Α Σ Τ Υ Ν Ο Μ Ι Α ν. Λώρη Γρηγορίου, Αρ. Υποθ. 4152/15, 17/1/2017

(1)(β) του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155, αυτός επέλεξε να τηρήσει το δικαίωμα της σιωπής. Δεν κάλεσε οποιονδήποτε μάρτυρα υπεράσπισης. Σπεύδω να αναφέρω ότι δεν είναι δυνατόν, με βάση τη νομολογία, να εξαχθούν οποιαδήποτε συμπεράσματα ενοχής από το γεγονός ότι, όπως προανέφερα, ο Κατηγορούμενος επέλεξε το δικαίωμα της σιωπής. Αν με τη μαρτυρία της Κατηγορούσας Αρχής αφήνονται λογικές διαζευκτικές εξηγήσεις που δεν συνάδουν με ενοχή, το Δικαστήριο θα πρέπει να απαλλάξει τον κατηγορούμενο, ανεξάρτητα αν ο ίδιος δεν κατάθεσε ενόρκως, αφού το βάρος απόδειξης της ενοχής του, πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, το έχει η Κατηγορούσα Αρχή. Είναι για αυτό το λόγο που το Δικαστήριο δεν θα πρέπει να σχετίζει την παράλειψη του να δώσει μαρτυρία με την ενοχή του. Έχοντας διευκρινίσει τα πιο πάνω, προχωρώ κατ' αρχάς να παρουσιάσω την έγγραφη μαρτυρία που δόθηκε από τους μάρτυρες κατηγορίας κατά την ακρόαση. Ο ΜΚ1 υιοθέτησε ως μέρος της κυρίως εξέτασής του το περιεχόμενο γραπτής κατάθεσής του (βλ. το κατατεθέν Τεκμήριο 1) προς την Αστυνομία, η οποία δόθηκε στις 23.10.2015 η ώρα 02꞉50 μέχρι τις 03꞉15 στον Αστ. 3488 στον Αστ. Σταθμό Αγίας Νάπας. Σε αυτήν ο ΜΚ1 αναφέρει ότι είναι οδηγός ταξί από το 1991 και είναι ιδιοκτήτης του ταξί με αριθμούς εγγραφής DAL919 με έδρα την ελεύθερη Αμμόχωστο και ειδικότερα την περιοχή της Αγίας Νάπας. Τις νύχτες ο ΜΚ1 συνήθως βρίσκεται στην πιάτσα των ταξί στην οδό Μακαρίου παρά το μικρό κυκλικό κόμβο έξω από την καφετέρια «ΚΑΦΕΝΕΙΟ» και κάνει γύρο προς αναζήτηση πελατών. Το παράπονο που διατύπωσε ο ΜΚ1 στην ίδια κατάθεσή του προς τον Αστ.3488, ημερομηνίας, υπενθυμίζω, 23.10.2015 ήταν ότι꞉ «Τις τελευταίες ημέρες δεχόμουνα απρόκλητες φραστικές επιθέσεις από τον οδηγό του ταξί με αριθμούς εγγραφής ΚΖL 965, που το όνομά του είναι Λώρης και έχει στάση, όπως λέει, έξω από τη δισκοθήκη Castle στην περιοχή της πλατείας Αγίας Νάπας. Συγκεκριμένα, με εξύβρισε με τις φράσεις «Γιε της πουτάνας», «πεζεβεγκόπαιδο» και διάφορα άλλα, τα οποία δεν θέλω να πω. Το πρόβλημά του μαζί μου ήταν ότι ισχυριζόταν ότι του έπαιρνα πελάτες. Σήμερα, 23.10.2015 και κατά η ώρα 02꞉15, δεν είμαι απόλυτα σίγουρος, εγώ οδηγούσα το αυτοκίνητο - ταξί μου, έξω από τον Τιτανικό τη μπυραρία στην περιοχή της Πλατείας Αγίας Νάπας ήταν σταθμευμένος ο Λώρης και στεκόταν έξω από το αυτοκίνητό του. Ενώ εγώ πέρασα από δίπλα του οδηγώντας, αυτός μου έφτυσε στο πρόσωπο και έτσι εγώ σταμάτησα. Πριν καν κατεβώ από το αυτοκίνητό μου, ο Λώρης με πλησίασε από το παράθυρο της πόρτας του οδηγού του ταξί μου και μου είπε «έχεις παράπονο;». Εγώ τότε του απάντησα πως «ναι, έχω παράπονο» και τότε, χωρίς καν να μου πει οτιδήποτε, άρχισε να με κτυπά στο πρόσωπο με γροθιές και στο αυτί μου. Νομίζω ότι συνολικά μου έδωσε τέσσερις γροθιές. Εγώ φοβήθηκα και πάτησα του αυτοκινήτου μου και έφυγα και ήρθα απευθείας στον Αστυνονικό σταθμό Αγίας Νάπας.». Στην ίδια κατάθεση, ο ΜΚ1 περιέγραψε και δεύτερο, μάλιστα προγενέστερο, περιστατικό που υπήρξε μεταξύ αυτού και του Κατηγορούμενου. Συγκεκριμένα, ο ΜΚ1 ανέφερε στην κατάθεσή του τα εξής꞉ «Θέλω να σου πω ότι, πριν αυτό το περιστατικό που δέχτηκα επίθεση από το Λώρη, με ακολουθούσε και όταν πήγα στο Adams ο Λώρης και πάλι ήταν εκεί και με εξύβριζε με τη λέξη «πουτανόπαιδο» την οποία επαναλάμβανε συνέχεια για να με προκαλέσει, αλλά εγώ δεν έδωσα σημασία και έφυγα.». Τέλος, ο ΜΚ1 περιέγραψε στην κατάθεσή του τις ενέργειες που αυτός έκαμε αμέσως μετά την άφιξή του στον Αστυνομικό Σταθμό όπου κατήγγειλε τον Λώρη για τα πιο πάνω αναφερόμενα. Συγκεκριμένα, ως αναφέρει ο ΜΚ1꞉ «Στη συνέχεια μετέβηκα στο Γενικό Νοσοκομείο Παραλιμνίου, όπου στις Πρώτες Βοήθειες με εξέτασε Ιατρός, ο οποίος μου ανέφερε ότι έχει φύγει ένα δόντι από την οδοντοστοιχεία μου και ένα δεύτερο δόντι έχει μετακινηθεί από τη θέση του και πρέπει να το βγάλω. Επίσης δίπλα από το δεξιό μου αυτί έχω μία εκδορά.». Το έντυπο της ιατρικής αναφοράς για να μεταβεί στο Νοσοκομείο Παραλιμνίου το είχε δώσει στον ΜΚ1 ο Αστ. 1925 Γ. Ζαννέττου που ήταν ο Αστυνομικός στον οποίο πρωτοεμφανίστηκε ο Κατηγορούμενος στις 23.10.2015 και ώρα 02꞉20 για να καταγγείλει το πιο πάνω επίδικο περιστατικό που διαδραματίστηκε περί ώρα 02꞉15. Ο ίδιος Αστυνομικός κατηγόρησε γραπτώς τον Κατηγορούμενο περίπου δύο ώρες αργότερα, την ίδια μέρα στις 23.10.2015, για πέντε ξεχωριστά αδικήματα, ως τελικά προωθήθηκαν και στο κατηγορητήριο. Όπως αναφέρει σχετικώς σε κατάθεσή του ο Αστ. 1925, την οποία υιοθέτησε ενώπιον του Δικαστηρίου (βλ. το Τεκμήριο 2), η απάντηση που ο Κατηγορούμενος έδωσε στη γραπτή κατηγορία (βλ. το Τεκμήριο 3) ήταν ότι «Δεν παραδέχομαι, ούτε τον χτύπησα ούτε τον εξύβρισα». Το γεγονός ότι ο ΜΚ1 μετέβη στο Γενικό Νοσοκομείο Αμμοχώστου στο Παραλίμνι στις 23.10.2015 επιβεβαιώθηκε με το έντυπο της ιατρικής αναφοράς, όπως συμπληρώθηκε από τον επί καθήκοντι ιατρό, Δρ. Κωνσταντίνο Κωνσταντινίδη (βλ. το Τεκμήριο 4), το περιεχόμενο του οποίου υιοθέτησε ως ορθό ο γιατρός και ενώπιον του Δικαστηρίου και στο οποίο καταγράφονται τα εξής꞉ «Έχω εξετάσει το αναφερόμενο πρόσωπο και αναφέρω τα ακόλουθα꞉ Παρατηρείται εκδορά δ. κροταφικής χώρας (παρειάς), άνω χείλος, απώλεια κοπτήρος οδόντος. Ουδέν έτερον τραύμα ή μώλωπας παρουσιάζεται.» ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΚΑΙ ΕΥΡΗΜΑ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ Προχωρώ σε αξιολόγηση του συνόλου της μαρτυρίας που έχει τεθεί ενώπιόν μου, δηλαδή της προφορικής μαρτυρίας που έδωσαν οι μάρτυρες κατηγορίας σε σύγκριση και προς την ως άνω υπάρχουσα γραπτή μαρτυρία (βλ. την Ομήρου ν Δημοκρατίας

(2001)2 ΑΑΔ 506). Παρακολούθησα τους μάρτυρες κατηγορίας κατά τη διάρκεια της ζωντανής ατμόσφαιρας της ακροαματικής διαδικασίας και αποτίμησα τη συνολική τους παρουσία κατά την εξιστόρηση των γεγονότων, στη βάση των εγγενών της μαρτυρίας τους χαρακτηριστικών (πηγή γνώσεων, ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος και προκατάληψη - Phipson on Evidence, 14th edition, σελίδα 251). Κατά τη διάρκεια της αποτίμησης της αξιοπιστίας τους, είχα κατά νου ότι αυτό είναι έργο διακριτό και εντελώς αποσυναρτημένο από οποιοδήποτε βάρος απόδειξης (βλ. Αγαθοκλέους κ.α. ν Αστυνομίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 316 και Αθανασίου κ.α. ν Κουνούνη

(1997)1 Α.Α.Δ. 614). Αξίζει να αναφέρω ότι ο συνήγορος Υπεράσπισης στην τελική του γραπτή αγόρευση καλεί το Δικαστήριο να κρίνει αναξιόπιστον τον ΜΚ1 για τους εξής λόγους꞉ πρώτον, ότι το δόντι που κατ' ισχυρισμόν του έβγαλε ο Κατηγορούμενος γροθοκοπώντας τον στο πρόσωπο δεν παρουσιάστηκε ποτέ στο Δικαστήριο. Ο ίδιος ο ΜΚ1 δεν ήξερε να πει ποιο δόντι του έβγαλε ο Κατηγορούμενος, την ίδια στιγμή που παραδέχεται ότι του λείπουν αρκετά δόντια. Ο ίδιος ο ΜΚ1 ισχυρίστηκε ότι ο γιατρός του υπέδειξε ότι, πλην του δοντιού που βγήκε, είχε μετακινηθεί και κάποιο άλλο δόντι, ενώ ο γιατρός (ΜΚ3) δεν το έγραψε στην ιατρική έκθεσή του. Δεύτερον, ότι ενώπιον του Δικαστηρίου ο ΜΚ1 ισχυρίστηκε ότι, αμέσως μετά τις γροθιές που δέχτηκε από τον Κατηγορούμενο, έβαλε τη χούφτα του κάτω από το στόμα του και γέμισε αίμα, ενώ δεν είχε αναφέρει ο ΜΚ1 κάτι τέτοιο στη γραπτή του κατάθεση που ο ίδιος έδωσε στην Αστυνομία (βλ. Τεκμήριο 1 πιο πάνω), ούτε θυμόταν ο ΜΚ2 τέτοια εικόνα του ΜΚ1 όταν ερωτήθηκε κατά την αντεξέτασή του, ενώ λογικά θα έπρεπε να το είχε προσέξει. Ότι το κίνητρο του ΜΚ1 να κατηγορεί τον Κατηγορούμενο είναι οικονομικό, για να εισπράξει χρήματα της τάξεως των 5000 ευρώ για να φτιάξει τα δόντια του και όχι αποκλειστικά το δόντι για το οποίο διατείνεται ότι του έβγαλε ο Κατηγορούμενος. Ότι υπάρχει και επαγγελματικό κίνητρο λόγω προηγούμενων διαφορών μεταξύ του Κατηγορούμενου και του ΜΚ1, με τον ΜΚ1 ουσιαστικά να προκαλεί τον Κατηγορούμενο με το να μεταβαίνει σε σημείο που ήξερε ότι ήταν η στάση του, ενώ ήταν απαγορευμένη η διέλευση άλλων οχημάτων κατά το συγκεκριμένο χρόνο στο συγκεκριμένο τόπο. Δεν αναζητήθηκε ενισχυτική μαρτυρία ή έστω ανεξάρτητη μαρτυρία από οποιοδήποτε πρόσωπο βρισκόταν στο χώρο, ενώ έγινε δεκτή η θέση της Υπεράσπισης ότι στη σκηνή υπήρχαν φρουροί ασφαλείας και άλλα πρόσωπα. Δεν δόθηκε καμία λογική εξήγηση γιατί δεν κλήθηκαν ως μάρτυρες κατηγορίας. Όσον αφορά τον ΜΚ2, ο συνήγορος Υπεράσπισης δεν αμφισβητεί την αξιοπιστία του, αν και επισημαίνει ότι η φράση που ο ΜΚ2 απέδωσε στον Κατηγορούμενο ότι εκστόμισε εναντίον του ΜΚ1 στο στάδιο της γραπτής κατηγορίας (βλ. το Τεκμήριο 3) και η οποία υιοθετήθηκε και κατά τη σύνταξη του κατηγορητηρίου το οποίο καταχωρήθηκε στο Δικαστήριο, δεν είναι ακριβώς η ίδια με εκείνην που ο ΜΚ1 κατήγγειλε (βλ. το Τεκμήριο 1) ότι του εκστόμισε ο Κατηγορούμενος στις 23.10.

1. Υπήρξε πρόχειρη ή/και βιαστική διερεύνηση. Η μαρτυρία του γιατρού (ΜΚ3) δεν αμφισβητείται από το συνήγορο Υπεράσπισης. Προχωρώ στην παράθεση της εκτίμησης του Δικαστηρίου για την αξιοπιστία έκαστου μάρτυρα και συνολικά της εκδοχής της Κατηγορούσας Αρχής. Ενώπιον του Δικαστηρίου, ο ΜΚ1 υπήρξε παραστατικός στο λόγο του, αφού δεν δίστασε, με πολλή φυσικότητα, χωρίς επιτηδευμένο τρόπο, να δείξει με κίνηση του σώματός του πώς υπέστη την ισχυριζόμενη επίθεση από τον Κατηγορούμενο και πώς αντέδρασε ο ίδιος σε αυτήν. Συγκεκριμένα, εξήγησε ότι ο Κατηγορούμενος του έφτυσε στο πρόσωπο και μετά τον γρονθοκόπησε τέσσερις φορές μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Όταν ο ΜΚ1 δέχτηκε την πρώτη γροθιά, γύρισε το πρόσωπό του, με αποτέλεσμα ο Κατηγορούμενος να τον χτυπήσει στο δεξί αυτί. Έβαλε το χέρι του κάτω από τη χούφτα του και είδε ότι γέμισε η χούφτα του αίμα. Μετά απ' αυτό και πήγε αμέσως στην Αστυνομία, όπου και ζήτησε από τον Αστυφύλακα χαρτομάντηλο για να σκουπιστεί. Δεν θεωρώ καθοριστικής σημασίας το γεγονός ότι ο ΜΚ1 δεν είχε αναφέρει στη γραπτή του κατάθεση τη λεπτομέρεια για το αίμα που έτρεξε από το στόμα και για το χαρτομάντιλο που ζήτησε του Αστυνομικού. Τούτο, διότι τη συγκεκριμένη γραπτή κατάθεση την έδωσε μετά που επέστρεψε από το Νοσοκομείο όπου είχε ήδη εξεταστεί από τον γιατρό του νοσοκομείου, ο οποίος του διέγνωσε ότι υπήρχε εκδορά στο άνω χείλος και απώλεια κοπτήρος οδόντος. Υπήρχε δηλαδή ήδη ιατρική διαπίστωση που συνάδει με τον ισχυρισμό του να έτρεξε αίμα από το στόμα. Δεν χρειαζόταν να μπει σε αυτή τη λεπτομέρεια ο ΜΚ1 όταν κατέθετε στην Αστυνομία, εφόσον εκ του αποτελέσματος της ιατρικής εξέτασης τεκμηριώθηκε η σωματική του βλάβη. Όπως άλλωστε παρατήρησε και ο συνήγορος Υπεράσπισης κατά την αντεξέτασή του, ο Αστυφύλακας δεν θα του έδιδε παραπεμπτικό για να εξεταστεί από ιατρικό λειτουργό αν εκ πρώτης όψεως δεν συνέτρεχε τέτοιος λόγος εξέτασης. Δεν ερωτήθηκε ο ΜΚ2 αν είδε αίμα να τρέχει από το στόμα του ΜΚ1 και να το έχει αρνηθεί. Ρωτήθηκε με μια γενική και αόριστη φράση αν είδε κάτι στην εξωτερική εικόνα του ΜΚ1 που να το θυμάται, και είναι σ' αυτό που απάντησε ότι δεν θυμόταν κάτι. Θα πρέπει όμως να ληφθεί υπόψη ότι η μαρτυρία του ΜΚ2 εδίδετο στο Δικαστήριο την 1.12.2016 για περιστατικό που ο ίδιος χειρίσθηκε στις 23.10.2015, δηλαδή 1 και πλέον χρόνο προηγουμένως, συνεπώς δεν θα ανέμενα η μνήμη του να μπορεί να επικεντρωθεί σε αυτή τη λεπτομέρεια, λαμβάνοντας υπόψη ότι είναι πάμπολλα τα περιστατικά που εξετάζει καθημερινά. Σημειώνω, επίσης, ότι πράγματι, ο Κατηγορούμενος δεν δίστασε να παραδεχθεί ότι του λείπουν αρκετά δόντια. Τούτο όμως δεν δυσκόλεψε τον επί καθήκοντι γιατρό (ΜΚ3) τα ξημερώματα της 23.10.2015 να διακρίνει ότι υπήρχε απώλεια ενός οδόντος, το οποίο και περιέγραψε σαφώς ως τον κοπτήρα. Ανεξαρτήτως του ότι ο γιατρός δεν μπορούσε να γνωρίζει πώς είχε βγει το δόντι αυτό, είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι, αν ο ίδιος εντόπιζε πρόσφατη απώλεια άλλων δοντιών, λογικά θα το σημείωνε στην ιατρική του έκθεση. Δεν διαπιστώθηκε από τον ΜΚ3 κατά την επίδικη ημερομηνία πολλαπλή απώλεια οδόντων. Συνεπώς, το ότι κατά το χρόνο διεξαγωγής της ακρόασης έλειπαν και άλλα δόντια από την οδοντοστοιχεία του ΜΚ1, δεν μπορεί ληφθεί υπόψη για να σπείρει λογική αμφιβολία στη συνεκτικότητα της εκδοχής της Κατηγορούσας Αρχής. Όσον αφορά το οικονομικό κίνητρο που αποδίδεται στον ΜΚ1, έχω να παρατηρήσω ότι δεν απέκρυψε ο ΜΚ1 ότι επιθυμεί να λάβει χρηματική αποζημίωση από τον Κατηγορούμενο για να μπορέσει να φτάξει τα δόντια του. Για να φτιάξει το σύνολο των δοντιών που του λείπουν, όχι μόνο αυτό που του έσπασε ο Κατηγορούμενος, ρώτησε και έμαθε ότι θα χρειαστεί 5000 ευρώ. Μέχρι στιγμής, ο ΜΚ1 δεν κίνησε αγωγή εναντίον του Κατηγορούμενου, αφού, όπως σημείωσε, πήγε στη Λάρνακα για να συμβουλευθεί δικηγόρο για το σκοπό αυτό, ο οποίος όμως ήταν, για κακή του τύχη, φίλος του εργοδότη του Κατηγορούμενου, δηλαδή του κ. Κρητικού. Έτσι, δεν προχώρησε με αγωγή, παρά μόνο στηρίζεται στην έκβαση της παρούσας ποινικής υπόθεσης. Δεν υπάρχει κάτι το μη θεμιτό στο να αξιώνει ο ΜΚ1 να αποζημιωθεί από τον Κατηγορούμενο, αν αποδειχθεί ότι όντως του προκάλεσε σωματική βλάβη η οποία χρήζει αποκατάστασης. Δεν είναι ασφαλώς το παρόν ποινικό Δικαστήριο που θα επιδικάσει υπέρ του ΜΚ1 τυχόν αποζημίωση, και αυτό φάνηκε να το αντιλαμβάνεται πολύ καλά ο ΜΚ
2. Επομένως το όποιο οικονομικό του συμφέρον δεν θα μπορούσε να προωθηθεί ευθέως μέσω της παρούσας ποινικής υπόθεσης, την οποία ο Αστυνομικός Διευθυντής Αμμοχώστου προωθεί για να υπερασπιστεί τους σκοπούς της ποινικής δικαιοσύνης, και να διαφυλάξει, μεταξύ άλλων, το ανθρώπινο δικαίωμα στη σωματική ακεραιότητα και στην αξιοπρέπεια της προσωπικότητας. Κατά την αντεξέτασή του, ο ΜΚ1 έδειξε να γνωρίζει καλά την περιοχή όπου έγινε το επίμαχο περιστατικό και ειδικότερα τα διάφορα υποστατικά ή κέντρα αναψυχής ή φαστφουντάδικα πέριξ της δισκοθήκης Castle. Γνώριζε ο ΜΚ1 ότι στον πεζόδρομο της Αγίας Νάπας υπάρχουν ταπέλες που δείχνουν ότι ο δρόμος είναι κλειστός για τη διέλευση οχημάτων από η ώρα 8 μ.μ. μέχρι τις 3 π.μ.. Όσον αφορά τα ταξί ο ΜΚ1 αρνήθηκε ότι εξακολουθεί να υπάρχει πιάτσα ταξί στο σημείο της Castle. Όπως εξήγησε ο ΜΚ1 σταμάτησε να υπάρχει πιάτσα εδώ και κάποια χρόνια με απόφαση της Αρχής Αδειών. Έτσι, δεν θεωρούσε ο ΜΚ1 ότι επενέβαινε σε στάση που ανήκε στον Κατηγορούμενο. Συγχρόνως, αρνήθηκε ο ΜΚ1 ότι αυτός «επέλεξε» να ακολουθήσει πορεία από την πλευρά της πιάτσας του Κατηγορούμενου, αφού όπως εξήγησε «Είναι ο δρόμος μονόδρομος και υποχρεωτικά πρέπει να κάνεις όλο το γύρο». Οφείλω να παρατηρήσω ότι στο βαθμό που αποδίδεται επαγγελματικό κίνητρο να πλήξει ο ΜΚ1 δικαιώματα του Κατηγορούμενου ή στο βαθμό που η συμπεριφορά του θα μπορούσε να ενέχει στοιχείο πρόκλησης, θα ήταν στους ώμους της Υπεράσπισης να το αποδείξει, η οποία και το ισχυρίζεται. Δεν δόθηκε οποιαδήποτε μαρτυρία προς αντίκρουση των λεγόμενων του ΜΚ1, τα οποία παρέμειναν ως εκ τούτου ακλόνητα και καταλήγω να τα κρίνω αξιόπιστα. Όσον αφορά τη φιλαλήθεια του ΜΚ1, λαμβάνω υπόψη το γεγονός ότι αυτός δεν δίστασε να παραδεχθεί κατά την αντεξέτασή του ότι είχε ξαναδημιουργηθεί κάποιο επεισόδιο μεταξύ του ιδίου και άλλων οδηγών ταξί στο παρελθόν για περίπου τον ίδιο λόγο. Ότι δηλαδή ήσαν οδηγοί ταξί που στο παρελθόν είχαν δικό τους δικαίωμα στάσης, που αναστάληκε με απόφαση της Αρχής Αδειών. Υποβλήθηκε στον ΜΚ1 ότι συγκεκριμένα ο ίδιος είχε επεισόδιο με κάποιον κ. Μούσουλλο, αλλά ο ΜΚ1 επέμενε ότι δεν το θυμόταν. Δεν έφερε η Υπεράσπιση ως μάρτυρα τον κ. Μούσουλλο για να προωθήσει τη συγκεκριμένη εκδοχή της και να φανεί η όποια σχετικότητά της με την παρούσα υπόθεση. Εκείνο που παραδέχθηκε ο ΜΚ1 ήταν ότι είχε επεισόδιο με κάποιον κ. Σταυρή και όπως διευκρίνισε κατά την επανεξέτασή του, το συμβάν εκείνο είχε λάβει χώρα πριν κάποια χρόνια όταν ένας τουρίστας επέλεξε να πάρει το ταξί του ΜΚ1 αντί του Σταυρή, ο οποίος είχε φτάσει πιο νωρίς στο μέρος. Διερωτώμαι, όμως, πώς θα μπορούσε η παραδοχή για ένα παλαιό συμβάν μεταξύ του ΜΚ1 και ενός τρίτου προσώπου να οδηγήσει σε εύρημα αναξιοπιστίας για την εκδοχή του ΜΚ
3. Απεναντίας, το γεγονός ότι προέβη σε δηλώσεις που τυχόν να στρέφονται εναντίον των συμφερόντων του, ενισχύει τη φιλαλήθειά του. Επαναλαμβάνω ότι αν η Υπεράσπιση ήθελε να κτίσει μια εκδοχή υπεράσπισης στηριζόμενη σε πρόκληση εκ μέρους του ΜΚ1 και να τη συσχετίσει με την επίδικη συμπεριφορά του Κατηγορούμενου, σε αυτήν εναπόκειτο να προσφέρει επαρκή και αξιόπιστη μαρτυρία. Εδώ εξάλλου έχουμε τη μαρτυρία του ΜΚ2, που δεν παρουσιάζει τον ΜΚ1 να είναι πρόσωπο που να απασχόλησε την Αστυνομία στο παρελθόν (ήτοι από το 2006 που ο ΜΚ2 σταθμεύει στον Αστ. Σταθμό Αγ. Νάπας) για επεισόδιο ξυλοδαρμού ή επίθεσης και η δήλωση αυτή του ΜΚ2 έμεινε ακλόνητη. Όσον αφορά το γεγονός ότι η Κατηγορούσα Αρχή δεν έφερε ανεξάρτητους μάρτυρες, επισημαίνω ότι ο ΜΚ1 ισχυρίστηκε ότι υπήρξε τουλάχιστον ένας αυτόπτης ή/και αυτίκοος μάρτυρας, σε απόσταση λίγων μέτρων από το σημείο όπου έγινε το επίδικο συμβάν, αλλά έχει εκφοβιστεί, γι' αυτό, και για χάριν προστασίας του, δεν τον κατονόμασε ούτε ο ΜΚ1 στην Αστυνομία. Αισθανόταν ο ΜΚ1 ότι, αν αποκάλυπτε το όνομα εκείνου του προσώπου έστω ενώπιον του Δικαστηρίου, θα το είχε «εις βάρος του στα μετέπειτα». Αυτή ήταν η εξήγηση που έδωσε λοιπόν η Κατηγορούσα Αρχή, μέσω του συγκεκριμένου μάρτυρα. Τούτης δεδομένης, το Δικαστήριο σημειώνει ότι για την απόδειξη των συγκεκριμένων κατηγοριών, ως αυτών που αντιμετωπίζει ο Κατηγορούμενος, δεν υπάρχει τίποτα στο Νόμο που να επιβάλλει να δοθεί ενισχυτική μαρτυρία. Εάν το Δικαστήριο κρίνει αξιόπιστη και αποδεχθεί τη μαρτυρία του ΜΚ1, θα μπορούσε ακόμη και στη βάση αυτής και μόνο να προβεί στην καταδίκη του Κατηγορούμενου, εφόσον δεν τη δημιουργεί οποιαδήποτε λογική αμφιβολία ότι ικανοποιούνται τα συστατικά στοιχεία των αδικημάτων που του καταλογίζονται. Εδώ παρατηρώ ότι ήταν σαφής ο ΜΚ1 ότι ο ίδιος δεν θα ήταν τρελός να πάει στην Αστυνομία να ισχυριστεί αυτά τα οποία κατήγγειλε, δηλαδή τόσο την εξύβριση όσο και την επίθεση, αν δεν είχαν συμβεί. Το Δικαστήριο θεωρεί πώς, πράγματι, θα έθετε αχρείαστα σε ταλαιπωρία και σε κίνδυνο ο ΜΚ1 τον εαυτό του με το να προβεί σε ψευδή καταγγελία. Έδωσε επαρκείς λεπτομέρειες ο ΜΚ1 κατά την αντεξέτασή του αναφορικά με το περιστατικό ως εκτυλίχθηκε έξω από το Adams. Αυτός αντιλήφθηκε τον Κατηγορούμενο να έρχεται με ηλιγγιώδη ταχύτητα προς το μέρος του και όταν ο ΜΚ1 κατέβηκε από το ταξί για να ανοίξει τις πόρτες για τους πελάτες, ο Κατηγορούμενος κατέβηκε από το ταξί του και άρχισε να βρίζει τον ΜΚ
4. Ισχυρίστηκε ο ΜΚ1 ότι ο λόγος που αυτός δεν πήγε να καταγγείλει τον Κατηγορούμενο στην Αστυνομία για εκείνο το περιστατικό ήταν επειδή δεν ήθελε να δώσει συνέχεια. Δεν ήξερε ότι θα ήταν τόσο κακός ο Κατηγορούμενος που θα έδινε ο ίδιος συνέχεια. Παρατηρώ ότι δεν υπάρχει ενώπιον μου ίχνος αντικρουστικής μαρτυρίας για το συμβάν που ισχυρίζεται ο ΜΚ1 ότι έλαβε χώρα στο Adams. Δεν υπάρχει έρεισμα απόρριψης της εκδοχής του. Όσον αφορά τις φράσεις από τις οποίες συντίθετο η φραστική επίθεση κατά του ΜΚ1, έχω να παρατηρήσω τα εξής꞉ Κατ' αρχάς, είναι πράγματι ορθή η επισήμανση του συνηγόρου Υπεράσπισης ότι ο Κατηγορούμενος κατηγορήθηκε γραπτώς (βλ. το Τεκμήριο 3) από τον ΜΚ2 ότι - «Στον ίδιο τόπο και χρόνο που αναφέρεται στην πρώτη κατηγορία [δηλαδή την 23/10/15 και ώρα 02꞉15 στην οδό Λουκά Λουκά στην Αγία Νάπα] σε δημόσιο μέρος εξύβρισε τον Μάριο Χριστοδούλου Δ.Τ. [...] από τη Δερύνεια με τις φράσεις «Γιε της πουτάνας» και «πεζεβεγκόπαιδο» με τρόπο που ενδέχετο να προκαλέσεις παρευρισκόμενο πρόσωπο σε επίθεση». Προσερχόμενος ενώπιον του Δικαστηρίου, ο ΜΚ2 δήλωσε ότι για να προβεί στην πιο πάνω γραπτή κατηγορία, στηρίχθηκε στη μαρτυρία που περιέχετο στη γραπτή κατάθεση του ΜΚ
5. Συγκρίνοντας λοιπόν την κατάθεση του ΜΚ1 με τη φρασεολογία που καταλογίστηκε γραπτώς στον Κατηγορούμενο, καταλήγω να παρατηρώ ότι ο ΜΚ1 ανέφερε ότι ο Κατηγορούμενος είχε εξστομίσει τις πιο πάνω φράσεις κατά του προσώπου του «τις τελευταίες ημέρες», δηλαδή τις μέρες αμέσως πριν τις 23.10.
6. Οι ακριβείς ημερομηνίες παρέμειναν άγνωστες για την Κατηγορούσα Αρχή, αφού, ως είναι φανερό, ο ΜΚ2 δεν διερεύνησε το θέμα αυτό. Για τη συγκεκριμένη, επίδικη, ημερομηνία, ως είναι η 23η Οκτωβρίου 2015, ο ΜΚ1 κατήγγειλε ότι έξω από το ξενοδοχείο Adams, η φραστική επίθεση συνίστατο στη χρήση της λέξης «πουτανόπαιδο» από τον Κατηγορούμενο κατά του προσώπου του ΜΚ
7. Φαίνεται λοιπόν πως όταν ο ΜΚ2 συνέτασσε τη γραπτή κατηγορία (βλ. το Τεκμήριο 3) δεν ενήργησε με πάσα προσοχή, χωρίς όμως να έχει συντάξει κατά τρόπο αυθαίρετο τη γραπτή κατηγορία, αφού και οι φράσεις που μετέφερε εκεί είναι όντως περιληφθείσες στη γραπτή κατάθεση του ΜΚ1 (βλ. το Τεκμήριο 1). Κρίνω ότι είναι μάλιστα ταυτόσημη σε νόημα η φράση «γιε της πουτάνας» και «πουτανόπαιδο» ώστε να μην δημιουργεί καμία ουσιαστική αδικία στον Κατηγορούμενο το γεγονός ότι του αποδόθηκε η μια αντί η άλλη. Το νόημα και των δύο αυτών φράσεων / λέξεων ήταν το ίδιο. Εάν λοιπόν το Δικαστήριο αποδεχθεί ως αληθή και αξιόπιστη τη μαρτυρία του ΜΚ1, θα μπορούσε, ασκώντας τις εξουσίες που του παρέχει το άρθρο 85 του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155, με κατάλληλη τροποποίηση του Κατηγορητηρίου της παρούσας ποινικής υπόθεσης, να αποδώσει τις λεπτομέρειες γεγονότων ως προκύπτουν από τη μαρτυρία. Στη βάση της προσαχθείσας από τον ΜΚ3 μαρτυρίας, η οποία παρέμεινε ακλόνητη εφόσον δεν αμφισβητήθηκε από την Υπεράσπιση, είτε ως προς τα προσόντα του εν λόγω γιατρού για να μπορεί να προβεί στα συγκεκριμένα ευρήματα είτε ως προς τα ίδια τα ευρήματά του, καταλήγω να αποδέχομαι στη βάση του Τεκμηρίου 4, το οποίο σημειωτέον συντάχθηκε και υπογράφηκε από το γιατρό την ίδια ημερομηνία που καταγγέλθηκε το συμβάν, ότι ο ΜΚ1 παρουσίαζε πράγματι εκδορά στην δεξιά κροταφική χώρα, που όπως ο ΜΚ3 εξήγησε είναι η περιοχή πάνω από το αυτί στη δεξιά πλευρά του κεφαλιού, στοιχείο το οποίο συνάδει με τη μαρτυρία του ΜΚ1 ότι δέχθηκε μία γροθιά στην περιοχή του δεξιού αυτιού, καθώς επίσης ότι υπήρχε εκδορά στο άνω χείλος και απώλεια κοπτήρος οδόντος, στοιχεία που επίσης συνάδουν με την εκδοχή του ΜΚ1 στην απουσία άλλης, αντικρουστικής μαρτυρίας. Ενόψει της προεκτεθείσας συνολικής αξιολόγησης της μαρτυρίας, καταλήγω να αποδέχομαι στο σύνολό της την εκδοχή του ΜΚ1 ως περιέχεται στο Τεκμήριο 1 ως ορθή και αληθή και την υιοθετώ ως εύρημα γεγονότων. Κατ΄επέκταση αποδέχομαι την εκδοχή της Κατηγορούσας Αρχής ως αληθή πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ ΚΑΙ ΕΚΤΙΜΗΣΗ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ Αναφορικά με την 1η κατηγορία Η 1η κατηγορία εδράζεται στο άρθρο 243 του Ποινικού Κώδικα και προβλέπει ότι «Όποιος διαπράττει επίθεση που προκαλεί πραγματική σωματική βλάβη, είναι ένοχος πλημμελήματος και υπόκειται σε φυλάκιση τριών χρόνων.». Σύμφωνα με το άρθρο 2 του Ποινικού Κώδικα, «"σωματική βλάβη" σημαίνει σωματική βλάβη, ασθένεια ή διαταραχή, είτε μόνιμη είτε προσωρινή». Η πραγματική σωματική βλάβη ερμηνεύεται σε αντιδιαστολή προς τη «βαριά σωματική βλάβη» η οποία ορίζεται στο Νόμο κατά τρόπο που σημαίνει - «σωματική βλάβη που ισοδυναμεί με ακρωτηριασμό ή επικίνδυνη σωματική βλάβη ή που επιφέρει ή που πρόκειται να επιφέρει σοβαρή ή μόνιμη βλάβη στην υγεία ή την άνεση ή που εκτείνεται μέχρι τη μόνιμη παραμόρφωση ή τη μόνιμη ή σοβαρή βλάβη εξωτερικού ή εσωτερικού σωματικού οργάνου, μεμβράνης ή αίσθησης». Στην απόφαση Ανδρέας Αχτάρ κ.α ν Αστυνομίας

(2010)2 Α.Α.Δ. 397 λέχθηκε ότι το τί συνιστά «πραγματική σωματική βλάβη» κατά το Άρθρο 243, αναφέρεται και πάλι στον Archbold - πιο πάνω[1] - σελ. 1855, παρ. 19-197, όπου αναγράφεται ότι δεν είναι ανάγκη ο τραυματισμός να έχει μόνιμο χαρακτήρα ή να είναι τέτοιος που να τον κατατάσσει στη βαριά σωματική βλάβη. Χρειάζεται όμως να διαπιστωθεί ως πραγματικό γεγονός η επίθεση, η απουσία της οποίας θα κατέτασσε την περίπτωση στο αδίκημα του Άρθρου 242, για απλή επίθεση. (The Police v. Andreas Ioannou

(1989)2 C.L.R. 61). Έχει επίσης αποφασιστεί ότι πραγματική σωματική βλάβη θεωρείται και επίθεση που προκαλεί υστερική νευρική κατάσταση (R. v. Miller [1954] 2 Q.B. 282), ενώ στην υπόθεση Ανδρέας Πολυδώρου Γεωργιάδης ν. Αστυνομίας

(1985)2 Α.Α.Δ. 56, ακόμη και επιφανειακή εκδορά στο πρόσωπο με ερέθισμα, θεωρήθηκε αρκετή για σκοπούς του Άρθρου

1. Στην παρούσα υπόθεση έχω καταλήξει σε εύρημα ως η εκδοχή του ΜΚ1 για το ότι ο Κατηγορούμενος του προκάλεσε την εκδορά στη δεξιά κροταφική χώρα, στο άνω χείλος και το βγάλσιμο ενός δοντιού, σωματικές βλάβες οι οποίες εμπίπτουν στην έννοια της πραγματικής σωματικής βλάβης. Αναφορικά με τη 2η κατηγορία Σχετικά με το αδίκημα της δημόσιας εξύβρισης που επίσης αντιμετωπίζει ο Κατηγορούμενος, το άρθρο 99 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154 προνοεί τα εξής: «
2. Όποιος σε δημόσιο χώρο ή σε χώρο που δεν είναι δημόσιος με τέτοιο τρόπο ή κάτω από συνθήκες ώστε να ενδέχεται να ακουσθεί από οποιοδήποτε πρόσωπο που βρίσκεται σε δημόσιο χώρο, εξυβρίζει άλλο με τέτοιο τρόπο που ενδέχεται να προκαλέσει παρευρισκόμενο πρόσωπο σε επίθεση είναι ένοχος πλημμελήματος.» Από την ανάγνωση του κειμένου του άρθρου 99 του Ποινικού Κώδικα, προκύπτει ότι συστατικά στοιχεία του αδικήματος της δημόσιας εξύβρισης είναι: · η εξύβριση άλλου προσώπου, · σε δημόσιο χώρο ή με τρόπο που είναι ενδεχόμενο να ακουσθεί σε δημόσιο χώρο και, · κατά τρόπο που είναι ενδεχόμενο να προκαλέσει παριστάμενο πρόσωπο σε επίθεση. Το τι αποτελεί εξύβριση δεν καθορίζεται στον Ποινικό Κώδικα. Αποτελεί θέμα πραγματικό που αποφασίζεται από το Δικαστήριο στο πλαίσιο των γεγονότων της υπόθεσης και έχοντας υπόψη τις επικρατούσες απόψεις περί ηθικής και ευπρέπειας. Το κριτήριο είναι αντικειμενικό. Όπως αναφέρεται στην Αγγλική υπόθεση Brutus v. Cozens

(1972)2 ALL ER 1297: «An ordinary sensible man knows an insult when he sees or hears it». Αποτελεί εξύβριση όταν η λέξη που εκστόμισε ο κατηγορούμενος, στον τόπο και υπό τις συνθήκες που χρησιμοποιήθηκε, είναι υβριστική και εκδηλώνει περιφρόνηση προς το πρόσωπο προς το οποίο εκστομίζεται και είναι γενικά προσβλητική και μειωτική του προσώπου προς το οποίο απευθύνεται (βλ. Αχιλλέως ν. Δημοκρατίας

(1996)2 ΑΑΔ 98). Στις λέξεις που εκστομίζονται πρέπει να αποδίδεται το συνηθισμένο τους νόημα. Επίσης, στην Bolster ν. Αστυνομίας

(1997)2 ΑΑΔ 89, λέχθηκε ότι η εξύβριση στοιχειοθετείται όταν το χρησιμοποιηθέν υπό συνθήκες αντιπαράθεσης λεκτικό δεν είναι δυνατόν να εκληφθεί ως μη υβριστικό. Επομένως, η ακριβής λεκτική απόδοση των εκφρασθέντων στερείται οιασδήποτε ουσιώδους σημασίας. Επιπλέον, δεν χρειάζεται απόδειξη στοιχείου πραγματικής πρόκλησης οποιουδήποτε παρευρισκομένου να επιτεθεί. Είναι αρκετό ότι, όπως ρητά προβλέπει το άρθρο 99, ήταν ενδεχόμενο από την εξύβριση να αντιδράσει επιθετικά κάποιο παριστάμενο πρόσωπο. Το κριτήριο είναι και πάλι αντικειμενικό, δηλαδή κατά πόσον ο μέσος λογικός άνθρωπος θα προκληθεί (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Natalia Kozina

(1999)2 Α.Α.Δ. 503 και Αχιλλέως, πιο πάνω). Στην παρούσα υπόθεση έχω αποδεχθεί την εκδοχή του ΜΚ1 ότι ο Κατηγορούμενος καταφέρθηκε εναντίον του λέγοντάς του ότι είναι «πουτανόπαιδο». Η φράση «πουτανόπαιδο» είναι κοινωνικά παραδεκτό από το μέσο λογικό άνθρωπο ότι είναι προσβλητική και μειωτική για το πρόσωπο προς το οποίο απευθύνεται και είναι αντικειμενικά αποδεκτό ότι θα μπορούσε να προκαλέσει παρευρισκόμενο πρόσωπο σε επίθεση. Ασκώντας την εξουσία που μου παρέχει το άρθρο 85

(4)[2] του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155, οι προϋποθέσεις του οποίου πληρούνται κατά την κρίση μου στην παρούσα υπόθεση, τροποποιώ το κατηγορητήριο με την προσθήκη νέας «κατηγορίας αρ. 2Α», με τις εξής λεπτομέρειες꞉ «Αρ. Κατηγορίας 2Α Εξύβριση, κατά παράβαση του άρθρου 99 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154, και Νόμου 166/87. Λεπτομέρειες αδικήματος «Κατά την ίδια ημερομηνία που αναφέρεται στην 1η κατηγορία, σε δημόσιο μέρος παρά το ξενοδοχείο Adams, ο κατηγορούμενος εξύβρισε τον Μάριο Χριστοδούλου από τη Δερύνεια με τη φράση «πουτανόπαιδο» με τέτοιο τρόπο που ενδέχετο να προκαλέσει σε παρευρισκόμενο πρόσωπο επίθεση.». Αναφορικά με την 3η κατηγορία Όσον αφορά το αδίκημα της κοινής επίθεσης που αντιμετωπίζει ο Κατηγορούμενος, σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 242 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ.154: «Όποιος επιτίθεται εναντίον άλλου παράνομα, είναι ένοχος πλημμελήματος, αν όμως η επίθεση δεν διαπράχθηκε κάτω από περιστάσεις για τις οποίες σύμφωνα με τον Κώδικα αυτό προνοείται βαρύτερη ποινή, υπόκειται σε φυλάκιση που δεν υπερβαίνει τον ένα χρόνο ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις χίλιες λίρες ή και στις δύο αυτές ποινές». Συνεπώς, τα συστατικά του αδικήματος της επίθεσης σύμφωνα με το πιο πάνω άρθρο είναι η επίθεση εναντίον άλλου προσώπου, παράνομα. Επίθεση εντός της έννοιας του Νόμου συνιστά οποιαδήποτε πράξη που με πρόθεση, ή ακόμη και απερίσκεπτα («recklessly»), προκαλεί σε ένα άλλο πρόσωπο τον φόβο ή την αντίληψη ότι θα ασκηθεί άμεση και παράνομη βία εναντίον του (βλ. R v. Venna

(1975)3 All E.R. 788). Η έννοια του όρου περικλείει την πραγματική ή και τη σκοπούμενη («intended») χρήση παράνομης βίας σε κάποιο άλλο πρόσωπο χωρίς τη συναίνεσή του. Το αδίκημα της επίθεσης μπορεί να διαπραχθεί χωρίς ο κατηγορούμενος να έχει αγγίξει το θύμα. Ούτε και απαιτείται η πρόκληση οποιουδήποτε τραύματος για να συντελεστεί το συγκεκριμένο αδίκημα, σε αντίθεση με το αδίκημα του άρθρου 243 του Ποινικού Κώδικα. Για να στοιχειοθετηθεί, όμως, η επίθεση, πρέπει να υπάρξει κάποια εχθρική πράξη, μια απειλή, ή μια κίνηση που μπορεί να εκληφθεί ως απειλή, ή ακόμη συνδυασμός απειλητικών πράξεων και λόγων - μια συμπεριφορά που προκαλεί στο μυαλό του θύματος την αίσθηση ότι επαπειλείται χρήση παράνομης βίας εναντίον του (βλ. Fagan v Metropolitan Police Commissioner [1968] 3 All E.R. 442, Ireland [1998] AC 147 και Blackstone's Criminal Practice 2009 στην παράγραφο Β2.5 σελίδα 224 κάτω από τον τίτλο «Αctus Reus of Assault»). Σε σχέση με το νοητικό στοιχείο (mens rea) του αδικήματος, όπως λέχθηκε στην υπόθεση Πετρόπουλος ν. Αστυνομίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 574 στη σελίδα 579: «Το άρθρο 242 του Νόμου δε συναρτά το νοητικό στοιχείο του αδικήματος της επίθεσης με πρόθεση άσκησης βίας σε βάρος του θύματος. Απαγορεύει τη χρήση βίας ή την εκδήλωση πρόθεσης για τη χρήση βίας χωρίς νομικό έρεισμα-παρανόμως (unlawfully)». Στην παρούσα υπόθεση, έχω αποδεχθεί την εκδοχή του ΜΚ1 ότι ο Κατηγορούμενος, ενόσω στεκόταν έξω από το αυτοκίνητό του σε δημόσιο χώρο έξω από την μπυραρία «Τιτανικός» στην περιοχή της πλατείας της Αγίας Νάπας «έφτυσε» κατά του προσώπου του ΜΚ1 ενόσω εκείνος εκείνος οδηγούσε το ταξί του. Το ότι το φτύσιμο εμπίπτει στην έννοια της κοινής επίθεσης αναγνωρίζεται στην Χρίστος Ψυλλίδης ν Αστυνομίας

(2011)2 Α.Α.Δ.

1. Αναφορικά με την 4η και την 5η κατηγορία. Όσον αφορά το αδίκημα της πρόκλησης ανησυχίας που αντιμετωπίζει ο Κατηγορούμενος, σύμφωνα με το άρθρο 95 του Ποινικού Κώδικα - «Όποιος χωρίς εύλογη αιτία προκαλεί θόρυβο ή ταραχή σε δημόσιο χώρο με τέτοιο τρόπο που ενδέχεται να οδηγήσει σε ανησυχία τους περιοίκους ή να προκαλέσει διασάλευση της ειρήνης, είναι ένοχος πλημμελήματος και υπόκειται σε φυλάκιση τριών μηνών». Όσον αφορά την έννοια του δημόσιου χώρου, αυτή καθορίζεται στο άρθρο 2 του Ποινικού Κώδικα ως ακολούθως: «δημόσιος χώρος ή δημόσιο υποστατικό περιλαμβάνει δημόσια διάβαση και κτήριο, μέρος ή τόπο φυσικής άνεσης όπου το κοινό έχει δικαίωμα ή άδεια εισόδου είτε χωρίς όρους είτε με όρο πληρωμής καθώς και κτήριο που χρησιμοποιείται κάθε φορά για δημόσια ή θρησκευτική συγκέντρωση, για συνάθροιση ή ως δικαστήριο σε δημόσια συνεδρίαση.» Στον Ποινικό Κώδικα επίσης ερμηνεύεται και η έννοια της δημόσιας διάβασης, η οποία περιλαμβάνει κάθε κύρια οδό, αγορά, πλατεία, οδό, γέφυρα ή άλλη διάβαση που χρησιμοποιείται νόμιμα από το κοινό. Το αδίκημα ως η 5η κατηγορία επί του κατηγορητηρίου εδράζεται στο άρθρο 186Α του Ποινικού Κώδικα που προβλέπει τα εξής꞉ «186Α. Ο συμπεριφερόμενος σε δημόσιο χώρο κατά τρόπο που προκαλεί διασάλευση της ειρήνης είναι ένοχος πλημμελήματος και υπόκειται σε φυλάκιση ενός μηνός ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις εβδομήντα πέντε λίρες ή και στις δύο ποινές.». Το όλο συμβάν διαδραματίστηκε, ως η εκδοχή του ΜΚ1 την οποία αποδέχτηκα, σε δημόσιο μεν χώρο, υπό την έννοια ότι ο Κατηγορούμενος στεκόταν στην πλατεία της Αγίας Νάπας έξω από την μπυραρία Τιτανικός, πλην όμως δεν προκύπτει από τα γεγονότα να έλαβε τέτοια έκταση το επεισόδιο του φτυσίματος και του γρονθοκοπήματος που να προκάλεσε ή να ενδέχετο να προκαλέσει ανησυχία στους περίοικους ή διασάλευση της ειρήνης, αφού αφενός δεν υπήρξε θέμα φωνασκίας, ήταν μόνο το φτύσιμο κατά του ΜΚ1 και αφετέρου ακόμη και αυτό καθεαυτό το γρονθοκόπημα έλαβε χρονική διάρκεια μερικών δευτερολέπτων βάσει της εκδοχής του ΜΚ1, με τον ίδιο να βρίσκεται μέσα στο αυτοκίνητό του και να αποχωρεί αμέσως από τη σκηνή για να το καταγγείλει στην Αστυνομία. Πλην ενός άλλου προσώπου που ως η μαρτυρία του ΜΚ1 ήταν αυτόπτης μάρτυρας στη σκηνή, δεν υπήρξε άλλη αξιόπιστη μαρτυρία που να τεκμηριώνει αν και πόσοι περίοικοι υπήρχαν στη σκηνή εκείνη τη στιγμή, ούτε υπάρχει μαρτυρία περίοικων οι οποίοι να παραπονούνται για ανησυχία ή/και διασάλευση της ειρήνης. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Καταληκτικά όλων των πιο πάνω, η Κατηγορούσα Αρχή έχει αποδείξει την υπόθεσή της πέραν πάσης αμφιβολίας και ο Κατηγορούμενος κρίνεται ένοχος στις κατηγορίες 1, 2Α (ως έχει προστεθεί) και 3 που αντιμετωπίζει. Αθωώνεται και απαλλάσσεται αναφορικά με τις κατηγορίες 2, 4 και
2. (Υπ.) ........... Α. Πανταζή, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ [1] Archbold ꞉ Criminal Pleading, Evidence and Practice, έκδ.
3. [2]

(4)Αν στο τέλος της δίκης το Δικαστήριο είναι της γνώμης ότι έχει αποδειχτεί με μαρτυρία ότι ο κατηγορούμενος διέπραξε ποινικό αδίκημα ή ποινικά αδικήματα που δεν περιλαμβάνονται στο κατηγορητήριο ή το κατηγορητήριο που καταχωρίστηκε σε Κακουργιοδικείο και για τα οποία δεν δύναται να καταδικαστεί χωρίς τροποποίηση του κατηγορητηρίου ή του κατηγορητηρίου που καταχωρίστηκε σε Κακουργιοδικείο και για τα οποία καταδικαζόμενος δεν θα υπόκειται σε ποινή μεγαλύτερη εκείνης στην οποία θα υπόκειτο αν καταδικαζόταν βάσει του κατηγορητηρίου ή του κατηγορητηρίου που καταχωρίστηκε σε Κακουργιοδικείο και ότι ο κατηγορούμενος δεν θα επηρεαζόταν με αυτό δυσμενώς στην υπεράσπιση του, το Δικαστήριο δύναται να διατάξει την προσθήκη στο κατηγορητήριο ή το κατηγορητήριο που καταχωρίστηκε στο Κακουργιοδικείο κατηγορίας ή κατηγοριών εναντίον του κατηγορούμενου για τέτοιο ποινικό αδίκημα ή ποινικά αδικήματα, και το Δικαστήριο αποφασίζει για αυτά ωσάν η κατηγορία αυτή ή οι κατηγορίες αποτελούσαν μέρος του αρχικού κατηγορητηρίου ή του κατηγορητηρίου που καταχωρίστηκε σε Κακουργιοδικείο. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο