική Λητώ στις 14/8/2016 και ώρα 03꞉40 π.μ., όπου φάνηκε ότι στον Δρ. Καράπασιη ότι έφερε «ένα μικρό τραύμα στην πρόσθια τραχηλική χώρα πάνω από την λαβή του στέρνου» και ότι κατά την εισαγωγή του στην κλινική βρισκόταν σε κατάσταση αιμορραγικού σιοκ, χωρίς σφυγό, σε μυδρίαση, χωρίς αναπνευστικές κινήσεις και, παρά το ότι έγινε προσπάθεια καρδιοαναπνευστικής ανάνηψής του, αυτή δεν ήταν επιτυχής (βλ. το Τεκμήριο 21). Όσον αφορά τον Ben Joseph Robert Barker ήταν παραδεκτό ενώπιον μου το περιεχόμενο των καταθέσεων των δύο προαναφερόμενων ιδιωτών γιατρών της Κλινικής Λητώ, ήτοι του Δρ. Καραπάσιη (Τεκμήριο 22) και του Δρ. Ιερωνυμίδη (Τεκμήριο 25), σύμφωνα με το οποίο ο Ben «έφερε τέσσερα καλά τραύματα από νήσσον και τέμνον όργανο (μαχαίρι), εκ των οποίων δύο βαθιά αιμορραγικά τραύματα στην πλάτη, οσφυική μοίρα και δύο βαθιά τραύματα στον αριστερό γλουτό». Έτυχε θεραπείας και κρατήθηκε για περαιτέρω νοσηλεία στην ιδιωτική Κλινική Λητώ. Η κατάσταση του χαρακτηρίστηκε από τους γιατρούς ως «σταθερή εκτός κινδύνου». Μέσα από τη μαρτυρία της Γ/Αστ. 622 Σ. Παπαγιάννη (ΜΚ4) ήταν σαφές ότι η Κυπριακή Αστυνομία εξασφάλισε στις 16/8/2016 την έκδοση ενταλμάτων σύλληψης εναντίον του Mehmet Akpinar ή άλλως «Μέμο» (βλ. το Τεκμήριο 20) και εναντίον του Sali Ahmet (βλ. το Τεκμήριο 19) με την αιτιολογία ότι υπήρχε στα χέρια της μαρτυρία που παρείχε εύλογες υπόνοιες ότι τόσο ο Μέμος όσο και ο Σαλι ενέχονται σε υπόθεση που αφορά τα αδικήματα

(1)Φόνου εκ προμελέτης κατά του George Henry Low και

(2)για Απόπειρα Φόνου κατά του Ben Joseph Robert Barker, αδικήματα τα οποία ως η διαθέσιμη μαρτυρία διαπράχθηκαν την 14/8/16 στην Αγία Νάπα. Όπως φάνηκε κατά την ακρόαση, η μαρτυρία που είχε στη διάθεσή της η Αστυνομία για να δείξει ότι ο Μέμο και ο Σάλι ενέχονταν στη διάπραξη τέτοιων αδικημάτων ως αυτά που αναφέρονται στα πιο πάνω εντάλματα σύλληψης και τα οποία αδικήματα κατατάσσονται νομικά βάσει του Ποινικού κώδικα, Κεφ. 154, στα κακουργήματα, συνίστατο στα εξής꞉ σε καταθέσεις που έδωσε η Κατηγορούμενη στην παρούσα υπόθεση προς την Αστυνομία και οι οποίες, βάσει πληροφορίας που έδωσε ο ίδιος ο Μέμο στην Κατηγορούμενη, εμπλέκουν τόσο το Μέμο όσο και το Σάλι σε επεισόδιο κατά την επίδικη ημερομηνία της 14/8/16 από το οποίο προέκυψε ο θάνατος του George και ο τραυματισμός του Ben (βλ. τα Τεκμήρια 2 και 4, τα οποία θα αναλύσω πιο κάτω), σε καταθέσεις αυτόπτη μάρτυρα του επεισοδίου, ήτοι του κ. Παναγιώτη Χρίστου (ΜΚ3), ως τα Τεκμήρια 7, 8 και 9, ο οποίος γνώριζε προσωπικά και ονομαστικά το George και τον Ben έτσι ώστε να μπορούσε να τους αναγνωρίσει όταν τους είδε το βράδυ του επεισοδίου να πέφτουν θύματα επίθεσης με μαχαίρι από τρίτα πρόσωπα, για τα οποία τρίτα πρόσωπα έδωσε λεπτομέρειες περιγραφής στην Αστυνομία βάσει των οποίων ετοιμάστηκε σκίτσο για την αναζήτηση και σύλληψή τους και ακολούθως έγινε η αναγνώρισή τους, σε κατάθεση που έδωσε στην Αστυνομία ταξιτζής (ο ΜΚ2), ο οποίος δείχνει από ποιο σημείο περισυνέλεξε τον Μέμο και σε ποια κατάσταση ήταν τα ξημερώματα της επίδικης ημερομηνίας του επεισοδίου, δηλαδή κατά τις 0330 στις 14.8.16 (βλ. Τεκμήριο 6). Προτού αναλύσω την πιο πάνω μαρτυρία, αξίζει να σημειώσω ότι, με το σκεπτικό ότι από την ίδια μαρτυρία, η Κατηγορούμενη φαίνεται να παράσχε βοήθεια στους Μέμο και Σάλι μετά τη διάπραξη των αδικημάτων που τους καταλογίζονται ως πιο πάνω, η Αστυνομία προχώρησε στην καταχώρηση της παρούσας ποινικής υπόθεσης εναντίον της Κατηγορούμενης. Από πλευράς ανακριτικών αρχών, ο ΜΚ1 και η ΜΚ4 ανέλυσαν με μαρτυρία προς το Δικαστήριο το διερευνητικό έργο της Αστυνομίας για την υπόθεση αυτή, όπως αποτυπώνεται μέσα και από τις καταθέσεις τους ως το Τεκμήριο 1 (Κατάθεση Α/Αστ. 940 Π. Χαραλάμπους ο οποίος είναι τοποθετημένος στο Τμήμα Ανιχνεύσεως Εγκλημάτων) και το Τεκμήριο 12 (Κατάθεση Αστ. 622 Σταυρούλας Παπαγιάννη, η οποία υπηρετεί στο ΤΑΕ Αμμοχώστου). Το ερώτημα κατά πόσον η συλλεγείσα μαρτυρία είναι επαρκής και ποιοτικά ασφαλής για το Δικαστήριο να στηριχθεί σε αυτήν για να καταλήξει σε συμπέρασμα ενοχής της Κατηγορούμενης για τις κατηγορίες που της καταλογίζονται προϋποθέτει να διευκρινιστεί ποια είναι τα συστατικά στοιχεία των αδικημάτων με τα οποία κατηγορείται η Κατηγορούμενη. Έτσι, θα βοηθήσει κατά την κρίση μου να αναλύσω τη νομική πτυχή της υπόθεσης προτού εμβαθύνω στη δοθείσα μαρτυρία για να την αξιολογήσω και να καταλήξω στη διαμόρφωση ευρημάτων ως προς τα γεγονότα. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Παραθέτω, κατ' αρχάς, τα άρθρα του Ποινικού Κώδικα που περιέχονται στην προδιαγεγραμμένη επί του Κατηγορητηρίου νομική βάση των αδικημάτων. «Συνέργεια μετά τη διάπραξη

1. Όποιος εν γνώσει του ότι άλλος είναι ένοχος ποινικού αδικήματος παρέχει άσυλο ή βοήθεια σε αυτό με σκοπό να παράσχει σε αυτό τη δυνατότητα να διαφύγει την τιμωρία καθίσταται συνεργός μετά τη διάπραξη. Η σύζυγος δεν καθίσταται συνεργός μετά τη διάπραξη συναφώς με ποινικό αδίκημα που διαπράχτηκε από το σύζυγο της, η οποία παρέχει άσυλο ή βοήθεια σε αυτό με σκοπό να παράσχει στο σύζυγο της τη δυνατότητα να διαφύγει την τιμωρία, και ούτε ότι παρέχει, με την παρουσία και με την εξουσιοδότηση του συζύγου της, άσυλο ή βοήθεια σε τρίτο, ο οποίος είναι ένοχος ποινικού αδικήματος στη διάπραξη του οποίου συμμετείχε και ο σύζυγος της, με σκοπό να παράσχει σε τέτοιο τρίτο πρόσωπο τη δυνατότητα να διαφύγει την τιμωρία ο σύζυγος δεν καθίσταται συνεργός μετά τη διάπραξη συναφώς με ποινικό αδίκημα που διαπράχτηκε από τη σύζυγο του, ο οποίος παρέχει άσυλο ή βοήθεια σε αυτή με σκοπό να παράσχει σε αυτή τη δυνατότητα να διαφύγει την τιμωρία.». Σπεύδω να αναφέρω ότι στην παρούσα υπόθεση δεν υπήρξε από πλευράς Υπεράσπισης η επίκληση των διατάξεων της δεύτερης παραγράφου του άρθρου
2. Δηλαδή δεν ισχυρίστηκε η Κατηγορούμενη ότι αυτή είχε τη σχέση «συζύγου» με οποιονδήποτε εκ των δραστών τους οποίους κατηγορείται ότι αυτή βοήθησε με σκοπό να διαφύγουν την τιμωρία. Τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος της συνέργειας μετά το αδίκημα όπως αυτά προκύπτουν μέσα από τις διατάξεις του άρθρου 23 του Κεφ. 154 είναι τα εξής꞉ Οτι η Κατηγορούμενη παρείχε άσυλο ή βοήθεια σε άλλο πρόσωπο, (αυτό είναι εν προκειμένω το actus reus). Ενόσω γνώριζε ότι το εν λόγω άλλο πρόσωπο ήταν ένοχο ποινικού αδικήματος, (αυτό είναι εν προκειμένω το ένα στοιχείο της ένοχης διάνοιας - mens rea). Με σκοπό να παράσχει σε αυτό το άλλο πρόσωπο τη δυνατότητα να διαφύγει την τιμωρία (αυτό είναι εν προκειμένω το δεύτερο στοιχείο της ένοχης διάνοιας - mens rea). Κρίνω σημαντικό να παρατηρήσω ότι με βάση το γράμμα του άρθρου 23 το μόνο που χρειάζεται να αποδειχθεί είναι ότι η Κατηγορούμενη γνώριζε ότι τα άλλα πρόσωπα (Μέμο και Σάλι) ενέχονταν σε πράξεις που κατά τον Ποινικό Κώδικα συνιστούν ποινικά αδικήματα. Τούτο δεν συνεπάγεται ούτε προϋποθέτει να είχαν ήδη καταδικασθεί με δικαστική απόφαση για τη διάπραξη των συγκεκριμένων αδικημάτων. Θα ήταν υπερβολικά στενή και συσταλτική μια τέτοια ερμηνεία των διατάξεων του άρθρου 23, η οποία δεν συνάδει με τη φυσική και γραμματική έννοια των λέξεων ή/και φράσεων «ένοχος ποινικού αδικήματος» που συναντούνται στο εν λόγω άρθρο. Άλλωστε, στον Ποινικό Κώδικα η συνήθης φρασεολογία είναι ότι όποιος διαπράττει τη {χ} πράξη την οποία ο Νόμος απαγορεύει είναι ένοχος για το [χ} αδίκημα και, σε περίπτωση καταδίκης, υπόκειται σε ποινή. Επομένως, το γεγονός ότι οι Μέμο και Σάλι έχουν, όπως προκύπτει από την ενώπιον μου μαρτυρία και δη εκείνη της ίδιας της Κατηγορούμενης, διαφύγει στα κατεχόμενα μετά το επίμαχο επεισόδιο και δεν δικάσθηκαν ούτε καταδικάσθηκαν για τα αδικήματα που τους καταλογίζεται, στην όψη των λεπτομερειών του κατηγορητηρίου της παρούσας υπόθεσης, ότι διέπραξαν, δεν είναι καταλυτικής σημασίας για την προώθηση της παρούσας ποινικής υπόθεσης εναντίον της Κατηγορούμενης. Τούτο διότι η ποινική ευθύνη του Μέμο και του Σάλι για φόνο ή /και για απόπειρα φόνου δεν θα κριθεί στην παρούσα υπόθεση. Η οριστική δικαστική κατάταξη των πράξεων τους σε φόνο ή σε απόπειρα φόνου, όπως αναφέρεται στο Κατηγορητήριο, θεωρώ πως δεν αποτελεί έργο ή ρόλο ή ευθύνη του παρόντος Δικαστηρίου στο πλαίσιο της παρούσας υπόθεσης. Ό,τι θα κριθεί είναι μόνο η συμπεριφορά της Κατηγορούμενης με βάση τη δράση της και τη νοητική της κατάσταση, εάν δηλαδή γνώριζε ότι τα άτομα που βοήθησε ήταν ένοχα, είχαν δηλαδή εμπλοκή σε πράξεις που απαγορεύονται από το Νόμο και των οποίων συνεπακόλουθα η τέλεση αποτελεί ποινικό αδίκημα. Όσον αφορά το ζήτημα της ένοχης διάνοιας συνεργού και ειδικότερα του εύρους της γνώσης που θα πρέπει να αποδειχθεί ότι διέθετε κατά τον ουσιώδη χρόνο, αντλώ καθοδήγηση από δύο αποφάσεις, μολονότι αυτές ερμηνεύουν την έννοια της ένοχης διάνοιας συνεργού στο πλαίσιο του άρθρου 20 του Ποινικού Κώδικα, δηλαδή αυτού που κατηγορείται ότι παράσχε βοήθεια για ή κατά την τέλεση αδικήματος. Συγκεκριμένα αναφέρομαι, πρώτον, στην απόφαση Παυλόπουλος ν. Skopy Shoe Factory Ltd

(2003)2 ΑΑΔ 261, η οποία αφορούσε σε συνέργεια Διευθυντή εταιρείας για την τέλεση εκ μέρους της εταιρείας του αδικήματος της έκδοσης 7 ακάλυπτων επιταγών. Λέχθηκαν εκεί από το Εφετείο τα εξής꞉ «Στο σύγγραμμα Blackstone's Criminal Practice 2000 στη σελ. 70 παρα. Α.5.2, αναφέρεται πως η ένοχη πράξη (actus reus) από συνεργό εμπεριέχει δύο έννοιες, α) παροχή βοήθειας ή παρακίνηση β) σε αδίκημα, και η ένοχη διάνοια (mens rea) αναμένεται να σχετίζεται με τις δύο αυτές έννοιες. Το νοητικό στοιχείο που πρέπει να αποδεικνύεται για συνεργό, όπως έχει νομολογηθεί, είναι γενικά στενότερο και πιο απαιτητικό απ' ό,τι χρειάζεται για τον αυτουργό και απαιτεί πρόθεση ή γνώση εκ μέρους του συνεργού. Ο Λόρδος Goddard C.J. στην υπόθεση Johnson v. Youden [1950] 1 K.B. 455 στη σελ. 546 αναφέρει πως «πριν κάποιος καταδικαστεί για παροχή βοήθειας στη διάπραξη αδικήματος, πρέπει τουλάχιστον να γνωρίζει τα αναγκαία θέματα που συνιστούν το αδίκημα» («before a person can be convicted of aiding and abetting the commission of an offence, he must at least know the essential matters which constitute that offence") Ο Devlin J. στην υπόθεση National Coal Board v. Gamble [1959] 1 K.B. 11 στη σελ. 20 λέγει πως «παροχή βοήθειας είναι έγκλημα που απαιτεί την απόδειξη ένοχης σκέψης, δηλαδή, πρόθεση προσφοράς βοήθειας καθώς και γνώση των περιστάσεων» (« . . . aiding and abetting is a crime that requires proof of mens rea, that is to say, of intention to aid as well as of knowledge of the circumstances"). Η ίδια προσέγγιση υιοθετήθηκε από το Εφετείο στην υπόθεση Pavlos Zenonos Motors General Motors Ltd v Δημοκρατίας

(2009)2 Α.Α.Δ. 5, η οποία αφορούσε σε συνέργεια Διευθυντή εταιρείας (κατά την έννοια του άρθρου 20 του Ποινικού Κώδικα) για την τέλεση του αναληθούς δήλωσης σε σχέση με την εισαγωγή αυτοκινήτου τύπου ΒΑΝ. Ομοίως στον Archbold Crimninal Pleading Evidence and Practice 2010, para 17-49, σελ. 1872, αναφέρεται σχετικά με τον όρο "knowingly" ότι συνεπάγεται γνώση όλων των ουσιωδών συνθηκών του αδικήματος ("knowledge on the part of the offender of all the material circumstances of the offence"). Άρα, γνώση των αναγκαίων θεμάτων που συνιστούν το αδίκημα και των περιστάσεων της υπόθεσης, είναι το ένα στοιχείο της ένοχης διάνοιας που θα πρέπει να αποδειχθεί ότι είχε η Κατηγορούμενη. Το άλλο ζητούμενο είναι «η πρόθεση» της για παροχή βοήθειας μετά την απόκτηση της προαναφερθείσας γνώσης, «με σκοπό» να δώσει τη δυνατότητα διαφυγής τους από την τιμωρία. Προχωρώ να εξετάσω αν η Κατηγορούμενη αποδεικνύεται βάσει μαρτυρίας να είχε την αναγκαία γνώση και πρόθεση και ενήργησε υπαίτια με τρόπο αντίθετο προς τις διατάξεις του άρθρου 23. «Φόνος εκ προμελέτης 203.-

(1)Κάθε πρόσωπο το οποίο εκ προμελέτης επιφέρει το θάνατο άλλου προσώπου με παράνομη πράξη ή παράλειψη, είναι ένοχο του κακουργήματος του φόνου εκ προμελέτης.

(2)Κάθε πρόσωπο που βρίσκεται ένοχο για φόνο εκ προμελέτης θα υπόκειται σε ποινή φυλάκισης διά βίου. Προμελέτη

1. Προμελέτη είναι η πρόθεση πρόκλησης θανάτου οποιουδήποτε προσώπου η οποία αποδεικνύεται με ευθύ τρόπο ή συμπερασματικά, αδιάφορα αν τέτοιο πρόσωπο είναι εκείνο που εφονεύθη ή όχι, η οποία υπάρχει τόσο πριν από τη διενέργεια της πράξης ή παράλειψης που θα προκαλέσει το θάνατο όσο και κατά το χρόνο τέτοιας διενέργειας. Απόπειρα για φόνο
2. Όποιος- (α) αποπειράται παράνομα να επιφέρει το θάνατο άλλου ή (β) με σκοπό να επιφέρει το θάνατο άλλου παράνομα, διενεργεί οποιαδήποτε πράξη ή παραλείπει πράξη την οποία έχει καθήκον να εκτελέσει, η οποία πράξη ή η παράλειψη είναι τέτοιας φύσης ώστε να ενδέχεται να θέσει σε κίνδυνο ανθρώπινη ζωή, είναι ένοχος κακουργήματος και υπόκειται στην ποινή της φυλάκισης διά βίου.». Εφόσον πρόκειται για ποινική δίκη, η Κατηγορούσα Αρχή έχει το βάρος της απόδειξης όλων των συστατικών στοιχείων του αδικήματος που καταλογίζεται στην Κατηγορούμενη (βλ. Σιακόλα ν Αστυνομίας, Ποιν. Έφ. 53/11, ημερ. 24.1.13), έτσι ώστε να αποδείξει την ενοχή της «πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας» (βλ. Woolmington v DPP

(1935)All ER Rep 1). Ο κύριος λόγος για την υιοθέτηση του επιπέδου πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας είναι η αποφυγή καταδίκης αθώων προσώπων για αδικήματα που δεν διέπραξαν. Συγχρόνως, ο κανόνας αυτός αντανακλά στο γεγονός ότι δεν μπορεί να υπάρξει απόλυτη βεβαιότητα ενοχής, αφού αν τέτοιο επίπεδο υιοθετείτο στο ποινικό δίκαιο, ίσως κανένας να μην μπορούσε να κριθεί ένοχος σε ποινική κατηγορία παρότι θα είχε όντως διαπράξει το αδίκημα (βλ. το Σύγγραμμα των Τάκη Ηλιάδης & Νικόλα Γ. Σάντη, Το Δίκαιο της Απόδειξης, Δικονομικές και Ουσιαστικές Πτυχές, HIPPASUS, Λευκωσία 2014, σελ. 186). Αξιολόγηση μαρτυρίας Στην παρούσα υπόθεση, σπεύδω να επισημάνω ένα πολύ σημαντικό στοιχείο꞉ αυτό της παραδοχής από την Κατηγορούμενη της ενοχής της για το αδίκημα ως η κατηγορία αρ. 3 επί του κατηγορητηρίου. Μέσω της παραδοχής αυτής, αποδεικνύεται꞉ Αφενός, το actus reus και ειδικότερα ότι αυτή παράσχε στον Mehmet Akpinar (Μέμο) βοήθεια, και Αφετέρου, την ένοχη διάνοια, ότι δηλαδή - Η ίδια του έδωσε τη βοήθεια αυτή με σκοπό, άρα με πρόθεση, να του δώσει τη δυνατότητα να διαφύγει την τιμωρία· Ενόσω η ίδια γνώριζε ότι αυτός ήταν ένοχος κακουργήματος για απόπειρα φόνου του Ben Joseph Robert Banker. Είναι σημαντικό να σημειωθεί εξ αρχής ότι η Κατηγορούσα Αρχή είναι την ίδια ακριβώς βοήθεια που ισχυρίστηκε ότι έδωσε η Κατηγορούμενη στον Mehmet Akpinar τόσο για τους σκοπούς απόδειξης του αδικήματος ως η κατηγορία αρ. 3 (όπου είναι παραδεκτή πλέον η υπαίτια πράξη από την Κατηγορούμενη) όσο και για σκοπούς απόδειξης του αδικήματος ως η κατηγορία αρ. 1 η οποία αφορά στο φόνο του George Henry Low (την οποία η Κατηγορούμενη συνέχιζε μέχρι τέλους της δίκης να μην παραδέχεται). Συγκεκριμένα, αυτό το οποίο αποδόθηκε στην Κατηγορούμενη ότι πρόσφερε ως βοήθεια στον Mehmet Akpinar, στη βάση της δοθείσας μαρτυρίας και το οποίο πλέον αυτή, αφότου ακούστηκε η μαρτυρία, παραδέχθηκε ότι το πρόσφερε, είναι ότι του πήρε καθαρά ρούχα κοντά στη σκηνή του αδικήματος απόπειρας φόνου καθ' υπόδειξή του και πήρε ένα κινητό τηλέφωνο από τη σκηνή του αδικήματος από σημείο που της υπέδειξε ο Μέμο και του το παρέδωσε στα κατεχόμενα όπου της τηλεφώνησε ότι βρισκόταν. Οι ίδιες ενέργειες βοήθησαν, ως ο ισχυρισμός της Κατηγορούσας Αρχής τον οποίο αρνείται η Υπεράσπιση, και τη διαφυγή του Σάλι (βλ. συναφώς την επιχειρηματολογία της συνηγόρου της Κατηγορούσας Αρχής στην τελική της αγόρευση), με το σκεπτικό ότι αν δεν παρέδιδε το τηλέφωνο στα κατεχόμενα ή αν η ίδια ειδοποιούσε την Αστυνομία ενωρίτερα θα μπορούσε να είχε επιτευχθεί η σύλληψή του(ς). Αν το Δικαστήριο συμφωνήσει με την κατηγορούσα Αρχή ότι αποδεικνύεται η παροχή βοήθειας (actus reus) από την Κατηγορούμενη προς τον Σάλι, τότε θα προχωρήσει να εξετάσει και αν είχε την αναγκαία γνώση η κατηγορούμενη ότι ήταν ένοχος αδικήματος. Αν το Δικαστήριο συμφωνήσει με την Υπεράσπιση ότι καμία βοήθεια παρείχε η κατηγορούμενη στο Σάλι, τότε το θέμα λήγει εκεί. Δεν θα χρειαστεί να κριθεί τί πραγματικά γνώριζε για τη δράση του Σάλι. Τονίζω ότι στηρίχθηκε η Κατηγορούσα Αρχή, για να αποδείξει στο σύνολό της την εκδοχή της, στις καταθέσεις της ίδιας της Κατηγορούμενης προς την Αστυνομία (βλ. Τεκμήριο 2 και 4). Η αξιολόγηση κατάθεσης ή δήλωσης μάρτυρα ή κατηγορούμενου προς την Αστυνομία, αποτελεί θέμα που ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Κάθε μέρος της εν λόγω κατάθεσης ή δήλωσης που γίνεται δεκτό, αποτελεί μαρτυρία για την αλήθεια των γεγονότων στα οποία αναφέρεται και όχι μόνο το μέρος εκείνο που συνιστά άμεσα ή έμμεσα παραδοχή του αδικήματος. Το Δικαστήριο μπορεί να δώσει όπως αυτό θεωρεί ότι επιβάλλεται (και με τρόπο αιτιολογημένο πάντοτε), αλλιώτικη βαρύτητα σε διαφορετικά μέρη της κατάθεσης ή δήλωσης, ή και μικρότερη σημασία ή ακόμη και να απορρίψει ένα ή περισσότερα μέρη αυτής (Πετράκης ν Αστυνομίας

(2003)2 ΑΑΔ 455, Κωνσταντινίδης ν Αστυνομίας

(1991)2 ΑΑΔ 190, R v Sharp

(1988)1 ALL ER 65 και βλ. το Σύγγραμμα των Τάκη Ηλιάδης & Νικόλα Γ. Σάντη, σελ. 689). Όταν η κατάθεση του κατηγορούμενου είναι αυτοενοχοποιητική, μπορεί να γίνει αποδεκτή για την απόδειξη της αλήθειας του περιεχομένου της (βλ. Καΐμης ν Δημοκρατίας

(1999)2 ΑΑΔ 662). Όταν η κατάθεση είναι μικτή, υπό την έννοια ότι περιέχει ουσιωδώς ενοχοποιητικά και αθωωτικά στοιχεία, το Δικαστήριο επιβάλλεται όπως εξετάζει την κατάθεση στην ολότητά της για να ανεύρει ποια είναι τα αληθή (βλ. το Σύγγραμμα των Τάκη Ηλιάδης & Νικόλα Γ. Σάντη, σελ. 689). Δεδομένης της παραδοχής από μέρους της Κατηγορούμενης της κατηγορίας αρ. 3 και των συστατικών στοιχείων που αυτή εμπεριέχει, δεν απομένει ουδείς λόγος να αξιολογηθεί η προσαχθείσα μαρτυρία, με σκοπό να διατυπώσει το Δικαστήριο ευρήματα γεγονότων σχετικά με το actus reus της κατηγορίας αρ. 1 όσον αφορά τη βοήθεια που η Κατηγορούμενη παράσχε στον Mehmet Akpinar, εφόσον αυτό το σκέλος της υπόθεσης προωθήθηκε από την κατηγορούσα αρχή στη βάση της ίδιας εκδοχής. Ό,τι απομένει να αποδειχθεί αναφορικά με την 1η κατηγορία είναι η ένοχη διάνοια της κατηγορούμενης. Ομολογία αποτελεί η δήλωση από κάποιο άτομο (ύποπτο, κατηγορούμενο ή άλλο), με την οποία παραδέχεται ή αφήνει να νοηθεί ότι παραδέχεται, εν όλω ή εν μέρει, τη διάπραξη ποινικού αδικήματος (R. v Mushtaq

(2005)1 WLR 1513). Η ομολογία έχει χαρακτηρισθεί και ως η βασιλίδα των μαρτυριών (Γρηγορίου ν Αστυνομίας

(2010)2 ΑΑΔ 364, Ανδρέου ν Δημοκρατίας

(2000)2 ΑΑΔ 166), μια και, κατά τεκμήριο, κανείς δεν προβαίνει σε παραδοχή διάπραξης εγκλήματος εκτός και αν αυτό αποτελεί γεγονός (R v Hayter

(2005)2 ALL ER 209). Στην Παναγή άλλως Καυκαρής ν Δημοκρατίας

(1990)2 ΑΑΔ 203 σημειώθηκε σχετικώς ότι꞉ «Η ομολογία του εγκλήματος - εφόσον γίνει δεκτή ως εκούσια - μπορεί αφεαυτής να θεμελιώσει την καταδίκη του εφεσείοντα. Η ανθρώπινη εμπειρία υποστηρίζει ότι οι άνθρωποι δεν ομολογούν κατά κανόνα εγκλήματα τα οποία δε διέπραξαν. Η συνείδηση του ανθρώπου όσο πωρωμένη κι' αν είναι, έχει εκρήξεις για λύτρωση από το βάρος του εγκλήματος που δεν ελέγχονται. Η ομολογία του εγκλήματος αποτελεί μέσο για την εκτόνωση της βεβαρημένης συνείδησης.». Για να γίνει αποδεκτή ως μαρτυρία, η ομολογία πρέπει να είναι θεληματική και νόμιμη. Το αν μια ομολογία είναι θεληματική ή όχι αποτελεί θέμα πραγματικό και - σπανιότερα - αποφασίζεται ακόμη και αυτεπαγγέλτως από το δικαστήριο, παρότι κατατίθεται χωρίς ένσταση από τον κατηγορούμενο (Ιωσηφίδης (Ππαΐλα) ν Δημοκρατίας

(2000)2 ΑΑΔ 204) αναλόγως των περιστατικών της κάθε υπόθεσης.». Η διάθεση της Κατηγορούμενης να λυτρώσει τη συνείδησή της αποκαλύπτεται μέσα από την ακόλουθη περικοπή η οποία αποτελεί εισαγωγή στην κατάθεσή της꞉ «Για την υπόθεση μου με εκαλέσετε σήμερα στην Αστυνομία θέλω να σας πω ούλλη την αλήθκεια. Εν τω επερίμενα ότι θα με εβρίσκετε αλλά έτσι όπως ήρταν τα πράματα θέλω να ξεκαθαρίσω τη θέση μου τζαι να τα πω ούλλα.». Η συνήγορος Υπεράσπισης δεν ήγειρε κατά την ακρόαση οποιαδήποτε ένσταση όσον αφορά τη θεληματικότητα της κατάθεσης που λήφθηκε από την Κατηγορούμενη στις 16/8/2016 μεταξύ των ωρών 1735 και 1845 (βλ. το Τεκμήριο 2), ή αναφορικά με τη νομιμότητα της διαδικασίας λήψης της. Ειδικότερα, δεν αμφισβητήθηκε ότι τηρήθηκαν οι εφαρμοστέοι Δικαστικοί κανόνες ή/και ότι η υπογραφή επί της κατάθεσης είναι γνήσια και ανήκει στην Κατηγορούμενη και ότι τέθηκε με την ελεύθερη βούλησή της, αφότου πληροφορήθηκε για τα δικαιώματά της, όπως άλλωστε τεκμηριώνεται στη βάση των πιο κάτω꞉ Ότι στην αρχή της κατάθεσης υπάρχει η εξής παράγραφος꞉ «Εγώ η Κούλλα Αναστασίου από τη Λάρνακα επιθυμώ να κάμω μιαν κατάθεση. Πληροφορήθηκα ότι μπορώ να γράψω η ίδια την κατάθεση μου, όμως θέλω να γράψει κάποιος αυτά που έχω να πω. Έχω πληροφορηθεί ότι δεν είμαι υπόχρεα να πω τίποτε, εκτός αν θέλω να πω και πως οτιδήποτε πω δυνατό να δοθεί σαν μαρτυρία. (Κούλλα Αναστασίου) Έχω διαβάσει και αντιληφθεί το περιεχόμενο του πιο πάνω λεκτικού.( (Υπογραφή Κούλλα Άναστασίου).». Ότι στο τέλος της κατάθεσης υπάρχουν οι εξής δύο παράγραφοι꞉ «Έχω διαβάσει την πιο πάνω κατάθεση και έχω πληροφορηθεί ότι μπορώ να κάνω οποιεσδήποτε αλλαγές, προσθήκες ή διορθώσεις θέλω. Αυτή η κατάθεση είναι αληθινή και την έκανα ελεύθερα και με τη θέλησή μου. (Υπογραφή Κούλα Αναστασίου).». «Λήφθηκε από εμένα σήμερα 16/08/2016 μεταξύ των ωρών 17꞉35 - 18꞉45 στο ΤΑΕ Αμμοχώστου. Αφού εξέφρασε την επιθυμία να προβεί σε θεληματική κατάθεση, της επέστησα την προσοχή της στο Νόμο και την πληροφόρησα ότι μπορούσε να γράψει η ίδια την κατάθεσή της, αλλά προτίμησε και την κατέγραψα εγώ καθ' υπαγόρευσή της. Μετά το τέλος της κατάθεσης, της την πρόσφερα και τη διάβασε. Την πληροφόρησα ότι μπορούσε να κάμει οποιεσδήποτε διορθώσεις, προσθήκες ή αλλαγές ήθελε, είπε ότι είναι ορθή και την υπόγραψε στην παρουσία μου. Ακολούθως την υπαγόρευσα και έγραψε τη σχετική ιδιόχειρη βεβαίωση, την οποία υπόγραψε στην παρουσία μου. Αστ. 940.». Ενόψει των ανωτέρω, ικανοποιείται το Δικαστήριο ότι η κατάθεση της Κατηγορούμενης ως το Τεκμήριο 2 υπήρξε θεληματική και νόμιμα ληφθείσα. Προχωρώ, λοιπόν, να αναδείξω τί είναι αυτό που ομολόγησε η Κατηγορούμενη μέσα από την πιο πάνω κατάθεση꞉ Πρώτον, τη σχέση της με τον Mehmet Akpinar (άλλως «Μέμο»), ο οποίος φέρεται ως ο αυτουργός των κακουργημάτων που αναφέρονται στις κατηγορίες 1 και

1. Παραθέτω꞉ «Εγώ έχω δεσμό με ένα Τούρκο που τον φωνάζουν Μέμο. Το όνομα του το αληθινό εν Μεχμέτ Ακπινάρ. Εγνωριστήκαμε πέρσι τον Δεκέμβρη τζαι που τότε μεινίσκουμε μαζί στο σπίτι μου στη Λάρνακα. Ο Μέμος εν22 χρονών.». Δεύτερον, πώς η ίδια γνώριζε τον Sali Ahmet (στο εξής «ο Σάλις»)꞉ «Το περασμένο Σάββατο τη νύχτα ο Μέμος είπε μου ότι ήταν να έρτει στην Αγιά Νάπα με τον φίλο του τον Σάλι. Ο Σάλι εν Τουρκοβούλγαρος τζαι από ότι ξέρω μεινείσκει στη Λευκωσία αλλά εν ηξέρω που. Εν ηξέρω ίνταλως ήρταν στην Αγιά Νάπα. Πάντως ο Σάλι εν έσσιει αυτοκίνητο, ούτε τζαι ο Μέμος.». Τρίτον, ποια ήταν η πρώτη δήλωση στην οποία προέβη ο Mehmet Akpinar (άλλως «Μέμο») προς την ίδια σε σχέση με την τέλεση του αναφερόμενου στις κατηγορίες 1 και 2 κακουργήματος꞉ «Εγώ τζείνη την νύκτα έμεινα έσσο. Κατά τες 03꞉30 έπαιξε τον τηλέφωνο μου σαν ετζοιμούμουν τζαι είδα ότι ήταν ο Μέμος. Απάντησα το τζαι είπεν μου «εκάμαμεν καφκάν τζαι νομίζω εσκοτώσαμεν κάποιον. έλα με τάξι να με πιάεις».». Σημειωτέον ότι κατά την ακροαματική διαδικασία, η κατηγορούμενη καταθέτοντας ενόρκως δήλωσε ότι ήταν στα αγγλικά που έγινε η μεταξύ τους συνομιλία και ότι της είπε «Habibi we made καβγά and I think we killed somebody» αλλά δεν ήταν σίγουρη αν ήταν «we» ή «he» killed, γιατί η ίδια ήταν του ύπνου την ώρα που δέχθηκε το τηλεφώνημα από τον Μέμο. Επέμεινε κατά την αντεξέταση της η Κατηγορούμενη ότι τη δήλωση αυτή έτσι ακριβώς την είχε κάνει και ενόσω κατέθετε στον Παντελή τον αστυνομικό, αλλά εκείνος κατέγραψε στα ελληνικά τη δήλωσή της. Τέτοια όμως εκδοχή δεν υποβλήθηκε στους αστυνομικούς μάρτυρες της κατηγορούσας Αρχής ενόσω κατέθεταν και στα μάτια του Δικαστηρίου φαίνεται να έχει δίκαιο η συνήγορος της κατηγορούσας αρχής όταν εισηγείται ότι ήταν εκ των υστέρων σκέψη της Κατηγορούμενης να σπείρει την αμφιβολία για το we or he. Εν πάση περιπτώσει, μέχρι τη στιγμή εκείνου του τηλεφωνήματος, δεν θα μπορούσε να κριθεί από το Δικαστήριο ότι η φράση «εκάμαμεν καφκάν τζαι νομίζω εσκοτώσαμεν κάποιον. έλα με τάξι να με πιάεις», έδιδε στην κατηγορούμενη γνώση όλων των ουσιωδών συνθηκών του αδικήματος φόνου εκ προμελέτης, ώστε να μπορούσε να στηριχθεί σε αυτήν και μόνο τη φράση καταδίκη της Κατηγορούμενης για συνέργεια μετά από αδίκημα φόνου εκ προμελέτης. Σημειώνω ότι όπως καταγράφει στη γραπτή κατάθεσή του που λήφθηκε στις 17/8/2016 μεταξύ των ωρών 18꞉50 και 19꞉00 (βλ. το Τεκμήριο 6), ο ταξιτζής κ. Ανδρέας Κωνσταντίνου, όταν μπήκε στο ταξί μαζί με την Κατηγορούμενη ο νεαρός άντρας από το σημείο που τον παρέλαβαν είχε ύποπτη συμπεριφορά꞉ «από την ώρα που μπήκε στο αυτοκίνητο δεν μίλησε καθόλου και ήταν σκυφτός για να μην φαίνεται και κρατούσε το πρόσωπο του στη μια πλευρά». Η δήλωση αυτή συνάδει με το γεγονός ότι και η Κατηγορούμενη κατέθεσε ότι δεν είχαν μιλήσει καθόλου με το Μέμο ενόσω βρίσκονταν μέσα στο ταξί, παρά μόνο όταν έφθασαν στο σπίτι της. Τέταρτον, πώς περιέγραψε στην ίδια την Κατηγορούμενη ο Mehmet Akpinar (άλλως «Μέμο»), τις συνθήκες υπό τις οποίες διεπράχθησαν τα κακουργήματα που αναφέρονται στις κατηγορίες 1 έως
2. Σχετικό το εξής απόσπασμα, το οποίο, για χάριν διευκόλυνσης μελέτης, διαχωρίζω σε υποπαραγράφους, για να φανούν οι χρονικές φάσεις του επεισοδείου και οι πράξεις του Μέμο και του Σάλι꞉ «Μες τον ταξί εν είπαμεν τίποτε. Που εφτάσαμεν σπίτι μου στες καμάρες ήταν νύχτα ακόμα. Μετά που επήαμεν μες το σπίτι είπεν μου τα ούλλα.» 1η φάση «Είπεν μου ότι ήταν με τον Σάλι στην Αγιά Νάπα τζαι εκάθουνταν τζαι ήρτεν κάποιος εγγλέζος τζαι άρκεψεν τζαι εκτατούραν μπροστά τους. Εσηκώστηκεν ο Σάλι τζαι έκαμεν του παρατήρηση. Τζαι εσηκώστηκε τζαι ο Μέμος τζαι είπεν του ότι εν ήταν καλό τούτο το πράμα να κατουρά μπροστά που άλλους. Τζαι εγύρισεν ο εγγλέζος τζαι έδωκεν την ππουνιά του Μέμου μες το στόμα. Μαζί με τζείνον που εκατούραν ήταν άλλο ένας εγγλέζος. Τζαι ύστερα είπεν μου ο Μέμος ότι εφύασην μαζί με τον Σάλι. 2η φάση «Επερπατούσαν μες τον δρόμο τζαι ήρταν πάλε τούτοι οι θκυό οι εγγλέζοι μαζί με άλλους, ήταν πέντε ούλλοι μαζί τζαι εμουντάραν τους οι εγγλέζοι. Ο ξαθθός έπιασε τον Μέμο που τον λαιμό τζαι ο Σάλι ετσακώνετουν με τζείνον που εκατούραν. Την ώρα που τζείνο ο ξαθθός εβάσταν τον Μέμο που τον λαιμό ο Μέμος έμπηξεν του το μασσιέρι πας την ράσσι. Ο Σάλις έμπηξε μασσιερκές τζαι τους θκυό τζιαι τζείνου που εκατούραν τζαι του άλλου που εμάλλωννε με τον Μέμο. Είπεν μου ο Μέμος ότι μιαν μασσιερκάν έμπηξεν τζείνος, τες άλλες εν ο Σάλις. Μετά τζείνος που εκατούραν εκλώτσησεν τον Μέμο στο στήθος τζαι οι Σάλις έμπηξεν του το μασσιέρι. Τζείνος που εκατούραν πιστέφκω εν τζείνος που εν μακαρίτης. Όπως μου είπεν ο Μέμος εν ο Σάλις που τον εμασσιέρωσεν." Τα πιο πάνω συνθέτουν το πεδίο γνώσης που είχε η κατηγορούμενη μετά που παρέλαβε το Μέμο από τη σκηνή του αδικήματος. Τονίζω ότι οποιαδήποτε άλλη μαρτυρία δόθηκε στο Δικαστήριο αναφορικά με το πώς εκτυλίχθηκαν τα γεγονότα που οδήγησαν στο θάνατο ενός προσώπου και στον τραυματισμό άλλου προσώπου, όσο λεπτομερής και πειστική και αν ήταν (αναφέρομαι ειδικότερα στη μαρτυρία του αυτόπτη μάρτυρα ΜΚ3, ο οποίος με ζωντανό τρόπο περιέγραψε το τί συνέβηκε) δεν ήταν στο πεδίο γνώσης της Κατηγορούμενης καθ' ον χρόνο ενεργούσε για να παράσχει την επίδικη βοήθεια. Εκείνη γνώριζε μόνο όσα και όπως της τα αφηγήθηκε ο Μέμο. Άρα η κατηγορούμενη (συνοψίζω) γνώριζε ότι - · ο Μέμος έμπηξεν το μασσιέρι πας την ράσσι του ξαθθού που τον εβάσταν που τον λαιμό. Μια μασσιερκάν του έμπηξε. · Ο Σάλι έμπηξε μασσιερκές τόσο του ξαθθού που εμάλλωνε με το Μέμο όσο τζαι του άλλου που εκατούραν που εν ο μακαρίτης. Πέμπτον, η Κατηγορούμενη ομολογεί ποια ήταν η βοήθεια που της ζήτησε ο Mehmet Akpinar (άλλως «Μέμο») σε δύο χρονικά στάδια꞉ (α) πριν μάθει όλες τις πιο πάνω λεπτομέρειες για το πως εκτυλίχθηκαν τα γεγονότα, παραμόνο ότι ο Μέμο νόμιζε ότι μετά από τον καβγά σκότωσαν κάποιον, της ζήτησε να του πάρει ρούχα (καθαρά) σε χώρο που εκείνος της υπέδειξε ότι ήταν κρυμμένος. Σχετικό το εξής απόσπασμα꞉ «Εγώ ετηλεφώνησα στο ταξί Ακρόπολις στη Λάρνακα τζαι ήρτεν μετά που λλίον. Έπιασα τζαι ρούχα του Μέμου μαζί μου επειδή είπεν μου να του πάρω ρούχα. Ετηλεφώνησεν μου τζείνος την ώρα που ήμουν μες τον δρόμο τζαι είπεν μου να πάω κοντά στο ξενοδοχείο το ADAMS στην Αγιά Νάπα. Επήαμε μαζί τζιαμέ με τον ταξιτζή. Ο Μέμος ήταν χωσμένος πίσω που κάτι δεντρά, στον κύριο δρόμο τζιαμέ που εν η στάση του λεωφορείου. Μπορώ να σας δείξω που εν που ήταν χωσμένος. Που το τηλέφωνο είπεν μου να πάω τζιαμέ που ήταν χωσμένος τζαι επήρα του τα ρούχα τζαι εφόρησεν τα. Ήταν με το μποξεράκι μόνο. Είπεν μου ότι τα ρούχα που εφόρεν επέταξεν τα, αλλά εν μου είπε που. Εξεκινήσαμεν τζαι επήαμεν σπίτι.». (β) Μετά που επέστρεψαν και οι δύο στο σπίτι και της αφηγήθηκε όλα όσα έγιναν, της ζήτησε να πάει η ίδια στη σκηνή του κακουργήματος επί τόπου για να πιάσει το κινητό του τηλέφωνο. «Μόλις επήαμεν έσσο ο Μέμος έκαμεν μπάνιο εμιλήσαμεν λλίο τζαι έπιασεν τα ρούχα του τζαι έφυεν. Έπιασεν με τηλέφωνο πιο μετά τζαι είπεν μου ότι ήταν Λευκωσία. Ήταν κατά τες12 το μεσημέρι ή κατά τες θκυό εν αθυμούμαι. Επίασεν με που έναν άγνωστον αριθμό, εν τον ήξερα. Το τηλέφωνον του που με έπιαεν που την Αγιάν Νάπαν νομίζω εν το 97-
3. Είσιεν τζαι άλλον αριθμόν όμως που άρκεφκει που 96, τζείνον εν το αθυμούμαι. Εν αθυμούμαι που ποιον αριθμό μου τηλεφώνησεν που την Αγιά Νάπα. Έπιασεν με πάνω στο τηλέφωνο μου που σου έδωκα πριν. Είπεν μου να πάω στην Αγιάν Νάπα τζιαμέ που εν τα αποχωρητήρια που εν το πάρκιν απέναντι που την εκκλησία τζαι να πιάσω το κινητό του.. Είπεν μου ότι έβαλεν το που πάνω που έναν τοιχούιν. Εν να σας πάρω να σας δείξω. Ήρτα με ένα φίλον μου με το αυτοκίνητο του, εν θέλω να δώκω το όνομα του εν τζαι φταίει το κοπελοούι, εν είσσιεν ιδέα τζείνος. Ηβρα το τηλέφωνο τζαι έπιασα το.». (γ) Να πάει να παραδώσει το κινητό τηλέφωνο του σε τρίτο πρόσωπο. «Επιασεν με τηλέφωνον μετά που ήβρα το κινητό τζαι είπεν μου να πάω τζιαμέ στην εκκλησία του Άϊ Γιώρκη ,στην παλιά την εκκλησία τζαι εν να έσσιει κάποιον να του το δώκω. Επήα μόνη μου τζαι είσσιεν ένα άγνωστο μου τζιαμέ τζαι έδωκα του το τζαι έφυα.» Με νέα κατάθεσή της, ημερ. 16/8/2016, η οποία λήφθηκε μεταξύ των ωρών 19꞉00 και 19꞉10 (βλ. το Τεκμήριο 3), η Κατηγορούμενη έδωσε θεληματικά τη συγκατάθεσή της στην Αστυνομία για να έχει πρόσβαση και να προβεί σε επεξεργασία στα αρχεία του κινητού της τηλεφώνου, περιλαμβανομένων των επαφών, των γραπτών μηνυμάτων, των email, facebook, φωτογραφιών και βίντεο που η ίδια διατηρούσε σε αυτό. Την αμέσως επόμενη μέρα, δηλαδή στις 17/8/2016 μεταξύ των ωρών 16꞉50 και 17꞉10, και αφού τηρήθηκαν και πάλιν οι Δικαστικοί κανόνες για τη λήψη της κατάθεσής της από την Αστυνομία κατά τον ίδιο τρόπο που τηρήθηκαν όταν λαμβάνετο η κατάθεση ως το Τεκμήριο 2, η Κατηγορούμενη έδωσε νέα θεληματική κατάθεση στην Αστυνομία (βλ. το Τεκμήριο 4), υπό το βάρος της συνείδησής της ότι, όπως η ίδια το έθεσε, «Εχτές που έδωκα κατάθεση εν σου είπα ούλλη την αλήθκεια. Σήμερα που εζήτησα να σε δω ήταν για να σου τα πω ούλλα να τελειώνουμε.». Δηλαδή, συναισθανόμενη η Κατηγορούμενη ότι είχε πει κάποια ψέματα στην αρχική της κατάθεση, ως το Τεκμήριο 2, θέλησε να τα διορθώσει λέγοντας τα εξής (διαχωρίζω τα λεγόμενά της σε επιμέρους παραγράφους για χάριν ευκολίας μελέτης)꞉ «Είπα σου ψέματα ότι εβρέθηκα με κάποιον στην εκκλησία του άϊ Γιώρκη τζαι έδωκα του το τηλέφωνο του Μέμου. Επήα εγώ στα κατεχόμενα τζαι επήρα του το. Έπιασα λεωφορείο η ώρα 08꞉00 τον δεκαπενταύγουστο που τον άϊ Γιώρκη τζαι επήα Λευκωσία. Εμπήκα στα κατεχόμενα που το Λήδρα Πάλλας τζαι μετά επήα στην Τζερύνεια τζαι ήβρα τον Μέμο. Ήβρα τον μες τον δρόμο τζαι ήταν μαζί με τον Σάλι. Νομίζω επεράσαν παράνομα ποτζεί δηλαδή εν επεράσαν που οδόφραγμα. Έδωκα το τηλέφωνο του Μέμου. Τζείνο το τηλέφωνο εν ήταν του Μέμου πιστεύκω, εν τω εξαναείδα. Είπαν μου ότι εμεινίσκαν μες τον δρόμο. Τη νύχτα έμεινα σε ένα ξενοδοχείο στην Τζερύνεια. Την άλλην ημέρα έπιασα λεωφορείο τζαι επήα στο Λήδρα Πάλλας τζαι η ώρα θκυόμιση το μεσημέρι εξεκίνησα με το λεωφορείο για να έρτω στη Λάρνακα. Ο Σάλι έμεινε για θκυό εφτομάδες σπίτι μου στες καμάρες τζαι μετά έθκιωξα τον. Άφηκεν όμως μιαν βαλίτσα με ρούχα του πάνω στα σκαλιά που πάεις στην ταράτσα του σπιθκιού μου. Που εβρεθήκαμεν στην Τζερύνεια εν εξέραν ίντα μπου να κάμουν. Θέλουν να παν στην Τουρκία αλλά εν είχαν λεφτά τζαι διαβατήρια μαζί τους. Ο Σάλις έσσιει βουλγάρικο διαβατήριο αλλά εν το επήρε μαζί του στα κατεχόμενα. Το διαβατήριο του Μέμου κρατά του το η αστυνομία στα κατεχόμενα. Ο Μέμος ετηλεφώνησε μου για να πάω στα κατεχόμενα που ένα τηλέφωνο τούρτζικο. Ο αριθμός εν πας το κινητό μου εν τον έσβησα.». Δηλαδή, με την πιο πάνω συμπληρωματική θεληματική κατάθεσή της, η Κατηγορούμενη παραδέχθηκε, κατ' ουσίαν, ότι ήταν μεγαλύτερη και δραστικότερη η βοήθεια που της ζήτησε ο Μέμο να του προσφέρει και την οποία η ίδια δέχθηκε και του προσέφερε꞉ δεν μεσολάβησε τρίτο πρόσωπο για να παραδοθεί το κινητό τηλέφωνο στο Μέμο, αφού μετέβηκε η ίδια στον τόπο διαφυγής του, στα κατεχόμενα, και του το παρέδωσε. Ωστόσο, η Κατηγορούμενη δεν έδωσε κάποια ένδειξη για βοήθεια η οποία να της ζητήθηκε από το Σάλι ή την οποία αυτή να πρόσφερε προς το Σαλι. Ούτε καν μίλησε ούτε καν γνώριζε η κατηγορούμενη πού βρισκόταν ο Σάλι μετά τον καβγά. Ενδεικτικό και το εξής απόσπασμα από την αρχική θεληματική κατάθεσή της ότι꞉ «Ύστερα που τα μασσιερώματα είπεν μου ότι έφυεν ο καθένας μόνος του. Εμιλήσαμε τζαι τη νύχτα που το τηλέφωνο τζαι είπεν μου ότι ήταν ακόμα στη Λευκωσία. Ερώτησα τον τζαι για τον Σάλι τζαι είπεν μου ότι ήταν εξαφανισμένος. Τζείνη ήταν η τελευταία φορά που εμίλησα με τον Μέμο. [.] Εν ηξέρω το σπίτι του Σάλι ούτε το τηλέφωνο του. Ξέρω μόνο ότι εν 42 χρόνων τζαι μεινέισκει στη Λευκωσία.» Όταν μετέβηκε στα κατεχόμενα η Κατηγορούμενη, δεν υπάρχει μαρτυρία ότι το έπραξε κατόπιν παράκλησης του Σάλι για να του παράσχει οποιαδήποτε βοήθεια. Ούτε υπάρχει μαρτυρία ότι η Κατηγορούμενη γνώριζε ότι το τηλέφωνο που μετέφερε στα κατεχόμενα ανήκε στο Σάλι. Δεν μπορεί το Δικαστήριο να υποθέσει κάτι τέτοιο και να το αναγάγει σε θετικό γεγονός ακόμη και αν υπάρχει μαρτυρία ότι δεν ήταν βέβαιη η κατηγορούμενη ότι το συγκεκριμένο κινητό ανήκε στο Μέμο. Επομένως, θα συμφωνήσω με τη συνήγορο Υπεράσπισης και την επιχειρηματολογία που εκθέτει στην τελική της αγόρευση ότι δεν αποδεικνύεται στη βάση της διαθέσιμης μαρτυρίας και μάλιστα στο επίπεδο του πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας ότι η κατηγορούμενη βοήθησε τον Σάλι να διαφύγει την τιμωρία. Τούτο καθιστά έκπτωτες σε απόρριψη τις κατηγορίες 2 και 4, εφόσον δεν στοιχειοθετείται το actus reus. Ό,τι απομένει είναι να αποφασισθεί στη βάση της διαθέσιμης μαρτυρίας αν στοιχειοθετείται η 1η κατηγορία που την αρνείται η κατηγορούμενη. Το ερώτημα είναι αν «ο ξαθθός» που η κατηγορούμενη γνώριζε ότι μαχαίρωσε ο Μέμο ήταν αυτός που απεβίωσε (o George) ή αν ήταν απλώς αυτός που τραυματίστηκε (δηλ. ο Ben). Η εκδοχή υπεράσπισης είναι ότι επρόκειτο για τον Ben εξού και παραδέχθηκε ενοχή μόνο για την 3η κατηγορία. Για να απαντηθεί το ερώτημα αυτό, χρήσιμη είναι η μαρτυρία του αυτόπτη μάρτυρα ΜΚ
4. Ο κ. Παναγιώτης Χρίστου είναι ο μοναδικός αυτόπτης μάρτυρας των όσων διαδραματίστηκαν τα ξημερώματα της 14/8/
5. Στην κατάθεση που έδωσε στην Αστυνομία στις 14/8/16 μεταξύ των ωρών 04꞉38 και 05꞉44 (βλ. το Τεκμήριο 7), αφηγήθηκε τα εξής (τα διαχωρίζω και πάλιν σε υποπαραγράφους για χάριν ευκολίας μελέτης)꞉ «Εργάζομαι στο λούνα παρκ Πάρκο Παλιάτσο στην Αγία Νάπα. Εμένα το πόστο μου βασικά είναι σε κάποια παιχνίδια που έχει το λούνα πάρκ στην οδό Γρηγόρη Αυξεντίου-Καταλυμμάτων στην Αγία Νάπα και συγκεκριμένα έξω από την νότια είσοδο της δισκοθήκης Castle απέναντι από το Red Square. Δίπλα από το πόστο μου είναι το περίπτερο του Σκεύου Πετεινού και σχεδόν απέναντι από το περίπτερο είναι η μπυραρία Βel. Απόψε πήγα δουλειά εκεί στα παιχνίδια η ώρα έντεκα το βράδυ. Σήμερα 14/8/16 η ώρα 03꞉10 τέλειωσα την δουλειά μου και πήγα στο περίπτερο του Σκεύου Πετεινού για να τον καληνυχτίσω. Βγαίνοντας έξω από το περίπτερο κατά η ώρα 03꞉20 είδα προερχόμενους από την περιοχή του Soho προς την μπυραρία Bel τους Τζιώρτζιη και Μπεν. Ο Τζιώρτζιης και ο Μπεν είναι εγγλέζοι νεαρής ηλικίας. Τον Τζιώρτζιη τον οποίο έχει δύο χρόνια που τον γνωρίζω εργάζεται στην μπυραρία Tiki στην Αγία Νάπα η οποία είναι ακριβώς πίσω από την Bel. Απότι ξέρω ο Τζιώρτζιης εργάζεται τα καλοκαίρια στην Αγία Νάπα και το χειμώνα επιστρέφει πίσω στην Αγγλία. Ο Τζιώρτζιης έρχετουν εκεί στο περίπτερο του Σκεύου και ψώνιζε και τον γνώρισα εκεί. Τον Μπεν τον γνώρισα φέτος και είναι φίλος του Τζιώρτζιη. Δεν ξέρω αν εργάζεται και που. Απόψε που τους είδα ο Τζιώρτζιης φορούσε ένα παντελόνι κοντό μπεζ και πάνω ήταν γυμνός. Ο Μπεν φορούσε αν δεν κάμνω λάθος κοντό παντελόνι μπεζ και από πάνω ήταν γυμνός. Όταν τους είδα που έρχονταν στην ουσία προς το μέρος μου, περπατούσαν κανονικά και μιλούσαν μεταξύ τους. Όταν είδα τον Μπεν και τον Τζιώρτζι, από πίσω τους είδα ακόμα δύο άρρενες που περπατούσαν με κανονικό βήμα και τους «ακολουθούσαν». Οι δύο άρρενες που τους ακολουθούσαν ήταν νεαρής ηλικίας και σίγουρα είναι ξένοι. Ο ένας από αυτούς είναι έγχρωμος, κοντός και παχουλός, φορούσε μπλε τζην κοντό και πουκάμισο άσπρο, με κοντά μαλλιά νούμερο ένα. Ο άλλος ήταν λευκός, φορούσε παντελόνι μπλε κοντό και γυμνός από πάνω, κοντός παστός και μαλλιά κανονικά μαύρα προς τα κάτω. Όταν λέω κοντός εννοώ από 1.60 - 1.70 εκατοστά. Φθάνοντας και οι τέσσερις πιο πάνω δηλαδή ο Τζιώρτζιης, ο Μπεν και οι δύο νεαροί, στον δρόμο έξω από την μπυραρία Bel, είδα τους δύο νεαρούς που κρατούσαν μαχαίρια και επιτέθηκαν στον Τζιώρτζιη και στον Μπεν και τους μαχαίρωσαν. Όπως είδα πολύ καλά αφού το περιστατικό έγινε σε πολύ μικρή απόσταση από εμένα σε απόσταση 7 - 10 μέτρων, αρχικά ο λευκός άντρας ο οποίος κρατούσε μαχαίρι που πουλούν στα σουβενίρ με μεγάλη λεπίδα και ραβδώσεις επιτέθηκε στο Μπεν και τον μαχαίρωσε στην πλάτη ακριβώς στο σημείο του σπονδύλου κάτω χαμηλά και αμέσως μετά ο έγχρωμος κρατώντας άλλο μαχαίρι ίδιας περιγραφής μαχαίρωσε τον Τζιώρτζιη στον λαιμό ακριβώς στο σημείο της καρωτίδας. Σχετικά με τον Μπεν, ο λευκός άρπαξε τον Μπεν από πίσω από τον λαιμό και τον μαχαίρωσε στην πλάτη και ο Τζιώρτζιης γύρισε αμέσως προς τα πίσω να δει τι συμβαίνει και ο έγχρωμος τον μαχαίρωσε απευθείας στον λαιμό. Δεν υπήρξε καμία πάλη ή αντιπαράθεση μεταξύ των τεσσάρων, όλα έγιναν πολύ γρήγορα, και δεν υπήρξε καμία αντίδραση από τον Μπεν και τον Τζιώρτζιη. Οι δύο δράστες κρατούσαν όπως ανέφερα από ένα μαχαίρι ο καθένας. Ο λευκός μαχαίρωσε τον Μπεν έτρεξε και έφυγε και συγκεκριμένα κατέβηκε τα σκαλιά που είναι δίπλα από την Bel και οδηγούν στην εκκλησία. Ο έγχρωμος έτρεξε προς το Soho και εξαφανίστηκε. Μετά το περιστατικό εγώ και κάποιοι άλλοι περαστικοί τρέξαμε προς το μέρος του Μπεν και του Τζιώρτζιη για να τους βοηθήσουμε και ταυτόχρονα φωνάζαμε να ειδοποιήσουν ασθενοφόρo. Αρχικά μίλησα στο Μπεν ο οποίος δεν φαινόταν σοβαρά τραυματισμένος και του είπα να καθίσει κάτω. Μετά πήγα στον Tζιώρτζιη και όπως είδα το μαχαίρι ήταν ακόμα καρφωμένο πάνω στο λαιμό του στο σημείο περίπου της καρωτίδας. Ο Tζιώρτζιης τράβησε το μαχαίρι και το έβγαλε μόνος του από τον λαιμό του και το κρατούσε στο δεξί του χέρι. Προσπάθησα να μιλήσω στον Τζιώρτζιη αλλά ήταν σαστισμένο ς, δεν μπορούσε να μιλήσει και φαινόταν ότι θα χάσει τις αισθήσεις του. Εννοείται ότι έτρεχε αρκετό αίμα από τον λαιμό του. Τον έβαλα και κάθησε κάτω έξω από το Bel και σχεδόν αμέσως έχασε τις αισθήσεις του ενώ το μαχαίρι που βαστoύσε ο Τζιώρτζιης έπεσε εκεί κάτω στο έδαφος και το αφήσαμε εκεί μέχρι που έφτασε μετα η Αστυνομία. Ενώ δίναμε με άλλους περαστικούς τις πρώτες βοήθειες στον τζιώρτζιη, βασικά προσπαθούσαμε να σταματήσουμε την αιμορραγία και να μην χάσει εντελώς τις αισθήσεις του ο Τζιώρτζιης, ήρθε ασθενοφόρο της ΛΗΤΩ και παρέλαβε τόσο τον Τζιώρτζιη όσο και τον Μπεν. Εγώ έμεινα εκεί μέχρι που ήρθε η Αστυνομία και τους έδειξα που ήταν το μαχαίρι. Τον έγχρωμο άντρα που μαχαίρωσε τον Τζιώρτζιη νομίζω ότι μπορώ να τον αναγνωρίσω αν τον ξαναδώ, τον λευκό που μαχαίρωσε τον Μπεν δεν είμαι σίγουρος αν μπορώ να τον αναγνωρίσω. Αν θυμηθώ οτιδήποτε άλλο θα σας το αναφέρω.». Ο κ. Χρίστου έδωσε συμπληρωματική κατάθεση στην Αστυνομία στις 16/8/2016 μεταξύ 14꞉20 και 14꞉40 (βλ. το Τεκμήριο 8), στην οποία δήλωσε τα εξής꞉ «Συμπληρωματικά προς την κατάθεση που έδωσα για το φόνο του George και τον τραυματισμό του Ben έχω να αναφέρω κάποια πράγματα τα οποία στην πρώτη μου κατάθεση ξέχασα να τα αναφέρω αφού ήμουν σοκαρισμένος από το περιστατικό. Τα γεγονότα που είδα εγώ αρχίζουν από την ώρα που βγήκα από το περίπτερο του Τιτανικού και είδα τον George και τον Ben που έρχονταν προς το μέρος μου. Οι δύο δράστες τους ακολουθούσαν χωρίς να γίνουν αντιληπτοί από τον Ben και τον George. Οι δύο δράστες τους επιτέθηκαν ακριβώς στο απέναντι από την μπυραρία Bell, δηλαδή προς την πλευρά του περιπτέρου στο σημείο που υπήρχαν πολλές κηλίδες αίματος. Μετά την επίθεση των δραστών όπως την περίγραψα στην πρώτη μου κατάθεση, ο λευκός δράστης, ο οποίος κρατούσε το μαχαίρι, είμαι σίγουρος γι' αυτό, έτρεχε, κατέβηκε τα σκαλιά από την Bell και εξαφανίστηκε. Όχι τα σκαλιά που βρίσκονται μεταξύ της Bell και της μπυραρίας Τικι, αλλά τα σκαλιά δίπλα από την Bell με κατεύθυνση προς Soho. Ο έγχρωμος δράστης έτρεχε πριν το Soho. Ο George του οποίου το μαχαίρι ήταν καρφωμένο στο λαιμό, προσπάθησε να ακολουθήσει τον έγχρωμο δράστη, δηλαδή έτρεχε από πίσω του. Δεν μπόρεσε όμως να τον φτάσει και σταμάτησε σε καμιά δεκαριά μέτρα πιο κάτω και ακούμπησε στο περιτοίχισμα, εκεί ακριβώς που υπήρχαν πολλές κηλίδες αίματος. Την ώρα που έρχετουν προς εμένα ο George τράβησε και έβγαλε το μαχαίρι από το λαιμό του, ήρθε κοντά μου, του έδωσα αγκαλιά και κάπου εκεί άρχισε να καταρρέει. Το μαχαίρι που έβγαλε ο George από το λαιμό του είναι αυτό που πήρε η Αστυνομία. Σχετικά με τον έγχρωμο δράστη εγώ τον είδα πολύ καλά, πρόσωπο με πρόσωπο (ο δράστης δεν γύρισε να με δει) και θυμάμαι αρκετά χαρακτηριστικά του. Γι' αυτό το λόγο σήμερα 16/8/16 μετέβηκα στο Αρχηγείο Αστυνομίας όπου περίγραψα με λεπτομέρειες τον δράστη και βάσει αυτών ετοιμάστηκε φωτογραφία - σκίτσο του δράστη. Η φωτογραφία - σκίτσο που ετοιμάστηκε από την Αστυνομία εμένα προσωπικά μου θυμίζει τον έγχρωμο δράστη, τουλάχιστον όπως τον είδα εγώ το βράδυ.». Ο κ. Χρίστου έδωσε άλλη μία συμπληρωματική κατάθεση στην Αστυνομία στις 18/8/2016 μεταξύ 17꞉20 και 17꞉30 (βλ. το Τεκμήριο 9), στην οποία δήλωσε τα εξής꞉ «[...] θέλω να σας αναφέρω ότι χθές το βράδυ είδα μια ανάρτηση στο Facebook όπου ήταν οι φωτογραφίες δύο τουρκοκύπριων που καταζητούνται για την υπόθεση αυτή. Μόλις είδα τις φωτογραφίες αναγνώρισα αμέσως τον σκουρόχρωμο άντρα ο οποίος ήταν αυτός που μαχαίρωσε τον George στον λαιμό και τον σκότωσε. Είμαι βέβαιος ότι ήταν αυτός καθώς τον είδα πολύ καλά εκείνο το βράδυ και για τον λόγο αυτό έδωσα λεπτομερή περιγραφή στην Αστυνομία με αποτέλεσμα να ετοιμαστεί και σκίτσο του. Όσον αφορά το άλλo πρόσωπο που καταζητείται, να σας αναφέρω ότι λόγω του ότι δεν τον είδα πολύ καλά γιατί τον κρατούσε σκυφτό ο φίλος του George, δεν μπορώ να είμαι σίγουρος ότι είναι αυτός λόγω, του ότι τον είδα μόνο από την πίσω μεριά.». Σημειωτέον ότι ενώπιον του Δικαστηρίου ο ΜΚ3 αναγνώρισε με βεβαιότητα τον σκουρόχρωμο που μαχαίρωσε τον George ως αυτόν που φαίνεται στη φωτογραφία Τεκμήριο 10 (Sali), διότι τον είδε όπως είπε ολοκάθαρα. Tον άλλο που μαχαίρωσε τον Ben δεν μπορούσε να τον αναγνωρίσει στη φωτογραφία 11 (Mέμο), διότι όπως είπε τον είδε μόνο από πίσω. Κρίνω ότι στη βάση της πιο πάνω μαρτυρίας του ΜΚ3 συσχετίζοντας την με όσα περίγραψε ο Μεμο στην Κατηγορούμενη όπως φαίνονται στην αρχική θεληματική κατάθεσή της, η δράση του Μέμο συσχετίζεται πράγματι με το μαχαίρωμα κατά του Ben ενώ η δράση του Σάλι είναι εκείνη που συσχετίζεται με το μαχαίρωμα κατά του George. Με την πιο πάνω επισήμανση, και χωρίς να αποφαίνομαι σε αυτό το στάδιο για την ποινική ευθύνη του Μέμο ή του Σάλι, θεωρώ ότι δεν θα μπορούσα να καταδικάσω την κατηγορούμενη επί της 1ης κατηγορίας, αφού ο Μέμο δεν παραδέχθηκε στην ίδια να μαχαίρωσε ή να φόνευσε ο ίδιος τον George ούτε άλλωστε προκύπτει τέτοιος συσχετισμός στη βάση της μαρτυρίας του ΜΚ
6. Για όλους τους πιο πάνω λόγους η κατηγορούμενη καταδικάζεται στην κατηγορία αρ. 3 κατόπιν δικής της παραδοχής, ενώ αθωώνεται και απαλλάσσεται στις κατηγορίες 1, 2 και
7. (υπ.)....................... Ά. Πανταζή - Λάμπρου, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο