ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ ν. Τσιακκούρμα, Αρ. Υπόθεσης: 3644/2015, 28/6/2017

(1)/

1. H ουσιαστική σε σχέση με τη διάπραξη του ισχυριζόμενου αδικήματος νομοθετική πρόνοια είναι το άρθρο 15 του Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου 86/1972, το οποίο προβλέπει ότι: «
2. Πας όστις προβαίνει εις δήλωσιν, γραπτήν ή προφορικήν, ήτις είναι ψευδής ή παραπλανητική ή αποκρύπτει ουσιώδη στοιχεία, επί τω τέλει όπως επιτύχη την έκδοσιν αδείας ή πιστοποιητικού δυνάμει του παρόντος Νόμου ή των δυνάμει τούτου γενομένων Κανονισμών, εκτός εάν αποδειχθή επί Δικαστηρίω ότι ενήργησεν άνευ δολίας προθέσεως, είναι ένοχος αδικήματος και υπόκειται εις φυλάκισιν διά διάστημα μη υπερβαίνον τα τρία έτη ή εις χρηματικήν ποινήν μη υπερβαίνουσαν τας ,1500 ή εις αμφοτέρας τας ποινάς της φυλακίσεως και της χρηματικής τοιαύτης.» Σύμφωνα με τις Λεπτομέρειες Αδικήματος, ο κατηγορούμενος στις 26/2/15 στη Δερύνεια της επαρχίας Αμμοχώστου προέβηκε σε ψευδή δήλωση με αποτέλεσμα να πετύχει να αποκτήσει αντίγραφο κυπριακής άδειας οδήγησης δηλώνοντας ψευδώς ότι η άδεια του καταστράφηκε ολοσχερώς/την απώλεσε ενώ του είχε αφαιρεθεί από τις Ελληνικές Αρχές από τις 1/2/15 για περίοδο 90 ημερών. Η διά ζώσης μαρτυρία που δόθηκε στο Δικαστήριο, έχει καταγραφεί στα πρακτικά και λαμβάνεται υπόψη μαζί με τα Τεκμήρια που επίσης κατατέθηκαν στο Δικαστήριο. Έχουν βεβαίως όλα ληφθεί υπόψη συνολικά, αλλά δεν επαναλαμβάνονται πλήρως, στην ολότητά τους (βλ. Liberty Mediterranean Cruises Mouss Ltd v. Haris Zacharia Engineering Co. Ltd και Άλλων

(2007)1 (Β) Α.Α.Δ. 916). Για την κατηγορούσα αρχή, έδωσαν μαρτυρία 3 πρόσωπα, ενώ ο κατηγορούμενος κατέθεσε ενόρκως μετά την κλήση του σε απολογία. Η Μ.Κ.1 Αστυφύλακας 1375 Μαργαρίτα Κκαρά, ανέφερε ότι η υπόθεση προέκυψε μετά από καταγγελία από το Τμήμα Οδικών Μεταφορών ότι ο κατηγορούμενος είχε αποταθεί σε αυτό για έκδοση άδειας οδήγησης, αναφέροντας ότι την είχε χάσει, ενώ στην πραγματικότητα η άδεια του είχε αποστερηθεί από τις Ελληνικές Αρχές. Υιοθέτησε το περιεχόμενο της κατάθεσης της ημερ. 13/8/15 (Τεκμήριο 1) με την οποία αναφερόταν στην γραπτή απάντηση που έδωσε ο κατηγορούμενος σε εκείνην στις 28/7/15 στα πλαίσια διερεύνησης της υπόθεσης, ισχυριζόμενος ότι δεν του είχε αποστερηθεί η άδεια οδήγησης του από τις ελληνικές αρχές αλλά υπήρχε ένα περιστατικό όπου κατόπιν ελέγχου αλκοτέστ δεν θυμόταν αν του έδωσε πίσω ο αστυνομικός την άδεια οδήγησης του και όταν την έψαξε στην Κύπρο και δεν την εντόπισε αποτάθηκε στο τμήμα Οδικών Μεταφορών πιστεύοντας όντως ότι είχε χάσει την άδεια του. Δέχθηκε η Μ.Κ.1 ότι στην Ελλάδα η διαδικασία είναι διαφορετική σε σχέση με την αποστέρηση μιας άδειας οδήγησης αφού εκεί κατακρατείται και παράλληλα αποστερείται η άδεια, ενώ στην Κύπρο αποστερείται ένα πρόσωπο της άδειας οδήγησης του μέσω απόφασης Δικαστηρίου. Η Μ.Κ.2 Αδαμαντία Αδάμου, εργάζεται στο Τμήμα Οδικών Μεταφορών Δερύνειας. Αναφέρθηκε στην έκδοση της άδειας οδήγησης του κατηγορούμενου αναφέροντας ότι το τμήμα οδικών μεταφορών όπου αυτή εργαζόταν δεν γνώριζε να υπήρχε οποιοσδήποτε περιορισμός κατά τον χρόνο έκδοσης της άδειας και ότι η πληροφορία για αποστέρηση της άδειας στην Ελλάδα δόθηκε μεταγενέστερα. Η Μ.Κ.3 Αστυφύλακας 2826 Ελίνα Μεταξά εργάζεται στο γραφείο Interpol της Αστυνομίας. Κατέθεσε επιστολή Τεκμήριο 9 ημερ. 28/8/15 με την οποία η Interpol Λευκωσίας απευθυνόταν στην Interpol Αθηνών και με την οποία ζητούνταν αντίγραφα των πρακτικών/απόφασης Δικαστηρίου στην Ελλάδα για αφαίρεση της άδειας οδήγησης του κατηγορούμενου. Κατέθεσε επίσης το Τεκμήριο 10 που ήταν απαντητική επιστολή της Interpol Αθήνας ημερ. 8/9/15 προς την Interpol Λευκωσίας, με την οποία αναφερόταν ότι είχε επιβληθεί την 1/2/15 η ώρα 4.53 το πρωί κατόπιν τροχαίας παράβασης του κατηγορουμένου, διοικητικό πρόστιμο €700 και αφαιρέθηκε επί τόπου η άδεια οδήγησης των κυπριακών αρχών για χρονικό διάστημα 90 ημερών. Παρόμοιο είναι το περιεχόμενο και της επιστολής ημερ. 25/11/16 (Τεκμήριο 11) και της επιστολής ημερ. 15/11/16 (Τεκμήριο 12). Κατατέθηκε επίσης το Τεκμήριο 13, το οποίο είναι πράξη βεβαίωσης παράβασης που φαίνεται να παραδόθηκε στον κατηγορούμενο την 1/2/15 στην οποία καταγράφεται ότι αφαιρέθηκαν επί τόπου η άδεια οδήγησης του κατηγορούμενου για περίοδο 3 μηνών αφού αυτός οδηγούσε υπό την επήρεια καταναλωθέντος οινοπνεύματος. Κατατέθηκαν σχετικά από την Κατηγορούσα αρχή 13 Τεκμήρια. Μετά την κλήση του σε απολογία με ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου ημερομηνίας 25/4/2007, ο κατηγορούμενος έδωσε ενόρκως μαρτυρία στην οποία ανέφερε τα εξής: - Είναι 49 ετών και είναι ιδιοκτήτης υπεραγοράς στα χωριά Λιοπέτρι και Σωτήρα.Στα πλαίσια της επαγγελματικής του δραστηριότητας ταξίδευε συχνά. - Την 1/2/15 βρισκόταν στη Θεσσαλονίκη αλλά επέστρεψε το ίδιο βράδυ στην Κύπρο γύρω στα χαράματα βρισκόταν σε ένα «ξενύχτικο» (όπως το αποκάλεσε) στο οποίο είχε πάει κατά λάθος με αυτοκίνητο ενοικιάσεως και όταν επέστρεφε στο ξενοδοχείο του τον σταμάτησε η Αστυνομία γιατί δεν είχε αναμμένα φώτα και τον υπέβαλαν σε έλεγχο αλκοόλης. Οι αστυνομικοί του ανέφεραν ότι αυτό συνιστούσε αυτόφωρο αδίκημα και δεν θα μπορούσε να επιστρέψει στην Κύπρο. Τον άφησαν μαζί τους για 1-1 1/2 ώρα όπου καθ΄ υπόδειξη των αστυνομικών ήπιε νερό και έφαγε παστίλιες Mentos. Σε νέο έλεγχο αλκοόλης του επέτρεψαν να φύγει. Στη συνέχεια επέστρεψε στο ξενοδοχείο κοιμήθηκε 2-3 ώρες και γύρω στις 11.00 πήρε το αυτοκίνητο ενοικιάσεως, το παρέδωσε και επέστρεψε στην Κύπρο. - Οι αστυνομικοί τον υπέβαλαν σε αλκοτεστ 3-4 φορές μέχρι να του επιστρέψουν να φύγει αλλά φεύγοντας του έδωσαν ένα έντυπο, το οποίο δεν μπόρεσε ποτέ να το βρει αλλά του ζητήθηκε η άδεια οδηγού αλλά δεν θυμάται αν την πήρε πίσω ή όχι. - Δεν ξέρει τι έγραφε το έντυπο που του δόθηκε, ούτε του αναφέρθηκε. - Μετέβηκε ξανά στη Θεσσαλονίκη στις 26/2/2015. Αναζητώντας την άδεια του δεν την εντόπισε οπότε κατευθύνθηκε στο Τμήμα Οδικών Μεταφορών Δερύνειας ζητώντας καινούργια άδεια. - Ο ίδιος δεν θα έκανε οτιδήποτε εσκεμμένο για να του εκδοθεί η άδεια αν γνώριζε ότι του είχε στερηθεί και δεν θα μετέβαινε στις 26/2/15 στη Θεσσαλονίκη για να κυκλοφορήσει με αυτή την άδεια. - Από ότι γνωρίζει στην Κύπρο για να του στερηθεί η άδεια θα έπρεπε να αχθεί ενώπιον Δικαστηρίου. - Στις 26/2/15 ενοικίασε εκ νέου αυτοκίνητο ενοικίασης στη Θεσσαλονίκη . - Στους ελέγχους στα αεροδρόμια δεν του αναφέρθηκε ότι υπήρχε οφειλή ή οτιδήποτε άλλο προς το ελληνικό δημόσιο. Εγινε παραδεκτό γεγονός ότι ο κατηγορούμενος την 1/2/15 ταξίδεψε από Θεσσαλονίκη για Κύπρο και στις 26/2/15 ταξίδεψε από Κύπρο για Θεσσαλονίκη. Από το κατετεθέν Τεκμήριο 14, ημερ. 28/2/2015 (Check in Report) φαίνεται ότι ενοικίασε και όχημα στις 26/2/2015 στη Θεσσαλονίκη. Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι οδηγούσε ένα μικρό όχημα στις 1/2/15 αλλά δεν θυμάται για μάρκα στην οδό Βασιλίσσης Ολγας χωρίς να είναι βέβαιος. Επίσης ανέφερε ότι δεν θυμάται αν του ζητήθηκε η άδεια οδηγού (κάτι που βρισκόταν σε αντίθεση με το τι ανέφερε στην κυρίως εξέτασή του). Περαιτέρω ισχυρίστηκε ότι για να φύγει από το σημείο πρέπει να ένοιωθε καλά και όταν του υποδείχθηκε ότι στο Τεκμήριο 2, ( κατάθεσή του ημερ. 28/7/15) ανέφερε ότι ήταν μεθυσμένος απάντησε ότι δεν ξέρει και ότι αυτό που μπορεί να πει είναι μόνο η αλήθεια. Περαιτέρω προσέθεσε ότι δεν ρώτησε τι ήταν το έντυπο που του δόθηκε από τους αστυνομικούς, καθότι φοβόταν ότι μπορεί να μην του επέτρεπαν να φύγει. Ως αναφέρεται στο σύγγραμμα Τ. Ηλιάδη και Ν.Γ. Σάντη «Το Δίκαιο της Απόδειξης: Δικονομικές και Ουσιαστικές Πτυχές - Λευκωσία 2014, σελ. 135: «Η αξιολόγηση της μαρτυρίας δεν περιορίζεται αποκλειστικώς στην ατομική κρίση της αξιοπιστίας κάθε μάρτυρα ξεχωριστά (Rana και Άλλου ν. Δημοκρατίας

(2004)2 ΑΑΔ 489) αλλά αντιπαραβάλλεται και διρευνάται στο σύνολο της μαρτυρίας που παρουσιάζεται και από τις δύο πλευρές (Φώτσιου ν. Ηροδότου

(2010)1(Β) ΑΑΔ 1172). Τα ευρήματα αξιοπιστίας είναι αλληλένδετα με τη συνολική εκτίμηση της μαρτυρίας και των προεκτάσεών της και συναρτάται με την αντικειμενική όψη των πραγμάτων (Βασιλείου ν. Αστυνομίας Ποιν. Εφ. 159/09, ημ. 4.5.12).» Στην υπόθεση Demil Imports Exports v. Ζήνων Κωνσταντινίδης

(2011)1 Α Α.Α.Δ. 462, αναφέρθηκαν τα πιο κάτω: «Στις αστικές υποθέσεις όπως η παρούσα, η απόδειξη κρίνεται με βάση το ισοζύγιο των πιθανοτήτων, ενώ το βάρος απόδειξης βρίσκεται στους ώμους των εναγόντων, να αποδείξουν τους ισχυρισμούς τους για την αξίωση τους. Η απόσειση του βάρους αυτού, συναρτάται αποκλειστικά με την μαρτυρία η οποία κρίνεται αποδεκτή και αξιόπιστη. Στην υπόθεση Μαρσέλ (πιο πάνω) λέχθηκε ότι «Το κριτήριο δεν είναι αν η θέση ή η εκδοχή του διαδίκου που φέρει το βάρος της απόδειξης (onus of proof) είναι η πιο πιθανή παρά ή αντίθετη, εκείνη δηλαδή, του αντιδίκου του. Το κριτήριο είναι κατά πόσο ο διάδικος που φέρει το βάρος της απόδειξης ικανοποίησε το Δικαστήριο, με επαρκή αποδεικτικά στοιχεία, ότι η θέση του ή η εκδοχή του είναι πιο πιθανή παρά όχι (ismoreprobablethannot). Αν απέτυχε να αποδείξει τη θέση ή την εκδοχή του σε αυτό το επίπεδο (standard of proof), ο διάδικος που φέρει το βάρος της απόδειξης δεν θεωρείται ότι το απέσεισε, έστω και εάν η θέση του ή η εκδοχή του είναι πιο πιθανή παρά η αντίθετη, εκείνη δηλαδή του αντιδίκου του. (Βλέπε μεταξύ άλλων Phipson on Evidence, 14th Edition, par.4-38 και Αθανασίου κ.ά. ν. Κουνούνη

(1997)1 (Β) Α.Μ.Ε.1 614.)» Στην υπόθεση Αθηνής Σωτήρης ν. Δημοκρατίας,

(2008)2 Α.Α.Δ. 256, τονίστηκε ότι: « Ο δικάζων, επομένως, δικαστής βρίσκεται στην πλεονεκτική θέση να παρακολουθεί τη ζωντανή διαδικασία και να κρίνει από το σύνολο της συμπεριφοράς του μάρτυρα την έμφυτη κλίση του προς την φιλαλήθεια ή το ψεύδος. Όταν βεβαίως αναφερόμαστε σε συμπεριφορά του μάρτυρος δεν εννοούμε το ύφος με το οποίο εξωτερικεύει τη μαρτυρία του, γιατί μπορεί π.χ. να έχει υποκριτικές ικανότητες ή αντίθετα κάποια εγγενή αδυναμία στην εκφορά του λόγου. Εννοούμε, κατά κύριο λόγο, το περιεχόμενο της μαρτυρίας το οποίο ελέγχεται με τη βάσανο της λογικής και την ανθρώπινη εμπειρία ως προς την αναμενόμενη φυσιολογική εξέλιξη των πραγμάτων της ζωής. Ασφαλώς στην αξιολόγηση όλων των πιο πάνω κυρίαρχο ρόλο έχει ο δικαστής που χρησιμοποιεί εκτός από τις νομικές του γνώσεις και την εμπειρία και κοινή λογική. Με αυτά τα κριτήρια, και στη βάση του συνόλου της συμπεριφοράς του μάρτυρα, κρίνει για την αξιοπιστία ενός μάρτυρα.». Προχωρώ σε αξιολόγηση μαρτυρίας και σε διατύπωση των ευρημάτων μου. Είχα την ευκαιρία να παρατηρήσω στα πλαίσια της ακροαματικής διαδικασίας τους μάρτυρες που κατέθεσαν ενώπιόν μου και να μπορώ να αξιολογήσω τα λεγόμενά τους σε συνδυασμό με τη συμπεριφορά τους στο εδώλιο και αξιολογώ τη μαρτυρία, μέσα από το ύφος, τις αντιδράσεις, την αμεσότητα των απαντήσεών των μαρτύρων, το περιεχόμενό της και τη λογική των διατυπωθέντων ισχυρισμών. Έχω πάντως αποφασίσει στα πλαίσια της ενδιάμεσης απόφασής μου ημερ. 25/4/2017 ότι, ως έχει η διατύπωση του άρθρου 15 του Περί Μηχανοκίνητων Οχημάτων Νόμου, το βάρος να αποδειχθεί ότι ένα πρόσωπο που προβαίνει σε ψευδή ή παραπλανητική δήλωση ή δήλωση που αποκρύπτει ουσιώδη στοιχεία με το σκοπό της έκδοσης άδειας δυνάμει του Νόμου, δεν ενεργούσε χωρίς δόλια πρόθεση, είναι στους ώμους του κατηγορούμενου. Εννοείται θεωρώ ότι μία τέτοια υπεράσπιση όταν προβάλλεται πρέπει να αποδεικνύεται στη βάση του ισοζυγίου των πιθανοτήτων. Κρίνω ότι και οι 3 μάρτυρες Κατηγορίας ήταν αξιόπιστοι μάρτυρες. Επρόκειτο για ανεξάρτητους μάρτυρες, οι οποίοι κυρίως κατάθεσαν έγγραφα που κατατέθηκαν χωρίς ένσταση και το περιεχόμενο της μαρτυρίας τους ελάχιστα αμφισβητήθηκε. Ερχόμενος στη μαρτυρία του κατηγορούμενου, δεν παραβλέπω ότι υπήρξαν πράγματι αντιφάσεις στη μαρτυρία του. Από τη μία ανέφερε ότι θυμόταν ότι έδωσε την άδειά του στους αστυνομικούς και από την άλλη ότι δεν θυμόταν. Δεν παραβλέπω επίσης ότι παραμένει ασαφές εάν ένιωθε καλά ή εάν όπως δήλωσε «ήταν μεθυσμένος» (αλλά δεν παραγνωρίζω ότι όντως είχε καταναλώσει αρκετό αλκοόλ όπως φαίνεται από το ποσοστό της αλκοόλης στο αίμα του 0,79 mg/L και 0,59 mg/L των μετρήσεων που φαίνονται στο Τεκμήριο 13 και ότι είναι λογικό το πως ένιωθε, δηλαδή εάν ένιωθε μεθυσμένος ή αν ένιωθε καλά να είχε αλλάξει στην μία με ενάμιση ώρα που βρισκόταν, ως ισχυρίστηκε, μαζί με τους αστυνομικούς). Ήταν έκδηλο ότι ο κατηγορούμενος προσπαθούσε να υποστηρίξει την εκδοχή του πάση θυσία, πέφτοντας και σε αντιφάσεις. Δεν μπορώ να τον θεωρήσω συνεπώς ως πλήρως αξιόπιστο. Θα γίνει πιστευτός μερικώς (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Μανώλη

(1995)2 ΑΑΔ 207), αφού η εν γένει συμπεριφορά του δείχνει όπως πιο κάτω θα αναλυθεί, ότι δεν γνώριζε για την αποστέρηση της άδειάς οδήγησής του από τις ελληνικές αρχές. Είμαι διατεθειμένος όμως να αποδεχθώ το βασικό της εκδοχής του: ότι δηλαδή δεν είχε αντιληφθεί ότι είχε αποστερηθεί την άδεια οδήγησής του από τις ελληνικές αρχές. Υπάρχουν σοβαρά στοιχεία που προκύπτουν από τη μαρτυρία που συντείνουν στο συμπέρασμα ότι ο κατηγορούμενος δεν τελούσε υπό δόλο, όταν απευθύνθηκε προς τις κυπριακές αρχές για έκδοση άδειας οδήγησης στις 26/2/2015, που είναι και το καθοριστικό και το πλέον ουσιώδες για την έκβαση της υπόθεσης. Έχει προκύψει από τη μαρτυρία και δεν είναι υπό αμφισβήτηση ότι ο τρόπος με τον οποίον ο κατηγορούμενος αποστερήθηκε δικαιώματός του να οδηγεί στην Ελλάδα, είναι διαφορετικός από ό,τι στην Κύπρο (δηλαδή δεν έγινε κατόπιν διαταγής Δικαστηρίου). Κατά δεύτερο λόγο, δεν παραβλέπω ότι ο κατηγορούμενος ήταν υπό την επήρεια αλκοόλης όταν ανακόπηκε από τους αστυνομικούς της Ελληνικής Δημοκρατίας και ότι μεταξύ εκείνης της ημερομηνίας (1/2/2015) και της ημερομηνίας που απευθύνθηκε στις κυπριακές αρχές για έκδοση άδειας (26/2/2015), αλλά και όταν κλήθηκε για κατάθεση (στις 28/07/2015, βλ. Τεκμήριο 2), είχε μεσολαβήσει κάποιο χρονικό διάστημα που θα ήταν λογικό να αδυνατίζει τη μνήμη του ως προς το τι συνέβη όταν ανακόπηκε. Το πιο σημαντικό όμως για το συμπέρασμά μου ότι ο κατηγορούμενος, δεν ενήργησε δόλια, είναι το ότι ο κατηγορούμενος απευθύνθηκε για έκδοση άδειας οδήγησης λίγο πριν ένα νέο ταξίδι του προς τη Θεσσαλονίκη κι όχι όταν επέστρεψε στην Κύπρο. Θα ήταν υπερβολικά αλόγιστο και ριψοκίνδυνο (και δεν μου έδωσε την εντύπωση να είναι ένα τόσο αφελές προσώπο ο κατηγορούμενος), να γνώριζε ότι οι ελληνικές αρχές του κατακρατούσαν την άδεια οδήγησης και του είχαν στερήσει το δικαίωμά του να οδηγεί για 3 μήνες και να απευθύνεται ο κατηγορούμενος στις κυπριακές αρχές για έκδοση άδειας, μόνο όταν θα ταξίδευε στη Θεσσαλονίκη (δηλ. στις 26/2/2015). Θεωρώ μάλιστα λογικό, αν όντως γνώριζε ότι η άδεια κατακρατείτο και εάν όντως είχε πρόθεση να ξεγελάσει τις κυπριακές αρχές, ότι θα αιτείτο έκδοση νέας άδειας όταν θα επέστρεφε στην Κύπρο από το πρώτο του ταξίδι στη Θεσσαλονίκη. Δεν παραβλέπω βεβαίως ότι το έντυπο Τεκμήριο 13 (Πράξη Βεβαίωσης Παραλαβής με ή Χωρίς Επιβολή Προστίμου, ημερ. 1/2/2015) είναι υπογεγραμμένο από τον κατηγορούμενο. Έχει όμως δώσει ικανοποιητικές εξηγήσεις για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες παρέλαβε το έντυπο, ότι δεν το διάβασε, ότι δεν του του εξηγήθηκε και ότι στη συνέχεια δεν κατάφερε να το εντοπίσει. Με βάση τα πιο πάνω καταλήγω στα εξής: Ο κατηγορούμενος στις 26/2/2015 υπέβαλε αίτημα για έκδοση άδειάς οδήγησης. Το αίτημά του περιείχε στοιχεία που δεν ανταποκρίνονταν στην αλήθεια. Όμως ο κατηγορούμενος απέδειξε, αποσείοντας το ειδικό βάρος που είχε στο βαθμό του ισοζυγίου των πιθανοητήτων, ότι για τη δήλωση των ανακριβών στοιχείων, δεν τελούσε υπό δόλο, αλλά ότι όντως δεν γνώριζε ότι του είχε αφαιρεθεί η άδειά οδηγήσής του για περίοδο 3 μηνών (σύμφωνα με το Τεκμήριο 13) και ότι η άδειά του κατακρατείτο από τις ελληνικές αρχές. Με βάση τα πιο πάνω δεν έχει αποδειχθεί πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας ενοχή του κατηγορούμενου στην κατηγορία που του αποδίδεται, οπότε ο κατηγορούμενος αθωώνεται και απαλλάσσεται. (Υπογρ). ............ Ξενής Ξενοφώντος Επαρχιακός Δικαστής Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο