Α Σ Τ Υ Ν Ο Μ Ι Α ν. Λώρη Γρηγορίου, Αρ. Υποθ. 4152/15, 1/2/2017 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDAMM:2017:B10 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ (που συνεδριάζει στο Παραλίμνι) Ενώπιον: Α. Λάμπρου - Πανταζή, Ε.Δ., Αρ. Υποθ. 4152/15 Α Σ Τ Υ Ν Ο Μ Ι Α, ν. Λώρη Γρηγορίου Kατηγορούμενου Ημερομηνία: 1 Φεβρουαρίου, 2017 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για την Κατηγορούσα Αρχή: κα Π. Πίτσιλλου Για τον Κατηγορούμενο: κ. Χριστόφορος Δημητρίου Κατηγορούμενος παρών ΠΟΙΝΗ (ex tempore) Με αιτιολογημένη απόφαση του Δικαστηρίου, ημερ. 17.1.2017, ο Κατηγορούμενος κρίθηκε ένοχος σε τρεις συνολικά κατηγορίες꞉ Η 1η κατηγορία αφορά στο αδίκημα της επίθεσης που προκαλεί πραγματική σωματική βλάβη, κατά παράβαση του άρθρου 243 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154, και Νόμου 166/
- Η 2η κατηγορία (αρ. 2Α, ως τροποποιήθηκε το κατηγορητήριο από το Δικαστήριο) αφορά στο αδίκημα της δημόσιας εξύβρισης κατά παράβαση του άρθρου 99 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154, και Νόμου 166/
- Η 3η κατηγορία αφορά στο αδίκημα της απλής επίθεσης κατά παράβαση του άρθρου 242 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154, και Νόμου 166/
- Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες των αδικημάτων επί του κατηγορητηρίου꞉ 1η κατηγορία - Ο κατηγορούμενος στις 23/10/2015 στην οδό Λουκά Λουκά στην Αγία Νάπα της Επαρχίας Αμμοχώστου παράνομα επιτέθηκε στο Μάριο Χριστοδούλου από τη Δερύνεια και προξένησε σε αυτόν πραγματική σωματική βλάβη. 2η κατηγορία - «Κατά την ίδια ημερομηνία που αναφέρεται στην 1η κατηγορία, σε δημόσιο μέρος παρά το ξενοδοχείο Adams, ο κατηγορούμενος εξύβρισε τον Μάριο Χριστοδούλου από τη Δερύνεια με τη φράση «πουτανόπαιδο» με τέτοιο τρόπο που ενδέχετο να προκαλέσει σε παρευρισκόμενο πρόσωπο επίθεση.». 3η κατηγορία - Κατά τον ίδιο τόπο και χρόνο που αναφέρεται στην 1η κατηγορία, ο Κατηγορούμενος παρανόμως επιτέθηκε στο Μάριο Χριστοδούλου φτύνοντάς τον. Τα ευρήματα του Δικαστηρίου ως προς τα γεγονότα είναι καταγεγραμμένα στην αιτιολογημένη απόφαση ημερ. 17.1.
- Επαναλαμβάνω στην παρούσα υπόθεση, ο,τι κρίνω ως απαραίτητο για σκοπούς επιβολής ποινής. Η 1η κατηγορία εδράζεται στο άρθρο 243 του Ποινικού Κώδικα και προβλέπει ότι «Όποιος διαπράττει επίθεση που προκαλεί πραγματική σωματική βλάβη, είναι ένοχος πλημμελήματος και υπόκειται σε φυλάκιση τριών χρόνων.». Στην παρούσα υπόθεση έχω καταλήξει σε εύρημα ως η εκδοχή του ΜΚ1 για το ότι ο Κατηγορούμενος του προκάλεσε την εκδορά στη δεξιά κροταφική χώρα, στο άνω χείλος και το βγάλσιμο ενός δοντιού, σωματικές βλάβες οι οποίες εμπίπτουν στην έννοια της πραγματικής σωματικής βλάβης. Σχετικά με το αδίκημα της δημόσιας εξύβρισης που επίσης αντιμετωπίζει ο Κατηγορούμενος, το άρθρο 99 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154 προνοεί τα εξής: «
- Όποιος σε δημόσιο χώρο ή σε χώρο που δεν είναι δημόσιος με τέτοιο τρόπο ή κάτω από συνθήκες ώστε να ενδέχεται να ακουσθεί από οποιοδήποτε πρόσωπο που βρίσκεται σε δημόσιο χώρο, εξυβρίζει άλλο με τέτοιο τρόπο που ενδέχεται να προκαλέσει παρευρισκόμενο πρόσωπο σε επίθεση είναι ένοχος πλημμελήματος.» Στην παρούσα υπόθεση έχω αποδεχθεί την εκδοχή του ΜΚ1 ότι ο Κατηγορούμενος καταφέρθηκε εναντίον του λέγοντάς του ότι είναι «πουτανόπαιδο». Η φράση «πουτανόπαιδο» είναι κοινωνικά παραδεκτό από το μέσο λογικό άνθρωπο ότι είναι προσβλητική και μειωτική για το πρόσωπο προς το οποίο απευθύνεται και είναι αντικειμενικά αποδεκτό ότι θα μπορούσε να προκαλέσει παρευρισκόμενο πρόσωπο σε επίθεση. Όσον αφορά το αδίκημα της κοινής επίθεσης που αντιμετωπίζει ο Κατηγορούμενος, σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 242 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ.154: «Όποιος επιτίθεται εναντίον άλλου παράνομα, είναι ένοχος πλημμελήματος, αν όμως η επίθεση δεν διαπράχθηκε κάτω από περιστάσεις για τις οποίες σύμφωνα με τον Κώδικα αυτό προνοείται βαρύτερη ποινή, υπόκειται σε φυλάκιση που δεν υπερβαίνει τον ένα χρόνο ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις χίλιες λίρες ή και στις δύο αυτές ποινές». Στην παρούσα υπόθεση, έχω αποδεχθεί την εκδοχή του ΜΚ1 ότι ο Κατηγορούμενος, ενόσω στεκόταν έξω από το αυτοκίνητό του σε δημόσιο χώρο έξω από την μπυραρία «Τιτανικός» στην περιοχή της πλατείας της Αγίας Νάπας «έφτυσε» κατά του προσώπου του ΜΚ1 ενόσω εκείνος εκείνος οδηγούσε το ταξί του. Το ότι το φτύσιμο εμπίπτει στην έννοια της κοινής επίθεσης αναγνωρίζεται στην Χρίστος Ψυλλίδης ν Αστυνομίας
(2011)2 Α.Α.Δ. 326. Ο συνήγορος Υπεράσπισης αγορεύοντας για μετριασμό της ποινής δήλωσε ότι είναι σεβαστή η απόφαση του Δικαστηρίου και εξέθεσε τους παράγοντες εκείνους που εισηγείται ως μετριαστικούς. Ολόκληρη η αγόρευσή του είναι καταγεγραμμένη στα πρακτικά του Δικαστηρίου και αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της παρούσας απόφασης. Για χάριν εξοικονόμησης χρόνου δεν επαναλαμβάνω τα λεχθέντα από αυτόν. Έλαβα όμως προσεκτικά υπόψη μου τα λεγόμενά του και αναλύω πιο κάτω το σκεπτικό μου για το είδος και το μέγεθος της ποινής. Κατά την επιμέτρηση της ποινής, το Δικαστήριο αρχίζει από το μέγιστο της προβλεπόμενης στο Νόμο ποινής και ακολούθως ελέγχει τις συνθήκες διάπραξης των αδικημάτων στην ενώπιον του υπόθεση για να προσαρμόσει την ποινή στα δεδομένα της υπόθεσης αφότου διακρίνει αν υφίστανται επιβαρυντικοί ή μετριαστικοί παράγοντες. Έπειτα, εξατομικεύει την ποινή, έτσι ώστε αυτή να μην αντανακλά μόνο στη σοβαρότητα του αδικήματος και τις συνθήκες διάπραξής του, αλλά και στις πραγματικές προσωπικές συνθήκες του παραβάτη, με σκοπό η ποινή να τον αναμορφώσει και να τον αποτρέψει από το να εκδηλώσει στο μέλλον όμοια εγκληματική συμπεριφορά. Με αυτή τη μεθοδολογία είναι που θα προσεγγίσω και την παρούσα υπόθεση. Όπως έχει νομολογηθεί ότι η σοβαρότητα που προσδίδεται στο αδίκημα από τον νομοθέτη, όπως προσδιορίζεται από το ανώτατο όριο ποινής, συνιστά ένα από τους παράγοντες που συνθέτουν την σοβαρότητα του αδικήματος. Το στοιχείο αυτό λαμβάνεται υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής και συνεκτιμάται με τα γεγονότα της υπόθεσης, τόσο για την επιλογή του τύπου της ποινής όσο και για τον καθορισμό της έκτασής της (Βλ. Δημοκρατία ν. Κυριάκου
(1990)2 ΑΑΔ 264 και Λεβέντης ν. Αστυνομίας
(1999)2 ΑΑΔ 632. Υπό το φως των πιο πάνω, το αδίκημα της πρώτης κατηγορίας κρίνεται ως ιδιαίτερα σοβαρό, αφού αυτό τιμωρείται με ποινή φυλάκισης 3 ετών. Επισημαίνω όμως στο σημείο αυτό ότι ακόμη και για τα αδικήματα που η προβλεπόμενη από τον νόμο ποινή είναι αυτή της φυλάκισης μόνο, το Δικαστήριο, εκτός της περίπτωσης του κακουργήματος του φόνου εκ προμελέτης και των αδικημάτων των άρθρων 36 και 37 του Ποινικού Κώδικα, δύναται δυνάμει του άρθρου 29 του Ποινικού κώδικα, Κεφ.154, εξασκώντας την διακριτική του ευχέρεια να επιβάλει ποινή προστίμου μέχρι και το μέγιστο ύψος χρηματική ποινής της δικαιοδοσίας του (ΛΚ. 50.000 δυνάμει Α. 24 Ν.14/60)ή ποινή φυλάκισης μικρότερου του προβλεπόμενου ύψους. Στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Ανδρέα Τόκκαλου
(2001)2 ΑΑΔ 95 υπόθεση σχετική με εγκλήματα βίας, λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Η χρήση βίας κατά του συνανθρώπου συνιστά αδίκημα ιδιάζουσας σοβαρότητας, πλήττει το θεμελιώδες δικαίωμα της σωματικής ακεραιότητας του ατόμου το οποίο κατοχυρώνει το Άρθρο 7.1 του Συντάγματος και καταρρακώνει την αξιοπρέπεια του. Η ωμή χρήση βίας είτε ως μέσο επικράτησης, είτε ως μέσο εκδίκησης, είτε ως μέσο τιμωρίας, δεν έχει θέση στην κοινωνία των ανθρώπων, η εκδήλωση της πρέπει να τιμωρείται με την αυστηρότητα που επιβάλλει η σοβαρότητα του εγκλήματος και η ανάγκη για τη γενική καταστολή τέτοιας συμπεριφοράς.» Η σοβαρότητα βεβαίως ενός αδικήματος, δεν εμποδίζει το Δικαστήριο να επιβάλει εκείνο το είδος της ποινής που κατά την κρίση του τα περιστατικά που περιβάλλουν την υπόθεση και τον αδικοπραγούντα δικαιολογούν. Αποτελεί νομολογιακή αρχή, ότι η ανάγκη για αυστηρή αντιμετώπιση δεν μειώνει την παράλληλη ανάγκη εξατομίκευσης της ποινής σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση, ώστε αυτή να αρμόζει στις συνθήκες του παραβάτη και να προσιδιάζει στην προσωπικότητά του. Όπως χαρακτηριστικά λέχθηκε στην υπόθεση Φιλίππου ν. Αστυνομίας
(1989)2 ΑΑΔ 245, ακόμα και όταν υπάρχει ανάγκη επιβολής αποτρεπτικής ποινής, τούτο σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει ότι ατονεί το καθήκον εξατομίκευσής της. Όπως δε αναφέρεται στο Σύγγραμμα του πρώην Προέδρου του Ανωτάτου Δικαστηρίου κ. Πική, Sentencing in Cyprus, 2η έκδοση, σελ. 122, σε υποθέσεις επίθεσης που προκαλούν πραγματική σωματική βλάβη η αρμόζουσα ποινή είναι η ποινή της φυλάκισης, χωρίς να αποκλείεται η επιβολή άλλης ποινής, αν οι περιστάσεις της υπόθεσης και των προσωπικών συνθηκών του κατηγορούμενου το δικαιολογούν. Στην παρούσα υπόθεση, η πραγματική σωματική βλάβη επήλθε μετά από επίθεση μεταξύ του Κατηγορούμενου κατά του παραπονούμενου, αμφότεροι ασκώντες το επάγγελμα του ταξιτζή. Το κατάλοιπο που έχει μείνει στον παραπονούμενο είναι η απώλεια ενός δοντιού (κοπτήρος). Δεν είναι κάτι που να μην αποκαθίσταται. Δεν υπάρχει άλλο μόνιμο κατάλοιπο ή αναπηρία στον παραπονούμενο. Αυτό είναι ένα στοιχείο που θα λάβω υπόψη μετριαστικά, σημειώνοντας, ωστόσο, ότι, ως έχει λεχθεί, δεν έχει αποζημιωθεί ο παραπονούμενος μέχρι στιγμής, κάτι που απομειώνει την έκπτωση που μπορεί να γίνει στην ποινή. Το ότι είναι λευκού ποινικού μητρώου, ηλικίας 51 ετών, οικογενειάρχης ο οποίος συντηρεί δύο παιδιά σε ηλικία σπουδών, το ένα μάλιστα εκ των παιδιών του είναι έγχρωμο, καταγωγής από την Αφρική, το οποίο ο Κατηγορούμενος υιοθέτησε και μεγάλωσε στην Κυπριακή Δημοκρατία, συνθέτουν πράγματι το προφίλ ενός προσώπου το οποίο δεν εμφανίζει τα γνωρίσματα ατόμου επικίνδυνου για την κοινωνία ή κοινού εγκληματία, και αντανακλούν ορθά στην εισήγηση του συνηγόρου Υπεράσπισης, ότι το επίδικο περιστατικό ήταν μεμονωνέμο, ώστε να δικαιούται το Δικαστήριο να δώσει στον Κατηγορούμενο μια ευκαιρία αναμόρφωσης της συμπεριφοράς του χωρίς να καταφύγει στο μέτρο της στέρησης της προσωπικής ελευθερίας του με όλες τις συνεπαγόμενες δυσχερείς συνέπειες για τον ίδιο και την οικογένειά του, αλλά και για την ικανότητα του να αδειοδοτηθεί εκ νέου ως επαγγελματίας ταξιτζής. Έλαβα συναφώς υπόψη μου και τον χρόνο οποίος έχει παρέλθει από το αδίκημα (από 23.10.2015 μέχρι σήμερα) ως μετριαστικό παράγοντα, ενόψει του ότι είναι νομολογιακά αποδεκτό ότι όσο μεγαλύτερος είναι ο χρόνος που διαρρρέει από το αδίκημα τόσο περισσότερο ατονεί η ανάγκη επιβολής αποτρεπτικής ποινής. Ενόψει όλων των ανωτέρω, το μέτρο της επιβολής ποινής φυλάκισης μπορεί κατά την κρίση μου να αποφευχθεί στην παρούσα υπόθεση. Θα επιβάλω στον Κατηγορούμενο αναφορικά με την 1η κατηγορία χρηματική ποινή 800 ευρώ. Για τις κατηγορίες αρ. 2 και 3, λαμβάνοντας υπόψη τη φύση της απλής επίθεσης (φτύσιμο), και της εξύβρισης, η οποία πράξη ή/και φράση δυστυχώς συχνά συμβαίνει ή/και ακούγεται να εκστομίζεται σε εκρήξεις θυμού ή καβγά μεταξύ ατόμων στη συγκεκριμένη επαγγελματική τάξη και ηλικία, θεωρώ ότι είναι κατάλληλο να ασκήσω την εξουσία που μου παρέχει το άρθρο 32 του Ποινικού Κώδικα και να υποχρεώσω τον Κατηγορούμενο να υπογράψει εγγύηση για το ποσό των 700 ευρώ ότι για περίοδο ενός έτους από σήμερα θα τηρεί τους Νόμους και Κανονισμούς της Κυπριακής Δημοκρατίας, θα τηρεί την τάξη και θα επιδεικνύει καλή διαγωγή. Τα 65 ευρώ έξοδα που δημιουργήθηκαν από την παρούσα δικαστική διαδικασία να καταβληθούν αμέσως από τον κατηγορούμενο. (Υπ.) ........... Α. Πανταζή, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο