Αστυνομικός Διευθυντής Αμμοχώστου ν. Παναγιώτης Μιχαήλ, ΥΠΟΘ. ΑΡ. 3029/16, 20/3/2017

(3)και 15

(2)του περί Δικαιώματος Πνευματικής Ιδιοκτησίας Νόμου 59/76 όπως έχει τροποποιηθεί». Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος επί του κατηγορητηρίου, «ο Κατηγορούμενος στις 17.5.2016 και μεταξύ των ωρών 16꞉37 - 16꞉45, στην Αγ. Νάπα της Επαρχίας Αμμοχώστου, στο υποστατικό ALION HOTEL, προέβει στη δημόσια εκτέλεση μουσικού έργου, η οποία ενείχε προσβολή του δικαιώματος πνευματικής ιδιοκτησίας, το οποίο υπάρχει σ' αυτό το έργο, δηλαδή μετέδιδε μουσική μέσω μεγαφώνων στο κοινό, χωρίς άδεια από το Σώμα Χορηγήσεων Αδειών». Η εκδοχή γεγονότων όπως την παρέθεσε στο Δικαστήριο η συνήγορος της Κατηγορούσας Αρχής, επαναλαμβάνει ουσιαστικά τις λεπτομέρειες του αδικήματος ως φαίνονται στο κατηγορητήριο. Τη διαπίστωση ότι, κατά τον ουσιώδη χρόνο, στο ξενοδοχείο Alion μεταδίδετο μουσική χωρίς να υπάρχει η απαιτούμενη άδεια από το Σώμα Χορηγήσεων Αδειών την έκανε ο Αστ. 1925 Γ. Ζαννέττου, ο οποίος μετέβηκε στο επίδικο υποστατικό μετά από καταγγελία στην Αστυνομία από τους υπεύθυνους της εταιρείας Αστέρας Συλλογική Διαχείριση Δικαιωμάτων. Η Κατηγορούσα Αρχή πληροφορεί το Δικαστήριο ότι υπήρξε έκτοτε συμμόρφωση από πλευράς της ξενοδοχειακής μονάδας. Εξασφάλισε την απαιτούμενη άδεια από την παραπονούμενη εταιρεία. Περαιτέρω, η συνήγορος της Κατηγορούσας Αρχής πληροφόρησε το Δικαστήριο ότι ο Κατηγορούμενος είναι λευκού ποινικού μητρώου. Δεν έχει προηγούμενες καταδίκες. Η συνήγορος Υπεράσπισης δεν αμφισβήτησε οτιδήποτε στα όσα ανέφερε η συνήγορος της Κατηγορούσας Αρχής αναφορικά με τα γεγονότα. Αγορεύοντας για μετριασμό της ποινής, η συνήγορος Υπεράσπισης ανέφερε τα εξής꞉ Ο κατηγορούμενος είναι διευθυντής του ξενοδοχείου ήτοι του επίδικου υποστατικού, όχι όμως διευθυντής της ιδιοκτήτριας εταιρείας του ξενοδοχείου. Συνεπώς, θέση της Υπεράσπισης είναι ότι ο Κατηγορούμενος έχει έμμεση ευθύνη ως προς τη μη έκδοση της άδειας από την παραπονούμενη εταιρεία. Κατά τον επίδικο χρόνο υπήρχε άδεια για μετάδοση μουσικής μέσω μεγαφώνων στο κοινό από την εταιρεία Performing Right Society Ltd. Τούτο αποδεικνύεται με σχετικό τιμολόγιο, ημερ. 21/4/16 το οποίο αφορά την περίοδο 1/5/16 μέχρι 30/4/17 (βλ. το Έγγραφο «Α» ως παρουσιάστηκε και κατατέθηκε στο Δικαστήριο) και την απόδειξη πληρωμής του τιμολογηθέντος ποσού (βλ. το Έγγραφο «Β» ως κατατέθηκε στο Δικαστήριο). Γίνονταν επίσης διαπραγματεύσεις με την παραπονούμενη εταιρεία αναφορικά με την τιμολόγηση για την έκδοση της άδειας από αυτήν. Στα πλαίσια των διαπραγματεύσεων είχε ζητηθεί από την παραπονούμενη εταιρεία να δηλώσει ποιους καλλιτέχνες ή ποιο είδος μουσικής αντιπροσωπεύει ενόψει του ότι για το συγκεκριμένο υποστατικό υπάρχει η άδεια από την MadMelody, σύμφωνα με την οποία μπορούσαν να μεταδίδουν μουσική, και το 50% της μουσικής που θα μεταδιδόταν ήταν χωρίς πνευματικά δικαιώματα. Μέχρι την επίδικη ημερομηνία, που αποτελεί τον ουσιώδη χρόνο, δεν έγινε η δήλωση αυτή από την εταιρεία Αστέρας. Επιπρόσθετα, ο Σύνδεσμος Τουριστικών Επιχειρήσεων Κύπρου (ΣΤΕΚ) είχε αποστείλει ηλεκτρονική επιστολή προς τα μέλη του, ημ. 23/10/15, με την οποία καλούσε τα μέλη της να παγοποιήσουν οποιεσδήποτε πληρωμές αφορούν τα πνευματικά και συγγενικά δικαιώματα, ενόψει του ότι γίνονταν προσπάθειες για κοινή τιμολόγηση για όλα τα μέλη. Σχετική με όσα προαναφέρονται είναι η επιστολή της εταιρείας Αστέρας Συλλογική Διαχείριση Δικαιωμάτων Λτδ, ημερ. 4.9.15 προς την εταιρεία Ayia Napa Hotels Ltd για το ξενοδοχείο Alion Beach Hotel (βλ. το Έγγραφο «Γ») και η ανακοίνωση - επιστολή του Συνδέσμου Τουριστικών Επιχειρήσεων Κύπρου προς όλα τα μέλη του, ημερ. 23/10/15 με θέμα την καταβολή τελών για πνευματικά και συγγενικά δικαιώματα (βλ. το Έγγραφο «Δ»). Με την σύμφωνη γνώμη του ΣΤΕΚ έχει εκδοθεί στις 16.12.2016 άδεια από την εταιρεία Αστέρας Συλλογική Διαχείριση Δικαιωμάτων Λτδ η οποία αφορά στη δημόσια χρήση ηχογραφημένης μουσικής σε σχέση με συγγενικά δικαιώματα (βλ. αντίγραφο της άδειας ως το Έγγραφο «Ε»). Ακολούθως, η εταιρεία Αστέρας Συλλογική Διαχείριση Δικαιωμάτων απέστειλε επιστολή ημερ. 16/12/16 προς το Γραφείο Καταπολέμησης Αδικημάτων Κλοπής Πνευματικής Ιδιοκτησίας και Παράνομων Στοιχημάτων, Τμήμα Ανιχνεύσεως Εγκλημάτων και Αρχηγείο Αστυνομίας (βλ. το Έγγραφο «Στ»), με την οποία απέσυρε την καταγγελία που είχε υποβάλει στην Αστυνομία αναφορικά με το επίδικο ξενοδοχείο. Βεβαίωση, ημερ. 2/3/17, της ίδιας εταιρείας για το γεγονός ότι εκδόθηκε η σχετική άδεια παρουσιάστηκε στο Δικαστήριο ως Έγγραφο «Η». Παρά το ότι υποβλήθηκε στον Γενικό Εισαγγελέα αίτημα, για να αναστείλει την ποινική δίωξη κατά του Κατηγορούμενου, υπό το φως του δεδομένου ότι η εταιρεία Αστέρας δεν επιθυμεί πλέον την καταδίκη του Κατηγορούμενου, εντούτοις η απάντηση στο αίτημα αυτό ήταν αρνητική. Σχετική επιστολή του Γενικού Εισαγγελέα, ημερ. 1.2.2017 (βλ. το Έγγραφο «Ζ»). Ο Κατηγορούμενος είναι πατέρας τριών ανήλικων τέκνων, ηλικίας 15 ετών, 12 ετών και 6 ετών. Διαμένει με τη σύζυγο του και τα ανήλικα τέκνα του στο Φρέναρος. Πρόκειται για ευυπόληπτο πολίτη, με ήθος και αρχές. Δεν έχει απασχολήσει ποτέ τα Δικαστήρια και τις Αστυνομικές αρχές. Δεν έχει οποιαδήποτε παραβατική συμπεριφορά. Είναι ο μοναδικός που εργάζεται και συνεισφέρει στην οικογένεια του. Ζητείται από το Δικαστήριο να λάβει υπόψη την παραδοχή του κατηγορούμενου, την απολογία και μεταμέλεια του, το λευκό του ποινικό μητρώο, τις συνθήκες διάπραξης του αδικήματος, το γεγονός ότι έχει γίνει συμμόρφωση και πλέον η παραπονούμενη εταιρεία δεν έχει παράπονο και κατ΄ επέκταση δεν επιθυμεί την καταδίκη του κατηγορούμενου, τις οικογενειακές περιστάσεις του και να κρίνει αυτόν με κάθε δυνατή επιείκεια. ΕΠΙΜΕΤΡΗΣΗ ΤΗΣ ΠΟΙΝΗΣ Η πνευματική ιδιοκτησία, περιλαμβανομένων των συγγενικών δικαιωμάτων, προστατεύεται στην Κύπρο με βάση τις πρόνοιες του περί τoυ Δικαιώματoς Πvευματικής Iδιoκτησίας Νόμoυ τoυ 1976, όπως έκτοτε τροποποιήθηκε (βλ. Ν.59/76, όπως τελευταία τροποποιήθηκε με το Ν. 123(Ι)/2015), που στο εξής θα αναφέρεται ως «ο Νόμος»). Οι πρόνοιες του Νόμου εναρμονίζονται, μεταξύ άλλων, με τις πρόνοιες της Οδηγίας 2006/115/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 12ης Δεκεμβρίου 2006, σχετικά με το δικαίωμα εκμίσθωσης, το δικαίωμα δανεισμού και ορισμένα δικαιώματα συγγενικά προς την πνευματική ιδιοκτησία στον τομέα των προϊόντων της διανοίας (ΕΕ 2006 L 376, σ.28). Η εν λόγω Οδηγία καθορίζει το εύρος προστασίας των συγγενικών δικαιωμάτων στα άρθρα 7 έως 9 αυτής. Σε αντιστοιχία προς τα άρθρα 7 και 8 της Οδηγίας 2006/115/ΕΚ, το άρθρο 10Γ του Νόμου, προβλέπει ποια είναι τα δικαιώματα των καλλιτεχνών, ερμηνευτών ή εκτελεστών ως εξής꞉ «10Γ.—

(1)Οι καλλιτέχνες ερμηνευτές ή εκτελεστές έχουν το αποκλειστικό δικαίωμα υλικής ενσωματώσεως, εκμισθώσεως και δανεισμού, αναπαραγωγής και διανομής των ερμηνειών/εκτελέσεών τους, ως και ραδιοτηλεοπτικής εκπομπής και παρουσιάσεως στο κοινό και δορυφορικής μεταδόσεως και καλωδιακής αναμεταδόσεως αυτών, το τελευταίο όμως μόνο αν η εκτέλεση ή ερμηνεία δεν αποτελεί μέρος εκπομπής ή δε γίνεται από υλική ενσωμάτωση.

(2)Οι δικαιούχοι ερμηνευτές ή εκτελεστές καλλιτέχνες έχουν την απαίτηση εύλογης και ενιαίας αμοιβής σε περίπτωση που ηχογράφηση, η οποία εκδίδεται για εμπορικούς σκοπούς, ή μία αναπαραγωγή της, χρησιμοποιείται για ασύρματη ραδιοτηλεοπτική μετάδοση ή για οποιαδήποτε παρουσίαση στο κοινό. Σε περίπτωση που η σχετική αμοιβή έχει εισπραχθεί μέσω σωμάτων χορηγήσεως αδειών η απαίτηση στρέφεται κατ' αυτών, και αν τα έσοδα έχουν κατανεμηθεί στους δικαιούχους των ηχογραφήσεων, κατά των τελευταίων. Ελλείψει ατομικής ή συλλογικής συμφωνίας μεταξύ ερμηνευτών ή εκτελεστών καλλιτεχνών αφ' ενός και δημιουργών ηχογραφήσεων αφ' ετέρου περί των όρων κατανομής της αμοιβής αυτής μεταξύ των, οι όροι αυτοί ορίζονται από την Αρχή του άρθρου 15.

(3)Η διάταξη του εδαφίου

(4)του άρθρου 7 εφαρμόζεται αναλόγως επί των δικαιούχων καλλιτεχνών. Το άρθρο 15

(2)του Νόμου ορίζει ότι꞉ «"σώμα χoρηγήσεως αδειώv" σημαίvει εταιρείαv τιvά, oίκov ή έτερov oργαvισμόv, ωv o κύριoς σκoπός ή εις εκ τωv κυρίωv σκoπώv είvαι η διαπραγμάτευσις ή η χoρήγησις αδειώv εv σχέσει πρoς έργα πρoστατευόμεvα υπό δικαιώματoς πvευματικής ιδιoκτησίας, περιλαμβάvει δε και άτoμov ασκoύv τηv αυτήv δραστηριότητα.» Το άρθρο 15

(3)του Νόμου προβλέπει ότι꞉ «

(3)Τεκμαίρεται ότι τα σώματα χορήγησης αδειών έχουν την αρμοδιότητα διαχείρισης ή προστασίας όλων των έργων ή όλων των δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας για τα οποία δηλώνουν εγγράφως ότι έχουν μεταβιβασθεί σε αυτά οι σχετικές εξουσίες ή ότι καλύπτονται διά πληρεξούσιου. Τα σώματα χορήγησης αδειών μπορούν να ενεργούν πάντα, δικαστικώς ή εξωδίκως, στο όνομά τους είτε η αρμοδιότητά τους στηρίζεται σε μεταβίβαση της εξουσίας, είτε στηρίζεται σε πληρεξουσιότητα, και νομιμοποιούνται για την άσκηση όλων των δικαιωμάτων του δικαιούχου, που έχουν μεταβιβασθεί σε αυτά ή που καλύπτονται από την πληρεξουσιότητα.» Πέραν από τον πιο πάνω τρόπο οργάνωσης της προστασίας των δικαιωμάτων πνευματικής ιδικοκτησίας των καλλιτεχνών, ερμηνευτών ή εκτελεστών και των συγγενικών δικαιωμάτων, ήτοι του δικαιώματος τους να απαιτούν και να εισπράττουν αμοιβή μέσω σώματος χορήγησης αδειών, ο Νόμος καθορίζει ποιες πράξεις συνιστούν προσβολή των δικαιωμάτων τους και κατ' επέκταση ποινικό αδίκημα. Συγκεκριμένα, το άρθρο 14

(3)στη βάση του οποίου αποδίδεται η ποινική ευθύνη του Κατηγορούμενου στην παρούσα υπόθεση προβλέπει ότι꞉ «14.-

(3)Οπoιoσδήπoτε o oπoίoς εv γvώσει τoυ πρoβαίvει ή επιτρέπει τη δημόσια εκτέλεση, παρουσίαση ή προβολή επιστημovικoύ, φιλoλoγικoύ, καλλιτεχvικoύ ή μoυσικoύ έργoυ ή ταινίας, η oπoία εvέχει πρoσβoλή τoυ δικαιώματoς πvευματικής ιδιoκτησίας τo oπoίo υπάρχει σ' αυτό τo έργo, ή εν γνώσει του προβαίνει ή επιτρέπει τη δημόσια εκτέλεση ερμηνείας ή εκτελέσεως, η οποία ενέχει προσβολή συγγενικού δικαιώματος, το οποίο προστατεύεται από τον παρόντα Νόμο, διαπράττει αδίκημα και, σε περίπτωση καταδίκης τoυ, υπόκειται σε χρηματική πoιvή η oπoία δε θα υπερβαίvει τις τριάντα χιλιάδες(£30,000) λίρες ή σε φυλάκιση η oπoία δε θα υπερβαίvει τα τρία

(3)έτη ή και στις δύo αυτές πoιvές και, σε περίπτωση δεύτερης ή oπoιασδήπoτε μεταγεvέστερης καταδίκης, υπόκειται σε χρηματική πoιvή η oπoία δε θα υπερβαίvει τις τριάντα πέντε χιλιάδες(£35,000) λίρες ή σε φυλάκιση η oπoία δε θα υπερβαίvει τα τέσσερα

(4)έτη ή και στις δύo αυτές πoιvές.». Ο όρος "μoυσικόv έργov", όπως ορίζεται στο άρθρο 2 του Νόμου, σημαίvει «παv, αvεξαρτήτως μoυσικής πoιότητoς, μoυσικόv έργov». Ο όρος "μετάδoσις πρoς τo κoιvόv", όπως ορίζεται στο άρθρο 2 του Νόμου, «περιλαμβάvει, επιπρoσθέτως oιασδήπoτε ζωvταvής παραστάσεως ή εκτελέσεως, πάσαv μέθoδov oπτικής ή ακoυστικής παρoυσιάσεως, συμπεριλαμβαvoμέvης της παρoυσιάσεως τη βoηθεία συσκευής λήψεως εκπoμπώv, δεv περιλαμβάvει όμως εκπoμπήv, o δε όρoς "μεταδίδειv πρoς τo κoιvόv" θα ερμηvεύηται αvαλόγως· Τα μουσικά έργα είναι προστατεύσιμο είδος πνευματικής ιδιοκτησίας δυνάμει του άρθρου 3

(1)(α)(iii) του Νόμου. Οι, υπό συγγενικού δικαιώματος, ερμηνείες ή εκτελέσεις μουσικών έργων από καλλιτέχνες υπόκεινται στις διατάξεις του ιδίου Νόμου, οι οποίες παρέχουν προστασία σε συγγενικά δικαιώματα, αλλά δεν είναι δεκτικές διασταλτικής ερμηνείας (βλ. άρθρο 3

(1)(β) επιφύλαξη). Σύμφωνα με τα οριζόμενα στο άρθρο 7

(1)(α)(iv) του Νόμου, το δικαίωμα πνευματικής ιδιοκτησίας συνιστάται στο αποκλειστικό δικαίωμα ελέγχου της διενέργειας στη Δημοκρατία, μεταξύ άλλων, της μεταδόσεως προς το κοινό, εκπομπής, παρουσιάσεως στο κοινό μέσω δορυφόρου, καλωδιακής αναμεταδόσεως, ολόκληρου του έργου ή ουσιώδους τμήματος αυτού. Το άρθρο 13

(1)του Νόμου καθορίζει ότι «Το δικαίωμα πνευματικής ιδιοκτησίας προσβάλλεται από όποιο πρόσωπο προβαίνει, προκαλεί ή επιτρέπει σε άλλο πρόσωπο να προβεί, χωρίς την άδεια του δικαιούχου, στην τέλεση πράξης η οποία ελέγχεται από δικαίωμα πνευματικής ιδιοκτησίας.» Ο όρος «δικαιούχος πνευματικής ιδιοκτησίας» σημαίνει το δημιουργό, τον αρχικό δικαιούχο, τον εκδοχέα ή τον αποκλειστικό αδειούχο, αναλόγως της περίπτωσης, του σχετικού μέρους του δικαιώματος πνευματικής ιδιοκτησίας˙ Με βάση το άρθρο 13

(2)του Νόμου - «Το δικαίωμα πνευματικής ιδιοκτησίας προσβάλλεται επίσης από οποιοδήποτε, ο οποίος, χωρίς την άδεια του δικαιούχου, εισάγει στη Δημοκρατία ή εξάγει από τη Δημοκρατία για χρήση, εξαιρουμένης της ατομικής ή οικιακής, ή διανέμει σ' αυτήν εμπορικά ή πωλεί ή ενοικιάζει ή δανείζεται ή μεταδίδει στο κοινό ή εκπέμπει ή εκθέτει δημόσια ή με οποιοδήποτε τρόπο διαφημίζει οποιοδήποτε αντικείμενο το οποίο συνιστά δυνάμει του εδαφίου

(1)προσβολή δικαιώματος πνευματικής ιδιοκτησίας.». Το άρθρο 13

(13)καθιστά σαφές ότι οι πιο πάνω διατάξεις των εδαφίων

(1)και

(2)του άρθρου 13 εφαρμόζονται αναλόγως και επί των συγγενικών δικαιωμάτων. Στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου (δοθείσας υπό Λ. Παρπαρίνου. Δ), ημερ. 4.7.2014, στην Ποινική έφεση αρ. 77/2013, ATHINA MEDIA SERVICES LTD ν Αστυνομίας, καθώς επίσης στην Ποινική υπόθεση αρ. 26225/2009, Αστ. Διευθυντής Λεμεσού ν Δίαυλος Επιχειρήσεις Πληροφόρησης Λτδ κ.α., πρωτόδικη απόφαση ημερ. 12.9.2012 (δοθείσας υπό Ε. Εφραιμ, Α.Ε.Δ., όπως ήταν τότε), η οποία επικυρώθηκε κατ' έφεση με απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου (δοθείσας υπό Μ. Νικολάτου, Δ., όπως ήταν τότε) ημερ. 7.7.2014 (βλ. την Ποινική Έφεση 199/2000), αναλύονται και ερμηνεύονται οι πιο πάνω πρόνοιες του Νόμου 59/

1. Σε επίπεδο ευρωπαϊκού δικαίου θα μπορούσα να παραπέμψω στην απόφαση ημερ. 16.2.2017, του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην προδικαστική υπόθεση C-641/
2. Ωστόσο, τα ερμηνευτικά ζητήματα που ηγέρθησαν στις προμνησθείσες υποθέσεις, δεν χρειάστηκε να απασχολήσουν το παρόν Δικαστήριο στο πλαίσιο της υπό κρίση ποινικής υπόθεσης, δεδομένης της παραδοχής του Κατηγορούμενου στην κατηγορία όπως ακριβώς αναγράφεται στο κατηγορητήριο. Προχωρώ λοιπόν στην επιμέτρηση της ποινής. Η σοβαρότητα που προσδίδεται στο αδίκημα από το νομοθέτη, όπως προσδιορίζεται από το ανώτατο όριο ποινής συνιστά ένα από τους παράγοντες που συνθέτουν την σοβαρότητα του αδικήματος. Το στοιχείο αυτό λαμβάνεται υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής και συνεκτιμάται με τα γεγονότα της υπόθεσης, τόσο για την επιλογή του τύπου της ποινής όσο και για τον καθορισμό της έκτασής της (Βλ. Δημοκρατία ν. Κυριάκου κ.ά.

(1990)2 Α.Α.Δ. 264, 270 - Βλ. και Souilmi v. Αστυνομίας

(1992)2 Α.Α.Δ. 248, Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Πέτρου

(1993)2 Α.Α.Δ. 9, Λαζάρου ν. Δημοκρατίας

(1992)2 Α.Α.Δ. 129 και Βραχίμης (πιο πάνω)). Όπως τέθηκε στην Λεβέντης ν. Αστυνομίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 632 "το μέγιστο ύψος της ποινής που προβλέπεται από το Νόμο είναι η βάση από την οποία ξεκινά το Δικαστήριο για να επιμετρήσει την ποινή". Εν προκειμένω, λαμβάνω υπόψη, ως αφετηρία για την επιμέτρηση της ποινής, την μέγιστη ποινή ως καθορίζεται στο άρθρο 14

(3)του Νόμου. Προχωρώ να αξιολογήσω τους μετριαστικούς παράγοντες που εισηγήθηκε η συνήγορος Υπεράσπισης. Αναφορικά με το γεγονός ότι υπήρξε εκ των υστέρων συμμόρφωση. Θα πρέπει κατ΄ αρχάς να σημειωθεί ότι η αποτελεσματική εφαρμογή του Νόμου συνεπάγεται, όπου απαιτείται, την ποινική δίωξη και τον εξαναγκασμό των παραβατών προς συμμόρφωση προς με το Νόμο. Η εξωδικαστηριακή διευθέτηση των δικαιωμάτων αμοιβής των δικαιούχων καλλιτεχνών δεν αφαιρεί από το Κράτος την ευχέρεια να ασκήσει ποινική δίωξη, εφόσον διαπιστώνεται η τέλεση ποινικού αδικήματος. Κατ' επέκταση, τα δικαστήρια έχουν καθήκον να προσεγγίζουν τις περιπτώσεις παραβίασης του Νόμου, ανάλογα βέβαια με τα περιστατικά της κάθε υπόθεσης, με τη δέουσα σοβαρότητα χάριν της επίτευξης των σκοπών του Νόμου. Η υπακοή στο νόμο και η συμμόρφωση με τις επιταγές του δεν αποτελούν επιλογή αλλά υποχρέωση του κάθε πολίτη, απόκλιση από την οποία φέρνει τον παραβάτη αντιμέτωπο με το νόμο και τις κυρώσεις του (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν Λουκά Φανιέρου

(1996)2 Α.Α.Δ. 303). Ασφαλώς, η εκ των υστέρων συμμόρφωση ενός Κατηγορούμενου με τις απαιτήσεις του Νόμου λαμβάνεται υπόψη ως δείχτης της έμπρακτης μεταμέλειας του και δικαιολογεί έκπτωση στην ποινή. Λαμβάνω συναφώς υπόψη ότι στην παρούσα υπόθεση εκδόθηκε έστω και εκ των υστέρων η αναγκαία εκ του Νόμου άδεια ως το Έγγραφο «Ε». Η έκταση της ευθύνης του Κατηγορούμενου. Το εύρος της ποινής δέον να αντανακλά στην έκταση της ευθύνης του Κατηγορούμενου για τη διάπραξη του ποινικού αδικήματος. Στην παρούσα υπόθεση η επιστολή του σώματος χορηγήσεωνς αδειών η οποία τέθηκε ενώπιον μου (βλ. το Έγγραφο «Γ») απευθυνόταν προς την εταιρεία που ήταν ιδιοκτήτρια του ξενοδοχείου όπου διαπράχθηκαν τα αδικήματα. Η εν λόγω εταιρεία δεν είναι κατηγορούμενη στο κατηγορητήριο. Ο Κατηγορούμενος περιγράφεται από τη συνήγορο Υπεράσπισης ως υπεύθυνος του υποστατικού κατά τον ουσιώδη χρόνο, δηλαδή ως διευθυντής του ξενοδοχείου που είχε γνώση για την δημόσια εκτέλεση του μουσικού έργου χωρίς άδεια από το σώμα χορηγήσεων αδειών, αλλά όχι ως διευθυντής της ιδιοκτήτριας εταιρείας, η οποία είχε και την πρωταρχική κατά Νόμο ευθύνη εξασφάλισης της άδειας από το σώμα χορηγήσεως αδειών. Είναι ορθή επομένως η εισήγηση της συνηγόρου Υπεράσπισης ότι η ποινή που θα επιβληθεί σε αυτόν είναι ορθό και δίκαιο να είναι ανάλογη της δικής του έκτασης ευθύνης. Άλλοι μετριαστικοί παράγοντες. Το λευκό ποινικό μητρώο και η παραδοχή του Κατηγορούμενου αποτελούν ασφαλώς μετριαστικούς παράγοντες που κατά πάγια νομολογία αναγνωρίζεται ότι δικαιολογούν επιείκεια όσον αφορά το είδος και το εύρος της ποινής. Το ότι η παραβίαση των δικαιωμάτων αφορά σε μία μεμονωμένη ημερομηνία και όχι κατά συρροήν, αποτελεί επίσης μετριαστικό παράγοντα. Λαμβάνοντας υπόψη όλα τα ανωτέρω, κρίνω ότι η επιβολή χρηματικής ποινής ικανοποιεί τους σκοπούς του Νόμου και έχοντας υπόψη την έμμεση ευθύνη του Κατηγορούμενου, καταλήγω να επιβάλλω χρηματική ποινή ύψους 350 ευρώ. (υπ.).................................. Α. Πανταζή, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ