ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ν. Νίκος Αντωνίου, Αρ. Υπόθεσης: 2055/16, 17/11/2017

(5)του Ποινικού Κώδικα όπως αυτό τροποποιήθηκε. Συγκεκριμένα κατηγορείται ότι στις 31.5.16 στην οδό Λουκά Λουκά, στην Αγία Νάπα, σε δημόσιο χώρο παρότρυνε τουρίστες να επισκεφθούν το κέντρο ψυχαγωγίας SHUFFLE. Η Κατηγορούσα Αρχή κάλεσε ένα μάρτυρα για να αποδείξει την υπόθεσή της, τον Αστ. 3328Ν.Σκούρου ,Μ.Κ.1, ο οποίος ανέφερε ότι στις 31/5/16 υπηρετούσε στο ΟΠΕ Αμμοχώστου και γύρω στις 01.30 ενώ βρισκόταν σε πεζή περιπολία στην οδό Λουκά στην Αγία Νάπα, εντόπισε τον Κατηγορούμενο να προσεγγίζει τους διερχόμενους να συνομιλεί μαζί τους και να τους δείχνει με το χέρι του τη δισκοθήκη SHUFFLE. Ακολούθως τον πλησίασε και διαπίστωσε ότι πρόκειται για τον κατηγορούμενο και κρατούσε κάρτες και εισιτήρια της πιο πάνω δισκοθήκης. Του ζήτησε να του παρουσιάσει άδεια ασκήσεως επαγγέλματος ήτοι να κατευθύνει πελατεία σε κατάστημα -υπηρεσία αναψυχής δίνοντας διαφημιστικές κάρτες και αυτός ανάφερε 'ότι δεν έχει. Τον πληροφόρησε για το αδίκημα και απάντησε «εν το έξερα». Πληροφορήθηκε ότι θα καταγγελθεί και απάντησε «εντάξει». Του εξέδωσε εξώδικο . Ο μάρτυρας αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι επρόκειτο για πεζόδρομο και η κίνηση ήταν πυκνή. Ο κατηγορούμενος προσέγγιζε διερχομένους και έδειχνε τη SHUFFLE. Δεν πήρε οποιαδήποτε κάρτα και δεν άκουσε τι έλεγε στον κόσμο. Μετά το πέρας της υπόθεσης για την Κατηγορούσα Αρχή ο συνήγορος του κατηγορουμένου εισηγήθηκε ότι δεν αποδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση αφού ο Μ.Κ.1 δεν άκουσε τι έλεγε ο κατηγορούμενος στους περαστικούς συνεπώς δεν μπορεί να γνωρίζει αν τους παρότρυνε. Πέραν δε του ότι δεν υπάρχουν οι εν λόγω κάρτες τα λόγια του κατηγορουμένου είναι εντελώς άγνωστα. Ήταν η θέση της συνηγόρου για την Κατηγορούσα Αρχή ότι η μαρτυρία που προσφέρθηκε απεκάλυψε όλα τα απαραίτητα στοιχεία για ν΄ αποσείσει το βάρος που φέρει σ΄ αυτό το στάδιο της διαδικασίας, η πλευρά τους . Οι αρχές με βάση τις οποίες εξετάζεται το θέμα της εκ πρώτης όψεως υπόθεσης συνοψίζονται στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Χριστοδούλου

(1990)2 ΑΑΔ 133. Η απαλλαγή του Κατηγορουμένου στο στάδιο αυτό δικαιολογείται μόνον όταν: (α) δεν στοιχειοθετείται εξ αντικειμένου η υπόθεση της Κατηγορούσας Αρχής λόγω της απουσίας ενός ή περισσοτέρων συστατικών στοιχείων του αδικήματος, ή (β) οποτεδήποτε η μαρτυρία είναι τόσο αντινομική ή στερείται πειστικότητας ώστε κανένα Δικαστήριο δεν θα μπορούσε να βασίσει σε αυτήν την καταδίκη του Κατηγορουμένου. Το έργο του Δικαστηρίου στο στάδιο της εκ πρώτης όψεως υπόθεσης δεν είναι να προβεί σε λεπτομερή αξιολόγηση της αξιοπιστίας της μαρτυρίας, έργο που ανάγεται στο τελικό στάδιο όταν όλη η μαρτυρία είναι ενώπιον του. Μόνο όπου η όλη μαρτυρία που εδόθη με την συμπλήρωση της υπόθεσης του κατηγόρου εμπεριέχει τέτοια θεμελιακή αντίφαση, αναγόμενη σε εγγενή αντινομία που δεν θα μπορούσε να την αντιπαρέλθει το Δικαστήριο επί οιασδήποτε δυνατής αξιολόγησης της στο σύνολο της, δεν υπάρχει υπόθεση για να απαντηθεί. (βλπ. Ευγένειος Παναγιώτου ν. Αστυνομίας,

(2000)2 ΑΑΔ 191). Ο Κατηγορούμενος πρέπει να κληθεί σε απολογία μόνο όταν η Κατηγορούσα Αρχή έχει παρουσιάσει μαρτυρία αρκετά ισχυρή στην ουσία της που να καθιστά την καταδίκη του Κατηγορουμένου μια πραγματική δυνατότητα αν δεν δοθεί από αυτόν μια εξήγηση, αλλιώς ο Κατηγορούμενος θα κληθεί όχι για να υπερασπιστεί τον εαυτό του αλλά για να διορθώσει τις ατέλειες που υπάρχουν στη μαρτυρία που δόθηκε από την Κατηγορούσα Αρχή. (βλ. The Police v. Kallenos

(1980)1 J.S.C σελ. 145, Απόφαση Ε. Δ. Λευκωσίας Γ. Νικολάου Ε.Δ. όπως ήταν τότε). ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Το σχετικό άρθρο αναφέρει τα ακόλουθα: «188Α.-

(1)Πρόσωπο το οποίο σε οποιοδήποτε δημόσιο χώρο, περιλαμβανομένων των μεταφορικών μέσων δημόσιας χρήσης, με οποιοδήποτε τρόπο, μέθοδο ή μέσο, περιλαμβανομένης της προσφοράς ανταλλάγματος σε είδος, παροτρύνει και παρενοχλεί άλλο πρόσωπο ή ομάδα προσώπων να αποδεχθεί ή να απορρίψει ταξιδιωτική ή μεταφορική υπηρεσία, υπηρεσία εστίασης ή ψυχαγωγίας ή τουριστικού καταλύματος, προϊόντα εμπορικού καταστήματος ή άλλες υπηρεσίες εμπορικής φύσεως, είναι ένοχο ποινικού αδικήματος και, σε περίπτωση καταδίκης του, υπόκειται σε ποινή φυλάκισης που δεν υπερβαίνει τους έξι

(6)μήνες ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις δύο χιλιάδες ευρώ (€2.000) ή και στις δύο αυτές ποινές: Νοείται ότι, η προσφορά εμπορευμάτων προς πώληση από αδειούχους πλανοδιοπώλες δεν συνιστά αδίκημα δυνάμει των διατάξεων του παρόντος άρθρου.

(2)Πρόσωπο για λογαριασμό ή προς όφελος του οποίου άλλο πρόσωπο σε οποιοδήποτε δημόσιο χώρο, περιλαμβανομένων των μεταφορικών μέσων δημόσιας χρήσης, με οποιοδήποτε τρόπο, μέθοδο ή μέσο, περιλαμβανομένης της προσφοράς ανταλλάγματος σε είδος, παροτρύνει και παρενοχλεί άλλο πρόσωπο ή ομάδα προσώπων να αποδεχθεί ή να απορρίψει ταξιδιωτική ή μεταφορική υπηρεσία, υπηρεσία εστίασης ή ψυχαγωγίας ή τουριστικού καταλύματος, προϊόντα εμπορικού καταστήματος ή άλλες υπηρεσίες εμπορικής φύσεως, είναι ένοχο ποινικού αδικήματος και, σε περίπτωση καταδίκης του, υπόκειται σε ποινή φυλάκισης που δεν υπερβαίνει τους έξι

(6)μήνες ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις δύο χιλιάδες ευρώ (€2.000) ή και στις δύο αυτές ποινές.

(3)Σε περίπτωση μεταγενέστερης καταδίκης του ιδίου προσώπου για αδίκημα δυνάμει των διατάξεων των εδαφίων

(1)και

(2), μέσα σε περίοδο δύο

(2)ετών από την προηγούμενη καταδίκη, το αδίκημα τιμωρείται με φυλάκιση που δεν υπερβαίνει τα τρία

(3)έτη ή με χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις τρεις χιλιάδες ευρώ (€3.000) ή και με τις δύο αυτές ποινές.

(4)Επιπρόσθετα οποιασδήποτε ποινής που επιβάλλεται δυνάμει των διατάξεων των εδαφίων

(1),

(2)και

(3), το Δικαστήριο δύναται επί τη καταδίκη οποιουδήποτε προσώπου για αδίκημα δυνάμει των διατάξεων των εδαφίων

(1)και

(2)να διατάξει τη διακοπή της λειτουργίας της επιχείρησης προς όφελος της οποίας διαπράχθηκε το αδίκημα, για χρονικό διάστημα που δεν υπερβαίνει τους έξι

(6)μήνες.

(5)Για τους σκοπούς του παρόντος άρθρου, ο όρος «επιχείρηση» σημαίνει ταξιδιωτική ή μεταφορική υπηρεσία, υπηρεσία εστίασης ή ψυχαγωγίας, τουριστικό κατάλυμα, εμπορικό κατάστημα ή άλλες υπηρεσίες εμπορικής φύσεως.» Από την μαρτυρία που έχει τεθεί ενώπιον μου αποκαλύπτεται ότι o Κατηγορούμενος συνομιλούσε με περαστικούς και έδειχνε την πιο πάνω δισκοθήκη , κρατούσε δε διαφημιστικά φυλλάδια και κάρτες της πιο πάνω δισκοθήκης. Το ότι επρόκειτο για δημόσιο χώρο δεν αμφισβητήθηκε. Απομένει να εξεταστεί κατά πόσο οι ενέργειες του αυτές συνιστούν παρότρυνση των περαστικών να επισκεφθούν την εν λόγω δισκοθήκη, ενέργειες που του αποδίδουν οι λεπτομέρειες της κατηγορίας.. H ερμηνεία που αποδίδει στο ρήμα «παροτρύνω» ο Μπαμπινιώτης, στο λεξικό του είναι «ωθώ, ενθαρρύνω(κάποιον) ώστε να προβεί σε συγκεκριμένη ενέργεια. Αφήνω κατά μέρος το γεγονός ότι από το λεκτικό του άρθρου πρέπει η παρότρυνση να συνυπάρχει με την παρενόχληση. Δεν έχει τεθεί μαρτυρία ενώπιον μου που να στοιχειοθετεί, έστω, την παρότρυνση .Από μόνο του το γεγονός ότι ο Μ.Κ.1 μιλούσε με τους περαστικούς, ή έδειχνε, στην απουσία του περιεχομένου των λεχθέντων δεν συνιστά ώθηση η ενθάρρυνση. Το ίδιο ισχύει για την κατοχή των φυλλαδίων και καρτών ειδικότερα ενόψει του ότι παρέμεινε άγνωστο το περιεχόμενο τους. Σημειώνω δε πως παρέμεινε εντελώς άγνωστη η όποια αντίδραση των περαστικών με βάση τα λόγια και/ή πράξεις του κατηγορουμένου αφού καμία αναφορά ως προς αυτήν δεν έκανε ο Μ.Κ.1. Κατά συνέπεια ο κατηγορούμενος αθωώνεται και απαλλάσσεται. (Υπ.) ........................................ Μ.Παπαιωάννου, Ε.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο