Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας ν. Α.Π., Αρ. Υπόθεσης: 1210/2017, 17/7/2017

(1), 6

(3), 30, 30Α, 31 και 38 και παραγράφου 1 του Μέρους ΙΙ του Πρώτου Πίνακα και του Τρίτου Πίνακα του περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου 29/77, όπως τροποποιήθηκε από τους Νόμους 67/83, 20(Ι)/92 και 91(Ι)/2003 και ΚΔΠ 139/79, 277/86, 4/96 και Νόμος 91(Ι)/2003 και ΚΔΠ45/10, ΚΔΠ385/10, ΚΔΠ246/11, ΚΔΠ 446/11, ΚΔΠ165/11, ΚΔΠ264/11, ΚΔΠ506/12, ΚΔΠ67/13. Λεπτομέρειες αδικήματος꞉ Ο Κατηγορούμενος στις 2.1.2017 στη Σωτήρα της Επαρχίας Αμμοχώστου είχε στην κατοχή του το ελεγχόμενο φάρμακο τάξεως Β, δηλαδή 339,6 γραμμάρια κάνναβης με σκοπό να τα προμηθεύσει σε άλλα πρόσωπα χωρίς άδεια από τον Υπουργό Υγείας. 2η κατηγορία꞉ Kατοχή ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Β, κατά παράβαση των άρθρων 2, 3, 6

(1), 6

(2), 30, 31 και 38 και του Μέρους ΙΙ του Πρώτου Πίνακα και του Τρίτου Πίνακα του περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου του 1977, Αρ. 29/77, όπως τροποποιήθηκε από τους Νόμους 67/83 και 20(Ι)/92 και ΚΔΠ139/79, 277/86 και 4/96 και Νόμος 91(Ι)/2003 και ΚΔΠ149/09, ΚΔΠ45/10, ΚΔΠ385/10, ΚΔΠ246/11, ΚΔΠ446/11, ΚΔΠ165/11, ΚΔΠ264/12, ΚΔΠ506/12, ΚΔΠ67/

1. Λεπτομέρειες αδικήματος꞉ Ο Κατηγορούμενος στον ίδιο τόπο και χρόνο που αναφέρεται στην 1η κατηγορία είχε στην κατοχή του ελεγχόμενο φάρμακο τάξεως Β, ήτοι 339,6 γραμμάρια κάνναβης χωρίς την άδεια του Υπουργού Υγείας.» Κατόπιν αιτήματος του συνηγόρου Υπεράσπισης, στο οποίο δεν έφερε ένσταση η Κατηγορούσα Αρχή, το Δικαστήριο ενέκρινε δυνάμει του άρθρου 81 του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155, όπως η παρούσα υπόθεση θεωρηθεί η κυρίως υπόθεση και ληφθούν υπόψη, κατά την επιβολή ποινής σε αυτήν, δύο άλλες υποθέσεις που εκκρεμούν για καταχώριση εναντίον του Κατηγορούμενου, ήτοι οι S45/17 και S46/
2. Στην υπόθεση S45/17 ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει κατηγορίες για την κατοχή 22 γραμμαρίων κάνναβης και την κατοχή 22 γραμμαρίων με σκοπό την προμήθεια. Στην υπόθεση S46/17 ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει κατηγορίες για την κατοχή 5 γραμμαρίων κάνναβης και την κατοχή 5 γραμμαρίων με σκοπό την προμήθεια. Τα γεγονότα, όπως τα εξέθεσε η ευπαίδευτη συνήγορος για την Κατηγορούσα Αρχή, έχουν ως εξής꞉ Στις 2/1/17 λήφθηκε πληροφορία ότι στον περίβολο της εκκλησίας Αναστάσεως στη Σωτήρα Αμμοχώστου υπήρχε μία ρούχινη τσάντα που περιείχε φυτική ύλη. Την ίδια ημέρα ο ΜΚ10, μαζί με άλλους αστυφύλακες της ΥΚΑΝ επισκέφθηκαν το σημείο και αφού ο ΜΚ10 βρήκε την τσάντα να είναι κρυμμένη στον περίβολο της εκκλησίας, νότια μέσα σε φραμό από λουλούδια, την παρέλαβε και διαπίστωσε ότι μέσα υπήρχε νάιλον συσκευασία με φυτική ύλη κάνναβη και διαπίστωσε ότι επρόκειτο για τσάντα χρώματος μαύρο με πορτοκαλί, με την επιγραφή Polo Kellogg's, εντός της οποίας υπήρχε ένα πλαστικό δοχείο με πορτοκαλί πώμα και δύο νάιλον φίλτρα Rizla και επίσης μία νάιλον τσάντα με την επιγραφή Pop Life, στην οποία υπήρχε δεύτερη νάιλον τσάντα εντός της οποίας υπήρχε φυτική ύλη κάνναβης, η οποία, κατά την επιστημονική εξέταση στο Χημείο του Κράτους διαπιστώθηκε ότι ήταν βάρους 339,6 γραμμαρίων. Παραλήφθηκαν τα τεκμήρια, είχε απομονωθεί γενετικό υλικό για εξέταση στο Ινστιτούτο Νευρολογίας και Γενετικής. Το γενετικό υλικό το οποίο απομονώθηκε διαπιστώθηκε ότι ήταν ελάχιστο, έτσι δεν μπορούσε να διακριβωθεί από ποιον άντρα ήταν. Στη συνέχεια, μετά από πληροφορία στις 4/5/17 ότι ο κατηγορούμενος ενέχεται στην υπόθεση, εκδόθηκε ένταλμα σύλληψης και έρευνας του υποστατικού το οποίο διατηρούσε ως οικία και το οποίο βρίσκεται στην αυλή της πατρικής του οικίας, όπου οι αστυφύλακες της ΥΚΑΝ έθεσαν σε παρακολούθηση το εν λόγω υποστατικό. Ο κατηγορούμενος, όταν αντιλήφθηκε ότι επρόκειτο για την Αστυνομία, κλειδώθηκε στο υποστατικό. Στη συνέχεια, κατάφεραν και εισήλθαν στο υποστατικό οι αστυφύλακες όπου εντόπισαν πάνω σε τραπέζι δύο νάιλον σακούλια με φυτική ύλη κάνναβης, τα οποία και παρέλαβαν. Στη συνέχεια βρέθηκε μία συσκευασία με φυτική ύλη κάνναβη και μία ζυγαριά ακριβείας με ίχνη κάνναβης. Παραλήφθηκαν, συνελήφθηκε ο κατηγορούμενος, έδωσε θεληματική κατάθεση και απάντησε «Θα σας τα πω ούλλα. Η τσέντα με το χόρτο στην εκκλησία ήταν δική μου, συγνώμη που έχωσα την βαλίτσα τζιαμέ.». Στη συνέχεια αφού παραλήφθηκαν τα τεκμήρια και επιστήθηκε η προσοχή του στο Νόμο, αφού του υποδείχθηκαν απάντησε «Εν δικά μου ούλα, εν τούτα που έχωσα τζιαμέ στην εκκλησία». Ανακρινόμενος, έδωσε θεληματική κατάθεση όπου παραδέχεται ότι η ρούχινη τσάντα, η οποία περιείχε νάιλον τσάντα με φυτική ύλη κάνναβη είναι δική του και την έκρυψε εκεί. Στη συνέχεια εξέφρασε την επιθυμία όπως υποδείξει το χώρο όπου έκρυψε την ρούχινη τσάντα και απάντησε στους αστυφύλακες «Πάμε να σας δείξω να τελειώνουμε» και τους πήρε στην εκκλησία και τους ανέφερε ότι «Εν δαμέ που έβαλα την βαλίτσα με το καννούριν». Λήφθηκαν φωτογραφίες. Οι συσκευασίες που βρέθηκαν στις 4/5/17 κατά την έρευνα στην οικία του κατηγορούμενου που βρισκόταν στη Σωτήρα, αφορούν στην υπόθεση S45/17 και αφορούν συνολικό βάρος 22 γραμμάρια κάνναβης. Μετά από αυτά που βρέθηκαν στην οικία του Κατηγορούμενου, βρέθηκαν στην κατοχή τρίτου προσώπου 5 γραμμάρια κάνναβης που αφορούν στην υπόθεση S46/
3. Έγινε η έρευνα μετά από γραπτή συγκατάθεση του τρίτου αυτού προσώπου στη διεύθυνση [.] στο Παραλίμνι στις 4/5/17 η ώρα 20:
4. Αυτό το τρίτο πρόσωπο βρισκόταν μαζί με τον κατηγορούμενο κατά το χρόνο που έγινε η έρευνα στο υποστατικό του κατηγορούμενου και μετά από τον εντοπισμό του προσώπου αυτού στην οικία του αυτός είχε δώσει συγκατάθεση να ερευνηθεί η οικία του στο Παραλίμνι και εντοπίστηκαν τα 5 γραμμάρια κάνναβης. Το ότι ήταν 5 γραμμάρια κάνναβης διαπιστώθηκε όταν έγινε επιστημονική εξέταση. Αυτό το πρόσωπο ανέφερε στην κατάθεση του ότι τα 5 γραμμάρια τα πήρε από τον κατηγορούμενο. Ανακρίθηκε ο κατηγορούμενος για την υπόθεση αυτή και παραδέχθηκε ότι αυτός τα προμήθευσε στο πρόσωπο στην κατοχή του οποίου είχαν βρεθεί. Ο κατηγορούμενος έδωσε κάποιες πληροφορίες στην ΥΚΑΝ. Όπως πληροφόρησε το Δικαστήριο η Κατηγορούσα Αρχή, ο κατηγορούμενος είναι λευκού ποινικού μητρώου. Όσον αφορά τα τεκμήρια που κατακρατούνται σε σχέση με την υπόθεση 1210/17, αυτά ζητείται να διαταχθεί όπως κατασχεθούν και καταστραφούν. Για τις υποθέσεις S45/17 και S46/17, ζητείται να επιτραπεί όπως παραμείνουν τα τεκμήρια στην κατοχή της Αστυνομίας αφού εμπλέκονται και άλλα πρόσωπα. ΑΓΟΡΕΥΣΗ ΓΙΑ ΜΕΤΡΙΑΣΜΟ ΤΗΣ ΠΟΙΝΗΣ Ο ευπαίδευτος συνήγορος του Κατηγορουμένου, αγορεύοντας προς μετριασμό της ποινής, υιοθέτησε το περιεχόμενο γραπτής αγόρευσης που παρέδωσε στο Δικαστήριο. Συνοψίζω όσα εκεί αναφέρονται꞉ Αναφορικά με τις κοινωνικοοικονομικές συνθήκες του Κατηγορούμενου. · Ο κατηγορούμενος είναι 19 ετών. · Κατάγεται και διαμένει στη Σωτήρα της Επαρχίας Αμμοχώστου. · Είναι ελεύθερος, όμως διατηρεί δεσμό από την ηλικία των 14 ετών. · Είναι παιδί πολύτεκνης οικογένειας με 4 παιδιά. Όλα τα αδέρφια του είναι ενήλικες με ηλικίες [.]. Ο Κατηγορούμενος είναι το μικρότερο παιδί της οικογένειας. · Προ της σύλληψής του, ο Κατηγορούμενος εργαζόταν σε εργοστάσιο γυαλιών για περίοδο 8 μηνών. · Ο μηνιαίος του μισθός ήταν περί τα €
5. · Διέκοψε τη φοίτησή του από την Τεχνική Σχολή Αυγόρου το
6. · Διαμένει με την οικογένειά του στο πατρικό του σπίτι. · Ο πατέρας του λαμβάνει σύνταξη ανικανότητας. Η μητέρα του είναι οικοκυρά. · Η οικογένεια του πατέρα του έχει μια μικρή ιδιόκτητη κατοικία. · Τα χρέη των γονιών του ανέρχονται στις €60.
7. · Ο Κατηγορούμενος είναι ιδιοκτήτης μιας μοτοσικλέτας αξίας περί τις €2000, την οποία πώλησε για να καλύψει οφειλές ως κατωτέρω περιγράφονται. Δεν έχει οποιαδήποτε άλλη κινητή ή ακίνητη περιουσία. Εισήγηση αναφορικά με τους μετριαστικούς παράγοντες Ο ευπαίδευτος συνήγορος Υπεράσπισης αποτυπώνει αθροιστικά τους ακόλουθους μετριαστικούς, ως η εισήγησή του, παράγοντες꞉ · Το Λευκό Ποινικό Μητρώο του Κατηγορούμενου. · Η άμεση παραδοχή του στο Δικαστήριο. · Το νεαρό της ηλικίας του. · Η μεταμέλεια και συνεργασία του με την Αστυνομία, η οποία εκδηλώθηκε μέσα από τα εξής στοιχεία꞉ o Ότι δεν υπήρχε καμία απολύτως μαρτυρία που να τον συνδέει με τα αδικήματα (το γενετικό υλικό που απομονώθηκε δεν ήταν τέτοιο που να μπορεί να γίνει ταύτισή του με το γενετικό υλικό που λήφθηκε από τον Κατηγορούμενο) και, επομένως, ήταν μέσα από τη δική του θεληματική κατάθεση και συγκατάθεση έρευνας που μπόρεσε να εξιχνιαστεί η υπόθεση. o Ότι προέβη σε σημαντικές αποκαλύψεις στην ΥΚΑΝ για τη δράση και το κύκλωμα των ναρκωτικών στην Επαρχία Αμμοχώστου, αποκαλύπτοντας ονόματα και λεπτομέρειες ανθρώπων που διακινούν σημαντικές ποσότητες και αποτελούν τους κρίκους της διακίνησης ναρκωτικών στην Επαρχία Αμμοχώστου. · Η άμεση παραδοχή του στο Δικαστήριο. · Οι προσωπικές συνθήκες του Κατηγορούμενου. Αναφορικά με τις προσωπικές συνθήκες του Κατηγορούμενου και ειδικότερα τη ψυχική του υγεία και τα επίπεδα εξάρτησης του στα ναρκωτικά. Σημειώνω ότι στη σελ. 3 της γραπτής αγόρευσης του συνηγόρου Υπεράσπισης αναφέρεται ότι ο Κατηγορούμενος αντιμετωπίζει σοβαρότατα ψυχολογικά και ψυχιατρικά προβλήματα, όπως περιγράφονται στο επισυναπτόμενο ιατρικό πιστοποιητικό του Ψυχολόγου, ειδικού σε θέματα εξαρτήσεων, Γιώργου Πογιατζή, ο οποίος είναι ο επικεφαλής της ανοικτής θεραπευτικής κοινότητας «Η ΤΟΛΜΗ». Συγκεκριμένα, έχει διαγνωστεί ότι πάσχει από꞉ · Σύνδρομο εξάρτησης. · Σύνδρομο Διαταραχής Ελλειματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας. · Γενικευμένη Αγχώδη διαταραχή. · Κατάθλιψη. · Σχιζοθυμία. Περαιτέρω, αναφέρεται ότι ο Κατηγορούμενος ήταν χρήστης ναρκωτικών ουσιών για περίοδο 5 ετών και η εξάρτησή του από τα ναρκωτικά ήταν πάρα πολύ σοβαρή, όπως καταγράφεται στις επισυνημμένες στη γραπτή αγόρευση Εκθέσεις του κ. Γεώργιου Πογιατζή, οι οποίες βρίσκονται στο φάκελο του Δικαστηρίου με την ένδειξη Έγγραφα «Α» και «Β». Αμφότερες βασίζονται σε στοιχεία που δόθηκαν στον κ. Πογιατζή στις 7.5.2017 κατά την κλινική συνέντευξη που έλαβε από τον Κατηγορούμενο καθ' ον χρόνο βρισκόταν υπό κράτηση. Μετά τη σύλληψή του και τον εγκλεισμό του στις Κεντρικές Φυλακές ως υπόδικου από 9.5.2007, ο Κατηγορούμενος ξεκίνησε και υποβάλλεται σε πρόγραμμα απεξάρτησης. Αναφορικά με τα γεγονότα της υπόθεσης. Ο συνήγορος Υπεράσπισης δηλώνει ρητά στη γραπτή αγόρευσή του ότι δεν αμφισβητούνται τα γεγονότα όπως τα εξέθεσε η συνήγορος της Κατηγορούσας Αρχής. Προχωρεί και ρίχνει φως ο ευπαίδευτος συνήγορος στις συνθήκες υπό τις οποίες ο Κατηγορούμενος διέπραξε τα αδικήματα. Ειδικότερα, όπως ο ευπαίδευτος συνήγορος αναφέρει στις σελ. 4 - 5 της γραπτής αγόρευσής του - Κατά τα τελευταία 2 κυρίως χρόνια, ο Κατηγορούμενος ήταν υπόδουλος των ναρκωτικών ουσιών. Έκανε χρήση όλων των ναρκωτικών ουσιών, κυρίως σκληρών ναρκωτικών. Η οικονομική του κατάσταση δεν του επέτρεπε να καλύπτει οικονομικά τις δόσεις του. Δανειζόταν χρήματα από φίλους, από τα αδέρφια του και τους γονείς του προφασιζόμενος διάφορες δικαιολογίες. Κατά το χρόνο διάπραξης των αδικημάτων έψαχνε απελπισμένα αλλά μάταια να βρει χρήματα για τη δόση του. Παρακάλεσε τον προμηθευτή του να του παραχωρήσει ναρκωτικά με πίστωση. Εκείνος εκμεταλλευόμενος την κατάσταση του κατηγορούμενου, του ζήτησε ως αντάλλαγμα να μεταφέρει την ποσότητα ναρκωτικών, για την οποία ο Κατηγορούμενος βρέθηκε ένοχος κατόπιν δικής του παραδοχής. Ο Κατηγορούμενος αποδέχθηκε. Έτσι, λοιπόν, ο Κατηγορούμενος πήρε τη τσάντα που εμπεριείχε μέσα την ποσότητα, με σκοπό και πρόθεση να την προμηθεύσει σε τρίτο πρόσωπο. Στο δρόμο, όμως, τον έπιασε κρίση συνείδησης, που μετατράπηκε σε βαποράκι ή/και διακινητή ναρκωτικών και, παρά την ανάγκη του, μετάνιωσε και δεν παρέδωσε τη τσάντα του στον προορισμό της. Φύλαξε τη τσάντα σε ένα σημείο που βρήκε και πήγε σπίτι του. Αργότερα και όταν ηρέμησε από την ένταση, συνειδητοποίησε ότι θα του ζητούσαν εξηγήσεις για τη τσάντα και την ποσότητα ναρκωτικών. Για τούτο επέστρεψε πίσω στο μέρος για να την πάρει και να την επιστρέψει στο πρόσωπο που του την είχε δώσει. Δυστυχώς η τσάντα δεν ήταν πλέον εκεί, αφού προφανώς είχε παραληφθεί από την Αστυνομία. Ο προμηθευτής του, όμως, απαίτησε να λάβει το ποσό που αντιστοιχούσε στην ποσότητα των ναρκωτικών που περιείχε η τσάντα, εφόσον ήταν υπό την ευθύνη και τον έλεγχο του Κατηγορούμενου. Τον απειλούσε για τη ζωή του και για τη ζωή των δικών του ανθρώπων. Λόγω της έντονης πίεσης που είχε δεχθεί, ο Κατηγορούμενος πώλησε το μοναδικό περιουσιακό στοιχείο που είχε, δηλαδή τη μοτοσικλέτα του, για να καλύψει το χρέος αυτό. Καταλήγοντας στην αγόρευσή του, ενώπιον του Δικαστηρίου, ο κ. Πιττάτζιης τόνισε ότι όταν ο ίδιος πρωτοσυνάντησε τον Κατηγορούμενο στα κρατητήρια ευθύς μετά τη σύλληψή του για την παρούσα υπόθεση, αντιμετώπισε ένα ερείπιο. Η διαφορά στην εμφάνισή του μετά πάροδο 2 μηνών που τελεί υπό κράτηση στις Κεντρικές Φυλακές ως υπόδικος είναι δραματικά, συντριπτικά πιο καλή. Δεδομένων και των απειλών που ο ίδιος και η οικογένειά του δέχθηκαν αναφορικά με την παρούσα υπόθεση, και τις οποίες κατήγγειλε στην αστυνομία, ο ευπαίδευτος συνήγορος Υπεράσπισης δήλωσε ότι τολμά να πει πως ο Κατηγορούμενος είναι πιο προστατευμένος εντός της φυλακής. Παραταύτα, προχώρησε και εισηγήθηκε την αναστολή της όποιας ποινής φυλάκισης επιβληθεί, με το σκεπτικό ότι αυτή είναι η μόνη στιγμή στη ζωή του Κατηγορούμενου που υπάρχει μια ακτίδα φωτός, όπου χρήζει άμεσης στήριξης και αγκαλιάς από το οικογενειακό του περιβάλλον. Όσον αφορά τη διαγωγή του Κατηγορούμενου μετά τη σύλληψή του για την παρούσα υπόθεση, ο ευπαίδευτος συνήγορος επεσήμανε ότι οι πληροφορίες που ο Κατηγορούμενος απεκάλυψε στην ΥΚΑΝ είναι δεκαπλάσιας αξίας εν σχέση προς οποιαδήποτε άλλη πληροφορία δίδεται στην Αστυνομία, εφόσον η ΥΚΑΝ Αμμοχώστου αποτελείται από 12 - 13 μέλη και έχει να εξιχνιάζει υποθέσεις ναρκωτικών σε κλίμακα περί τις 50.000 κατοίκων στην Επαρχία Αμμοχώστου. ΕΠΙΜΕΤΡΗΣΗ ΤΗΣ ΠΟΙΝΗΣ Κατά την επιμέτρηση της ποινής, το Δικαστήριο αρχίζει από το μέγιστο της προβλεπόμενης στο Νόμο ποινής και ακολούθως ελέγχει τις συνθήκες διάπραξης των αδικημάτων στην ενώπιον του υπόθεση για να προσαρμόσει την ποινή στα δεδομένα της υπόθεσης αφότου διακρίνει αν υφίστανται επιβαρυντικοί ή μετριαστικοί παράγοντες. Έπειτα εξατομικεύει την ποινή ώστε αυτή να μην αντανακλά μόνο στη σοβαρότητα του αδικήματος και τις συνθήκες διάπραξής του, αλλά και στις πραγματικές προσωπικές συνθήκες του παραβάτη, με σκοπό η ποινή να τον αναμορφώσει και να τον αποτρέψει από το να εκδηλώσει στο μέλλον όμοια εγκληματική συμπεριφορά. Η σοβαρότητα που προσδίδεται από τον νομοθέτη στα διάφορα αδικήματα διαφαίνεται και από το ανώτατο όριο ποινής που έχει προβλέψει ο Νομοθέτης στο Νόμο 29/77 (βλ. άρθρο 30). Για την 1η κατηγορία, για την κατοχή ναρκωτικών τάξεως Β΄ με σκοπό την προμήθεια, προβλέπεται φυλάκιση διά βίου ή χρηματική ποινή ή και οι δύο ποινές. Για τη 2η κατηγορία, για την κατοχή ναρκωτικών φαρμάκων τάξεως Β', προβλέπεται ποινή φυλάκισης 8 ετών ή πρόστιμο ή και οι δύο ποινές. Ωστόσο, με δεδομένο ότι για την παρούσα υπόθεση έχει δοθεί η συγκατάθεση του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας σύμφωνα με το εδάφιο

(2)του άρθρου 30 του Ν.29/77 όπως εκδικασθεί συνοπτικά από Επαρχιακό Δικαστήριο, η μέγιστη ποινή φυλάκισης που το παρόν Επαρχιακό Δικαστήριο δύναται να επιβάλει ανέρχεται στα 5 χρόνια. Ειδικά για το αδίκημα της κατηγορίας αρ. 2, δηλαδή της κατοχής κάνναβης (όχι όμως για την κατηγορία αρ. 1 που αφορά σε κατοχή με σκοπό την προμήθεια σε τρίτους), εφόσον ο Κατηγορούμενος ήταν κάτω των 25 ετών κατά την ημερομηνία διάπραξης του αδικήματος και είναι Λευκού Ποινικού Μητρώου, εμπίπτει εντός των διατάξεων της επιφύλαξης του εδαφίου

(2)του άρθρου 30, με αποτέλεσμα η μέγιστη ποινή φυλάκισης που δύναται να επιβληθεί για τη συγκεκριμένη κατηγορία αρ. 2 ανέρχεται στα 2 χρόνια. Όπως έχει νομολογηθεί, το ανώτατο όριο της προβλεπόμενης ποινής αντανακλά την αγωνία της κοινωνίας για τη διαρκώς αυξανόμενη συχνότητα διάπραξης αδικημάτων που σχετίζονται με τα ναρκωτικά, τα οποία αποτελούν επικίνδυνη πληγή στο σώμα ολόκληρης της κοινωνίας και επηρεάζουν όχι μόνο το πρόσωπο που τα διαπράττει αλλά και το ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον στο οποίο κινείται, ιδιαίτερα βέβαια το οικογενειακό του περιβάλλον (βλ. Σίμκαση ν. Αστυνομίας

(1995)2 Α.Α.Δ. 22 και Χατζημάρκου ν. Δημοκρατίας

(2002)2 Α.Α.Δ. 482). Στη σχετικά πρόσφατη υπόθεση Σάμπη ν. Δημοκρατίας

(2012)2 Α.Α.Δ. 100, 109, λέχθηκαν, ανάμεσα σε άλλα, τα ακόλουθα: «Η αυστηρή αντιμετώπιση αδικημάτων αυτής της μορφής, αντανακλάται από την προβλεπόμενη από το νόμο ποινή, που για την κατοχή ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Β προνοείται ποινή φυλάκισης 8 χρονών, και για το αδίκημα της κατοχής ιδίας φύσεως, με σκοπό την προμήθεια προς τρίτα πρόσωπα, η προβλεπόμενη ποινή είναι φυλάκιση δια βίου. Αυτό καταδεικνύει την αγωνία της κοινωνίας και την αποδοκιμασία του κοινωνικού συνόλου για αδικήματα αυτής της μορφής. Θα ήταν αδιανόητο να μην υπάρχει και η ενεργός συμμετοχή της δικαιοσύνης στον καθημερινό αγώνα που γίνεται για την καταπολέμηση της μάστιγας αυτής των ναρκωτικών. Βλ. Hadavand v. Δημοκρατίας

(2000)2 Α.Α.Δ. 359.» Το είδος, η ποσότητα και ο σκοπός για τον οποίο κατέχονται τα ναρκωτικά είναι παράγοντες που λαμβάνονται συνήθως υπόψη από το Δικαστήριο στον καθορισμό της αρμόζουσας ποινής (βλ. Mallouk ν. Δημοκρατίας

(2000)2 Α.Α.Δ. 711). Το άρθρο 30

(4)του Νόμου 29/77 θεσμοθετεί κατά τρόπο πιο ολοκληρωμένο τους παράγοντες που το Δικαστήριο πρέπει να λαμβάνει υπόψη κατά την επιμέτρηση της ποινής, ως καθιστώντες το αδίκημα ιδιαίτερα σοβαρό ή λιγότερο σοβαρό. Ως καθιστώντα το αδίκημα λιγότερο σοβαρό λαμβάνονται υπόψη τα εξής: η ηλικία του κατηγορουμένου, αν διέπραξε το αδίκημα παρασυρόμενος από πρόσωπα δυνάμενα να ασκήσουν επιρροή σε αυτόν, αν δεν είχε ανάμειξη σε εμπορία και το παράπτωμά του σχετίζεται αποκλειστικά με χρήση, ο βαθμός εξάρτησής του από ναρκωτικά, η αποδεδειγμένη μεταμέλειά του η οποία μεταξύ άλλων μαρτυρείται από τη συνεργασία του με τις αρχές για τη δίωξη των προμηθευτών και η προθυμία του να υποβληθεί σε θεραπεία για απεξάρτηση, το είδος και η ποσότητα των απαγορευμένων ουσιών που βρέθηκαν στην κατοχή του, αν δεν υπάρχει οποιοδήποτε από τα περιστατικά που καταγράφονται στο εδάφιο (α) του άρθρου 30

(4)ως καθιστώντα το αδίκημα ιδιαίτερα σοβαρό. Πιο σοβαρό καθιστούν το αδίκημα τα εξής꞉ (

1. i)Η ανάμειξη στη διάπραξη του αδικήματος οργανωμένης ομάδας εγκληματιών στην οποία ο κατηγορούμενος ανήκει˙ (
2. ii)η ανάμειξη του κατηγορουμένου σε διεθνείς οργανωμένες εγκληματικές δραστηριότητες˙ (iii) η ανάμειξη του κατηγορουμένου σε άλλες παράνομες δραστηριότητες οι οποίες διευκολύνονται με τη διάπραξη του αδικήματος˙ (
3. iv)η χρήση βίας, πυροβόλων όπλων ή επιθετικών όπλων ή αντικειμένων κατά τη διάπραξη του αδικήματος˙ (
4. v)το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος κατέχει δημόσιο αξίωμα ή θέση και το αδίκημα το οποίο διαπράχθηκε σχετίζεται με το εν λόγω αξίωμα ή θέση˙ (
5. vi)η θυματοποίηση ή εκμετάλλευση ανηλίκων ή διανοητικώς ή λόγω ψυχικής νόσου πασχόντων˙ (vii) το γεγονός ότι το αδίκημα διαπράχθηκε στις φυλακές ή σε κρατητήριο της Αστυνομίας ή στέγη ή ίδρυμα υπό τον έλεγχο, επίβλεψη ή φροντίδα του Διευθυντή Υπηρεσιών Κοινωνικής Ευημερίας ή πλησίον τέτοιων στεγών ή ιδρυμάτων ή σε άλλους χώρους όπου συχνάζουν μαθητές ή φοιτητές για εκπαιδευτικές, αθλητικές, κοινωνικές ή άλλες δραστηριότητες. Εκτίμηση Δικαστηρίου αναφορικά με τους μετριαστικούς παράγοντες που τυγχάνουν εφαρμογής στην παρούσα υπόθεση. Αναφορικά με το νεαρό της ηλικίας του Κατηγορούμενου Το ότι ένας 19χρονος είναι νεαρό πρόσωπο, το οποίο χρήζει μεγαλύτερης επιείκιας από έναν ενήλικα, επιμαρτυρείται από το γεγονός ότι ο ίδιος ο Νομοθέτης έχει σμικρύνει το εύρος της ποινής φυλάκισης που δύνανται να επιβάλλουν τα Επαρχιακά Δικαστήρια για άτομα κάτω των 25 ετών από 5 χρόνια σε 2 χρόνια (βλ. τις προαναφερόμενες διατάξεις της επιφύλαξης του εδαφίου

(2)του άρθρου 30 του Νόμου 29/77), για την κατοχή, ασφαλώς, όχι για την προμήθεια σε τρίτους. Είναι επίσης ορθό ότι κατά την επιβολή ποινής σε ένα νεαρό πρόσωπο, σκοπός θα πρέπει να είναι η αναμόρφωση και όχι τόσο η τιμωρία του (βλ. τη μελέτη της Έντιμης Ε. Παπαδοπούλου, Δ., πρώην μέλους του Ανωτάτου Δικαστηρίου, με τίτλο «Ποινή Φυλάκισης και Αποτελεσματικότητα», που δημοσιεύθηκε στην Επιθεώρηση Κυπριακού Δικαίου στις σελ. 5143 - 5158, στην οποία παραπέμπει το Δικαστήριο ο ευπαίδευτος συνήγορος Υπεράσπισης, στη σελ. 5 της αγόρευσής του), όπως επίσης ορθή είναι και η δικαστική πρακτική η επιβολή ποινής φυλάκισης σε νεαρά πρόσωπα να αποτελεί την τελευταία γραμμή άμυνας για την προστασία της έννομης τάξης στα χέρια του δικαστή (βλ. Χαραλάμπους Τρύφωνα, άλλως Αλουπός ν Δημοκρατίας

(1991)ΑΑΔ 246). Πλην όμως, οι προαναφερθείσες αρχές δικαίου και πρακτικές δεν μπορούν να διαβάζονται ή να εφαρμόζονται in abstracto, αλλά in concreto. Η στυγνή πραγματικότητα είναι ότι «Τα ναρκωτικά, ως επί το πλείστον, έχουν στόχο νεαρά πρόσωπα (βλ. Σάμπη ν. Δημοκρατίας

(2012)2 Α.Α.Δ. 100, 109). Όπως εύστοχα παρατήρησε ο Πασχαλίδης Δ. στην Κλεομένης ν Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 29/12, ημερ. 20.5.13: «Αν και πιστεύουμε ότι επαναλαμβάνουμε εαυτούς και τα τετριμμένα, κρίνουμε σκόπιμο να υπενθυμίσουμε την κατ' επανάληψη επισήμανση της νομολογίας μας «πως τα ναρκωτικά έχουν εξελιχθεί σε μάστιγα και καρκίνωμα της κοινωνίας μας, πληγές οι οποίες δυστυχώς, όπως διαπιστώνουμε από τη συχνότητα των υποθέσεων που έρχονται ενώπιον των δικαστηρίων, όχι μόνο δεν φαίνεται να υποχωρούν, αλλά επιδεινώνονται ραγδαία. Και στη συντριπτική πλειοψηφία τους οι παραβάτες είναι πρόσωπα νεαρής ηλικίας. Είναι πραγματικά λυπηρό, οδυνηρό και τραγικό να διαπιστώνουμε πως η απώλεια ζωών, νέων κυρίως ανθρώπων, έχει γίνει μέρος της καθημερινής μας πραγματικότητας και πως η λίστα των νέων που έχουν εθιστεί στα ναρκωτικά μεγαλώνει μέρα με τη μέρα. Η σκληρή αυτή πραγματικότητα επιτάσσει την επιβολή αποτρεπτικών ποινών και καθιστά την αυστηρή μεταχείριση των παραβατών επιτακτική». (Βλ. Παντελής Λαζάρου κ.ά. ν. Δημοκρατίας, Ποινικές Εφέσεις αρ. 172/2009 και 178/2009, ημερομηνίας 21/12/2010 και την εκεί σχετική νομολογία που η απόφαση παραπέμπει).» Όταν, λοιπόν, τα Δικαστήρια, έρχονται αντιμέτωπα με υποθέσεις όπως η παρούσα, όπου βλέπουν ένα τόσο νεαρό άτομο να έχει μεταπηδήσει από την απλή περιστασιακή χρήση ναρκωτικών στην πλήρη εξάρτηση από αυτά ή / και στην περαιτέρω θυματοποίησή του με το να αποδέχεται να καταστήσει τον εαυτό του υποχείριο των εμπόρων και να αποδέχεται να ενεργήσει ως διακινητής ναρκωτικών, μέχρι που να φτάνει στο έσχατο σημείο της προσωπικής ενασχόλησής του με την εμπορία ναρκωτικών προς τρίτους, το περιθώριο επιείκιας που μπορεί να επιδειχθεί από το Δικαστήριο λόγω του νεαρού της ηλικίας του Κατηγορούμενου, απομειώνεται σημαντικά. Τούτο αναδεικνύεται περίτρανα μέσα από την πολύ πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου, ημερ. 7.7.2017 στην Ποινική Έφεση αρ. 22/2015, Leandro Soares de Almeida v Δημοκρατίας, όπου ο κατηγορούμενος-Εφεσείων, ήταν κατά την επιβολή της ποινής ηλικίας μόλις 23 ετών, ήταν δηλαδή ένα νεαρό παιδί, με νεαρότατη σύζυγο ηλικίας 16 ετών με την οποία είχαν αποκτήσει ένα παιδί - βρέφος, που ζούσαν στη Βραζιλία, και, παραταύτα, επικυρώθηκε η πρωτόδικη απόφαση του Μόνιμου Κακουργιοδικείου Λάρνακας για επιβολή 10ετούς ποινής φυλάκισης σε αυτόν κατόπιν δικής του παραδοχής ενοχής ότι ενήργησε ως εισαγωγέας 2.831,9 γρ. κοκαΐνης από τη Βραζιλία προς την Κύπρο και διακινητής του ιδίου ναρκωτικού φαρμάκου στην Κύπρο. Είχε αφιχθεί στο αεροδρόμιο Λάρνακας, προερχόμενος από το Σάο Πάολο μέσω Abu Dabi, και κατά τον έλεγχο των αποσκευών του ανακαλύφθηκε η προαναφερόμενη ποσότητα κοκαΐνης. Προηγούμενες δικαστικές αποφάσεις - καθοδηγητικές σε ό,τι αφορά το εύρος των ποινών για νεαρά πρόσωπα που εμπλέκονταν σε κατοχή κάνναβης με σκοπό την προμήθεια. Προχωρώ λοιπόν να αναφερθώ ενδεικτικά σε ποινές που επιβλήθηκαν ή επικυρώθηκαν για υποθέσεις νεαρών παραβατών σε υποθέσεις κατοχής ναρκωτικών ουσιών τάξεως Β' και συγκεκριμένα κάνναβης, με σκοπό την προμήθεια σε τρίτα πρόσωπα. Στην Κωνσταντίνου ν. Δημοκρατίας

(2005)2 Α.Α.Δ. 466, επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης 6 ετών που επιβλήθηκε σε κατηγορούμενο, ο οποίος κατά το χρόνο της έφεσης ήταν ηλικίας 25 ετών, σε κατηγορία της κατοχής με σκοπό την προμήθεια σε άλλο πρόσωπο 1.5 σχεδόν κιλών κάνναβης. Στην Soleimani ν. Αστυνομίας

(2006)2 Α.Α.Δ. 476, επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης 8 ετών που επιβλήθηκε σε νεαρό ηλικίας 26 ετών, ο οποίος είχε παραδεχθεί αδικήματα που αφορούσαν σε κατοχή με σκοπό την προμήθεια σχεδόν ενός κιλού ρητίνης κάνναβης. Στην υπόθεση Λούκας Μιχαήλ ν. Αστυνομίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 577 επικυρώθηκαν ποινές φυλάκισης 2,5 ετών για κατοχή ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Β΄ βάρους 1.623,85 γρ., και πεντέμισι ετών για την εισαγωγή και κατοχή του με σκοπό την προμήθεια, σε νεαρό ηλικίας 25 ετών, στου οποίου τη βαλίτσα είχαν βρεθεί τούτα στο αεροδρόμιο Λάρνακας, και ο οποίος έδωσε πληροφορίες που οδήγησαν στη σύλληψη του συνεργάτη του και παραδέχθηκε τόσο στην αστυνομία όσο και στο Δικαστήριο. Στην Κλεομένης ν. Δημοκρατίας

(2013)2 Α.Α.Δ. 350 επικυρώθηκε, κατά πλειοψηφία, η ποινή φυλάκισης 7 ετών που επιβλήθηκε πρωτόδικα στον 27χρονο κατηγορούμενο για το αδίκημα της εισαγωγής ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξης Β, ήτοι ρητίνης κάνναβης, βάρους 2 κιλών και 307 γραμμαρίων. Βεβαίως είναι γνωστή η νομολογιακή αρχή πως οι προηγούμενες αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου είναι ενδεικτικές του μέτρου τιμωρίας για παρόμοιας φύσης αδικήματα, όμως δεν αποτελούν ένα σταθερό δείκτη καθορισμού ποινής καθότι η ποινή σε κάθε υπόθεση εξαρτάται από τα ιδιαίτερα περιστατικά της και του παραβάτη. Σχετική είναι η υπόθεση Χαραλάμπους v. Δημοκρατίας

(2000)2 Α.Α.Δ. 1. Τα Δικαστήρια δεν παραγνωρίζουν ότι οι συνέπειες της ποινής δεν είναι ομοιόμορφες για όλους τους εγκληματίες, όπως ούτε η πιθανότητα για αναμόρφωση τους (βλ. Τσιάκκα κ.ά. ν. Δημοκρατίας

(2011)2 Α.Α.Δ. 282), καθώς και ότι είναι κοινωνικά επιζήμια η διαγραφή ή υποτίμηση της προσδοκίας για αναμόρφωση των παραβατών, γι' αυτό και η ποινή δεν πρέπει να αρμόζει μόνο στο έγκλημα αλλά και στον παραβάτη, όπως λέχθηκε στην υπόθεση Νικολάου ν. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 412. Αναφορικά με το ότι ο Κατηγορούμενος ενήργησε ως διακινητής ναρκωτικών παρά ως μεγαλέμπορας και ότι ενήργησε υπό το κράτος της οικονομικής του δυσχέρειας ν' αποκτήσει τη δόση του. Είναι νομολογιακά θεμελιωμένη η αρχή της διάκρισης της σοβαρότητας των αδικημάτων που αφορούν σε κατοχή με σκοπό την προμήθεια σε τρίτους (ήτοι, εμπορία) ναρκωτικών και εκείνων που αφορούν σε απλή κατοχή και χρήση (βλ. Chaer ν. Δημοκρατίας

(1991)2 ΑΑΔ 585, η οποία υιοθετήθηκε στη Mortimer v. Δημοκρατίας

(2002)2 Α.Α.Δ. 22). Στην υπόθεση Afroughi v. Αστυνομίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 174, ο Πικής, Π. έθεσε το ζήτημα ως εξής στη σελ. 177: «Και για τους χρήστες ναρκωτικών, οι οποίοι δηλητηριάζουν την ύπαρξή τους και διανοίγουν το δρόμο για τους εμπόρους ναρκωτικών, αρμόζουν αποτρεπτικές ποινές, όχι, όμως της ίδιας έντασης με αυτές που επιβάλλονται στους εμπόρους, εκείνους που καθιστούν επάγγελμά τους τη διασπορά του θανάτου. Για τους εμπόρους, είναι δύσκολο να ανευρεθούν ερείσματα μετριασμού. Για τους χρήστες υπάρχει κάποιο περιθώριο, που, ομολογουμένως, με το χρόνο στενεύει· το περιθώριο εκείνο που σχετίζεται με την αδυναμία του ανθρώπου». Στην πολύ πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου, ημερ. 21.4.2016, στην Ποινική Έφεση 177/15, Νικόλας Γιαννακάκη ν Αστυνομίας, υιοθετήθηκε ο λόγος της απόφασης ημερ. 21.11.2014, στην Ποινική Έφεση 6/2014, Ελ Χαπίρ Ναζίπ ν. Αστυνομίας, όπου είχε λεχθεί ότι, η ενασχόληση με τα ναρκωτικά είτε για ιδία χρήση ή κατά μείζονα λόγο με την εισαγωγή και διάθεση ή προμήθεια σε τρίτους, αποτελεί μέγιστο κίνδυνο στην κοινωνική συνοχή ενόψει των προβλημάτων που επιφέρει η εξάρτηση. Η αντιμετώπιση κατά αυστηρό τρόπο των αδικοπραγούντων αποτελεί και τη συνδρομή των Δικαστηρίων, έστω κατασταλτικά, στον πόλεμο εναντίον των ναρκωτικών. Στην παρούσα υπόθεση, ο ισχυρισμός ότι ο Κατηγορούμενος δέχθηκε να ενεργήσει ως διακινητής της συγκεκριμένης ποσότητας ναρκωτικών προς εξυπηρέτηση των συμφερόντων άλλου μεγαλεμπόρου, κατόπιν πίεσης που του ασκήθηκε δεδομένης της δικής του οικονομικής αδυναμίας να αγοράσει τη δόση του, ή/και το ότι άρχισε να εμπορεύεται μικρές δόσεις ναρκωτικών (βλ. τις υποθέσεις S45/17 και S46/17) με σκοπό να κερδίζει τα αναγκαία για κάλυψη της δικής του δόσης, δεν αποτελούν δραστικούς μετριαστικούς παράγοντες. Παραπέμπω, συναφώς, στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Μαρίνος Κωνσταντίνου ν. Αστυνομίας

(2005)2 Α.Α.Δ. 466, όπου λέχθηκαν τα εξής: «Θεωρούμε όμως, ούτως ή άλλως, ότι ο ισχυρισμός είναι άνευ ουσιαστικής σημασίας, γιατί, στο κάτω κάτω, δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως ελαφρυντικό ο λόγος προώθησης των ναρκωτικών. Είτε τα ναρκωτικά προωθούνται με σκοπό το άμεσο χρηματικό κέρδος, είτε για οποιοδήποτε άμεσο ή έμμεσο όφελος, η κατάληξη παραμένει η ίδια. Η διάδοση των ναρκωτικών σε άλλα πρόσωπα. Αυτό, βέβαια, δεν πρέπει να ερμηνευτεί ότι σε οργανωμένους εμπόρους ναρκωτικών δεν πρέπει να επιβάλλεται αυστηρότερη ποινή από ότι σε περιστασιακούς προμηθευτές, παρ' όλον ότι η διαφορά δεν είναι πάντοτε και ευδιάκριτη.». Στην προμνησθείσα πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Ποινική Έφεση 22/15, ο συνήγορος του Εφεσείοντα αναφέρθηκε ιδιαίτερα στο γεγονός ότι ο Εφεσείων ήταν ο μεταφορέας μόνο, το «βαποράκι» των ναρκωτικών και ότι ανέλαβε αυτό το ρόλο λόγω της δεινής του οικονομικής κατάστασης και ενώ έδωσε το όνομα του προμηθευτή του στη Βραζιλία, ο μόνος που κατηγορήθηκε είναι ο ίδιος. Επεξηγήθηκε από το Εφετείο, με αναφορά στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Σατανά κα

(1996)2 ΑΑΔ 257, 260 ότι: «Η μη τιμωρία τρίτου προσώπου αναμεμειγμένου σε εγκληματική δράση δεν συνιστά αφ΄ εαυτής παράγοντα μετριαστικό της ποινής. Μόνον όπου αυτή οφείλεται σε ευνοϊκή μεταχείριση του παραβάτη από την κατηγορούσα αρχή μπορεί να προσμετρήσει ως μετριαστικό στοιχείο στο πλαίσιο της εφαρμογής της αρχής της ίσης μεταχείρισης των παραβατών.» Ο βαθμός εξάρτησης του Κατηγορούμενου στα ναρκωτικά. Έντονη ανησυχία προκαλεί στο Δικαστήριο η Έκθεση του Ψυχιάτρου Γεώργιου Πογιατζή (MA Transpersonal Psychology, BSc Psychology, BA Sociology, Addiction Therapist) που τιτλοφορείται «Έκθεση Σοβαρότητας της Εξάρτησης» (βλ. Έγγραφο «Β», ως επισυνάπτεται στη Γραπτή αγόρευση του συνηγόρου Υπεράσπισης). Στη σελ. 4 της πιο πάνω Έκθεσης, υπό τον τίτλο «Ιστορικό για Ναρκωτικά και Αλκοόλ» αναφέρεται ότι꞉ «Ο [Α] αν και είναι νεαρός είναι χρόνιος χρήστης αλκοόλ αλλά και παράνομων ουσιών εξάρτησης. Ο [Α] είναι σε απελπιστική κατάσταση και ζητά απεγνωσμένα βοήθεια για απεξάρτηση και επανένταξη στην κοινωνία. Η σοβαρότητα της εξάρτησης του [Α] είναι 13/17. Το σκορ αυτό είναι πολύ σοβαρή εξάρτηση με τη θεραπεία να είναι η μόνη επιλογή.». Προχωρεί ο κ. Πογιατζής και αναφέρει σε ποια ηλικία δοκίμασε ο Κατηγορούμενος για πρώτη φορά τις διάφορες ουσίες꞉ Μαριχουάνα - στην ηλικία των 16 ετών. Κοκαΐνη - στην ηλικία των 18 ετών. Αμφεταμίνες - στην ηλικία των 18 ετών. Έκσταση - στην ηλικία των 18 ετών. Παραισθησιογόνα - στην ηλικία των 18 ετών. Πολυ-χρήση - στην ηλικία των 18 ετών. Δηλαδή στο πολύ πρόσφατο παρελθόν του Κατηγορούμενου μέχρι τις 7.5.2017 που συνελήφθηκε και υποβλήθηκε στην κλινική συνέντευξη και αξιολόγηση εμφάνιζε ένα δείχτη πολύ σοβαρής εξάρτησης στα ναρκωτικά (13/17, όπου από το 7/17 αρχίζουν τα σοβαρά προβλήματα, βλ. σελ. 7 της Έκθεσης του κ. Πογιατζή) ως πολυ-χρήστης ουσιών εξάρτησης. Νέα εκτίμηση της κατάστασής του Κατηγορούμενου, σε ό,τι αφορά την πρόοδο που έκανε μέσω της ένταξης του σε πρόγραμμα απεξάρτησης στο χώρο των Κεντρικών Φυλακών δεν έχει τεθεί ενώπιόν μου, συνάγεται όμως από τα λεγόμενα του κ. Πογιατζή ότι χρειάζεται σημαντικός χρόνος για να επιτευχθεί η απεξάρτηση του Κατηγορούμενου. Το ότι στις Κεντρικές Φυλακές υπάρχει διαθέσιμο πρόγραμμα απεξάρτησης για απαλλαγή και απεγκλωβισμό των νεαρών παραβατών από τη χρήση ναρκωτικών ουσιών και το γεγονός ότι ο Κατηγορούμενος επωφελείται αυτού, οδηγεί τον ίδιο προς μια διορθωτική πορεία. Η προσπάθεια ενός Κατηγορούμενου γι' απεξάρτηση είναι παράγοντας που λαμβάνεται υπόψη μετριαστικά (βλ. Χριστοφίδης ν. Δημοκρατίας

(2004)2 Α.Α.Δ. 148, Καρακάννας ν. Αστυνομίας

(2004)2 Α.Α.Δ. 463 και Χαραλάμπους ν. Αστυνομίας

(2005)2 Α.Α.Δ. 89). Η ψυχική υγεία του Κατηγορούμενου Ο κ. Πογιατζής έχει εφοδιάσει το Δικαστήριο και με την κλινική του εκτίμηση σε ό,τι αφορά τη ψυχική υγεία του Κατηγορούμενου. Το σκορ του στον τομέα αυτό είναι 15/15, το οποίο δείχνει σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα (σχιζοθυμία, χαμηλό εγώ και ανασφάλειες), τα οποία χρήζουν άμεσης αντιμετώπισης σε ψυχιατρικό και ψυχοθεραπευτικό επίπεδο. Επίσης, ο Κατηγορούμενος έχει σκορ 10/10 στην κλίμακα βία / παραβατικότητα, κάτι που δείχνει συσσωρευμένο θυμό που εμφανίζεται με αντικοινωνική - παραβατική συμπεριφορά. Είναι σχετικά τα όσα αναφέρονται στη σελ. 6 της Έκθεσής του. Η οικογενειακή κατάσταση του Κατηγορούμενου. Δεν είναι άσχετα με την πιο πάνω κλινική εικόνα του Κατηγορούμενου, τα όσα σημειώνει ο κ. Πογιατζής στη σελ. 5 της Έκθεσής του, αναφορικά με την «Παρούσα οικογενειακή κατάσταση του [Α]». Τα παραθέτω αυτούσια꞉ «Ο [Α] ζει με τους βιολογικούς του γονείς και τα [.] αδέρφια του, [.]. Ο [Α] δήλωσε ότι έχει μια συγκρουσιακή σχέση με τους γονείς του, αλλά η σχέση με τα αδέφια του, ειδικά με τη μια αδερφή του, είναι σχετικά καλή. Ο [Α] τα τελευταία 6 χρόνια είναι σε ερωτική σχέση, η οποία είναι σχετικά συγκρουσιακή, κυρίως λόγω της χρήσης ουσιών που κάνει. Ο [Α] δήλωσε ότι σε μικρότερη ηλικία υπήρξε θύμα σωματικής και ψυχολογικής βίας. Στο παρόν στάδιο της ζωής του είναι τόσο θύμα αλλά και θύτης ψυχολογικής βίας μέσα στο οικογενειακό πλαίσιο. Το σκορ του [Α] στον τομέα της Οικογενειακής συνοχής είναι 9/11, το οποίο δείχνει ένα δυσλειτουργικό περιβάλλον.» Αναφορικά με τους συνήθεις μετριαστικούς παράγοντες. Σχετικό είναι και το ακόλουθο απόσπασμα από την υπόθεση Στέλιος Ζωμενή ν. Αστυνομίας

(2004)2 Α.Α.Δ. 400, όπου τονίστηκε ότι σε υποθέσεις αυτής της φύσης οι συνήθεις μετριαστικοί παράγοντες έχουν μόνο οριακή σημασία: «Ένας άλλος παράγοντας που θα ληφθεί υπόψη είναι η φύση των αδικημάτων και το γεγονός ότι η διάπραξη τους βρίσκεται σε έξαρση. Για το ζήτημα αυτό λαμβάνουμε δικαστική γνώση με βάση τον μεγάλο αριθμό των υποθέσεων που παρουσιάζονται ενώπιον των δικαστηρίων. Τονίζουμε ότι η συχνότητα διάπραξης των αδικημάτων καθιστά αναγκαία την επιβολή αποτρεπτικών ποινών. Τονίζουμε περαιτέρω ότι αδικήματα που σχετίζονται με την κατοχή και εμπορία ναρκωτικών στρέφονται κατά του κοινωνικού συνόλου. Αποτελούν απειλή κατά της κοινωνίας μας και της νεολαίας μας. Τα δε δικαστήρια έχουν επανειλημμένα τονίσει την ανάγκη αυστηρής αντιμετώπισης παρόμοιων αδικημάτων. Η ανησυχητική συχνότητα με την οποία διαπράττονται αυτά τα αδικήματα πρέπει να ευαισθητοποιήσει όλους τους αρμόδιους φορείς στον υπέρτατο βαθμό. Σε ότι αφορά τα δικαστήρια θα πρέπει να διαδραματίσουν το δικό τους ρόλο με την επιβολή αποτρεπτικών ποινών. Οι συνήθεις μετριαστικοί παράγοντες έχουν μόνο οριακή σημασία. Αυτό εν όψει των σοβαρότατων συνεπειών που προκύπτουν από την κατοχή και εμπορία των ναρκωτικών οι οποίες είναι πλέον ορατές. Επί του προκειμένου υιοθετούμε τα όσα λέχθηκαν στην Gloli v. Δημοκρατίας

(1997)2 Α.Α.Δ. 30: ''Τα δικαστήρια της Κύπρου όπως και σχεδόν κάθε πολιτισμένης χώρας, επιβάλλουν ποινές προορισμένες να αποθαρρύνουν την εισαγωγή, κατοχή και διάθεση ναρκωτικών. Τα ναρκωτικά πλήττουν και συχνά ανεπανόρθωτα είναι μάλιστα που πλήττουν την υλική και ηθική ευημερία του ανθρώπου. Ο αποτρεπτικός χαρακτήρας των ποινών, ο οποίος πρέπει να αντανακλάται και από το ύψος τους, αποτελεί το κύριο γνώρισμα τους. Οι προσωπικές περιστάσεις και τα ιδιαίτερα προβλήματα αδικοπραγούντων σε αυτού του είδους των υποθέσεων λαμβάνονται βέβαια σε κάποιο βαθμό υπόψη. Και η εξατομίκευση έχει τη θέση της. Αλλά δεν μπορεί να εξουδετερώσει ή να αποδυναμώσει τη μέριμνα για προστασία της κοινωνίας. Βλ. Παυλίδης και Άλλος ν. Αστυνομίας

(1996)2 Α.Α.Δ. 220. Η πείρα καταδείχνει ότι οι έμποροι ναρκωτικών συχνά επιλέγουν άτομα αδύναμα ή άτομα με ειδικά προβλήματα για τη μεταφορά ναρκωτικών. Η κατανόηση αυτών των αδυναμιών και προβλημάτων δεν μπορεί να επιδράσει κατά τρόπο που να εξασθενίζει την αποτελεσματική εφαρμογή του νόμου''.» Άλλοι παράγοντες꞉ λευκό ποινικό μητρώο, άμεση παραδοχή, συνεργασία με τις διωκτικές αρχές. Αν και το στοιχείο της παραδοχής δεν πρέπει να υπερτιμάται σε υποθέσεις ναρκωτικών (βλ. Firat ν. Δημοκρατίας

(1993)2 Α.Α.Δ. 402), εντούτοις η παραδοχή εμπεριέχει το απτό στοιχείο της μεταμέλειας (Δημήτρης Βασιλείου ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ 110/14, ημ. 15.6.15) και πρέπει να αμοίβεται με έκπτωση στην ποινή (Χαρτούπαλλος ν. Δημοκρατίας

(2002)2 Α.Α.Δ. 28), διότι αυτό ενθαρρύνει τους αδικοπραγούντες να παραδέχονται ενοχή με συνέπεια να μην σπαταλάται πολύτιμος χρόνος στην εκδίκαση υποθέσεων. Αποτελεί πορεία που προάγει τους σκοπούς της δικαιοσύνης. Η συνεργασία του Κατηγορούμενου με την ΥΚΑΝ είναι ακόμη ένας παράγοντας που χωρεί στάθμισης ως μετριαστικός. Ασφαλώς, το κατά πόσον ένας κατηγορούμενος συνεργάστηκε με τις αστυνομικές αρχές είναι ζήτημα πραγματικό, που αξιολογείται δικαστικά υπό το φως των ιδιαίτερων συνθηκών της κάθε υπόθεσης. Στην Huseyin Vedat ν Αστυνομίας

(2012)2 Α.Α.Δ. 787 το Ανώτατο Δικαστήριο επεσήμανε τα εξής꞉ «Δεν υποτιμούμε το γεγονός ότι τα κλαπέντα επεστράφησαν, όμως αυτό δεν έχει ιδιαίτερη σημασία με αναφορά στις συνθήκες διάπραξης των αδικημάτων, εφ' όσον στη μια περίπτωση ο Εφεσείων συνελήφθη επ' αυτοφώρω και στην άλλη ήταν τυχαία που διελευκάνθη η υπόθεση όταν ερευνήθηκε. Δεν υπήρχε λοιπόν ούτε εκείνη η συνεργασία η οποία θα μπορούσε να αφήσει περαιτέρω περιθώρια επιείκειας στο Δικαστήριο με την έννοια της εξ ιδίων μεταμέλειας και απόλυτης συνεργασίας προς διαλεύκανση των αδικημάτων.». Στην παρούσα υπόθεση η εξιχνίαση της υπόθεσης δεν ήταν τυχαία ούτε πιάστηκε ο Κατηγορούμενος επ' αυτοφώρω να μεταφέρει την επίδικη ποσότητα κάνναβης. Συνέβαλε, πράγματι, στην εξιχνίαση της υπόθεσης το γεγονός ότι, εν τη απουσία γενετικού υλικού που να ταυτίζει τον Κατηγορούμενο με το επίμαχο υλικό, αυτός έδωσε θεληματική κατάθεση και υπέδειξε τη σκηνή. Αυτή του η συμπεριφορά δύναται να ληφθεί υπόψη ως μετριαστικός παράγοντας. Ομοίως, το γεγονός ότι ο Κατηγορούμενος κατονόμασε στην ΥΚΑΝ τον προμηθευτή του, ως η δήλωση του συνηγόρου Υπεράσπισης που δεν αμφισβητήθηκε από την Κατηγορούσα Αρχή, χωρεί ως επιπλέον μετριαστικός παράγοντας στο πλαίσιο του άρθρου 30

(4)του Ν. 29/77. Εδώ, μάλιστα, δεν άκουσα να έθετε όρους ο Κατηγορούμενος προκειμένου να δώσει τις πληροφορίες (ήτοι να λάμβανε ανταλλάγματα αναφορικά με τη δική του δίωξη), όπως ήταν η περίπτωση στην υπόθεση Παναγιώτης Ιωάννου ν Δημοκρατίας

(2007)2 Α.Α.Δ. 484, όπου ο Κατηγορούμενος κατέληξε να χάνει το όφελος του μετριαστικού παράγοντα που θα μπορούσε να είχε αντλήσει αν συνεργαζόταν χωρίς να θέτει όρους. Κατάληξη Με βάση τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης, και έχοντας επίσης κατά νου τα γεγονότα στις υποθέσεις S45/17 και S46/17, λαμβάνω υπόψη - Το είδος του ναρκωτικού φαρμάκου, την ποσότητα που βρέθηκε ότι κατείχε ο Κατηγορούμενος, το σκοπό κατοχής του και το βαθμό ανάμειξής του στην αλυσίδα διακίνησης και κατοχής ναρκωτικών με σκοπό την προμήθεια σε τρίτα πρόσωπα, το λευκό ποινικό μητρώο του Κατηγορούμενου, τις προσωπικές και οικογενειακές του συνθήκες, όπως αποκαλύπτονται στην αγόρευση του συνηγόρου Υπεράσπισης σε συνδυασμό με την έκθεση του ψυχιάτρου κ. Πογιατζή, το νεαρό της ηλικίας του Κατηγορούμενου, στο βαθμό που τούτο συνάδει με την προμνησθείσα νομολογία και τις ενδεικτικές ποινές στις οποίες αναφέρθηκα πιο πάνω, τη σοβαρή εξάρτηση του στα ναρκωτικά και ιδίως στην πολύ-χρήση αυτών, την άμεση παραδοχή του στην ΥΚΑΝ και στο Δικαστήριο, τη συνεργασία του Κατηγορούμενου με την ΥΚΑΝ, όπως εκφράζεται μέσα από την παροχή θεληματικής κατάθεσης, επίδειξης σκηνών και αποκάλυψης στην ΥΚΑΝ πληροφοριών που μπορεί να αποβούν χρήσιμες για το έργο της, και σταθμίζοντας όλους τους πιο πάνω παράγοντες, καταλήγω, υπό το φως της νομολογίας που ανέλυσα πιο πάνω, να επιβάλλω στον Κατηγορούμενο꞉ ποινή φυλάκισης 12 μηνών στην 1η κατηγορία, και συντρέχουσα ποινή φυλάκισης 7 μηνών στη 2η κατηγορία. Έλαβα υπόψη μου τις υποθέσεις S45/17 και S46/17. Ανοίγω μια παρένθεση για να σημειώσω ότι η διαφοροποίηση στην ποινή που επιβάλλω στην παρούσα υπόθεση εν σχέση προς εκείνην που επέβαλα στις 11.4.2017 στην ποινική υπόθεση αρ. 647/17, Αστυνομικός Διευθυντής Αμμοχώστου εναντίον Κωνσταντίνου Φελλά, κρίνω πως είναι προδήλως αναγκαία και δικαιολογημένη. Στην υπόθεση αρ. 647/17 ο Κατηγορούμενος προερχόταν από συγκροτημένη οικογένεια η οποία έσπευσε να εκδηλώσει την πρόθεσή της να στηρίξει την προσπάθεια απεξάρτησης του κατηγορούμενου όταν αποφυλακιστεί, με την εγγραφή της ίδιας της μητέρας του σε σχετικό πρόγραμμα. Περαιτέρω, σε εκείνην την υπόθεση δεν υπήρχε τέτοιος αποδεδειγμένος βαθμός εξάρτησης του Κατηγορούμενου στα ναρκωτικά και δη στην πολυχρήση ναρκωτικών ουσιών ως αυτός που απεδείχθη στην παρούσα υπόθεση βάσει της έκθεσης του κ. Πογιατζή. Εδώ ο κατηγορούμενος αναφέρεται ότι προέρχεται από ένα δυσλειτουργικό - συγκρουσιακό οικογενειακό περιβάλλον και η εικόνα του Κατηγορούμενου, υπό το φως του συνόλου της κλινικής του αξιολόγησης (βλ. τη διάγνωση για «απελπιστική κατάσταση ψυχικής υγείας» και για σκορ 10/10 στην κλίμακα βία / παραβατικότητα) φαντάζει τόσο εύθραστη όσο και επικίνδυνη για τον ίδιο και για τρίτους. Θα προχωρήσω τώρα να εξετάσω το ενδεχόμενο αναστολής εκτέλεσης της ποινής φυλάκισης που έχει επιβληθεί στoν κατηγορούμενο ως ήταν και η εισήγηση του συνηγόρου υπεράσπισης. Το άρθρο 3

(2)του Νόμου 95/72, όπως τροποποιήθηκε με τον Νόμο 186(Ι)/03, προβλέπει ότι το Δικαστήριο διατάσσει την αναστολή εκτέλεσης της ποινής φυλάκισης αν αυτό δικαιολογείται από το σύνολο των περιστάσεων της υπόθεσης και τα προσωπικά περιστατικά του Κατηγορουμένου. Η ποινή φυλάκισης με αναστολή δεν επιβάλλεται από Δικαστήριο ως μέτρο επιείκειας ή ως εναλλακτικό μέτρο τιμωρίας του παραβάτη και η επιλογή της ποινής φυλάκισης δεν πρέπει να συσχετίζεται με τη δυνατότητα αναστολής της. Το Δικαστήριο αποφασίζει το ύψος της ποινής και μετά εξετάζει κατά πόσο συντρέχουν οι προϋποθέσεις που να δικαιολογούν την αναστολή της (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Περατικού

(1997)2 Α.Α.Δ. 373, Λιασίδης ν. Αστυνομίας

(1997)2 Α.Α.Δ. 94). Μεταξύ των παραγόντων που επιμετρούν ως προς το επιθυμητό ή όχι της αναστολής της ποινής φυλάκισης είναι η σοβαρότητα των περιστατικών και το κίνητρο για τη διάπραξη του αδικήματος, το μητρώο του Κατηγορουμένου ως δείκτης για την ανάγκη αποτροπής και η διαγωγή του Κατηγορουμένου μετά τη διάπραξη του αδικήματος και ιδιαίτερα η παρουσία ή απουσία στοιχείων μεταμέλειας. Η απόφαση ημερ. 17.10.2016 στην Ποινική Έφεση 11/2016, Παρασκευά Παπαντελή ν. Δημοκρατίας, αποτυπώνει την πλέον πρόσφατη προσέγγιση του Εφετείου για τον τρόπο άσκησης της διακριτικής ευχέρειας των δικαστηρίων περί αναστολής ή μη της ποινής φυλάκισης σε υποθέσεις ναρκωτικών. Έχοντας κατά νου, όσα εκεί αναφέρονται, παρατηρώ τα εξής꞉ Η κατοχή με σκοπό την προμήθεια σε τρίτους και η διακίνηση ή/και εμπορία ναρκωτικών, με την άντληση οικονομικού οφέλους, είναι αδικήματα εξαιρετικά σοβαρά. Σπέρνουν τον αργό θάνατο σε τρίτα πρόσωπα. Για τούτο και δεν θεωρώ ότι δικαιολογείται η αναστολή της ποινής παρά το λευκό ποινικό μητρώο, την παραδοχή του Κατηγορούμενου και τη συνεργασία του με τις αρχές. Οι προσωπικές περιστάσεις του Κατηγορούμενου, από απόψεως εξάρτησης και ψυχικής υγείας, επιτείνουν την ανάγκη να εκτιθεί αμέσως η ποινή. Δεν δικαιολογείται η αναστολή της ποινής. Η προσπάθεια απεξάρτησης που άρχισε εντός των φυλακών, θα είναι επωφελής γι' αυτόν και είναι ευχερέστερο να συμπληρωθεί αν απομονωθεί μακριά από τους μεγαλεμπόρους που τον πιέζουν, εκβιάζουν ή απειλούν. Αν δεν απεξαρτηθεί σημαντικά, με τη βοήθεια του προγράμματος που παρακολουθεί εντός των Κεντρικών Φυλακών, απομονωμένος από όσους του ασκούσαν ή/και συνεχίζουν να του ασκούν πίεση και εκβιασμό, η πορεία του προδιαγράφεται δυσοίωνη. Η ποινή φυλάκισης έχει άμεση ισχύ από σήμερα. Η έκταση όμως της ποινής που θα εκτιθεί, να μειωθεί, σύμφωνα με τα οριζόμενα στο άρθρο 117 του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 115, κατά το χρονικό διάστημα, από τις 9.5.2017 έως σήμερα, που ο Κατηγορούμενος τελεί υπό κράτηση ως υπόδικος. Τα τεκμήρια που κατακρατούνται σε σχέση με την παρούσα υπόθεση να κατασχεθούν και να καταστραφούν. Τα τεκμήρια που κατακρατούνται σε σχέση με τις υποθέσεις S45/17 και S46/17 να διατηρηθούν στην κατοχή της Αστυνομίας έως ότου εκδικασθούν σε σχέση με τα άλλα ενεχόμενα πρόσωπα. Δίδονται οδηγίες όπως παρασχεθεί στον Κατηγορούμενο κατά την περίοδο που θα εκτίει την ποινή φυλάκισης, κάθε αναγκαία ψυχιατρική, ιατροφαρμακευτική αγωγή. (υπ.)......................................... Α. Πανταζή - Λάμπρου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο