Αστυνομικός Διευθυντής Αμμοχώστου ν. Παναγιώτας Θεοδούλου, Αρ. Υπόθεσης: 622/2017, 10/7/2017 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDAMM:2017:B27 EΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ AΜΜΟΧΩΣΤΟΥ (ΠΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΑΖΕΙ ΣΤΟ ΠΑΡΑΛΙΜΝΙ) Ενώπιον: Α. Πανταζή, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 622/2017 Αστυνομικός Διευθυντής Αμμοχώστου ν. Παναγιώτας Θεοδούλου Κατηγορούμενης Ημερομηνία: 10 Ιουλίου, 2017 Εμφανίσεις: Για την Κατηγορούσα Αρχή: κα Α. Χατζημιχαήλ Για την Κατηγορούμενη꞉ κ. Φ. Χαραλάμπους Η Κατηγορούμενη παρούσα. ΠΟΙΝΗ Η Κατηγορούμενη τίθεται σήμερα ενώπιόν μου για επιβολή ποινής σε αυτήν κατόπιν δικής της παραδοχής ενοχής για το αδίκημα ως η κατηγορία αρ. 1 επί του κατηγορητηρίου, η οποία αφορά σε «Κακομεταχείριση παιδιού ηλικίας κάτω των 16 ετών, κατά παράβαση των άρθρων 2 και 54 του περί Παιδίων Νόμου, Κεφ. 352, όπως τροποποιήθηκε από το Νόμο 166/87». Η κατηγορία αρ. 2, η οποία αφορούσε σε «Επίθεση που προκαλεί πραγματική σωματική βλάβη, κατά παράβαση του άρθρου 243 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154 και Νόμου 166/87», αναστάληκε. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος ως η κατηγορία αρ. 1 επί του κατηγορητηρίου, «Η Κατηγορούμενη στις 29/7/2016 στη Σωτήρα της Επαρχίας Αμμοχώστου, ενώ ήταν ιδιοκτήτρια του Νηπιαγωγείου «ΜΑΓΕΜΕΝΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ» ενώ είχε την φροντίδα του Ιωάννη Ευσταθίου, ηλικίας 4 ετών από τη Σωτήρα, εσκεμμένα του επιτέθηκε και του προκάλεσε πραγματική σωματική βλάβη.». Η εκδοχή γεγονότων, όπως αναπτύχθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου από τη συνήγορο της Κατηγορούσας Αρχής, έχει ως εξής꞉ Την 1/8/16 καταγγέλθηκε στον Αστυνομικό Σταθμό Δερύνειας από τον ΜΚ1 (Αντρέα Ευσταθίου) ότι ο μικρός του γιος, Ιωάννης Ευσταθίου (ΜΚ2), ηλικίας 3 ½ ετών (ημερ. γέννησης 14/02/13), κτυπήθηκε στις 29/7/16 στο νηπιαγωγείο «Μαγεμένη Πολιτεία» από τη δασκάλα του, την κατηγορούμενη. Συγκεκριμένα, αναφέρθηκε από τον ΜΚ1 ότι στις 29/7/16 πήρε το γιο του σχολείο η ώρα 9:00 το πρωί και όταν τον παρέλαβε το απόγευμα η ώρα 5 μ.μ. και πήγαν στην εργασία της μητέρας του, παραπονέθηκε ότι πονούσε η πλάτη του και, αφού έκαμε έλεγχο στην πλάτη του παιδιού, η μητέρα του διαπίστωσε ότι υπήρχε δακτυλιά και ένα μικρός μώλωπας. Στη συνέχεια η ΜΚ5 (Παρασκευούλα Μαρίνου), η οποία είναι μητέρα του παιδιού ενημέρωσε τον σύζυγο της για το τί έγινε. Ρώτησε το παιδί και απάντησε στους γονείς του ότι η δασκάλα του, η κα Γιώτα, τον είχε κτυπήσει πολύ. Την επόμενη μέρα, δηλαδή στις 30/7/16, το παιδί μεταφέρθηκε για εξέταση στον ΜΚ6 (Χρίστο Κοιτάζο, Ιατρικό Κέντρο Λίμνη), ο οποίος είναι παιδίατρος, ο οποίος διαπίστωσε ότι το παιδί παρουσίαζε μώλωπα μεγέθους 3 επί 3 cm στο μέσο της πλάτης του και περαιτέρω είχαν γίνει αναλύσεις αίματος για τα νεφρά του παιδιού και διαφάνηκε ότι ήταν φυσιολογικές. Επίσης, όπως συνηθίζεται στις περιπτώσεις αυτές, δόθηκε ιατρική αναφορά στον ΜΚ1 από την Αστυνομία, για να μεταφερθεί το παιδί για εξέταση στο Γενικό Νοσοκομείο Αμμοχώστου, πράγμα το οποίο έγινε. Εξετάστηκε από τον ΜΚ3, Δρ. Καρανικόλα, ο οποίος εξέδωσε την «Ιατρική αναφορά», ως το Έγγραφο «Α». Περαιτέρω, το παιδί φωτογραφήθηκε με τη συγκατάθεση του πατέρα του από την ΜΚ8, Αστ. 622 Σ. Παπαγιάννη. Σχετική η δέσμη φωτογραφιών (βλ. το «Έγγραφο «Β»») που λήφθηκε από την Αστ. 622 στις 2/8/16 στο Μακάρειο Νοσοκομείο κατά την ιατρική εξέταση του παιδιού στην παρουσία της κοινωνικής λειτουργού Σταυρούλας Ηρακλέους καθ΄ υπόδειξη της Δρ. Παπέττα (ΜΚ7). Το παιδί έχει, μέσω της Αστυνομίας, παραπεμφθεί σε ψυχολόγο από τον οποίο και εξετάστηκε. Σχετική η Έκθεση, ημερ. 6/12/16, την οποία υπογράφει ο Δρ. Καπούλας, παιδοψυχίατρος των Υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας Παιδιών και Εφήβων Λάρνακας - Αμμοχώστου (βλ. το Έγγραφο «Γ»). Λήφθηκε κατάθεση από την Κατηγορούμενη, στην οποία παραδέχθηκε ότι κτύπησε το παιδί, αναφέροντας ότι ήταν απλά ένα χαστούκι, για το οποίο ανέφερε ένα λόγο, ότι βρήκε δύο παιδιά από την τάξη, τον παραπονούμενο Ιωάννη Ευσταθίου και ένα άλλο παιδί, στις τουαλέτες να κρατούν τα μόρια τους και να αγγίζουν το ένα το άλλο. Σοκαρίστηκε πολύ και κτύπησε το παιδί. Κατηγορήθηκε γραπτώς και απάντησε «Ό,τι έχω να πω, θα το πω στο δικαστήριο». Από την άλλη, η εκδοχή της μητέρας του Ιωάννη Ευσταθίου, είναι ότι το παιδί κτυπήθηκε σε μεγαλύτερο βαθμό, δηλαδή η Κατηγορούμενη δεν του έδωσε μόνο ένα χαστούκι. Τέλος, η συνήγορος της Κατηγορούσας Αρχής πληροφόρησε το Δικαστήριο ότι η Κατηγορούμενη είναι λευκού ποινικού μητρώου. Αγόρευση για μετριασμό της ποινής. Ο συνήγορος Υπεράσπισης παρουσίασε την Κατηγορούμενη ως μία επιτυχημένη επαγγελματία νηπιαγωγό, με εικοσαετή πείρα, η οποία κάθε χρόνο συμπληρώνει όλες τις θέσεις μαθητών που δικαιούται να έχει ως οι όροι της άδειάς της, έχοντας μάλιστα να αντιμετωπίζει ζήτηση που υπερκαλύπτει τις θέσεις αυτές. Έχει σταθερή πελατεία, αφού οι γονείς οι οποίοι εγγράφουν ένα παιδί τους στο νηπιαγωγείο της, συνήθως σπεύδουν να προκρατήσουν και για τα επόμενά τους παιδιά. Αναφερόμενος στα ιδιαίτερα περιστατικά της επίδικης ημερομηνίας, ο συνήγορος Υπεράσπισης δήλωσε τα εξής꞉ Περί τις 4 μ.μ. η Κατηγορούμενη έδωσε στα παιδιά της τάξης της (συνολικά 22 παιδιά) το απογευματικό παγωτό και φρούτο. Όταν τέλειωσαν, τα παρακάλεσε να κάτσουν γύρω στο στρογγυλό τραπέζι, για ν' ακούσουν παραμύθι μέχρις ότου αυτή καθαρίσει κάτι. Όταν η ίδια επέστρεψε, έλειπαν δύο παιδιά από τη θέση τους, ένας εκ των οποίων ήταν ο Ιωάννης Ευσταθίου. Τα άλλα παιδιά της είπαν ότι εκείνοι οι δύο πήγαν στο αποχωρητήριο. Ήταν δύο παιδιά της ίδιας τάξης και της ίδιας ηλικίας. Η Κατηγορούμενη άνοιξε την πόρτα του αποχωρητηρίου και βρήκε τα παιδιά με κατεβασμένα τα παντελόνια τους να αγγίζουν το ένα το άλλο όπως ανέφερε η συνήγορος της Κατηγορούσας Αρχής. Τότε η Κατηγορούμενη, σηκώνοντας τα παντελονάκια των δύο παιδιών πάνω, έδωσε στον καθένα από ένα χαστούκι. Με το δεξί της χέρι στο ένα και με το αριστερό της χέρι στο άλλο. Εκεί τους είπε ότι είναι μεγάλη αταξία αυτό που κάνετε. Δεν το έκανε θέμα μέσα στην τάξη. Έκαμε όμως μνεία ότι στο αποχωρητήριο πρέπει να πηγαίνει ο καθένας μόνος του. Για να δικαιολογήσει την αντίδραση της Κατηγορούμενης, ο συνήγορος Υπεράσπισης δήλωσε ότι πρόκειται για άτομο αυστηρών αρχών, ντροπαλό άτομο, το οποίο κοκκινίζει ακόμη και την ώρα που εξιστορεί το εν λόγω περιστατικό ακόμη και προς τον ίδιο ως δικηγόρο αλλά και συγγενή της. Τόνισε ο συνήγορος Υπεράσπισης ότι επρόκειτο για μία στιγμιαία, ενστικτώδη, αντίδραση της Κατηγορούμενης, η οποία αποτελεί ένα μεμονωμένο περιστατικό στην καριέρα της. Σημείωσε, επίσης, ο συνήγορος Υπεράσπισης ότι δεν ήταν τέτοιας έντασης το χαστούκι ώστε να βασανίσει ή να καταπονήσει τα παιδιά. Δεν έκλαψαν τα παιδιά, παρά μόνο επέστρεψαν στη θέση τους μέσα στην τάξη. Από τον τρόπο μάλιστα που κάθισαν στην τάξη, φάνηκε στην Κατηγορούμενη ότι τους πέρασε το μήνυμα ότι αυτό που έκαναν ήταν κακό. Αναφερόμενος στο διαθέσιμο φωτογραφικό υλικό, ο συνήγορος Υπεράσπισης παρατήρησε ότι αμιδρώς φαίνεται η εκχύμωση στην πλάτη του παιδιού. Το περιέγραψε ως ένα ασήμαντο σημάδι. Τέλος, ο συνήγορος Υπεράσπισης θέλησε να αναδείξει την «ιδιαίτερη σχέση», όπως τη χαρακτήρισε, μεταξύ του παιδιού και της Κατηγορούμενης λόγω των οικογενειακών δεσμών που έχουν. Συγκεκριμένα, ο κ. Χαραλάμπους ανέφερε ότι ο παππούς του παιδιού είναι κουμπάρος μυρωτικός με τον σύζυγο της Κατηγορούμενης και κατ΄επέκταση με την Κατηγορούμενη. Περαιτέρω, ο κ. Χαραλάμπους τόνισε το γεγονός ότι η Κατηγορούμενη, για να διευκολύνει τη μητέρα του παιδιού, η οποία διατηρούσε φαρμακείο στην περιοχή του νηπιαγωγείου, μετέφερνε κάθε απόγευμα το παιδί στη μητέρα του για να μην χρειαστεί εκείνη να κλείσει το φαρμακείο της. Ο συνήγορος Υπεράσπισης κάλεσε το Δικαστήριο να δείξει επιείκεια προς την Κατηγορούμενη, η οποία είναι Λευκού ποινικού μητρώου, παραδέχθηκε αμέσως το αδίκημα, συνεργάστηκε με την Αστυνομία. Είναι και η ίδια η Κατηγορούμενη μητέρα δύο παιδιών, ηλικίας 16 ετών και 9 ετών. Της έχει στοιχίσει το όλο περιστατικό και ευτυχώς τυγχάνει της αμέριστης συμπαράστασης των γονέων των μαθητών της. Η έκθεση του παιδοψυχιάτρου ημερ. 6.12.2016 (Έγγραφο «Γ»). Η αξιολόγηση του παιδιού έγινε από τον παιδοψυχίατρο Δρ. Γιώργο Καπούλα και ολοκληρώθηκε μετά από μία σειρά συναντήσεων με το παιδί στις 11.8.2016, 17.8.2016, 19.8.2016 και 22.8.2016. Έγινε επίσης χωριστή συνάντηση με τον πατέρα του παιδιού στις 11.8.2016 και με τους δύο γονείς του παιδιού στις 22.8.2016. Λήφθηκαν πληροφορίες για όλο το αναπτυξιακό ιστορικό του παιδιού. Κατά την κλινική αξιολόγηση του παιδιού χρησιμοποιήθηκαν υλικά και τεχνικές ανάλογα με το αναπτυjιακό του επίπεδο. Δεν διαπιστώθηκαν αναπτυξιακές δυσκολίες του παιδιού. Το νοητικό δυναμικό του κινείται σε φυσιολογικά επίπεδα. Είχε καλό λόγο, ικανοποιητική συμβολική σκέψη και καλή οπτικοακουστική αντίληψη. Ήταν καλά προσανατολισμένος στο χώρο και στον χρόνο και ήταν σε θέση να διαχωρίσει την έννοια της αλήθειας από το ψέμα. Αποχωρίστηκε τον πατέρα του με ευκολία κατά την πρώτη συνάντηση και υπήρξε πολύ συνεργάσιμος. Το παιδί μπόρεσε με σαφήνεια να περιγράψει τα γεγονότα που συνέβηκαν στο σχολείο του. Ανέφερε ότι «Η κα Γιώτα με έδειρε πολύ στην πλάτη και λίγο στο πόδι. ... Είναι κακιά όταν μιλάνε οι άλλοι ...». Οι αναφορές του αυτές συνοδεύονταν από έντονο άγχος, το οποίο εκδηλωνόταν με αμηχανία, προσπάθεια αποφυγής του θέματος, ενώ ταυτόχρονα σήκωνε την μπλούζα του, για να δείξει τα σημάδια στην πλάτη του. Ήταν σταθερός στις απαντήσεις που έδινε σε όλες τις συναντήσεις και το συναίσθημά του ήταν σύντονο με το θέμα της συζήτησης. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Κατά την επιμέτρηση της ποινής, το Δικαστήριο έχει ως αφετηρία τη μέγιστη προβλεπόμενη στο Νόμο ποινή (βλ., μεταξύ άλλων, Γενικός Εισαγγελέας ν. Αριστοτέλους
(2004)2 Α.Α.Δ. 166, Καφάρη ν. Αστυνομίας
(2002)2 Α.Α.Δ. 632, Λεβέντης ν Αστυνομίας
(1992)2 Α.Α.Δ. 632, Βραχίμης ν Αστυνομίας
(2000)2 Α.Α.Δ. 727) και ακολούθως ελέγχει τις συνθήκες διάπραξης των αδικημάτων στην ενώπιον του υπόθεση, για να προσαρμόσει την ποινή στα δεδομένα της υπόθεσης αφότου διακρίνει αν υφίστανται επιβαρυντικοί ή μετριαστικοί παράγοντες. Έπειτα, εξατομικεύει την ποινή ώστε αυτή να μην αντανακλά μόνο στη σοβαρότητα του αδικήματος και τις συνθήκες διάπραξής του, αλλά και στις πραγματικές προσωπικές συνθήκες του παραβάτη, με σκοπό η ποινή να τον αναμορφώσει και να τον αποτρέψει από το να εκδηλώσει στο μέλλον όμοια εγκληματική συμπεριφορά. Ως θέμα γενικής αρχής, η επιβολή ποινής είναι ένα πολύ λεπτό έργο του Δικαστηρίου, αφού, αφενός, απαιτείται η εξισορρόπηση του γενικού συμφέροντος της δικαιοσύνης και, αφετέρου, η εξατομίκευση της ποινής στα πλαίσια του συγκεκριμένου παραβάτη. Η εξατομίκευση αυτή, όμως, δεν πρέπει να οδηγεί σε εξουδετέρωση της σοβαρότητας των αδικημάτων (βλ. Antoniades v. Police
(1986)2 C.L.R. 21 και Κωνσταντίνου ν. Δημοκρατίας
(1989)2 Α.Α.Δ. 224). Σε σοβαρά αδικήματα, όπου η φύση ή/και η συχνότητα διάπραξής τους απαιτεί την επιβολή αποτρεπτικής και αυστηρής ποινής, οι προσωπικές περιστάσεις του παραβάτη, αν και είναι παράγοντες που πρέπει να συνυπολογίζονται, έχουν μόνο περιθωριακή βαρύτητα. Προέχει η αυστηρή τιμωρία για την προστασία της κοινωνίας. Η τιμωρία που θα επιβληθεί θα πρέπει να αντανακλά στον παράγοντα της υπονόμευσης των αρχών δικαίου και της συνάδουσας με αυτό κοινωνικής διαγωγής. Άλλωστε, η τιμωρία δεν αποτελεί αυτοσκοπό, αλλά «..... μέτρο άμυνας έναντι παραβάσεων του δικαίου και υπονόμευσης των αρχών του» (Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v. Ιωάννου
(1999)2 Α.Α.Δ. 603). Το κοινωνικό επίπεδο μιας χώρας δεν κρίνεται από τη μεγαλοπρέπεια των κτιρίων της ή από την οικονομική ευημερία του λαού της, αλλά από το επίπεδο της υγείας και της μόρφωσης του λαού, από το σεβασμό που επιδεικνύεται στις θεμελιώδεις ελευθερίες του, από τη φροντίδα των αδυνάτων και των μη προνομιούχων και από την προστασία που προσφέρεται για την πνευματική και σωματική ανάπτυξη των παιδιών, τα οποία αποτελούν τους πολίτες του μέλλοντος. Όταν διαπιστώνεται κακομεταχείριση ή κακοποίηση παιδιών πλήττεται το ίδιο το θεμέλιο της κοινωνικής δομής. Γι' αυτό και ουδείς πρέπει να δικαιολογεί μια τέτοια κατάσταση ούτε είναι ορθό να παραμένει αμέτοχος ή απαθής. Ιδιαίτερα, ο ρόλος των εκπαιδευτικών αναμένεται να είναι υποβοηθητικός ώστε, εφόσον εντοπίζονται φαινόμενα κακομεταχείρισης παιδιών, να ενημερώνονται χωρίς καθυστέρηση οι αρμόδιοι φορείς προστασίας των δικαιωμάτων των παιδιών. Τούτο με το σκεπτικό ότι οι εκπαιδευτικοί είναι αυτοί που έχουν καθημερινή επαφή με τα παιδιά, τα επιβλέπουν για μεγάλο χρονικό διάστημα και καθηκόντως συμβάλλουν στη διαμόρφωση των συνθηκών για υγιή πρόοδο και ανάπτυξη του πνεύματος και της προσωπικότητάς τους. Με την ίδια λογική, οι εκπαιδευτικοί, ως τα πρόσωπα στα οποία οι γονείς εναποθέτουν την μέριμνα και φροντίδα των ανήλικων τέκνων τους, οφείλουν να είναι πολύ προσεκτικοί ώστε οι ίδιοι να μην εμπλέκονται σε αποδοκιμαστέα φαινόμενα κακομεταχείρισης και βαναυσότητας κατά των παιδιών. Το αδίκημα της παρούσας υπόθεσης, το οποίο περιγράφεται στο Κατηγορητήριο ως «Κακομεταχείριση παιδιού ηλικίας κάτω των 16 ετών», εδράζεται στο άρθρο 54 του περί Παιδίων Νόμου, Κεφ. 352. Το παραθέτω αυτούσιο, στην Αγγλική γλώσσα ως είναι δημοσιευμένος ο Νόμος꞉ «PART X PREVENTION OF CRUELTY, NEGLECT AND EXPOSURE TO MORAL AND PHYSICAL DANGER Cruelty to persons under sixteen 54.-
(1)If any person who has attained the age of sixteen years and has the custody, charge or care of any child under that age, wilfully assaults, ill-treats, neglects, abandons or exposes him or causes or procures him to be assaulted, ill-treated, neglected, abandoned or exposed in a manner likely to cause him unnecessary suffering or injury to health (including injury to or loss of sight, or hearing, or limp or organ of the body and any mental derangement) that person shall be guilty of an offence and shall be liable to imprisonment not exceeding one year or to a fine not exceeding £1000 or to both such imprisonment and fine.» Διακρίνονται τα ακόλουθα συστατικά στοιχεία:
- i)Πρόσωπο πέραν των 16ετών,
- ii)Το οποίο έχει τη φύλαξη κηδεμονία, ή φροντίδα οποιουδήποτε παιδιού κάτω των 16ετών, iii) Εκουσίως,
- iv)Επιτίθεται, κακομεταχειρίζεται, παραμελεί, εγκαταλείπει ή εκθέτει αυτό ή ευθύνεται ή προκαλεί ώστε αυτό να δεχθεί επίθεση, να τύχει κακομεταχείρισης, να παραμεληθεί, να εγκαταλειφθεί ή να εκτεθεί κατά τρόπον που ενδέχεται να προκληθεί σ' αυτό αχρείαστη ταλαιπωρία ή βλάβη στην υγεία (συμπεριλαμβανομένης βλάβης ή απώλειας όρασης, ή ακοής, ή μέλους ή οργάνου του σώματος και οποιασδήποτε διανοητική διαταραχή). Το άρθρο φαίνεται να είναι πανομοιότυπο με αντίστοιχο του αγγλικού νόμου Children and Young Persons Act 1933, όπως προκύπτει από τα αναφερόμενα στο Halsbury´s Laws of England, 4η έκδ. Τόμος 11
(1)παρ. 537. Το αδίκημα κατ' ακρίβειαν τιτλοφορείται "cruelty", ήτοι «βαναυσότητα» προς πρόσωπα κάτω των 16 ετών και σύμφωνα με το πιο πάνω Σύγγραμμα (παρ. 537, υποσ.4) το εν λόγω άρθρο δεν δημιουργεί πέντε ξεχωριστά αδικήματα, δηλαδή ένα για κάθε ρήμα που χρησιμοποιεί, αλλά ένα μόνο αδίκημα που διαπράττεται με διαφορετικούς τρόπους (βλ. υπ. R.V. Hayles
(1969)1 QB 364). Εντούτοις, η Κατηγορούσα Αρχή θα πρέπει να επιλέγει με προσοχή το ρήμα που αρμόζει στην κάθε περίπτωση. Στην παρούσα υπόθεση, παρά τη χρήση του όρου «κακομεταχείριση» στην Έκθεση του Αδικήματος επί του Κατηγορητηρίου, εντούτοις στις λεπρομέρειες του αδικήματος δεν αναφέρεται ο όρος κακομεταχειρίστηκε (ill-treated), αλλά επιτέθηκε (assaulted) και του προκάλεσε πραγματική σωματική βλάβη. Οι μέγιστες ποινές που προβλέπονται στο άρθρο 54 είναι ασφαλώς οι ίδιες. Στην παρούσα υπόθεση, υπήρξε άμεση παραδοχή εκ μέρους της Κατηγορούμενης για την επίθεση και την πρόκληση πραγματικής σωματικής βλάβης κατά του παιδιού. Το αν ήταν ένα κτύπημα με το χέρι, όπως διατείνεται η ίδια η Κατηγορούμενη ή αν ήταν περισσότερα όπως διατείνεται η μητέρα του παιδιού, δεν υπήρξε αίτημα από την Υπεράσπιση να διακριβωθεί δικαστικά. Εν πάση περιπτώσει, με τη βοήθεια του διαθέσιμου φωτογραφικού υλικού, που αποτελεί πραγματική μαρτυρία εξασφαλισθείσα τρεις μόλις μέρες μετά την κρίσιμη ημερομηνία, μπορώ να επιβεβαιώσω τη δήλωση του συνηγόρου Υπεράσπισης ότι δεν υπάρχει έντονο ή ευδιάκριτο σημάδι. Αν δεν υπήρχε η ιατρική μαρτυρία και εκτίμηση για το μέγεθος του μώλωπα, δεν θα μπορούσε το Δικαστήριο να το διακρίνει στην όψη του φωτογραφικού υλικού. Έτσι, χωρίς να χωρεί αμφισβήτησης η νομική κατάταξη της προκληθείσας σωματικής βλάβης, ήτοι του μώλωπα, ως πραγματικής σωματικής βλάβης, εντούτοις το μέγεθος της επίθεσης δεν δημιουργεί εικόνα βαναυσότητας (cruelty) ή βασανιστηρίου ή κακομεταχείρισης, τέτοιας που να προσδίδει στην Κατηγορούμενη την εικόνα ενός προσώπου επικίνδυνου για την κοινωνία και για την άσκηση του επαγγέλματός της. Αποτελεί σαφώς μετριαστικό παράγοντα το γεγονός ότι η επίθεση δεν άφησε μόνιμο κατάλοιπο στη σωματική υγεία του παιδιού. Όσον αφορά την ψυχική του υγεία, ομοίως, δεν υπάρχει διαθέσιμη μαρτυρία που να επιμαρτυρεί μόνιμο κατάλοιπο ψυχικής βλάβης. Σημειώνω ότι αν και η κατατεθείσα ενώπιον μου έκθεση φέρει ημερομηνία 6.12.2016, εντούτοις στηρίζεται σε αξιολόγηση που έγινε στο παιδί μέσα στον πρώτο μήνα από το επίδικο επεισόδιο. Δεν υπάρχει επικαιροποιημένη πρόσφατη αξιολόγηση, για να μπορεί το Δικαστήριο να θεωρήσει ότι εξακολουθεί το παιδί να ταλαιπωρείται ψυχικά από τις μνήμες του επίδικου επεισοδίου. Προχωρώ όμως να πω τα εξής꞉ Ο λόγος που προβλήθηκε από την Κατηγορούμενη για να δικαιολογήσει την αντίδρασή της και την επίθεσή της δεν ικανοποιεί το Δικαστήριο. Είναι υπερβολικό το να προσφύγει ένας εκπαιδευτικός σε επίθεση, με κτύπημα πάνω στην πλάτη στο σημείο του σπονδύλου ενός παιδιού τόσο μικρής ηλικίας, νηπιακής, για να του περάσει δήθεν το μήνυμα ότι μία όποια πράξη του είναι λανθασμένη. Θα μπορούσε με λόγια απλά να εξηγήσει στα παιδιά ότι δεν επιτρέπεται να αγγίζουν ο ένας τον άλλο σε εκείνο το σημείο. Επί τούτου, θα ήθελα να παρατηρήσω ότι ενώ στην έκθεση του παιδοψυχιάτρου γίνεται αναφορά στην παρουσία ενός παιδιού 7 ετών ως μάρτυρα στη σκηνή, εντούτοις σε διευκρινιστική μου ερώτηση για το τί ηλικίας ήταν το άλλο παιδί που εμπλέκετο στο επεισόδιο, μου διαβεβαίωσαν οι συνήγοροι ότι ήταν ίδιας ηλικίας με τον παραπονούμενο, ήτοι 3,5 ετών. Συνεπώς, το ίδιο επίπεδο αντίληψης είχαν και τα δύο παιδιά. Αν εμπλέκετο ένα πιο ώριμο αγόρι με ένα νήπιο, ίσως η εκτίμηση του Δικαστηρίου για τη σοβαρότητα του περιστατικού που είδε η Κατηγορούμενη και για την αντίδρασή της να ήταν διαφορετική. Σε καμία περίπτωση όμως δεν θεωρώ ότι ένας ενήλικας μπορούσε δικαιολογημένα να «προκληθεί» από τη συμπεριφορά ανήλικων παιδιών 3,5 ετών. Δεν είναι κάτι που να δικαιολογείται να επαναλάβει η Κατηγορούμενη στο μέλλον. Ενώπιον του Δικαστηρίου η Κατηγορούμενη εξέφρασε την απολογία της και την έμπρακτή της μεταμέλεια, τονίζοντας ότι ήταν μεμονωμένο περιστατικό, όπως υποδηλώνει άλλωστε το λευκό της ποινικό μητρώο. Όπως λέχθηκε στην απόφαση ημερ. 2.12.2015, στην Πoινική ΄Εφεση αρ.154/2015, Στέλιος Κουλουντή ν. Αστυνομίας- «[...] είναι μόνο δια της παραδοχής που αποδίδεται με απτό και άμεσο τρόπο η μεταμέλεια ενός προσώπου.». Όπως επίσης τονίστηκε στην υπόθεση Χαρτούμπαλλος ν. Δημοκρατίας
(2002)2 Α.Α.Δ. 28 - «η παραδοχή ενοχής πρέπει να αμείβεται με σχετική έκπτωση στην ποινή. Αυτό ενθαρρύνει τους αδικοπραγούντες να παραδέχονται ενοχή με συνέπεια να μη σπαταλείται πολύτιμος χρόνος στην εκδίκαση υποθέσεων. Αποτελεί πορεία που προάγει τους σκοπούς της Δικαιοσύνης.». Στην παρούσα υπόθεση η παραδοχή της Κατηγορούμενης εξυπηρετεί και το συμφέρον του παιδιού, με την έννοια ότι αυτό δεν χρειάστηκε να συμμετάσχει σε ακροαματική διαδικασία και να υποβληθεί στη βάσανο της δικαστικής διαδικασίας. Αποφεύχθηκε η περαιτέρω ταλαιπωρία του και η επαναφορά επώδυνων παραστάσεων στο μυαλό του. Για τούτο δίδω αυξημένη ισχύ στην άμεση παραδοχή της Κατηγορούμενης. Καταλήγω να επιβάλλω στην Κατηγορούμενη χρηματική ποινή 700 ευρώ. (υπ.)................................ Α. Πανταζή, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο