ΔΗΜΟΣ ΠΑΡΑΛΙΜΝΙΟΥ ν. Χ''Κυριάκου κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 3280/2014, 26/10/2017

(1)του Περί Οδών και Οικοδομών Νόμου, Κεφ. 96, σύμφωνα με το οποίο: «Ανεξαρτήτως από την επιβολή οποιουδήποτε διοικητικού προστίμου δυνάμει των διατάξεων του παρόντος Νόμου, πρόσωπο το οποίο - (α) Ανεγείρει οικοδομή χωρίς προηγουμένως να έχει εξασφαλίσει άδεια οικοδομής, όπως προβλέπεται στις διατάξεις του άρθρου 3· (β) παραβιάζει τις διατάξεις του εδαφίου

(2)του άρθρου 10∙ (γ) κατέχει ή χρησιμοποιεί ή ενεργεί, ώστε οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο να κατέχει ή να χρησιμοποιεί οποιαδήποτε οικοδομή ή τμήμα οικοδομής πριν από την έκδοση πιστοποιητικού έγκρισης από την αρμόδια αρχή, όπως απαιτείται σύμφωνα με τις διατάξεις του εδαφίου

(1)του άρθρου 10∙ (δ) υποβάλει στην αρμόδια αρχή παραπλανητικά στοιχεία αναφορικά με τα καθοριζόμενα στις διατάξεις του άρθρου 3Β∙ (ε) παραβαίνει οποιοδήποτε όρο επιβάλλεται δυνάμει των διατάξεων των άρθρων 6 ή 9∙ (στ) παραβαίνει διάταγμα στο οποίο καθορίζεται ο τύπος και ο τρόπος υποβολής αίτησης για έκδοση άδειας για οποιαδήποτε οδό ή οικοδομή με βάση τον παρόντα Νόμο, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 3Α∙ (ζ) παραβαίνει διάταγμα που εξαιρεί από την υποχρέωση έκδοσης οποιασδήποτε άδειας με βάση τον παρόντα Νόμο, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 4Β∙ (η) παραβαίνει οποιαδήποτε ειδοποίηση επιδίδεται σύμφωνα με τις διατάξεις των παραγράφων (β) και (γ) του εδαφίου

(1)του άρθρου 15Β∙ (θ) ενεργεί κατά παράβαση των διατάξεων του άρθρου 9Α, διαπράττει αδίκημα για το οποίο υπόκειται σε περίπτωση πρώτης καταδίκης, σε φυλάκιση για περίοδο που δεν υπερβαίνει το ένα

(1)έτος ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις δέκα χιλιάδες ευρώ (€10.000) ή και στις δύο ποινές μαζί και σε περίπτωση δεύτερης ή μεταγενέστερης καταδίκης, σε φυλάκιση για περίοδο που δεν υπερβαίνει τα δύο

(2)έτη ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις είκοσι χιλιάδες ευρώ (€20.000) ή και στις δύο ποινές μαζί.» Εκτός από τις προβλεπόμενες ποινές φυλάκισης και προστίμου, το άρθρο 20 του Περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμου, Κεφ. 96 στην παράγραφο

(3)αυτού, προνοεί και την έκδοση διατάγματος κατεδάφισης ή μετακίνησης εντός διαστήματος μέχρι 2 μηνών ή ανάλογα για διάταγμα τερματισμού χρήσης οικοδομής σε περίπτωση μη χορήγησης του σχετικού πιστοποιητικού έγκρισης σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 10 του Περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμου Κεφ.96., καθώς και με επιβάρυνση του καταδικασθέντα με τα έξοδα της διαδικασίας και των τυχόν καταβλητέων δικαιωμάτων. Επί λέξει το άρθρο 20

(3)του Κεφ. 96 προβλέπει τα ακόλουθα: «

(3)Επιπρόσθετα με οποιαδήποτε άλλη ποινή που καθορίζεται από το άρθρο αυτό, το Δικαστήριο, ενώπιον του οποίου καταδικάζεται πρόσωπο για οποιοδήποτε ποινικό αδίκημα δυνάμει του εδαφίου

(1), δύναται να διατάξει- (α) όπως η οικοδομή ή οποιοδήποτε τμήμα αυτής, ανάλογα με την περίπτωση, σε σχέση με την οποία το ποινικό αδίκημα διαπράχτηκε κατεδαφιστεί ή μετακινηθεί εντός τέτοιου χρόνου ως ήθελε καθοριστεί σε τέτοιο διάταγμα, αλλά σε καμιά περίπτωση δεν υπερβαίνει τους δύο μήνες, εκτός αν στο μεταξύ ληφθεί άδεια σε σχέση με αυτή από την αρμόδια αρχή: Νοείται ότι η αρχή αυτή δύναται, κατά τη χορήγηση τέτοιας άδειας, να επιβάλει τέτοιους όρους ως ήθελε αυτή θεωρήσει σκόπιμο και οι διατάξεις του άρθρου 4 εφαρμόζονται σε κάθε τέτοια άδεια. (β) σε περίπτωση οικοδομής για την οποία δε χορηγήθηκε το σχετικό πιστοποιητικό έγκρισης, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 10, ή όταν η συγκεκριμένη χρήση οικοδομής δεν είναι σύμφωνη με την εγκεκριμένη, με βάση τη σχετική άδεια, χρήση, τον τερματισμό της χρήσης της οικοδομής αυτής μέσα στην προθεσμία που καθορίζεται στο διάταγμα του Δικαστηρίου, αλλά δεν υπερβαίνει τους δύο μήνες, εκτός αν στο μεταξύ εξασφαλιστεί το σχετικό πιστοποιητικό έγκρισης ή η σχετική άδεια για τη συγκεκριμένη χρήση από την αρμόδια αρχή: Νοείται ότι η αρμόδια αρχή, κατά την έκδοση της πιο πάνω αναφερόμενης άδειας, δύναται να επιβάλλει τους όρους που θεωρεί σκόπιμους και οι διατάξεις του άρθρου 4 εφαρμόζονται για κάθε τέτοια άδεια ή πιστοποιητικό. (γ) το πρόσωπο που καταδικάστηκε να καταβάλει τα έξοδα της διαδικασίας και οποιαδήποτε δικαιώματα που σχετίζονται με την κατηγορία, τα οποία το πρόσωπο αυτό ώφειλε να είχε καταβάλει και τα οποία παρέλειψε ή αρνήθηκε ή αμέλησε να καταβάλει.» Την ίδια μέρα της απαγγελίας της καταδικαστικής απόφασης, οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των μερών αγόρευσαν ως προς το εάν πρέπει να εκδοθεί διάταγμα κατεδάφισης. Ο ευπαίδευτος συνήγορος της Κατηγορούσας Αρχής ζήτησε την έκδοση σχετικού διατάγματος κατεδάφισης, παραπέμποντας σε σχετική νομολογία. Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των Κατηγορουμένων 2-3 και 4-5 επιχειρηματολόγησαν εναντίον της έκδοσης σχετικού διατάγματος, βασιζόμενοι στην ακόλουθη επιχειρηματολογία: 1) Πιθανόν να επηρεαστούν τα περιουσιακά δικαιώματα της παραπονούμενης Μ.Κ.2 (ιδιοκτήτριας του ακινήτου σε σχέση με το οποίο έχει βρεθεί από το Δικαστήριο βάσει της απόφασης ημερομηνίας 15/9/2017 ότι διαπράχθηκαν τα αδικήματα). Το ίδιο ισχύει και για τα δικαιώματα και άλλης εταιρείας που σύμφωνα με τη μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου κατείχε σε κάποια χρονική στιγμή το κατάστημα Magic World. Ούτε, όπως υποβλήθηκε, η εν λόγω άλλη εταιρεία ήταν μέρος στη διαδικασία, αλλά ούτε τέθηκε υπόψη της παραπονούμενης Μ.Κ.2 το ότι πιθανόν να κατεδαφιστεί οικοδομή εντός της ιδιοκτησίας της. Συγκεκριμένη αναφορά έγινε στην υπόθεση Επάρχου Λάρνακος ν. Marinakis Developers Ltd κ.α. Ποινική Έφεση Αρ. 173/2014, απόφαση ημερομηνίας 24/3/2017. Σημειώνω ότι στην εν λόγω υπόθεση, οι Κατηγορούμενοι είχαν μεν βρεθεί ένοχοι για το ότι ανέχτηκαν και για το ότι επέτρεψαν την έναρξη εργασιών οικοδομής, χωρίς άδεια οικοδομής, κατά παράβαση των άρθρων 3

(1)(β)(στ), 20

(1)(α) και 20

(2)του περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμου, Κεφ. 96., αλλά παρά την καταδίκη τους, το πρωτόδικο Δικαστήριο, αν και κλήθηκε να εκδώσει διάταγμα κατεδάφισης των παράνομων υποστατικών, αρνήθηκε να το πράξει, καθότι αν και η έναρξη των εργασιών είχε γίνει από τους Κατηγορούμενους, ολοκληρώθηκε από τρίτα πρόσωπα, τα οποία, παρά το ότι είχαν τα ίδια συγκεκριμένα δικαιώματα, δεν συμμετείχαν στη διαδικασία για να προβάλουν τις θέσεις τους. 2) Στο χώρο του καταστήματος δεν δραστηριοποιείται πλέον η Κατηγορούμενη 4, αλλά άλλη εταιρεία. 3) Είχε εκδοθεί άδεια λειτουργίας του καταστήματος ως φαίνεται στο Τεκμήριο 9 για το έτος 2016 (κάτι που επισήμανε στους συνήγορους προς σχολιασμό το ίδιο το Δικαστήριο). Ενώ στις 9/10/2017 το Δικαστήριο ήταν έτοιμο να προχωρήσει σε απαγγελία απόφασης επί της ποινής, ο ευπαίδευτος συνήγορος των Κατηγορουμένων 2 και 3 ζήτησε το λόγο και ζήτησε όπως λόγω των δραστικών συνεπειών του διατάγματος κι επειδή η πλευρά των Κατηγορουμένων 2 και 3 προτίθεται να καταχωρήσει έφεση επί της καταδικαστικής απόφασης ημερομηνίας 15/9/2017, το Δικαστήριο, εάν προσανατολίζεται στην έκδοση διατάγματος κατεδάφισης, μπορεί να το αναστείλει μέχρι εκδίκασης της έφεσης ή μέχρι να οριστεί η έφεση για προδικασία στο Ανώτατο Δικαστήριο. Την ίδια εισήγηση υιοθέτησε στη συνέχεια και η ευπαίδευτη συνήγορος των Κατηγορουμένων 4 και 5. Το Δικαστήριο επιφυλάχθηκε να εξετάσει κι αυτή την εισήγηση. Στις 20/10/2017 κι ενώ πάλι το Δικαστήριο ήταν έτοιμο να προχωρήσει σε απαγγελία απόφασης επί της ποινής, οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των κατηγορουμένων, ζήτησαν όπως πριν εκδώσω την απόφασή μου, θέσουν υπόψη μου συγκεκριμένη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου του 1966 (Kouppas ν. Republic 1966 3 CLR 765), όπου εκδόθηκε προσωρινό διάταγμα με το οποίο ο Δήμος Λευκωσίας εμποδιζόταν να κατεδαφίσει συγκεκριμένο υποστατικό μέχρι μίας ημερομηνίας κατά την οποίαν ο Αιτητής θα έβρισκε άλλο υποστατικό για να μετακινήσει την επιχείρησή του. Δεν μπορώ να συμφωνήσω με τους ευπαίδευτους συνήγορους υπεράσπισης των Κατηγορουμένων 2-3 και 4-5, ούτε ως προς τη μη έκδοση του διατάγματος κατεδάφισης, ούτε ως προς την αιτούμενη αναστολή. Θεωρώ ότι η διακριτική μου ευχέρεια πρέπει να ασκηθεί προς την κατεύθυνση της έκδοσης του διατάγματος κατεδάφισης της παράνομης οικοδομής, για τους λόγους που εξηγώ αμέσως πιο κάτω: 1) Όντως, όπως φαίνεται και στα Τεκμήρια που τέθηκαν ενώπιόν μου κατά την ακροαματική διαδικασία, υπήρχε άδεια λειτουργίας για το κατάστημα (Τεκμήριο 9) για το έτος 2016(η οποία αντιλαμβάνομαι, με βάση το άρθρο 103 του Περί Δήμων Νόμου 111/1985 χορηγήθηκε από την ίδια την Κατηγορούσα Αρχή). Δεν θεωρώ όμως ότι αυτό μπορεί να νομιμοποιήσει την παρανομία. Η ανοχή της παρανομίας δεν δίδει δικαιώματα στον παρανομούντα (βλ. Ηλίας Χρίστου Ηλιάδη ν. Δήμου Λάρνακας

(1998)2 Α.Α.Δ 75 και Α/φοί Λαμπριανίδη ν. Συμβουλίου Βελτιώσεως Γερίου

(1989)2 Α.Α.Δ. 390). 2) Κατά δεύτερο λόγο, έχω κατά νουν ότι η οικοδομή που ανεγέρθηκε παράνομα αποτελείται από ευτελή υλικά και βρίσκεται στην περιοχή Πρωταρά, Δήμου Παραλιμνίου, περιοχή για την οποία υπάρχει δικαστική γνώση ότι σε αυτήν η κίνηση είναι αυξημένη, ιδίως κατά την καλοκαιρινή περίοδο. Δεν τέθηκε ενώπιόν μου μαρτυρία ότι κατατέθηκε οιαδήποτε αίτηση για εξασφάλιση είτε πολεοδομικής άδειας, είτε άδειας οικοδομής, είτε πιστοποιητικού έγκρισης. Κρίνω ότι το να παραμένει στη θέση της μία τέτοια οικοδομή, κάθε άλλο παρά εξυπηρετεί το δημόσιο συμφέρον. 3) Όσον αφορά τα δικαιώματα τρίτων προσώπων, μη μερών στη διαδικασία, παρατηρώ κατ' αρχήν ότι η ιδιοκτήτρια Μ.Κ.2, εξέφρασε σαφώς την επιθυμία της για την κατεδάφιση κατά τη μαρτυρία της στο Δικαστήριο, δηλώνοντας «Αν με ρωτάτε, ένα σιήρο να το ρίξω». Σε σχέση δε με το ισχυριζόμενο δικαίωμα άλλης εταιρείας, η οποία σύμφωνα με το Τεκμήριο 11 δραστηριοποιείτο στο ακίνητο κάποια συγκεκριμένη ημερομηνία, δεν έχει προσδιοριστεί επακριβώς αν και ποιο δικαίωμα έχει και δεν προσκομίστηκε οποιαδήποτε μαρτυρία για συνεχή ή συνεχιζόμενη μέχρι σήμερα κατοχή ή χρήση του υποστατικού από εκείνην. Ούτε έχει αποδειχθεί με μαρτυρία ότι έχει παύσει να είναι κάτοχος του υποστατικού η Κατηγορούμενη

1. Όπως έχει ήδη αποφασισθεί στην απόφαση 15/9/2017: «Δεν διαφεύγει της προσοχής μου ότι με βάση το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 11 στο κατάστημα δραστηριοποιείτο και άλλη εταιρεία (E & G CHRISTOPHOROU LTD) στην οποία πάντως σύμφωνα με την Μ.Κ.2 -και το οποίο δεν αμφισβητήθηκε- διευθύντρια είναι η Έφη Χριστοφόρου Πετεινού, δηλαδή η Κατηγορούμενη
2. Το ότι όμως σε μια συγκεκριμένη ημερομηνία του 2015 λειτουργούσε εντός του χώρου του καταστήματος και μια άλλη εταιρεία εκδίδοντας σχετική απόδειξη πώλησης κάποιων προϊόντων, δεν είναι γεγονός το οποίο οδηγεί σε συμπέρασμα για μη κατοχή και χρήση του υποστατικού της οικοδομής από την Κατηγορούμενη
3. » Σε κάθε περίπτωση όμως, η πιο πάνω υπόθεση Marinakis Developers (στην οποία με παρέπεμψαν οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των κατηγορουμένων 2-3 και 4-5) αφορούσε τα δικαιώματα αγοραστών βάσει πωλητηρίων εγγράφων, που είχαν μάλιστα ολοκληρώσει ανέγερση οικοδομής και σχετιζόταν με κατοικίες τις οποίες είχαν αρχίσει να ανεγείρουν οι Κατηγορούμενοι σε εκείνες τις υποθέσεις. Στην παρούσα υπόθεση και να ήταν όντως κάτοχος της οικοδομής η εν λόγω τρίτη εταιρεία και να ήταν Κατηγορούμενη στη διαδικασία, δεν μπορώ να διανοηθώ με ποιο τρόπο θα διαφοροποιείτο η κρίση μου ως προς το εάν θα εξέδιδα ή όχι το αιτούμενο διάταγμα. Οφείλω βεβαίως να επισημάνω ότι η υπόθεση Marinakis Developers διακρίνεται σαφώς από την υπό κρίση περίπτωση, γιατί αφορούσε κατοικίες και όχι κάποιο κατάστημα με ευτελή υλικά, η ανέγερση των οποίων ολοκληρώθηκε από μη Κατηγορούμενα πρόσωπα που τις είχαν αγοράσει και το συμφέρον των οποίων ήταν ειδικά προσδιορισμένο και συγκεκριμενοποιημένο ενώπιον του Δικαστηρίου. Όσον αφορά την Kouppas (πιο πάνω) δεν θεωρώ ότι τυγχάνει εφαρμογής στην παρούσα ποινική υπόθεση, μία διοικητική υπόθεση όπου στα πλαίσια προσφυγής ζητείτο έκδοση συγκεκριμένου προσωρινού διατάγματος. Στην παρούσα ποινική υπόθεση το Δικαστήριο εφαρμόζει τις πρόνοιες του Περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμου, Κεφ. 96., που καθορίζει ειδικά και συγκεκριμένα, τόσο την έκδοση και αναστολή διατάγματος κατεδάφισης όσο και το μέγιστο του χρονικού περιθωρίου κατά το οποίο μπορεί να ανασταλεί ένα διάταγμα κατεδάφισης. Με βάση τα πιο πάνω, προχωρώ στην επιβολή των σχετικών ποινών. Κατ' αρχήν, επισημαίνω ότι η παραβατική συμπεριφορά των Κατηγορούμενων 2 και 3 είναι ιδιαίτερα σοβαρή. Οι Κατηγορούμενοι 2 με τη συνδρομή του Κατηγορούμενου 3 διευθυντή τους ανήγειραν μία οικοδομή επί ιδιοκτησίας που δεν τους ανήκει, χωρίς άδεια από την αρμόδια αρχή ή συγκατάθεση της ιδιοκτήτριας κι έδωσαν μάλιστα κι έγγραφες διαβεβαιώσεις για το νόμιμο της κατοχής και χρήσης τους (βλ. Τεκμήριο 8). Τέτοιες συμπεριφορές δεν μπορούν να γίνουν ανεκτές από τα Δικαστήρια της Κυπριακής Δημοκρατίας και πρέπει να αντιμετωπίζονται παραδειγματικά. Λαμβάνοντας υπόψη μου τα όσα τέθηκαν ενώπιόν μου για σκοπούς επιβολής ποινής και με βάση το περιεχόμενο της απόφασής μου ημερομηνίας 15/9/2017 και τα σχετικά γεγονότα της υπόθεσης ως παρατίθενται σε αυτήν και θεωρώντας ότι η παραβατική συμπεριφορά τους είναι ιδιαίτερα σοβαρή, επιβάλλω: 1) στους Κατηγορούμενους 2 ποινή προστίμου €1000 και στον Κατηγορούμενο 3 ποινή προστίμου €500 στην Κατηγορία
4. Δεν επιβάλλεται ποινή στις υπόλοιπες κατηγορίες που προκύπτουν και σχετίζονται σε μεγάλο βαθμό με την Κατηγορία
5. 2) στους Κατηγορούμενους 4 και 5, προς όφελος των οποίων υπολογίζω το ότι οι Κατηγορούμενοι 2 και 3 έδωσαν, ως φαίνεται στο Τεκμήριο 8 που καταχωρήθηκε στα πλαίσια της υπόθεσης, έγγραφες διαβεβαιώσεις για δήθεν νόμιμο της κατοχής των υποστατικών ως και υπολογίζω υπέρ τους το ότι η Κατηγορούμενη 4 εταιρεία είχε λάβει άδεια λειτουργίας του καταστήματος Magic World για το 2016 (βλ. Τεκμ. 9), επιβάλλεται στην Κατηγορούμενη 4 χρηματική ποινή €300 στην Κατηγορία 2 και στην Κατηγορούμενη 5 χρηματική ποινή €150 στην ίδια Κατηγορία. Δεν επιβάλλεται ποινή στην Κατηγορία 3, λόγω της ομοιότητας και σχετικότητας των Κατηγοριών 2 και
6. Όσον αφορά την έκδοση διατάγματος κατεδάφισης της οικοδομής, κρίνω, με βάση το σκεπτικό που ανέπτυξα πιο πάνω, ότι αυτό πρέπει να εκδοθεί εναντίον των Κατηγορουμένων 2 και 3 που εμπλέκονται στην παράνομη ανέγερση, κατοχή και χρήση της οικοδομής ως επίσης κι εναντίον των Κατηγορουμένων 4 και 5, οι οποίοι εμπλέκονται στην παράνομη κατοχή και χρήση της εν λόγω οικοδομής. Εκδίδεται συνεπώς, δυνάμει του άρθρου 20

(3)(α) του Περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμου (Κεφ.96) εναντίον των Κατηγορουμένων 2, 3, 4 και 5 (2.Lalenia Shops Limited,

1. Γιώργου Κωνσταντίνου,
2. Ε.Μ. Χριστοφορου Λτδ και
3. Έφης Χριστοφόρου) διάταγμα με το οποίο διατάσσονται να κατεδαφίσουν την οικοδομή που περιγράφεται στις Λεπτομέρειες της Πρώτης Κατηγορίας, δηλαδή το υποστατικό με ευτελή υλικά, το οποίο λειτουργεί ως κατάστημα με την επωνυμία «MAGIC WORLD» που βρίσκεται μέσα στο τεμάχιο 133 του Κτηματολογικού και Χωρομετρικού Σχεδίου 2-296-376 Τμήμα 16 (παλαιό τεμάχιο 896 Φ/Σχ 42/8Ε1) στο Δήμο Παραλιμνίου, Επαρχία Αμμοχώστου εντός δύο μηνών από σήμερα, εκτός εάν στο μεταξύ εξασφαλιστεί άδεια σε σχέση με αυτήν από την Αρμόδια Αρχή. Όσον αφορά το αίτημα για αναστολή διατάγματος κατεδάφισης μέχρι εκδίκασης της έφεσης που θα καταχωρηθεί, θεωρώ ότι δεν έχω εξουσία να αναστείλω διάταγμα που προβλέπεται στο άρθρο 20

(3)του Περί Οδών και Οικοδομών Νόμου, για διάστημα περισσότερο από αυτό που ρητά καθορίζεται από το Νόμο (αφού ο νομοθέτης πρόβλεψε μέγιστο διάστημα), δηλαδή των δύο μηνών. Μου είναι αδύνατον να δεχθώ τη θέση περί σύμφυτης εξουσίας (η οποία ως έχει υιοθετηθεί από τη νομολογία περιέχει όρια και αυτοπεριορισμούς και δεν είναι μία ανεξάντλητη δεξαμενή από την οποίαν να μπορούν να προκύψουν νέες εξουσίες του Δικαστηρίου -βλ. Ελεγκτική Υπηρεσία Συνεργατικών Εταιρειών ν. Παπαγεωργίου κ.ά.

(2000)3 Α.Α.Δ. 151 με αναφορά στο άρθρο του M.S. Dockray στο άρθρο του «The Inherent Jurisdiction to Regulate Civil Proceedings

(1997)113 Law Quarterly Review, σελ. 120, στη σελ. 130-) ή περί εφαρμογής κανόνων πολιτικής δικονομίας στην παρούσα ποινική διαδικασία, με δεδομένο ιδιαίτερα και το ότι σε σχέση με την αναστολή διατάγματος κατεδάφισης υπάρχει σε ισχύ ρητή-ειδική διάταξη (lex specialis), δηλαδή το άρθρο 20

(3)(α) του Περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμου, Κεφ. 96. Στην Savvas Raftis & Co Ltd v. Municipality of Paphos

(1982)2 C.L.R. 1 αποφασίστηκε ότι η αναστολή διατάγματος κατεδάφισης δεν αποτελεί μέρος της ποινής και ότι η σχετική πρόνοια του άρθρου 20

(3)(α) που δεν προβλέπει επέκταση του διαστήματος πέραν των 2 μηνών, δεν είναι αντισυνταγματική (με αναφορά στο άρθρο 12

(3)του Συντάγματος). Αναφέρθηκαν επί λέξει τα ακόλουθα: «We have not been satisfied beyond reasonable doubt, which is the relevant criterion, that the provision "but in no case exceeding two months" of the statute is unconstitutional as being contrary to Article 12.3 of the Constitution. The punishment, the sanction for transgressing the Law, is the order to pull down or remove the building or any part thereof in respect of which the offence was committed. The period specified in the order, which in no case should exceed two months, is not a period meant to enable the offender to obtain a building permit; a building permit is a prerequisite to any building operation. The two-month period is a period of grace afforded for the execution of the punishment and if within the period appointed by the Court a building permit is obtained, then the accused is absolved from the obligation to comply with the order. ..................... By empowering the Court to put-off the enforcement of the order, it is not intended to whittle down the effect of the basic provisions of the law that require that no building should be erected without prior approval of the appropriate authority evidenced by a permit.» Δεν έχω συνεπώς οποιαδήποτε εξουσία να αναστείλω το διάταγμα κατεδάφισης για διάστημα πέραν των 2 μηνών. Πέραν αυτού, με δεδομένο ότι η έφεση δεν έχει καταχωρηθεί μέχρι αυτό το χρονικό σημείο, ακόμη και να είχα εξουσία για να εγκρίνω τέτοιο αίτημα αναστολής μέχρι την εκδίκαση της έφεσης ή τον ορισμό της για προδικασία, το αίτημα για αναστολή θα ήταν πρόωρο. Όσον αφορά τη δραστικότητα του διατάγματος κατεδάφισης -η οποία αναφέρθηκε γενικά ως ως λόγος αναστολής-, αυτή είναι η φύση τέτοιων διαταγμάτων και με τη γενικότητα που διατυπώθηκε αυτός ο λόγος, δεν θα μπορούσε να στηρίξει την αιτούμενη αναστολή πέραν του νόμω επιτρεπόμενου χρονικού περιθωρίου των δύο μηνών. Τα έξοδα της διαδικασίας, ως θα υπολογιστούν από την Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, διατάσσονται να τα καταβάλουν αλληλέγγυα και/ή κεχωρισμένα στην Κατηγορούσα Αρχή οι Κατηγορούμενοι 2 έως 5. .............. Ξενής Ξενοφώντος Επαρχιακός Δικαστής ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο