ΣΑΒΒΑ ΠΑΡΕΛΛΗ ν. G.K. NOVEL TRADING LTD κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 8878/12, 26/1/2018

(2)και 29 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ.

1. Σύμφωνα με τις Λεπτομέρειες Αδικήματος, η κατηγορούμενη 1, εξέδωσε προς τον παραπονούμενο δύο επιταγές της Εμπορικής Τράπεζας, από το λογαριασμό με αριθμό 46005001552-4, ο οποίος τις παρουσίασε στην τράπεζα για εξαργύρωση κατά ή μετά την ημερομηνία που αυτές κατέστησαν πληρωτέες, πλην όμως δεν εξοφλήθηκαν και επιστράφηκαν ανεξαργύρωτες γιατί η κατηγορούμενη 1 προ ή κατά την ημερομηνία που οι εν λόγω επιταγές κατέστησαν πληρωτέες, ανακάλεσε την πληρωμή τους. Συγκεκριμένα, εξέδωσε τις ακόλουθες επιταγές (στο εξής «οι επίδικες επιταγές»): (α) στις 10.5.2011 την επιταγή με αριθμό 30200696, για το ποσό των €25.138, η οποία επιστράφηκε με την ένδειξη «Stop Payment» και (β) στις 10.6.2011 την επιταγή με αριθμό 30205250, για το ποσό των €17.629,16, η οποία επιστράφηκε με την ένδειξη «Η πληρωμή έχει ανακληθεί από τον εκδότη της επιταγής / Stop Payment». Ο κατηγορούμενος 2 υπό την ιδιότητα του ως διευθυντής και/ή διευθύνων Σύμβουλος της κατηγορουμένης 1, συνήργησε με την κατηγορούμενη 1 στην έκδοση και ανάκληση της πληρωμής των προαναφερόμενων επιταγών. Παρενθετικά, αναφέρω ότι οι κατηγορούμενοι αντιμετώπιζαν, έκαστος άλλη μία κατηγορία για το ίδιο αδίκημα (πέμπτη και έκτη κατηγορία, αντίστοιχα), οι οποίες όμως αποσύρθηκαν και απορρίφθηκαν, με αποτέλεσμα αυτοί να αθωωθούν και απαλλαχθούν. Για να αποδείξει την υπόθεση της η Κατηγορούσα Αρχή κάλεσε τρεις μάρτυρες. Συγκεκριμένα τον παραπονούμενο Σάββα Παρέλλη (Μ.Κ.1), την Μαρία Σαρρή, τραπεζική υπάλληλο (Μ.Κ.2) και τον Πολύδωρο Ηρακλέους, επίσης τραπεζικό υπάλληλο (Μ.Κ.3). Μετά το πέρας της υπόθεσης για την Κατηγορούσα Αρχή και αφού το Δικαστήριο εξέτασε τη μαρτυρία και έκρινε ότι απεδείχθη εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον των κατηγορουμένων, σε όλες τις κατηγορίες που αντιμετωπίζουν, και τους εξηγήθηκαν στη συνέχεια τα δικαιώματα που είχαν, οι κατηγορούμενοι δήλωσαν ότι θα προβάλουν κοινή υπεράσπιση, και ο κατηγορούμενος 2 επέλεξε να προβεί σε ανώμοτη δήλωση και να καλέσουν έξι μάρτυρες. Συγκεκριμένα την Μαρία Ντάτοβα (Μ.Υ.1) υπάλληλο της κατηγορουμένης 1, τον Γεώργιο Καζακαίο (Μ.Υ.2) επίσης υπάλληλο της κατηγορουμένης 1, τον Κλεάνθη Κλεάνθους (Μ.Υ.3) Αρχιλοχία 4719, τον Σάββα Χαραλάμπους (Μ.Υ.4) Λογιστή του Θ.Ο.Κ., τον Κλεάνθη Δημοσθένους (Μ.Υ.5) δικηγόρο και τον Αντρέα Φαντάρο (Μ.Υ.6) συνεργάτη των κατηγορουμένων. Να σημειωθεί επίσης ότι στα πλαίσια της ακροαματικής διαδικασίας, κατατέθηκαν 16 Τεκμήρια και οι συνήγοροι των δύο πλευρών, δήλωσαν ως παραδεκτό γεγονός, το οποίο εγκρίθηκε από το Δικαστήριο και ως τέτοιο υιοθετείται από το Δικαστήριο και καθίσταται αμέσως εύρημα του ότι, οι επιταγές Τεκμήρια 2 και 3 (αριθμός τραπεζιτικών επιταγών 668822 και 668826 αντίστοιχα) έχουν παραδοθεί από τον παραπονούμενο προς τους κατηγορούμενους και έχουν εξαργυρωθεί. Μαρτυρία Η μαρτυρία όσων κατέθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου είναι καταγεγραμμένη στα πρακτικά και δεν κρίνω σκόπιμο να την επαναλάβω. Παραθέτω, ωστόσο, μια σύνοψη των θέσεων που κάθε ένας από αυτούς προέβαλε στο Δικαστήριο. Ο Μ.Κ.1, στην κυρίως εξέταση του ανέφερε μεταξύ άλλων ότι είναι Διευθυντής και Μέτοχος της εταιρείας VADOKA LTD. Μεταξύ της κατηγορούμενης 1 και της εταιρείας VADOKA LTD είχε συναφθεί στις 4.5.2010 συμφωνία για προμήθεια από την εταιρεία VADOKA LTD προς την κατηγορούμενη 1 ξυλείας και προϊόντων αυτής, για την εκτέλεση των ξυλουργικών εργασιών που ανέλαβε η κατηγορούμενη 1 ως υπεργολάβος της εταιρείας MILTIADES NEOPHYTOU CIVIL ENGINEERING CONTRACTORS & DEVELPERS LTD, η οποία ήταν ο κυρίως εργολάβος του έργου που αφορούσε την ανέγερση του Θ.Ο.Κ. Λευκωσίας. Στα πλαίσια της εν λόγω συμφωνίας έγιναν δύο παραγγελίες από την κατηγορούμενη 1 προς την εταιρεία VADOKA LTD. Η δεύτερη παραγγελία που αφορούσε παρκέ, είχε ελεγχθεί από τον κατηγορούμενο 2 όσον αφορά την ποσότητα και ποιότητα αυτού, κρίθηκε ότι ήταν σύμφωνη με ότι συμφωνήθηκε και η κατηγορούμενη 1 έδωσε σχετική βεβαίωση, για να αποσταλεί στον κυρίως εργολάβο του έργου ο οποίος θα πλήρωνε το συνολικό ποσό. Ζητήθηκε ωστόσο από την κατηγορούμενη 1 μέρος της ποσότητας παρκέ να κρατηθεί στις αποθήκες της παραπονούμενης και να της επιστραφεί το ποσό των €53.476 ως και έγινε. Συγκεκριμένα δόθηκαν προς την κατηγορούμενη 1 δύο τραπεζιτικές επιταγές, η μία ημερομηνίας 21.1.2011 για το ποσό των €50.000 (Τεκμήριο 2) και η άλλη ημερομηνίας 26.1.2011 για το ποσό των €3.475 (Τεκμήριο 3). Η συνολική αξία της ξυλείας που παραγγέλθηκε για την κατηγορούμενη 1 ήταν €86.250, συμπεριλαμβανομένου Φ.Π.Α. για το οποίο εκδόθηκε δελτίο παραγγελίας και τιμολόγιο, τα οποία υπέγραψε ο παραλήπτης εκ μέρους της κατηγορούμενης
2. Ολόκληρη η ποσότητα που παραγγέλθηκε ήταν 1000m
3. Παραδόθηκαν τα 866.905m2 και παρέμειναν στις αποθήκες της εταιρείας VADOKA LTD 133.095m2 τα οποία θα παραδίδονταν όταν η κατηγορούμενη 1 ενημέρωνε την εταιρεία VADOKA LTD για τις ακριβείς διαστάσεις που ήθελε τα παρκέ. Λίγες ημέρες μετά την παράδοση του παρκέ εκδόθηκαν δύο επιταγές από την κατηγορούμενη 1 που αντιστοιχούσαν στο συνολικό ποσό των €42.767,16 με μία διαφορά €0.40 στη συνολική αξία του παρκέ που παραδόθηκε το οποίο δεν είχαν προσέξει. Συγκεκριμένα εκδόθηκε η επιταγή με αριθμό 30200696 για το ποσό των €25.138 ημερομηνίας 10.5.2011 και η επιταγή με αριθμό 30205250 για το ποσό των €17.629,16, ημερομηνίας 10.6.2011 και οι δύο της EmporikiBank (στο εξής «οι επίδικες επιταγές» εκτός όπου είναι αναγκαίος ο ξεχωριστός προσδιορισμός έκαστης). Τις εν λόγω επιταγές εκ μέρους της κατηγορούμενης 1 υπέγραψε ο κατηγορούμενος
4. Κατέθεσε αυτές στην τράπεζα αλλά επιστράφηκαν με τη δικαιολογία «stop payment» και δεν έχουν πληρωθεί μέχρι σήμερα. Μετά την επιστροφή των επιταγών επικοινώνησε με τους κατηγορούμενους αλλά λόγω διαφόρων προβλημάτων που αντιμετώπιζε η κατηγορούμενη 1 με τον κυρίως εργολάβο του έργου, ο κατηγορούμενος 2 του είπε ότι ήταν αδύνατο να πληρώσει τις επιταγές, χωρίς ποτέ να παραπονεθούν για οτιδήποτε σε σχέση με τα προϊόντα. Αντεξεταζόμενος ο Μ.Κ.1, μεταξύ άλλων ανέφερε ότι το τιμολόγιο για παραγγελίες που έκανε η κατηγορούμενη 1 εκδίδετο στο όνομα του κυρίως εργολάβου ο οποίος θα πλήρωνε. Ο λόγος που η κατηγορούμενη 1 εξέδωσε τις δύο προαναφερόμενες επιταγές, παρόλο που ο κυρίως εργολάβος πλήρωσε την συνολική αξία της ξυλείας, ήταν γιατί ο ίδιος επέστρεψε λεφτά στην κατηγορούμενη 1, όταν η τελευταία του ζήτησε να πάρει το παρκέ στις αποθήκες της εταιρείας του και ο κυρίως εργολάβος απέκοψε από την κατηγορούμενη 1 τα λεφτά που αντιστοιχούσαν στην αξία του εν λόγω παρκέ. Για να βοηθήσει τους κατηγορούμενους, επέστρεψε τα λεφτά που αναλογούσαν στο παρκέ που πήρε στις αποθήκες της εταιρείας του τα οποία θα του έδιναν όταν θα έδινε πίσω στην κατηγορούμενη 1 το παρκέ. Όταν παρέδωσε το παρκέ εκδόθηκαν από την κατηγορούμενη 1 οι επίδικες επιταγές οι οποίες ήταν μεταχρονολογημένες. Ανέφερε, επίσης ότι ο κατηγορούμενος 2 εκ του ποσού των €53.475 του είχε δώσει το ποσό των €12.
5. Ανέφερε επίσης ότι οι επίδικες επιταγές εκδόθηκαν επ' ονόματι του λόγω του ότι η επιστροφή του ποσού των €53.475 ήταν χρήματα από προσωπικό του λογαριασμό τα οποία δάνεισε στην εταιρεία του. Σε σχέση με την ποσότητα της ξυλείας που παρέδωσε η εταιρεία του προς την κατηγορούμενη 1, ανέφερε ότι παραδόθηκε ολόκληρη η ποσότητα των 1000m2 και πολύ περισσότερη. Αναφέρθηκε, στις διαστάσεις των παρκέ που παραδόθηκαν και ήταν η θέση του ότι οι διαστάσεις ήταν αυτές που τους ζητήθηκαν. Αρνήθηκε ότι ειδοποιήθηκε από οιονδήποτε για να δώσει εξηγήσεις γιατί παρέδωσε ποσότητα σε διαφορετικές διαστάσεις από ότι ήταν η παραγγελία. Αρνήθηκε επίσης ότι δημιουργήθηκε πρόβλημα λόγω των μεγεθών του παρκέ και ένα μέρος του δαπέδου στο οποίο θα τοποθετείτο παρκέ δεν τοποθετήθηκε και αντικαταστάθηκε με χαλί, καθότι έπρεπε το έργο να ολοκληρωθεί και δεν είχαν διαθέσιμη ποσότητα να παραδώσουν. Σε υποβολή ότι λόγω των προβλημάτων που προέκυψαν και αφορούσαν τις διαστάσεις του παρκέ που παρέδωσαν και ενόψει του ότι δεν υπήρχε διαθέσιμη ποσότητα για το υπόλοιπο της παραγγελίας, αυτός ήταν ο λόγος που έγιναν stop payment οι επίδικες επιταγές, ανέφερε ότι δεν γνωρίζει το λόγο που έγιναν stop payment οι επίδικες επιταγές και διερωτήθηκε γιατί έγιναν stop payment οι επίδικες επιταγές αφού υπέγραψαν και παρέλαβαν το παρκέ. Η Μ.Κ.2, στην κυρίως εξέταση της, μεταξύ άλλων ανέφερε ότι, κατά τον επίδικο χρόνο ήταν ταμίας στην Εμπορική Τράπεζα. Σε σχέση με το λογαριασμό με αριθμό 460050015524, ανέφερε ότι δικαιούτο να υπογράφει ο κατηγορούμενος
6. Η υπογραφή επί των επίδικων επιταγών, ανέφερε ότι είναι του κατηγορούμενου
7. Ανέφερε, επίσης ότι η επιταγή με αριθμό 30200696 έγινε κατάθεση στην Ελληνική Τράπεζα στις 10.5.2011 και έγινε stop payment με την υπογραφή του κατηγορουμένου 2 στις 9.5.2011 με την αιτιολογία αθέτηση συμβολαίου. Η επιταγή με αριθμό 30205250 έγινε κατάθεση στην Τράπεζα Κύπρου και στις 15.6.2011 έγινε stop payment με οδηγίες του κατηγορουμένου 2 με τη δικαιολογία ότι η επιταγή είχε απολεσθεί. Στα πλαίσια της αντεξέτασης της, μεταξύ άλλων ανέφερε ότι, το πιο σημαντικό για την τράπεζα, όταν λαμβάνει οδηγίες για ανάκληση πληρωμής επιταγής είναι ο αριθμός της επιταγής. Σε σχέση με την επιταγή με αριθμό 30205250 ανέφερε ότι δεν είναι σε θέση να γνωρίζει γιατί ενώ η εν λόγω επιταγή παρουσιάστηκε στις 10.6.2011 για πληρωμή και ενώ οι οδηγίες για ανάκληση ήταν ημερομηνίας 14.6.2011, επιστράφηκε με την ένδειξη stop payment, αφού δεν χειρίστηκε η ίδια την εν λόγω επιταγή. Ο Μ.Κ.3, στην κυρίως εξέταση του, μεταξύ άλλων ανέφερε ότι, κατά τον επίδικο χρόνο εργαζόταν στην Εμπορική Τράπεζα ως ταμίας καταστήματος, θέση την οποία κατέχει μέχρι σήμερα. Σε σχέση με την υπογραφή επί της επιταγής με αριθμό 30205250, ανέφερε ότι αυτή ανταποκρίνεται στο δείγμα υπογραφής της τράπεζας και προς τούτο υπάρχει σφραγίδα και υπογραφή ότι είναι όντως γνήσια και δεν υπάρχει κάποια παραποίηση. Η συγκεκριμένη επιταγή, παρουσιάστηκε στην τράπεζα στις 15.6.2011, και δεν πληρώθηκε γιατί ανακλήθηκε η πληρωμή της. Η ανάκληση έγινε με έντυπο που δόθηκε από τον πελάτη. Στα πλαίσια της αντεξέτασης του, μεταξύ άλλων ανέφερε ότι, η επιβεβαίωση της γνησιότητας της υπογραφής του εκδότη της επιταγής με αριθμό 30205250 δεν έγινε από τον ίδιο αλλά από άλλο συνάδελφο του. Η εν λόγω επιταγή, ως ανέφερε, επιστράφηκε ως stop payment και όχι ως ακάλυπτη. Προς αιτιολόγηση της θέσης του αυτή ανέφερε ότι εάν η επιταγή επιστρεφόταν πίσω σαν ακάλυπτη θα έφερε σφραγίδα ότι ήταν ακάλυπτη ενώ εδώ η σφραγίδα δείχνει ότι η επιταγή επιστράφηκε γιατί είχε ανακληθεί από τον εκδότη της. Ο κατηγορούμενος 2 προβαίνοντας στην ανώμοτη δήλωση ανέφερε τα ακόλουθα (παρατίθεται αυτούσια η δήλωση του): «Ο υποφαινόμενος Ανδρέας Ππίριλλος, εκ Λευκωσίας, με την παρούσα καταθέτω και δηλώνω τα ακόλουθα:
8. Κατά πάντα ουσιώδη χρόνο ήμουνα διευθυντής της κατηγορούμενης 1 εταιρείας και συνεχίζω μέχρι σήμερα να είμαι διευθυντής αυτής και εκπροσωπώ την υπό αναφορά εταιρεία στην παρούσα υπόθεση.
9. Στις 4/5/2010 η κατηγορούμενη 1 εταιρεία προχώρησε στην σύναψη συμφωνίας με την εταιρεία Vadoka Ltd, όπου διευθυντής και μέτοχος ήτο ο παραπονούμενος και αφορούσε την προμήθεια ξυλείας η οποία θα χρησιμοποιείτο στο υπό ανέγερση έργο του ΘΟΚ στην Λευκωσία.
10. Με βάση την προαναφερθείσα συμφωνία (Τεκμ. 1) η πληρωμή της ξυλείας που θα προμήθευε η Εταιρεία Vadoka Ltd, θα έπρεπε να γίνεται από την εταιρεία Miltiades Neophytou Civil Engineering Contractors & Developers Ltd (Τεκμ.7) προς την εταιρεία Vadoka Ltd.
11. Η εταιρεία Vadoka Ltd κατάφερε με την έκδοση τιμολογίου προς την εταιρεία Miltiades Neophytou Civil Engineering Contractors & Developers Ltd (Τεκμ. 7), να παρουσιάσει αυτό στην Marfin Laiki και να εισπράξει το ποσό των €86.250, το οποίο αφορούσε το σύνολο της παραγγελίας (Τεκμ. 6).
12. Το συγκεκριμένο ποσό, ήτοι €86.250 αποκόπηκε στη συνέχεια από τον κυρίως εργολάβο Miltiades Neophytou, από τα ποσά που δικαιούτο και/ή έπρεπε να καταβληθούν στην κατηγορουμένη 1 για εκτελεσθείσες εργασίες εις έργο, χωρίς να συγκατατεθεί η κατηγορουμένη 1 περί τούτου, ενόψει του ότι κατά το συγκεκριμένο χρόνο δεν έγινε καμία παράδοση της ξυλείας από Vadoka Ltd προς κατηγορουμένη 1 και/ή προς τον κυρίως εργολάβο Miltiades Neophytou Civil Engineering Contractors & Developers Ltd, και ως εκ τούτου δεν έπρεπε να γίνουν οι οποιεσδήποτε πληρωμές προς την εταιρεία Vadoka Ltd. Επίσης κατά τον συγκεκριμένο χρόνο, υπήρχε αντίδραση και από την ελεγκτική υπηρεσία της Κυπριακής Δημοκρατίας καθότι έγινε πληρωμή υλικού το οποίο βρισκόταν στις αποθήκες του προμηθευτή, δηλαδή της εταιρείας Vadoka Ltd.
13. Μετά τις προαναφερθείσες αντιδράσεις, η εταιρεία Vadoka Ltd αποδέχτηκε την επιστροφή συγκεκριμένου ποσού, ήτοι €53.475 και προχώρησε στην έκδοση τριών επιταγών προς όφελος της κατηγορουμένης 1 εταιρείας, οι οποίες επιστράφηκαν χωρίς να τιμηθούν ως ακάλυπτες από την τράπεζα του εκδότη.
14. Κατόπιν αυτού, ο κ. Σάββας Παρέλλης, έκδωσε δύο τραπεζικές επιταγές της Marfin Laiki, προς την κατηγορουμένη 1 (Τεκμ. 2 και 3) για το συνολικό ποσό των €53.
16. Ενόψει του ότι κατά τον υπό αναφορά χρόνο η κατηγορουμένη 1 και εγώ προσωπικά είχαμε μια πολύ καλή συνεργασία με την εταιρεία Vadoka Ltd και τον διευθυντή αυτής κ. Σάββα Παρέλλη, αυτό οδήγησε στο να δημιουργηθεί και σχέση εμπιστοσύνης από εμένα προσωπικά προς το άτομο του κ. Σάββα Παρέλλη.
17. Κατά ή περί τα μέσα Μαρτίου 2011 η εταιρεία Vadoka Ltd παράδωσε ποσότητα ξυλείας ήτοι 662.904 m² παρκέ καρυδιάς διαστάσεων 600mmΧ100mmΧ18mm (τεκμ. 9), καθώς επίσης 204.396m² διαστάσεων 600mmΧ80mmΧ18mm.
18. Με την παράδοση του προαναφερθέντος φορτίου ξυλείας η κατηγορουμένη 1 εταιρεία συμφώνησε την έκδοση επιταγής προς την εταιρεία Vadoka Ltd, εξ' ου και ο λόγος που υπέγραψα προσωπικά την επιταγή (τεκμ. 11) την οποία συμπλήρωσε ο παράπονούμένος ως προς το ποσό αριθμητικός και ολογράφως καθώς επίσης τον δικαιούχο και την ημερομηνία πληρωμής αυτής.
19. Ως διεφάνει εκ των υστέρων ο παράπονούμένος συμπλήρωσε προσωπικά το όνομα του στην επίδικη επιταγή και δεν ανέγραψε επ' αυτής ως δικαιούχο πληρωμής την εταιρεία Vadoka Ltd, η οποία ήτο και ο προμηθευτής της ξυλείας.
20. Η συγκεκριμένη επιταγή (Τεκμ. 11) ήταν πληρωτέα σχεδόν δύο μήνες μετά την παράδοση της ξυλείας έτσι ώστε να υπήρχε το χρονικό περιθώριο της διακρίβωσης της καλής ποιότητας και των προδιαγραφών της παραγγελθείσας ξυλείας με την επεξεργασία και τοποθέτηση αυτής στο υπό κατασκευή έργο.
21. Κατά την επεξεργασία της ξυλείας οι υπάλληλοι της κατηγορουμένης 1 εταιρείας διαπίστωσαν ότι ποσότητα της ξυλείας ήταν εκτός προδιαγραφών όσο αφορά το μέγεθος αυτής και το κυριότερο η μεγαλύτερη ποσότητα ξυλείας που παραδόθηκε στις αποθήκες της κατηγορουμένης 1 εταιρείας, είχε σοβαρό πρόβλημα ως προς την ποιότητα αυτής.
22. Με την διαπίστωση του προβλήματος ενημέρωσα τον κ. Σάββα Παρέλλη ο οποίος επισκέφθηκε το εργοστάσιο της κατηγορουμένης 1 εταιρείας και αποδέχθηκε αυτό στην παρουσία υπαλλήλων της κατηγορουμένης 1 εταιρείας, μεταξύ των οποίων ήταν ο κ. Γεώργιος Καζακαίος.
23. Με τον κ. Σάββα Παρέλλη συμφωνήθηκε όπως γίνεται διαλογή της προβληματικής ξυλείας και θα γινόταν προσπάθεια να αντικατασταθεί όση ξυλεία είχε πρόβλημα.
24. Η εταιρεία Vadoka Ltd δεν ανταποκρίθηκε στις υποσχέσεις του διευθυντή και εκπροσώπου της κ. Σάββα Παρέλλη καθότι ουδέποτε αντικατέστησε την ξυλεία η οποία ήταν εκτός προδιαγραφών αλλά και κακής ποιότητας, δημιουργώντας μας σοβαρά προβλήματα στις αναληφθείσες υποχρεώσεις προς τον κυρίως εργολάβο του έργου.
25. Ως εκ τούτου αναγκάστηκα να δώσω οδηγίες στην Τράπεζα της κατηγορούμενης 1 εταιρείας (Emporiki Bank) για ανάκληση πληρωμής της επιταγής υπ' αρ. 30200696 με δικαιούχο την εταιρεία Vadoka Ltd ως εγώ νόμιζα ότι ήταν δικαιούχος και επ' ονόματι της είχε εκδοθεί η επιταγή. Ενώ διεφάνει στη συνέχεια ότι ο κ. Σάββας Παρέλλης ανέγραψε επ' αυτής το όνομα του προσωπικά ως δικαιούχο.
26. Ενόψει της προβληματικής ξυλείας που μας προμήθευσε η εταιρεία Vadoka Ltd και ενόψει του ότι η υπό αναφορά εταιρεία δεν μπόρεσε ποτέ να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις της, αναγκαστήκαμε να αποταθούμε σε άλλες εταιρείες στην Κύπρο οι οποίες εμπορεύονται ξυλεία και καταλήξαμε σε συμφωνία με τις εταιρείες ΛΑΖΟΣ και ΛΑΝΙΤΗΣ, με έδρα την Λάρνακα και Λευκωσία αντίστοιχα, οι οποίες μας προμήθευσαν την απαραίτητη ξυλεία σε ικανοποιητική ποιότητα προς ολοκλήρωση του έργου.
27. Η υπάλληλος της κατηγορούμενης 1 εταιρείας κα Μαρία Ντάτοβα διαπίστωσε ότι από βιβλιάριο επιταγών της εταιρείας το οποίο περιείχε υπογραμμένες επιταγές από εμένα προσωπικά, έλειπε η επιταγή υπ' αρ. 30205250 της Εμπορικής Τράπεζας, χωρίς να γνωρίζουμε προς ποιον εκδόθηκε και /ή ποιος την χρησιμοποίησε.
28. Την ίδια ημέρα αποτάθηκα στην Τράπεζα της κατηγορούμενης 1 εταιρείας δηλαδή την Εμπορική Τράπεζα, όπου ζήτησα να ενημερωθώ κατά πόσο παρουσιάστηκε προς εξαργύρωση η συγκεκριμένη επιταγή.
29. Η Διευθύντρια της τράπεζας κα Ρένα Μιχαηλίδου, αφού έλεγξε στο σύστημα της τράπεζας μου ανέφερε ότι δεν είχε παρουσιαστεί ακόμη και ως εκ τούτου μου συνέστησε να αποστείλω σχετικό έντυπο ανάκλησης πληρωμής καθώς επίσης να καταγγείλω το συγκεκριμένο συμβάν στην Αστυνομία, όπως και έπραξα αυθημερόν.
30. Συγκεκριμένα απέστειλα στην Εμπορική Τράπεζα το έντυπο ανάκλησης που περιλαμβάνεται στο Τεκμ. 14 και το ίδιο έντυπο παρουσίασα εις Αστυνομικό Σταθμό Λατσιών υποβάλλοντας σχετική καταγγελία ότι η συγκεκριμένη επιταγή απωλέσθηκε και/ή αφαιρέθηκε από βιβλιάριο επιταγών της κατηγορούμενης 1 εταιρείας, χωρίς να γνωρίζουμε ποιος το έπραξε.
31. Προβαίνω στην παρούσα ανωμοτί δήλωση και δεν καταθέτω ενόρκως στην υπό εξέταση υπόθεση μετά από εισήγηση τόσο του θεράποντος ιατρού μου, όσο και του δικηγόρου μου, εξαιτίας των σοβαρών προβλημάτων υγείας που αντιμετωπίζω, ειδικότερα το πρόβλημα της καρδίας όπου φέρω διπλό απινιδωτή.» H M.Y.1 στην κυρίως εξέταση της, μεταξύ άλλων ανέφερε ότι, εργάστηκε στην κατηγορούμενη 1 από το 2010 μέχρι το 2015 ως γραμματέας και εκτελούσε επίσης κάποιες λογιστικές εργασίες. Ο παραπονούμενος ενεργούσε για την εταιρεία VADOKA LTD και πραγματοποιούσε τακτικές επισκέψεις στο γραφείο τους. Είχε πολύ καλή σχέση με τον κατηγορούμενο 2, ο οποίος του είχε απεριόριστη εμπιστοσύνη. Ο κατηγορούμενος 2 ήταν ο μόνος που υπέγραφε επιταγές της κατηγορούμενης 1 και συνήθιζε να έχει πάντα υπογραμμένες κάποιες επιταγές σε ξεχωριστό βιβλιάριο επιταγών τις οποίες χρησιμοποιούσαν προς πληρωμή προμηθευτών για μικρά ποσά και/ή λογαριασμών της κατηγορουμένης
32. Στις 14.6.2011 διαπίστωσε ότι σε συγκεκριμένο βιβλιάριο επιταγών, έλλειπε η επιταγή με αριθμό 30205250, το στέλεχος της οποίας ήταν κενό και ενέγραψε κάποιες σημειώσεις επ' αυτής ο κατηγορούμενος 2 κατά την ημέρα που η ίδια διαπίστωσε τα προαναφερόμενα. Ενημέρωσε τον κατηγορούμενο 2, ο οποίος στην παρουσία της τηλεφώνησε στην τράπεζα και μίλησε με τη διευθύντρια όπου την ενημέρωσε για την απώλεια της επιταγής και στη συνέχεια τη ρώτησε εάν είχε παρουσιαστεί η επιταγή προς εξαργύρωση. Αφού η συγκεκριμένη κυρία έλεγξε στο σύστημα της τράπεζας και απάντησε ότι δεν είχε παρουσιαστεί μέχρι τη συγκεκριμένη στιγμή, τους συμβούλευσε όπως στείλουν αμέσως σχετικό έντυπο για ανάκληση της πληρωμής της και να καταγγείλουν το γεγονός στην Αστυνομία. Ο κατηγορούμενος 2 της ζήτησε να συμπληρώσει το έντυπο με τα στοιχεία που γνώριζαν, ο οποίος ακολούθως το υπέγραψε, αφού έγραψε κάποια σημείωση χειρόγραφη προς την τράπεζα και το έστειλαν με φαξ. Λίγες ημέρες μετά ενημερώθηκαν από την τράπεζα ότι η επιταγή είχε παρουσιαστεί με δικαιούχο τον παραπονούμενο και το ποσό της επιταγής ήταν €17.629,16, η οποία επιστράφηκε ως stop payment, με βάση την εντολή που έστειλαν στις 14.6.
33. Στα πλαίσια της αντεξέτασης της, μεταξύ άλλων ανέφερε ότι, τα βιβλιάρια επιταγών της κατηγορούμενης 1 βρίσκονταν στο γραφείο του κατηγορούμενου 2, και ως επί το πλείστον σε συρτάρι και η πόρτα του γραφείου του ήταν κλειδωμένη. Κλειδί του γραφείου είχε η ίδια και όποτε χρειαζόταν να ελέγξει έγγραφα άνοιγε το γραφείο. Όταν ο κατηγορούμενος 2 δεν ήταν μέσα το γραφείο νομίζει ότι ήταν κλειδωμένο. Ο Μ.Υ.2 ανέφερε ότι είναι συνταξιούχος πελεκάνος στο επάγγελμα. Το 2010 με 2011 δούλευε στην κατηγορούμενη 1 η οποία τότε είχε αναλάβει τις εργασίες του Θ.Ο.Κ., δηλαδή όλα τα ξυλουργικά. Ο ίδιος εκτελούσε χρέη επιστάτη και ήταν υπεύθυνος για τις αγοραπωλησίες. Ανέφερε, περαιτέρω ότι ο κατηγορούμενος 2 τον είχε στείλει να διαλέξει ξύλα καρυδιάς για το συγκεκριμένο έργο από την εταιρεία VADOKA LTD. Πήγε και άρχισε να χωρίζει ξύλα. Δεν του άρεσαν τα ξύλα και ενημέρωσε τηλεφωνικώς τον κατηγορούμενο
34. Η απάντηση του κατηγορουμένου 2 ήταν «χώρισε όσα είναι καλά ως νομίζεις και θα το δούμε όταν τα φέρεις στο εργοστάσιο.» Το πάχος των ξύλων έπρεπε να ήταν 3.5 εκατοστά και να είναι ίσια, να μην είναι «ανεμόστροφα» γιατί δεν θα του επέτρεπε να βγάλει το πάχος που του ζητούσε ο κατηγορούμενος 2 για να κάνουν τις κατασκευές τους. Επίσης τα συγκεκριμένα ξύλα είχαν τρύπες οι οποίες δεν έπρεπε να υπάρχουν γιατί έπρεπε να «στοκκαριστούν». Όταν η ξυλεία μεταφέρθηκε στο εργοστάσιο της κατηγορουμένης 1, ο κατηγορούμενος 2 αφού την είδε τηλεφώνησε στον παραπονούμενο για να πάει στο μέρος να τα δουν μαζί. Στην παρουσία του παραπονούμενου έκανε δοκιμή και είδαν ότι τα ξύλα δεν κάνουν και του είπαν να τα αφήσει στο πλάι και να τα αντικαταστήσουν, ως και έγινε, αντιμετωπίζοντας όμως τα ίδια προβλήματα. Αναγκάστηκαν στο τέλος αφού η ποσότητα που είχαν προμηθευτεί σε αντικατάσταση των προβληματικών ξύλων δεν ήταν αρκετή να προμηθευτούν ξυλεία από άλλο έμπορα. Στα πλαίσια της αντεξέτασης του, ανέφερε μεταξύ άλλων ότι, τα ξύλα που διάλεξε από την εταιρεία VADOKA LTD θα χρησιμοποιούνταν για την κατασκευή «μπάρων» τις οποίες θα έκαναν διακόσμηση στους τοίχους, και αυτά τα ξύλα ήταν μόνο για τις διακοσμήσεις. Ο Μ.Υ.3 Αρχιλοχίας 4719, στα πλαίσια της κυρίως εξέτασης του ανέφερε μεταξύ άλλων ότι, είναι Βοηθός Υπεύθυνος του Σταθμού Λατσιών. Κληθείς να αναφέρει εάν έχει βρει παράπονο ότι χάθηκε μία επιταγή της Εμπορικής Τράπεζας με αριθμό 30205250 για το ποσό των €17.629,16, ανέφερε ότι τέτοια καταγγελία δεν εντοπίστηκε στο ηλεκτρονικό σύστημα του Σταθμού. Υπάρχει όμως μία αναφορά που έγινε στις 15.3.2017 από τον κατηγορούμενο 2 ότι έκδωσε μία επιταγή με δικαιούχο την εταιρεία VADOKA LTD και στη συνέχεια τη σταμάτησε και ζήτησε την καταγραφή του γεγονότος στα αρχεία του Σταθμού. Απέκλισε το ενδεχόμενο οι αστυνομικοί που υπηρετούσαν στις 10.6.2011 να προέτρεψαν τον κατηγορούμενο 2 να σκεφτεί, να κοιτάξει σπίτι του και να πάει μετά να καταχωρήσει το παράπονο του, λέγοντας ότι η πρακτική και η εμπειρία του είναι ότι γίνονται πάντοτε καταχωρήσεις. Ο μάρτυρας δεν αντεξετάστηκε. Ο Μ.Υ.4 ο οποίος εργάζεται στο Θ.Ο.Κ. ως λογιστής και είναι γραμματέας της Διαχειριστικής Επιτροπής του κτηρίου, στα πλαίσια της κυρίως εξέτασης του ανέφερε μεταξύ άλλων ότι, στο αρχικό στάδιο του διαγωνισμού το πάτωμα που αφορούσε την κεντρική σκηνή, το οποίο θα επενδύετο με ξύλο, ήταν 850m2 καρυδιάς, το οποίο όμως αφού έγινε καταμέτρηση της ποσότητας, ο μετρητής ποσοτήτων κατέδειξε ότι το σύνολο των τετραγωνικών μέτρων που θα έμπαινε ήταν 556m
35. Ωστόσο δεν μπήκε ξυλεία 556m2 λόγω του ότι είχε δοθεί αρχιτεκτονική οδηγία όπου αντικαταστάθηκαν 235m2 με χαλί αντί για ξυλεία, οπόταν ήταν 235m2 χαλί και 321m2 ξυλεία. Ο λόγος που μπήκε χαλί, εξ όσων γνωρίζει, ήταν ότι κατά την κατασκευή του κτηρίου λέχθηκε ότι η ξυλεία θα δημιουργούσε στους διαδρόμους, διότι αυτή ήταν που αφαιρέθηκε, πρόβλημα εάν κάποιος έπρεπε να μετακινηθεί την ώρα της παράστασης, ο θόρυβος θα ήταν αρνητικός και κρίθηκε ορθότερο να μπει χαλί. Σε σχέση με τα πανέλα που είναι επίσης κατασκευή από ξυλεία και τοποθετήθηκαν στους τοίχους της αίθουσας για να απορροφούν τον ήχο ανέφερε ότι υπήρξε κάποιο πρόβλημα σε ένα από τους τελικούς ελέγχους, ήτοι εντοπίστηκε κάποιο έντομο στη ξυλεία και κάλεσαν το Τμήμα Δασών, το οποίο ανταποκρίθηκε και τους ενημέρωσε ότι υπήρχε ξυλοφάγο έντομο το οποίο προϋπήρχε. Έγινε επιτόπια θεραπεία και μελετούν πως θα ενεργήσουν. Στα πλαίσια της αντεξέτασης του ανέφερε ότι η οδηγία για τοποθέτηση χαλιού αντί παρκέ δόθηκε στις 8.9.
36. Ο Μ.Υ.5 στα πλαίσια της κυρίως εξέτασης του ανέφερε μεταξύ άλλων ότι ο κατηγορούμενος ήταν πελάτης του την περίοδο που ηγέρθηκε η παρούσα υπόθεση. Κληθείς να αναφέρει εάν η εταιρεία VADOKA LTD επέστρεψε οποιοδήποτε ποσό τον Ιανουάριο του 2011 στον κατηγορούμενο 2, ανέφερε ότι δεν προτίθεται να αναφέρει οτιδήποτε αφορά την ουσία της παρούσας υπόθεσης καθότι καλύπτονται από το δικηγορικό απόρρητο, Ο Μ.Υ.5 δεν αντεξετάστηκε. Ο Μ.Υ.6, στα πλαίσια της κυρίως εξέτασης του ανέφερε μεταξύ άλλων ότι, ασχολείται με βερνικώσεις επίπλων και ξυλουργικά. Γνωρίζει τον κατηγορούμενο 2, ο οποίος περί τα μέσα Ιουνίου του 2011 του ζήτησε να τον μεταφέρει στην Αστυνομία στα Λατσιά. Στα πλαίσια της αντεξέτασης του, μεταξύ άλλων ανέφερε ότι, στην Αστυνομία πήγαν είτε στις 15, είτε στις 16 είτε στις 24 Ιουνίου του 2011 αλλά όχι στις 10 Ιουνίου του
37. Πήγαν περί ώρα 11:00 με 11:
38. Εκεί είδαν έναν αστυνομικό και ο κατηγορούμενος 2 έκανε καταγγελία για μία επιταγή που κλάπηκε. Κληθείς να αναφέρει εάν ο αστυνομικός έγραφε κάτι στο ημερολόγιο του όταν έγινε η καταγγελία, ανέφερε ότι δεν έμεινε πολύ ώρα μέσα. Ωστόσο ανέφερε ότι θυμάται ότι ο αστυνομικός είπε στον κατηγορούμενο 2 να περιμένει 1 - 2 μέρες να δει τι θα του απαντήσει η τράπεζα και βλέπουν. Με την ολοκλήρωση της μαρτυρίας του Μ.Υ.6, οι δυο πλευρές προχώρησαν με αγορεύσεις ενώπιον του Δικαστηρίου υποστηρίζοντας τις εκατέρωθεν θέσεις τους, το περιεχόμενο των οποίων έχει μελετηθεί και λαμβάνεται υπόψη στο σύνολο του για σκοπούς της παρούσας απόφασης, το οποίο δεν θεωρείται σκόπιμο να παρατεθεί αυτολεξεί στην παρούσα απόφαση. Συνοπτικά αναφέρω ότι ο συνήγορος υπεράσπισης, εισηγήθηκε ότι οι κατηγορούμενοι θα πρέπει να αθωωθούν σε όλες τις κατηγορίες που αντιμετωπίζουν, ενόψει του γεγονότος ότι οι κατηγορούμενοι με βάση το κατηγορητήριο που τους επιδόθηκε και επί του οποίου βάσισαν την υπεράσπιση τους κατηγορήθηκαν πάνω σε λανθασμένο άρθρο, ήτοι αυτό του 305 Α

(1)αντί του 305 Α

(2)και επί αυτού οι κατηγορούμενοι βάσισαν την υπεράσπιση τους και δεν μπορούσαν να υπερασπιστούν για κατηγορίες και/ή αδικήματα τα οποία δεν τους επιδόθηκαν. Επίσης εισηγήθηκε ότι παραβιάστηκε το δικαίωμα υπεράσπισης, το δικαίωμα ισότητας των όπλων, το δικαίωμα σε δίκαιη δίκη και της πληροφόρησης της φύσης και τους λόγους της κατηγορίας, ένεκα της επίδοσης κατηγορητηρίου που στηρίζεται στο άρθρο 305 Α

(1)ενώ ουδέποτε επιδόθηκε σε αυτούς το κατηγορητήριο που υπάρχει στο φάκελο του Δικαστηρίου. Ήταν η θέση του πως σε περίπτωση που οι κατηγορούμενοι είχαν ενώπιον τους το κατηγορητήριο το οποίο έχει καταχωρηθεί, θα ακολουθούσαν εντελώς διαφορετική γραμμή υπεράσπισης. Το λάθος δε της Κατηγορούσας Αρχής παραπλάνησε τους κατηγορούμενους και τους δικηγόρους τους με αποτέλεσμα να μην μπορούν να τύχουν δίκαιης δίκης. Από την άλλη ο συνήγορος του παραπονουμένου, διαφώνησε με την εισήγηση του συνηγόρου υπεράσπισης και ανέφερε ότι οι κατηγορούμενοι γνώριζαν πάρα πολύ καλά τους λόγους για τους οποίους βρίσκονται στο Δικαστήριο. Η υπεράσπιση δεν βρέθηκε προ απροόπτου. Οι κατηγορούμενοι κατηγορήθηκαν και απάντησαν στις κατηγορίες που αντιμετωπίζουν και δεν υπήρξε παραπλάνηση. Παρουσίασαν μαρτυρία επιδιώκοντας να αποδείξουν την ύπαρξη εύλογης αιτίας ανάκλησης της πληρωμής των επίδικων επιταγών. Σημείωσε, επίσης ότι οι λεπτομέρειες είναι ορθές και δεν παραβιάστηκαν τα δικαιώματα των κατηγορουμένων που αναφέρθηκαν από τον συνήγορο υπεράσπισης. Ως προς τα γεγονότα της υπόθεσης εισηγήθηκε ότι με βάση την μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου, έχουν αποδειχθεί όλα τα συστατικά στοιχεία των αδικημάτων που αποδίδονται στους κατηγορούμενους, ενώ η υπεράσπιση δεν έχει αποδείξει οποιαδήποτε αιτία ανάκλησης των επίδικων επιταγών. Κρίνω κατάλληλο σ' αυτό το σημείο να σχολιάσω το θέμα που προέβαλλε ο συνήγορος υπεράσπισης, για πρώτη φορά στο στάδιο των τελικών αγορεύσεων του. Σημειώνω ότι η θέση του είχε ως βάση το αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι στην Έκθεση Αδικήματος του κατηγορητηρίου που επιδόθηκε στους κατηγορούμενους οι κατηγορίες στηρίζονται στο άρθρο 305 Α

(1)του Κεφ.154 και όχι στο άρθρο 305 Α

(2)του Κεφ.154. Έχοντας κατά νου τις θέσεις και τα επιχειρήματα των ευπαίδευτων συνηγόρων των δύο πλευρών, το ερώτημα που εγείρεται είναι κατά πόσο το γεγονός αυτό έχει επηρεάσει δυσμενώς την υπεράσπιση των κατηγορουμένων. Σαφώς ο σκοπός της επίδοσης κατηγορητηρίου είναι να ενημερωθεί το κατηγορούμενος άτομο για την ύπαρξη εναντίον του υπόθεσης ώστε να έχει την ευκαιρία να εμφανισθεί και να υπερασπισθεί ευατό. Στην παρούσα υπόθεση δεν διαπιστώνω να προέκυψε δυσμενής επηρεασμός στους κατηγορούμενους. Έχοντας υπόψη τη γραμμή υπεράσπισης που τήρησαν καθ' όλη την ακροαματική διαδικασία, μέσω των συνηγόρων τους, κρίνω ότι δεν δύναται να προβάλλεται βάσιμα ζήτημα δυσμενούς επηρεασμού των συμφερόντων των κατηγορουμένων και των δικαιωμάτων τους που ανέφερε ο συνήγορος τους. Αντίθετα, οι κατηγορούμενοι, όχι μόνο αντεξέτασαν, μέσω των συνηγόρων τους, και μάλιστα εκτενώς όπως μπορεί να φανεί και από τα πρακτικά, όλους τους μάρτυρες του παραπονούμενου αλλά υπέβαλαν και τις δικές τους συγκεκριμένες θέσεις τόσο κατά την αντεξέταση των μαρτύρων από τον συνήγορο τους όσο και με τη προσκόμιση, αντίστοιχα εκτενούς μαρτυρίας, έχοντα, όπως είναι εμφανές, πάντοτε κατά νου ότι τα αδικήματα τα οποία αντιμετωπίζουν ήταν αυτά που αναφέρονται στις Λεπτομέρειες Αδικήματος του κατηγορητηρίου που τους επιδόθηκε και ότι το αδίκημα που αντιμετώπιζαν είναι αυτό του άρθρου 305 Α

(2)του Κεφ.154. Επομένως στην προκειμένη περίπτωση έχοντας περαιτέρω υπόψη το αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι οι Λεπτομέρειες Αδικήματος των κατηγοριών που αντιμετωπίζουν οι κατηγορούμενοι, επί του κατηγορητηρίου το οποίο τους επιδόθηκε, συνάδουν με το αδίκημα του άρθρου 305 Α

(2)τους Κεφ.154, ότι οι κατηγορούμενοι εκπροσωπούνταν από συνήγορο της επιλογής τους, ο οποίος δεν έθεσε θέμα παραπλάνησης ή δυσμενούς επηρεασμού των κατηγορουμένων ή δημιουργίας σύγχυσης ένεκα του κατηγορητηρίου που τους επιδόθηκε και της μαρτυρίας που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου από πλευράς Κατηγορούσας Αρχής σε οποιοδήποτε στάδιο παρά μόνο στις τελικές αγορεύσεις, κρίνω ότι οι κατηγορούμενοι δεν διαπιστώνεται να παραπλανήθηκαν ή να έχουν επηρεαστεί αρνητικά στην προώθηση της υπεράσπισης τους. Ως εκ των πιο πάνω η εν λόγω εισήγηση κρίνεται αβάσιμη και ως τέτοια απορρίπτεται. Μη αμφισβητούμενα γεγονότα Θα πρέπει να σημειώσω στο σημείο αυτό ότι από την μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου μέσα από την ακροαματική διαδικασία, προκύπτει ότι μεγάλο μέρος των γεγονότων είτε αποτελούν κοινό έδαφος μεταξύ των διαδίκων, είτε παρέμειναν αναμφισβήτητα όπως διαπιστώνεται από την αντεξέταση των μαρτύρων. Έχοντας επίσης υπόψη την αρχή ότι δεν αναμένεται από την Κατηγορούσα Αρχή, να αποδεικνύει στοιχεία και γεγονότα που δεν αμφισβητούνται, (βλ. Ηλία ν. Αστυνομίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 454), στο σημείο αυτό προχωρώ να καταγράψω τα μη αμφισβητούμενα γεγονότα τα οποία υιοθετούνται από το Δικαστήριο και καθίστανται αμέσως ευρήματα αυτού. Ø Στις 4.5.2010 η κατηγορούμενη 1 σύνηψε συμφωνία με την εταιρεία VADOKA LTD για την προμήθεια ξυλείας, η οποία θα χρησιμοποιείτο για την εκτέλεση ξυλουργικών εργασιών στον Θ.Ο.Κ. Λευκωσίας που ανέλαβε ως υπεργολάβος. Ø Διευθυντής και μέτοχος της εταιρείας VADOKA LTD ήταν και εξακολουθεί να είναι ο παραπονούμενος. Ø Διευθυντής της κατηγορουμένης 1 ήταν και εξακολουθεί να είναι ο κατηγορούμενος

1. Ø Στα πλαίσια της προαναφερόμενης συμφωνίας, στις 11.5.2010, η κατηγορούμενη 1 παρήγγειλε από την εταιρεία VADOKA LTD 1000m2 παρκέ από solid ευρωπαϊκής καρυδιάς, συνολικής αξίας €86,250, συμπεριλαμβανομένου 15% Φ.Π.Α. Ø Για την προαναφερόμενη παραγγελία εκδόθηκε το τιμολόγιο με αριθμό 0046, ημερομηνίας 13.12.2010, για το ποσό των €86.250, στο όνομα της εταιρείας Miltiades Neophytou Civil Engineering Contractors & Developers Ltd, η οποία ήταν ο κυρίως εργολάβος του έργου που αφορούσε την ανέγερση του Θ.Ο.Κ. Λευκωσίας. Ø Η εταιρεία VADOKA LTD με επιστολή της ημερομηνίας 13.12.2010 προς την εταιρεία Miltiades Neophytou Civil Engineering Contractors & Developers Ltd, η οποία υπογράφεται και από τον κατηγορούμενο 2 εκ μέρους της κατηγορουμένης 1, ενημέρωνε αυτήν ότι ο κατηγορούμενος 2 διενήργησε έλεγχο του παρκέ καρυδιάς στην αποθήκη της, που αφορούσε η παραγγελιά, ο οποίος τους διαβεβαίωσε ότι το παρκέ είναι σύμφωνο με την ποιότητα και ποσότητα που συμφωνήθηκε. Επίσης την ενημέρωνε ότι το παρκέ βρίσκετε κατόπιν υπόδειξης του κατηγορουμένου 2 αποθηκεμένο και ασφαλισμένο στην αποθήκη της εταιρείας. Ø Το ποσό των €86.250 πληρώθηκε από την εταιρεία Miltiades Neophytou Civil Engineering Contractors & Developers Ltd προς την εταιρεία VADOKA LTD. Ø Ο παραπονούμενος παρέδωσε στην κατηγορούμενη 1 δύο τραπεζιτικές επιταγές με δικαιούχο την κατηγορούμενη
2. Συγκεκριμένα την τραπεζική επιταγή με αριθμό 668822 ημερομηνίας 21.1.2011 για το ποσό των €50.000 και την τραπεζική επιταγή με αριθμό 668826 ημερομηνίας 26.1.2011 για το ποσό των €3.
3. Ø Στις 16.3.2011 η εταιρεία VADOKA LTD παρέδωσε στην κατηγορούμενη 1 866.905m2 παρκέ καρυδιάς, εκδίδοντας τα δελτία αποστολής με αριθμό 00057 και
4. Ø Λίγες ημέρες μετά την παράδοση της προαναφερόμενης ποσότητας παρκέ η κατηγορούμενη 1 εξέδωσε δια της υπογραφής του κατηγορουμένου 2 την επίδικη επιταγή με αριθμό 30200696, ημερομηνίας 10.5.2011 για το ποσό των €25.
5. Ø Για τον τραπεζικό λογαριασμό 46005001552-4 της κατηγορούμενης 1 το πρόσωπο που ήταν εξουσιοδοτημένο να υπογράφει είναι ο κατηγορούμενος
6. Ø Η επίδικη επιταγή με αριθμό 30200696, ημερομηνίας 10.5.2011 παρουσιάστηκε για πληρωμή στην Hellenic Bank Public Company Ltd στις 10.5.2011 και στις 12.5.2011 επιστράφηκε φέροντας ενυπόγραφη σφραγίδα με την ένδειξη «Stop Payment». Ø Οι οδηγίες ανάκλησης πληρωμής της επιταγής με αριθμό 30200696, δόθηκαν γραπτώς με σχετικό έντυπο ημερομηνίας 9.5.
7. Οι οδηγίες δόθηκαν από την κατηγορούμενη 1 δια της υπογραφής του κατηγορουμένου
8. Ως λόγος για τις οδηγίες ανάκλησης σημειώνεται η φράση «Αθέτηση Συμβολαίου». Ø Η επίδικη επιταγή με αριθμό 30205250, ημερομηνίας 10.6.2011 παρουσιάστηκε για πληρωμή στην Bank of Cyprus Public Company Ltd στις 10.6.
9. Στις 15.6.2011 παρουσιάστηκε στην Emporiki Bank Cyprus Ltd και επιστράφηκε στις 15.6.2011 φέροντας ενυπόγραφη σφραγίδα με την ένδειξη «Η πληρωμή έχει ανακληθεί από τον εκδότη της επιταγής Payment Countermanded by the Drawer». Ø Οι οδηγίες ανάκλησης πληρωμής της επιταγής με αριθμό 30205250, δόθηκαν γραπτώς με σχετικό έντυπο ημερομηνίας 14.6.
10. Οι οδηγίες δόθηκαν από την κατηγορούμενη 1 δια της υπογραφής του κατηγορουμένου
11. Ως λόγος για τις οδηγίες ανάκλησης επιλέχθηκε από τους πέντε λόγους που ήταν αποτυπωμένοι στο έντυπο ο λόγος υπό στοιχείο «1», που αναφέρει ότι «Έχει/έχουν απολεσθεί». Ø Οι επίδικες επιταγές εκδόθηκαν από το λογαριασμό 46005001552-4 της κατηγορούμενης
12. Αξιολόγηση μαρτυρίας - Ευρήματα: Έχω παρακολουθήσει με κάθε δυνατή προσοχή όλους τους μάρτυρες και είμαι σε θέση να αξιολογήσω την αξιοπιστία και τη μαρτυρία τους προς εξαγωγή των αναγκαίων συμπερασμάτων. Κριτήρια για την αξιολόγηση αυτή είναι οι παρατηρήσεις μου για τη συνολική εικόνα των μαρτύρων, που περιλαμβάνουν τον τρόπο που απαντούσαν στις ερωτήσεις, δηλαδή την αμεσότητα στις απαντήσεις, την πειστικότητα και τεκμηρίωση των όσων έλεγαν, την ευθύτητα ή τυχόν τάση για υπεκφυγή, τη διασταύρωση με άλλη μαρτυρία των όσων έλεγαν όπως έγγραφη ή προφορική και τέλος περιλαμβάνει και την εικόνα που έχω σχηματίσει για τον κάθε μάρτυρα έχοντας υπόψιν το ύφος, τη συμπεριφορά του και γενικά τις αντιδράσεις του ενόσω ευρίσκετο στο εδώλιο. Όλα τα πιο πάνω σε συνδυασμό με τις αρχές και τα διδάγματα της κοινής λογικής και της ανθρώπινης εμπειρίας αποτελούν τη μέθοδο αξιολόγησης στην υπόθεση. Αρχίζοντας από τον Μ.Κ.1, σημειώνω ότι, η όλη παρουσία του στο εδώλιο του μάρτυρα ήταν θετική. Λαμβάνοντας υπόψη και τον τρόπο που απαντούσε, καθώς επίσης και το περιεχόμενο της μαρτυρίας του, με έπεισε για την αλήθεια της μαρτυρίας του. Η μαρτυρία του ήταν πειστική, συνεπής, σταθερή και συνάδουσα με τη λογική των πραγμάτων. Οι απαντήσεις του ήταν ευθείς, χωρίς υπεκφυγές, πειστικές, τεκμηριωμένες και δεν θεωρώ ότι κλονίστηκαν καθ' οιονδήποτε τρόπο κατά την αντεξέταση του. Επέμενε στις θέσεις του, αντικρούοντας τις εισηγήσεις του συνηγόρου των κατηγορουμένων, και δίνοντας όλες τις απαραίτητες εξηγήσεις για να υποστηρίξει τη θέση του, προσθέτοντας πως σε πολλά σημεία η μαρτυρία του συνάδει και με τεκμήρια που τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου. Επίσης, σημειώνω ότι δεν διέκρινα σε καμία περίπτωση προσπάθεια από πλευράς του να αποκρύψει από το Δικαστήριο την αλήθεια. Θεωρώ ότι ήρθε στο Δικαστήριο για να πει το τί πραγματικά έλαβε χώρα. Ενώ περαιτέρω, αξίζει να σημειωθεί ότι, η θέση του ότι οι δύο επίδικες επιταγές δόθηκαν σε αυτόν από τον κατηγορούμενο 2 δεν αμφισβητήθηκε από την υπεράσπιση στο στάδιο της αντεξέτασης του. Ενώ η ουσιαστική εκδοχή της υπεράσπισης, ως αυτή προέκυψε από τη μαρτυρία της Μ.Υ.1, σε σχέση με την επίδικη επιταγή με αριθμό 30205250, ότι δηλαδή, διαπιστώθηκε η απώλεια της εν λόγω επιταγής και δεν γνώριζαν που δόθηκε, και από ποιον, με την οποία ουσιαστικά σκοπό είχε την αμφισβήτηση της έκδοσης της εν λόγω επιταγής από την κατηγορούμενη 1, η οποία κρίνεται ουσιώδης στην κρινόμενη υπόθεση, δεν ετέθη από την υπεράσπιση στον Μ.Κ.1, ώστε αυτός να έχει τη δυνατότητα να τοποθετηθεί. Θεωρώ ότι η παράλειψη υποβολής της εκδοχής αυτής της Μ.Υ.1 στο Μ.Κ.1 για να μπορεί να δώσει τη δική του θέση επί του θέματος, αναιρεί το αληθές του εν λόγω ισχυρισμού της Μ.Υ.1 και κυρίως επιβεβαιώνει την εντύπωση ότι αυτός ο ισχυρισμός της Μ.Υ.1 αποτελεί εκ των υστέρων επινόηση της, σε μία προσπάθεια να υποστηρίξει τη θέση των κατηγορουμένων και να βοηθήσει στην υπεράσπιση τους για το εύλογο της ανάκλησης της πληρωμής της εν λόγω επιταγής. Συνεπώς, η εν λόγω παράλειψη δεν μπορεί παρά να οδηγήσει το παρόν Δικαστήριο να αγνοήσει την μονομερώς τεθείσα εκδοχή της Μ.Υ.1 και να αποδεκτεί την εκδοχή του Μ.Κ.1 ότι η επίδικη επιταγή με αριθμό 30205250 δόθηκε σε αυτόν από τον κατηγορούμενο 2 αφού ο τελευταίος την υπόγραψε. Πέραν των όσων σημειώνονται ανωτέρω, αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι η μαρτυρία του Μ.Κ.1, ότι παρέδωσαν τις ποσότητες που παραγγέλθηκαν και στις διαστάσεις που ζητήθηκαν από τους κατηγορούμενους, ως επίσης ότι ουδέποτε ειδοποιήθηκε και ή κλήθηκε από οποιοδήποτε να δώσει εξηγήσεις γιατί παρέδωσε ποσότητα σε διαφορετικές διαστάσεις από ό,τι η παραγγελία, παρέμεινε αναντίλεκτη. Οι αντίθετες θέσεις της υπεράσπισης, σε σχέση με τα ανωτέρω, που υποβλήθηκαν στον Μ.Κ.1, παρέμειναν να αιωρούνται στη σφαίρα της υποβολής και δεν τεκμηριώθηκαν με μαρτυρία. Ένα άλλο στοιχείο το οποίο καταδεικνύει πως ο Μ.Κ.1 είπε την αλήθεια είναι το γεγονός πως η θέση του ότι ο λόγος που σε ένα μέρος του δαπέδου στον ΘΟΚ, και συγκεκριμένα στους διαδρόμους, δεν τοποθετήθηκε τελικά παρκέ αλλά χαλί ήταν για να αποφευχθεί ο θόρυβος που θα προκαλείτο κατά την μετακίνηση κάποιου κατά την ώρα της παράστασης και όχι λόγω του ότι δεν είχαν διαθέσιμη ποσότητα για να παραδώσουν για να ολοκληρωθεί το έργο, επιβεβαιώνεται πλήρως από την ανεξάρτητη και κοινώς αποδεκτή μαρτυρία του Μ.Υ.4, στην οποία θα αναφερθώ στη συνέχεια. Είναι επίσης σημαντικό να λεχθεί ότι τα Τεκμήρια 4 και 5 που αποτελούν το πρώτο την επιστολή προς τον κυρίως εργολάβο του έργου και το δεύτερο Βεβαίωση του κατηγορούμενου 2 που δόθηκε στην εταιρεία Vadoka Ltd επιβεβαιώνουν τον Μ.Κ.1 ότι το παρκέ καρυδιάς που παραγγέλθηκε είχε ελεγχθεί από τον κατηγορούμενο 2 και αφού ικανοποιήθηκε για την ποιότητα και ποσότητα υπέγραψε τα εν λόγω έγγραφα, το περιεχόμενο των οποίων ουδέποτε αμφισβητήθηκε από την υπεράσπιση. Καταλήγω ότι η μαρτυρία του Μ.Κ.1 υπήρξε απόλυτα ειλικρινής και αξιόπιστη και συνεπώς, τη δέχομαι εξ ολοκλήρου. Ερχόμενη στην Μ.Κ.2 πρέπει να πω ότι γενικά μου έδωσε την εικόνα αξιόπιστης και ειλικρινούς μάρτυρας. Παρακολουθώντας τον τρόπο και το ύφος της, σε συνδυασμό με το περιεχόμενο των απαντήσεων της δεν έχω καμία αμφιβολία ότι κατέθεσε αυτά που όντως υπέπεσαν στην αντίληψή της και το έπραξε με κάθε ειλικρίνεια. Κατέθεσε με ευθύτητα και πειστικότητα σε σχέση με γεγονότα που γνώριζε ως εκ της θέσης της στην Τράπεζα και από έγγραφα που είχε στην κατοχή της στα πλαίσια των καθηκόντων της, χωρίς καμία προσπάθεια παραποίησης ή παραπλάνησης του Δικαστηρίου. Χαρακτηριστικό δε της αντικειμενικής και αμερόληπτης προσέγγισης που είχε, κατά τη γνώμη μου, ήταν το γεγονός ότι δεν απέφυγε, όταν ρωτήθηκε σχετικά, να αναφέρει ότι για την επίδικη επιταγή με αριθμό 30205250 δεν μπορούσε να μιλήσει γιατί δεν γνωρίζει πώς η εν λόγω επιταγή επιστράφηκε στις 15.6.2011 με την ένδειξη stop payment ενώ παρουσιάστηκε στις 10.6.2011 και η εντολή ανάκλησης δόθηκε στις 14.6.
13. Υπό το φως των πιο πάνω καταλήγω ότι η μαρτυρία της Μ.Κ.2 υπήρξε απόλυτα ειλικρινής και αξιόπιστη και συνεπώς, τη δέχομαι εξ ολοκλήρου. Εξετάζοντας τη μαρτυρία του Μ.Κ.3 λέω ευθύς εξ αρχής ότι μου δημιούργησε πολύ καλή εντύπωση. Περιέγραψε με σαφήνεια και θετικότητα τις ενέργειες στις οποίες προέβηκε σε σχέση με την επίδικη επιταγή με αριθμό 30205250, η οποία βασικά συνίστατο στην πιστοποίηση του γνήσιου της υπογραφής επί του εντύπου ανάκλησης της πληρωμής αυτής, και στην εκτέλεση της εντολής για ανάκληση της πληρωμής της εν λόγω επιταγής. Αντεξεταζόμενος παρέμεινε σταθερός και συνεπής στη μαρτυρία του. Απάντησε κάθε ερώτηση που του υπεβλήθη με άνεση και αμεσότητα, δίδοντας κάθε διευκρίνιση ή επεξήγηση που του ζητήθηκε. Ήταν κατηγορηματικός στη θέση του ότι η επίδικη επιταγή με αριθμό 30205250 επιστράφηκε πίσω ως ανακληθείσα και όχι ως ακάλυπτη επιταγή. Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι δεν υπήρξε κατ' ουσίαν οποιαδήποτε αμφισβήτηση της μαρτυρίας του. Πέραν και ανεξαρτήτως απ' αυτά λέω ότι έχοντας εξετάσει τη μαρτυρία του Μ.Κ.3 στο σύνολο της τη θεωρώ πλήρως αξιόπιστη και, συνεπώς, την αποδέχομαι. Στρεφόμενη στους μάρτυρες υπεράσπισης κρίνω ορθότερο να ξεκινήσω από τον Μ.Υ.2 για τον οποίο πρέπει να πω ότι γενικά μου έκανε καλή εντύπωση και θεωρώ ότι σε γενικές γραμμές είπε την αλήθεια, εκτός κάποια σημεία της μαρτυρίας του που αφορούν την ποιότητα της ξυλείας που παραδόθηκε από την εταιρεία Vadoka Ltd και συγκεκριμένα ότι η ξυλεία δεν ήταν προβληματική, αφού είναι φανερό ότι ήταν καθαρά αποτέλεσμα της δικής του εκτίμησης και δεν μπορεί φυσικά να δοθεί οποιαδήποτε βαρύτητα σε αυτή, δεδομένου ότι δεν τέθηκε ίχνος μαρτυρίας από την οποία να μπορεί να διαπιστωθεί ότι είναι ειδικός ή εμπειρογνώμονας σε θέματα ξυλείας. Σε κάθε περίπτωση, σημειώνω ότι δεν έχει και σημασία για τα επίδικα γεγονότα η ποιότητα της ξυλείας στην οποία αναφέρθηκε ο Μ.Υ.2 και τα γεγονότα που ανέφερε ότι έλαβαν χώρα σε σχέση με την εν λόγω ξυλεία, αφού ως διαφάνηκε κατά την αντεξέταση του η ξυλεία στην οποία αναφέρθηκε αφορούσε «μπάρρες» οι οποίες θα χρησιμοποιούνταν για διακόσμηση στους τοίχους και όχι παρκέ που ήταν το αντικείμενο της παραγγελία που οδήγησε κάτω από τις περιστάσεις που ανέφερε ο Μ.Κ.1 στην έκδοση των επίδικων επιταγών. Δεν δέχομαι συνεπώς το τμήμα αυτό της μαρτυρίας του. Παρότι θεωρώ γενικά τον Μ.Υ.2 ως αξιόπιστο εντούτοις η μαρτυρία του δεν έχει διαφωτίσει το Δικαστήριο επί των αμφισβητούμενων της υπόθεσης γεγονότων. Αξιόπιστος μάρτυρας πρέπει να πω ότι υπήρξε και ο Μ.Υ.3, ο οποίος κατέθεσε με άνεση και φυσικότητα για αυτά που ερωτήθηκε. Επισημαίνω ότι ήταν κατηγορηματικός ότι δεν υπήρχε σχετική καταγγελία στο ηλεκτρονικό σύστημα του Αστυνομικού Σταθμού σε σχέση με την επίδικη επιταγή με αριθμό
14. Αλλά και ότι η πρακτική που ακολουθείται με βάση τις οδηγίες είναι να γίνονται πάντα καταχωρήσεις είτε αφορά ποινικό αδίκημα είτε οτιδήποτε άλλο. Εξετάζοντας την μαρτυρία του Μ.Υ.3 στο σύνολο της καταλήγω ότι ήταν πλήρως αξιόπιστη. Επισημαίνω ακόμη ότι ανεξαρτήτως τούτου δεν έτυχε αμφισβήτησης από την Κατηγορούσα Αρχή αφού δεν αντεξετάστηκε. Ως εκ τούτου η μαρτυρία του γίνεται αποδεκτή. Έχοντας παρακολουθήσει με ιδιαίτερη προσοχή το Μ.Υ.4 θεωρώ πως υπήρξε εντελώς ανεξάρτητος και δεν επέδειξε καμιά διάθεση εύνοιας προς οποιαδήποτε πλευρά. Βασικό χαρακτηριστικό του ήταν η ευθύτητα στις απαντήσεις του και δεν ήταν διατεθειμένος να αναφέρει ο,τιδήποτε για το οποίο δεν ήταν απολύτως βέβαιος ή το οποίο δεν γνώριζε. Η μαρτυρία του δεν έτυχε αμφισβήτησης παρά μόνο επιδιώχθηκε από τον συνήγορο της Κατηγορούσας Αρχής η εξασφάλιση μίας διευκρίνησης ως προς το χρόνο που δόθηκε αρχιτεκτονική οδηγία για αντικατάσταση 235m2 του πατώματος με χαλί αντί ξυλεία. Επισημαίνω ότι παρέμεινε αναντίλεκτη η αναφορά του ότι ο λόγος που έγινε η προαναφερόμενη αντικατάσταση ήταν γιατί η ξυλεία στους διαδρόμους θα δημιουργούσε πρόβλημα, κατά την μετακίνηση κάποιου την ώρα της παράστασης, λόγω του θορύβου που θα δημιουργείτο. Χωρίς κανένα ενδοιασμό ή δυσκολία καταλήγω ότι η μαρτυρία του Μ.Υ.4 υπήρξε απόλυτα ειλικρινής και αξιόπιστη. Την αποδέχομαι στο σύνολο της. Έρχομαι στην μαρτυρία του Μ.Υ.5 ο οποίος ήταν ο δικηγόρος που εκπροσωπούσε τους κατηγορούμενους μέχρι και την ολοκλήρωση της μαρτυρίας του Μ.Υ.2, σημειώνω ότι η μαρτυρία του δεν αμφισβητήθηκε από την Κατηγορούσα Αρχή αφού δεν αντεξετάστηκε, πλην όμως, δεν έχει διαφωτίσει το Δικαστήριο επί των αμφισβητούμενων της υπόθεσης γεγονότων, αφού σε ερώτηση εάν η εταιρεία Vadoka Ltd επέστρεψε κάποιο ποσό τον Ιανουάριο του 2011 στον κατηγορούμενο 2, ανέφερε ότι δεν προτίθεται να αναφέρει οτιδήποτε αφορά την ουσία της παρούσας υπόθεσης, αφού όλα αυτά καλύπτονται από το δικηγορικό απόρρητο. Ερχόμενη τέλος στους Μ.Υ.1 και Μ.Υ.6 σημειώνω ότι δεν μου έχουν δώσει την εικόνα προσώπων που ήλθαν να καταθέσουν για να βοηθήσουν το Δικαστήριο να εντοπίσει την αλήθεια. Από το σύνολο της μαρτυρίας τους αποκόμισα την εντύπωση ότι τόσο η Μ.Υ.1 όσο και ο Μ.Υ.6 ήλθαν προετοιμασμένοι να προωθήσουν την εκδοχή, ότι η επίδικη επιταγή με αριθμό 30205250 δεν εκδόθηκε από την κατηγορούμενη 1 προς τον παραπονούμενο, ως ήταν η θέση της Μ.Υ.1, αφήνοντας να νοηθεί εμμέσως πλην σαφώς ότι αυτή κλάπηκε, και ότι σχετικά με αυτό το γεγονός ο κατηγορούμενος 2 προέβηκε σε σχετική καταγγελία στην Αστυνομία, ως ήταν η θέση του Μ.Υ.
15. Στην προσπάθεια τους αυτή διαπιστώνω ότι σε διάφορες πτυχές της εκδοχής τους υπήρξαν αντιφάσεις και ανακολουθίες. Το κυριότερο, ωστόσο, κατά τη γνώμη μου, ήταν ότι η όλη εκδοχή τους χαρακτηρίζεται από παντελή έλλειψη λογικοφάνειας και αληθοφάνειας. Σε σχέση με την Μ.Υ.1, παρατηρώ ότι ενώ αρχικά ανέφερε ότι ο κατηγορούμενος 2 συνήθιζε να έχει υπογραμμένες κάποιες επιταγές τις οποίες χρησιμοποιούσαν για πληρωμή προμηθευτών για μικρά ποσά, και/ή λογαριασμούς της κατηγορούμενης 1 όπως ρεύμα, τηλέφωνα. Αντεξεταζόμενη, κληθείσα να αναφέρει ποια ήταν τα καθήκοντα της στην κατηγορούμενη 1, μεταξύ άλλων ανέφερε ότι όποτε χρειαζόταν συμπλήρωνε κάποιες επιταγές για πληρωμή λογαριασμών όπως ρεύμα ή νερό και τις υπέγραφε ο κατηγορούμενος
16. Παρατηρείται επίσης αντίφαση μεταξύ της μαρτυρίας της στην αντεξέταση και επανεξέταση. Αρχικά στην αντεξέταση της κληθείσα να αναφέρει εάν υπήρχε λογιστήριο στην κατηγορουμένη 1 ανέφερε ότι υπήρχαν εξωτερικοί λογιστές, ακολούθως σε υποβολή ότι υπήρχε συγκεκριμένη κοπέλα και λογιστήριο που ασχολείτο με τις πληρωμές και την καταγραφή των επιταγών και δεν ήταν η ίδια που το έκανε, έδωσε καταφατική απάντηση πλην όμως επέμεινε ότι κάποιες φορές έλεγχε κάποιες επιταγές και πλήρωνε κατόπιν οδηγιών του κατηγορουμένου
17. Στα πλαίσια δε της επανεξέτασης της κληθείσα να ξεκαθαρίσει εάν τελικά υπήρχε εσωτερικά στην κατηγορούμενη 1 λογιστήριο ή υπήρχαν εξωτερικοί λογιστές, απάντησε ότι αν δεν κάνει λάθος ήταν εξωτερικοί λογιστές και δεν ήταν σίγουρη εάν υπήρχε εσωτερικό λογιστήριο. Η Μ.Υ.1 προέβαλε την εκδοχή ότι η ίδια διαπίστωσε στις 14.6.2011 ότι έλλειπε η επίδικη επιταγή με αριθμό 30205250 από το βιβλιάριο επιταγών, γεγονός για το οποίο δεν έχω πειστεί αφενός για τους λόγους που αναφέρθηκαν στα πλαίσια αξιολόγησης της μαρτυρίας του Μ.Κ.1 και αφετέρου γιατί μου φαίνεται παράλογο και απίστευτο να κλάπηκε η εν λόγω επιταγή, από την στιγμή που ως η Μ.Υ.1 ανέφερε τα βιβλιάρια επιταγών βρίσκονταν στο γραφείο του κατηγορουμένου 2 ως επί το πλείστον σε συρτάρι και η πόρτα του γραφείου όταν απουσίαζε ο κατηγορούμενος 2 ήταν κλειδωμένη και το κλειδί το κρατούσε η ίδια. Η θέση της Μ.Υ.1 ότι ο παραπονούμενος πραγματοποιούσε τακτικές επισκέψεις στο γραφείο τους και είχε πολύ καλή σχέση με τον κατηγορούμενο 2, δεν είναι αρκετό για να οδηγήσει σε ασφαλές συμπέρασμα ότι η εν λόγω επιταγή περιήλθε στην κατοχή του παραπονούμενου μετά από κλοπή αυτής. Σε σχέση με τον Μ.Υ.6, κατ' αρχάς σημειώνω ότι στο στάδιο της κυρίως εξέτασης του περιορίστηκε στο να αναφέρει ότι μέσα Ιουνίου 2011 ο κατηγορούμενος 2 λόγω του ότι είχε πρόβλημα υγείας και δεν μπορούσε να μεταβεί στην αστυνομία, του ζήτησε να τον μεταφέρει στην Αστυνομία των Λατσιών πράγμα που έκανε, χωρίς να υπεισέρθει σε λεπτομέρειες, στο λόγο που ο κατηγορούμενος 2 του ζήτησε να τον μεταφέρει στον Αστυνομικό Σταθμό Λατσιών, στο τι έκανε ο κατηγορούμενος 2 όταν τον μετέφερε στον Αστυνομικό Σταθμό Λατσιών. Ενώ κατά την αντεξέταση του οι απαντήσεις του χαρακτηρίζονταν από γενικότητα, αοριστία και αβεβαιότητα. Θα πρέπει να σημειώσω ότι ο ισχυρισμός που προέβαλε κατά την αντεξέταση του ότι ο κατηγορούμενος 2 έκανε καταγγελία για μία επιταγή που κλάπηκε, δεν μπορεί να γίνει αποδεκτός αφενός γιατί ο ισχυρισμός του αυτός ήταν γενικός και αόριστος και δεν επιβεβαιώνεται από την αξιόπιστη μαρτυρία του Μ.Υ.3 και αφετέρου γιατί ερωτηθείς εάν θυμάται ο Αστυνομικός να έγραψε κάτι στο ημερολόγιο του, απάντησε ότι δεν έκανε πολλή ώρα μέσα και δεν είδε τον αστυνομικό να κρατήσει σημείωση. Αν ευσταθούσε ο ισχυρισμός του Μ.Υ.6 ότι ο κατηγορούμενος 2 προέβηκε σε καταγγελία για την κλοπή μίας επιταγής, τότε λογικά θα υπήρχε καταγραμμένη η σχετική καταγγελία στο ηλεκτρονικό σύστημα του Αστυνομικού Σταθμού, ως ο Μ.Υ.3 ανέφερε ότι ήταν η συνήθεις πρακτική. Αντί αυτού σύμφωνα με την αποδεκτή μαρτυρία του Μ.Υ.3 εντοπίστηκε μία αναφορά, που έγινε στις 15.3.2017 από τον κατηγορούμενο 2 ότι έκδωσε μία επιταγή με δικαιούχο την εταιρεία Vadoka Ltd και στη συνέχεια τη σταμάτησε. Εν κατακλείδι έχοντας με πολλή προσοχή εξετάσει τη μαρτυρία της Μ.Υ.1 και του Μ.Υ.6 στο σύνολο της και αξιολογώντας τη σε συνάρτηση με την υπόλοιπη μαρτυρία που προσκομίστηκε ενώπιον του Δικαστηρίου και έχοντας παραθέσει κάποια ενδεικτικά και μόνο παραδείγματα της αναξιοπιστίας της όλης μαρτυρίας τους, δεν έχω καμία αμφιβολία ότι οι Μ.Υ.1 και Μ.Υ.6 προσπάθησαν με ανυπόστατους ισχυρισμούς να προωθήσουν μια εκδοχή που θα βοηθούσε τους κατηγορούμενους να απεμπλακούν από τις επίδικες κατηγορίες που αφορούν την επίδικη επιταγή με αριθμό
18. Ως αποτέλεσμα επί των αμφισβητουμένων της υπόθεσης ζητημάτων η μαρτυρία της Μ.Υ.1 και Μ.Υ6 απορρίπτεται με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο ως παντελώς αναξιόπιστη και ανειλικρινής. Αναφορικά με την ανώμοτη δήλωση του κατηγορουμένου, θα πρέπει επίσης να λεχθεί ότι ως είναι νομολογιακά καθιερωμένο, η χωρίς όρκο δήλωση ενός κατηγορουμένου εξετάζεται και αξιολογείται μέσα στο σύνολο της μαρτυρίας ανάλογα με το πώς ταιριάζει στη συγκεκριμένη περίπτωση. Δεν εξομοιώνεται, όμως, με ένορκη μαρτυρία η οποία υπόκειται σε έλεγχο μέσω αντεξέτασης και επί της οποίας το Δικαστήριο δύναται να προβεί σε ανάλυση και ευρήματα για την αξιοπιστία του προσώπου, (βλ. Vrakas and Another v. Republic

(1973)2 C.L.R.199, Anastassiades v. R.

(1977)2 C.L.R. 97, Ιωάννου κ.α. ν. Δημοκρατίας

(2001)2 Α.Α.Δ.195 και Δρουσιώτης ν. Αστυνομίας

(2013)2 Α.Α.Δ.505). Γενικά η άσκηση του δικαιώματος ανώμοτης δήλωσης δεν μπορεί και δεν θεωρείται ότι συμπληρώνει τυχόν κενά στην υπόθεση της Κατηγορούσας Αρχής. Αναγνωρίζεται όμως πως υπάρχουν εξαιρέσεις σε περιπτώσεις όπου τα γεγονότα όπως τα απέδειξε η Κατηγορούσα Αρχή είναι τέτοια που χρειάζεται να δοθεί κάποια εξήγηση από τον κατηγορούμενο ιδιαίτερα εκεί που μία τέτοια εξήγησης εμπίπτει στη δική του αποκλειστική γνώση, (βλ. Θεοχάρους ν. Δημοκρατίας

(2008)2 Α.Α.Δ.22, Γεωργίου ν. Δημοκρατίας

(2010)2 Α.Α.Δ. 354, Αχταρ κ.α. ν. Αστυνομίας

(2010)2 Α.Α.Δ.397 και Α.Δ. ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 91/14, ημερομηνίας 22.6.2016). Έχοντας υπόψη μου τις πιο πάνω αρχές σε σχέση με την αξιολόγηση της ανώμοτης δήλωσης κατηγορουμένου, θεωρώ ότι με εξαίρεση κάποιες αναφορές του κατηγορούμενου 2 που ούτως ή άλλως είχαν γίνει δεκτές κατά την αξιολόγηση ένορκης μαρτυρίας ως επίσης και τις αναφορές του που συνάδουν με μη αμφισβητούμενα γεγονότα, δεν εντοπίζω να έχει οποιαδήποτε πειστική αξία η δήλωση του, η οποία παρέμεινε, ως μια απλή δήλωση χωρίς όρκο και χωρίς να προσκομιστεί οποιαδήποτε περαιτέρω μαρτυρία για να την επιβεβαιώσει, ενώ δεν έχει κλονίσει με οποιοδήποτε τρόπο το αξιόπιστο της εκδοχής που προώθησε μέσω της μαρτυρίας της η Κατηγορούσα Αρχή. Ειδικά αναφορικά με τις δηλώσεις πως η ξυλεία την οποία τους προμήθευσε η εταιρεία του παραπονούμενου ήταν εκτός προδιαγραφών όσο αφορά το μέγεθος αυτής και είχε σοβαρό πρόβλημα ως προς την ποιότητα αυτής, ως επίσης πως η εταιρεία του παραπονούμενου δεν μπόρεσε να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις της και αναγκάστηκαν να αποταθούν σε άλλες εταιρείες. Το ανυπόστατο της εκδοχής του κατηγορούμενου 2 περαιτέρω, ως προς την δήλωση του, ότι δεν γνώριζε προς ποιον εκδόθηκε και/ή ποιος χρησιμοποίησε την επίδικη επιταγή με αριθμό 30205250 και ως προς το τι έπραξε σε σχέση με την εν λόγω επιταγή, φαίνεται και από τις θέσεις και υποβολές προς τους μάρτυρες κατηγορίας, οι οποίες δεν συνάδουν με την εκδοχή του κατηγορουμένου 2 αλλά ούτε επιβεβαιώνεται από τους μάρτυρες υπεράσπισης. Ενόψει τούτου δεν μπορώ να προσδώσω οποιαδήποτε βαρύτητα στις υπόλοιπες αναφορές του κατηγορουμένου

1. Ευρήματα Δικαστηρίου: Έχοντας αξιολογήσει την μαρτυρία που προσάχθηκε ενώπιον μου, τα τεκμήρια που κατατέθηκαν κατά την εκδίκαση της παρούσας υπόθεσης και λαμβάνοντας επίσης υπόψη μου τα γεγονότα που αποτελούν είτε κοινό έδαφος μεταξύ των διαδίκων είτε προκύπτουν ως μη αμφισβητούμενα γεγονότα, καταλήγω στα ακόλουθα περαιτέρω ευρήματα που αφορούν τα πραγματικά και αληθή ουσιώδη γεγονότα που διαδραματίστηκαν και σχετίζονται με τα επίδικα θέματα της παρούσας υπόθεσης: Ø Η επιστροφή του ποσού των €53.475 στην κατηγορούμενη 1 από τον παραπονούμενο για λογαριασμό της Vadoka Ltd, έγινε σε μία προσπάθεια να βοηθήσει τους κατηγορούμενους ένεκα του ότι ο κυρίως εργολάβος απέκοψε από την κατηγορούμενη 1 τα λεφτά που αντιστοιχούσαν στην αξία του παρκέ που επιστράφηκε στις αποθήκες της Vadoka Ltd. Ø Το ποσό των €53.475 θα επιστρεφόταν στον παραπονούμενη όταν θα παραδίδετο πίσω η ποσότητα παρκέ που επιστράφηκε στις αποθήκες της Vadoka Ltd. Ø Η επίδικη επιταγή με αριθμό 30205250, ημερομηνίας 10.6.2011, για το ποσό των €17.629,16, εκδόθηκε από την κατηγορούμενη 1 δια της υπογραφής του κατηγορούμενου 2, λίγες ημέρες μετά την παράδοση της προαναφερόμενης ποσότητας παρκέ στην κατηγορούμενη 1, η οποία δόθηκε στον παραπονούμενο από τον κατηγορούμενο 2 αφού ο τελευταίος την υπόγραψε. Ø Ο κατηγορούμενος 2 μετά την επιστροφή των επίδικων επιταγών ως απλήρωτες, εκ του ποσού των €53.475 που είχε δώσει ο παραπονούμενος στους κατηγορούμενους κατέβαλε το ποσό των €12.
2. Νομική Πτυχή και Συμπεράσματα Είναι νομολογημένο ότι σε όλες τις ποινικές υποθέσεις το βάρος απόδειξης της σωρευτικής συνύπαρξης όλων των συστατικών στοιχείων του αδικήματος το φέρει η Κατηγορούσα Αρχή πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας (βλ. Charitonos v. The Republic

(1971)2 C.L.R.40 και Woolmighton v. D.P.P.

(1935)AC 462). Η Κατηγορούσα Αρχή θα πρέπει να αποδείξει, με αποδεκτή μαρτυρία, την ύπαρξη κάθε συστατικού στοιχείου της κατηγορίας και δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσο εύλογες και εάν είναι (βλέπε μεταξύ άλλων Λοϊζου v. Αστυνομίας,

(1989)2 Α.Α.Δ. 363, Σωτηριάδης v. Αστυνομίας,

(1991)2 Α.Α.Δ. 482, Γενικός Εισαγγελέας v. Σπύρος Σπύρου,

(2002)2 ΑΑΔ 71 και Sener Erbekci v. Δημοκρατίας,

(2005)2 Α.Α.Δ. 434). Η κατηγορούμενη 1 ως έχει αναφερθεί ανωτέρω κατηγορείται για τη διάπραξη του αδικήματος που προνοείται στο άρθρο 305 Α

(2)του Κεφ.154, το οποίο έχει ως ακολούθως: «305Α.-

(2)Ανεξάρτητα από τις διατάξεις του εδαφίου

(1), πρόσωπο το οποίο, χωρίς εύλογη αιτία, προκαλεί με οποιαδήποτε πράξη τη μη εξόφληση επιταγής που εκδόθηκε από το ίδιο, οποτεδήποτε πριν ή κατά την ημερομηνία που η επιταγή έχει καταστεί πληρωτέα, είναι ένοχο ποινικού αδικήματος και, σε περίπτωση καταδίκης υπόκειται σε ποινή φυλάκισης που δεν υπερβαίνει τα τρία

(3)έτη ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις δέκα χιλιάδες ευρώ (€10.000,00) ή και στις δύο ποινές: Νοείται ότι, για τους σκοπούς του παρόντος εδαφίου, επίκληση της υπεράσπισης της εύλογης αιτίας, δυνατό να γίνει από τον κατηγορούμενο εφόσον, κατά ή πριν από την παρουσίαση της επιταγής για σκοπούς πληρωμής της, ο κατηγορούμενος ως εκδότης παρέθεσε γραπτώς στο πιστωτικό ίδρυμα, επί του οποίου εκδόθηκε η επιταγή, το λόγο ή τους λόγους για τους οποίους δόθηκε εντολή μη πληρωμής της.» Από το λεκτικό του άρθρου 305 Α

(2)του Κεφ.154, όπως αυτό έχει ερμηνευθεί στην υπόθεση Philippa Estates Ltd v. Ρούσου,

(2006)2 Α.Α.Δ. 142, συνάγεται ότι τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος της πρόκλησης μη εξόφλησης επιταγής χωρίς εύλογη αιτία είναι τα πιο κάτω: (α) Η έκδοση επιταγής. (β) Η πρόκληση μη εξόφλησης της από τον εκδότη της με οποιαδήποτε πράξη του. (γ) Η πράξη του εκδότη να γίνει καθ' οιονδήποτε χρόνο πριν ή μετά την ημερομηνία που η επιταγή κατέστη πληρωτέα. Ο κατηγορούμενος 2, ως επίσης έχει αναφερθεί ανωτέρω, ουσιαστικά κατηγορείται για παροχή συνδρομής στη διάπραξη του πιο πάνω αδικήματος, δυνάμει του άρθρου 20 του Κεφ.154. Στην υπόθεση Αθανάσιος Παυλόπουλος ν. Skopy Shoe Factory Ltd,

(2003)2 Α.Α.Δ. 261, τονίστηκε ότι παρά το ότι γενικά ένας διευθυντής ή σύμβουλος εταιρείας θεωρείται ως αντιπρόσωπος εταιρείας, το ότι υπογράφει μια επιταγή υπό αυτή του την ιδιότητα, δεν σημαίνει ότι υπέχει προσωπικά αστική ευθύνη, η οποία αστική ευθύνη βαρύνει την εταιρεία που παραμένει ο εκδότης της επιταγής. Τούτο, όμως, δεν αποκλείει τη δυνατότητα ύπαρξης ποινικής του ευθύνης ως συνεργού στο αδίκημα και έτσι μπορεί να διωχθεί, ως κάθε πρόσωπο που εμπλέκεται σε αδίκημα, ως αυτουργός δυνάμει του Άρθρου 20 του Ποινικού Κώδικα. Έτσι, στην κατάλληλη περίπτωση, και όπου αποδεικνύεται υποκειμενική υπόσταση (mens rea), τότε μπορεί να κριθεί ένοχος. Το ότι ένας διευθυντής ή σύμβουλος εταιρείας, στην κατάλληλη περίπτωση, μπορεί να κριθεί ένοχος ως συνεργός της εταιρείας στη διάπραξη του αδικήματος έχει αποφασιστεί σε αριθμό αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου, (βλέπε μεταξύ άλλων, Αστυνομία ν. Toorac Fashion Ltd,

(1993)2 Α.Α.Δ. 117, Ευγένιος Ajini ν. Αστυνομίας,

(1996)2 Α.Α.Δ. 319, Zakakiotis v. Kalavas,

(1999)2 Α.Α.Δ. 523, Ταμείο Προνοίας ν. Samoa, (Αρ.2)

(2000)2 A.A.Δ. 619, Wellfit Engineering ν. Χαπίδη κ.ά.,

(2004)2 Α.Α.Δ. 271 και Ιωάννου ν. Nanaimo Ltd,

(2005)2 Α.Α.Δ. 555. Τα ίδια, βεβαίως, ισχύουν και για άλλους αξιωματούχους της εταιρείας, οι οποίοι είναι εξουδιοδοτημένοι να υπογράφουν επιταγές για αυτήν. Σε αυτές τις περιπτώσεις, λοιπόν, πρέπει να αποδειχθεί η ένοχη πράξη (actus reus) από συνεργό, η οποία εμπεριέχει δύο έννοιες, ήτοι (α) την παροχή βοήθειας ή την παρακίνηση (β) σε αδίκημα, και η ένοχη διάνοια (mens rea), η οποία αναμένεται να σχετίζεται με τις δύο αυτές έννοιες. Το νοητικό, μάλιστα, στοιχείο που πρέπει να αποδεικνύεται για συνεργό, είναι γενικά στενότερο και πιο απαιτητικό απ' ό,τι χρειάζεται για τον αυτουργό και απαιτεί πρόθεση ή γνώση εκ μέρους του συνεργού. Ό,τι απαιτείται να αποδειχθεί είναι να έχει κατά νουν ο δράστης τι θα επιφέρει με τις πράξεις του ή τουλάχιστον την πιθανότητα των επιπτώσεων [Halsbury´s, Laws of England, fourth edition, reissue, vol. 11

(1), σελ. 18 επ. και Ακκελίδου ν. Αστυνομίας

(2005)2 Α.Α.Δ 249, 271]. Το πρώτο συστατικό στοιχείο του πιο πάνω αδικήματος είναι η έκδοση επιταγής. Σύμφωνα με το ερμηνευτικό άρθρο 2 του περί Συναλλαγματικών Νόμου, Κεφ.262 «"έκδοση" σημαίνει την πρώτη παράδοση συναλλαγματικής, γραμματίου ή επιταγής, συμπληρωμένης κατά τύπο σε πρόσωπο το οποίο λαμβάνει αυτή ως κάτοχος.». Σύμφωνα με το Κεφ.262 στο άρθρο 2 ο όρος «κάτοχος» ερμηνεύεται να σημαίνει «το δικαιούχο ή το πρόσωπο υπέρ του οποίου γίνεται η οπισθογράφηση συναλλαγματικής ή γραμματίου το οποίο έχει αυτά στην κατοχή του, ή τον κομιστή αυτών», ενώ ως «κομιστής» καθορίζεται «το πρόσωπο που έχει στην κατοχή του συναλλαγματική ή γραμμάτιο το οποίο είναι πληρωτέο στον κομιστή». Η δε «παράδοση», κάτω από την ίδια νομοθεσία, σημαίνει μεταβίβαση κατοχής, πραγματική ή τεκμαρτή από ένα πρόσωπο σε άλλο. Ως προς την έννοια «επιταγή» σύμφωνα με το άρθρο 4 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ.154, «σημαίνει γραπτή εντολή του εκδότη προς Τράπεζα για πληρωμή καθορισμένου ποσού σε ορισμένο φυσικό ή νομικό πρόσωπο ή σε δικαιούχο κομιστή, ανεξάρτητα από το αν καθίσταται πληρωτέα σε μεταγενέστερο χρόνο από την ημερομηνία έκδοσής της ή/και παράδοσής της και περιλαμβάνει δίγραμμη επιταγή.» Εξετάζοντας την υπό κρίση υπόθεση, έχοντας κατά νου τα ευρήματα του Δικαστηρίου, εν πρώτοις σημειώνω ότι με βάση τα ευρήματα του Δικαστηρίου, οι επίδικες επιταγές εκδόθηκαν από την κατηγορούμενη 1 προς όφελος του παραπονούμενου, προς εξόφληση του ποσού το οποίο ο παραπονούμενος έδωσε στην κατηγορούμενη 1 και το οποίο αντιπροσώπευε την αξία του παρκέ που παραδόθηκε στην κατηγορούμενη 1 και το οποίο φυλάσσετο στην αποθήκη της εταιρείας του παραπονούμενου κατόπιν οδηγιών της κατηγορουμένης 1 και για το οποίο η εταιρεία του παραπονούμενου είχε πληρωθεί από τον κυρίως εργολάβο του έργου και η κατηγορούμενη 1 θα επέστρεφε στον παραπονούμενο με την παράδοση του παρκέ στην κατηγορούμενη 1, παράδοση η οποία έγινε στις 16.3.2011. Συνεπώς, με βάση τα πιο πάνω ευρήματα του Δικαστηρίου, καταλήγω ότι, οι επίδικες επιταγές περιήλθε νομίμως στην κατοχή του παραπονούμενου. Περαιτέρω, σημειώνω πως τα έγγραφα αυτά συγκεντρώνουν όλα τα χαρακτηριστικά και ουσιώδη γνωρίσματα που θα πρέπει να διαθέτει ένα έγγραφο για να θεωρείται επιταγή σύμφωνα με το άρθρο 74Γ

(6)του Κεφ.262 και του άρθρου 4 του Κεφ. 154. Συνεπώς με βάση τα πιο πάνω κρίνω ότι η Κατηγορούσα Αρχή απέδειξε πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας το πρώτο συστατικό στοιχείο του αδικήματος που δημιουργείται με βάση το άρθρο 305Α

(2)του Κεφ.154, και στις δύο κατηγορίες που αντιμετωπίζει η κατηγορούμενη

1. Όσον αφορά το δεύτερο συστατικό στοιχείο, ήτοι αυτό της πρόκλησης μη εξόφλησης της επιταγής από τον εκδότη της με οποιαδήποτε πράξη του, εν πρώτοις αναφέρω, ότι αποτελεί εύρημα του Δικαστηρίου ότι οι επίδικες επιταγές έχουν υπογραφεί από τον κατηγορούμενο 2 και η πληρωμή τους έχει ανακληθεί με γραπτές οδηγίες της κατηγορουμένης
2. Αποτελεί επίσης εύρημα του Δικαστηρίου ότι η επίδικη επιταγή με αριθμό 30200696 όταν παρουσιάστηκε για εξαργύρωση επιστράφηκε φέροντας ενυπόγραφη σφραγίδα με την ένδειξη «Stop Payment» και η επίδικη επιταγή με αριθμό 30205250 παρουσιάστηκε για εξαργύρωση επίσης επιστράφηκε φέροντας ενυπόγραφη σφραγίδα με την ένδειξη «Η πληρωμή έχει ανακληθεί από τον εκδότη της επιταγής Payment countermanded by drawer». H εντολή ανάκλησης δόθηκε από τον κατηγορούμενο 2 ο οποίος ήταν το εξουσιοδοτημένο πρόσωπο για να υπογράφει για το λογαριασμό της κατηγορουμένης 1 από τον οποίο και εκδόθηκαν. Ως εκ των ανωτέρω, σύμφωνα με την ενώπιον μου αποδεκτή μαρτυρία, τα ευρήματα του Δικαστηρίου, ως επίσης και τις ενυπόγραφες σφραγίδες που υπάρχουν επί των επίδικων επιταγών, καταλήγω ότι έχει αποδειχθεί ότι η μη εξόφληση των επίδικων επιταγών οφειλόταν στην εντολή ανάκλησης που δόθηκε από τον εκδότη τους, (βλ. Wellfit Engineering Co Ltd v. Άκη Χαπίδη,

(2004)2 Α.Α.Δ.271). Συνεπώς με βάση τα πιο πάνω κρίνω ότι η Κατηγορούσα Αρχή απέδειξε πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας και το δεύτερο συστατικό στοιχείο του αδικήματος που δημιουργείται με βάση το άρθρο 305Α

(2)του Κεφ.154 και στις δύο κατηγορίες που αντιμετωπίζει η κατηγορούμενη

1. Σε σχέση με το τρίτο συστατικό στοιχείο, ήτοι ότι η πράξη του εκδότη να γίνει καθ' οιονδήποτε χρόνο πριν ή μετά την ημερομηνία που η επιταγή κατέστη πληρωτέα, σημειώνω ότι αποτελεί εύρημα του Δικαστηρίου ότι η επίδικη επιταγή με αριθμό 30200696 ήταν πληρωτέα στις 10.5.2011 και παρουσιάστηκε για πληρωμή στις 10.5.2011, η επίδικη επιταγή 30205250 ήταν πληρωτέα στις 10.6.2011 και παρουσιάστηκε για πληρωμή στις 10.6.2011 και 15.6.
2. Οι εντολές ανάκλησης της πληρωμής των προαναφερόμενων επιταγών δόθηκαν την 9.5.2011 και 14.6.2011, αντίστοιχα. Επομένως, καταλήγω ότι έχει αποδειχθεί ότι η εντολή ανάκλησης πληρωμής της επίδικης επιταγής με αριθμό 30200696 δόθηκε πριν την ημερομηνία που αυτή κατέστη πληρωτέα και πριν την παρουσίαση της για εξαργύρωση, ενώ σε σχέση με την επίδικη επιταγή με αριθμό 30205250, έχει αποδειχθεί ότι η εντολή ανάκλησης πληρωμής της δόθηκε μετά που αυτή κατέστη πληρωτέα και πριν την δεύτερη παρουσίαση της για εξαργύρωση. Συνεπώς με βάση τα πιο πάνω κρίνω ότι η Κατηγορούσα Αρχή απέδειξε πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας και το τρίτο συστατικό στοιχείο του αδικήματος που δημιουργείται με βάση το άρθρο 305 Α

(2)του Κεφ.154, και στις δύο κατηγορίες που αντιμετωπίζει η κατηγορούμενη 1. Δεδομένου ότι έχουν αποδειχθεί τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος που στοιχειοθετείται με το Άρθρο 305 Α

(2)του Κεφ. 154, τότε το βάρος να αποδείξει την ύπαρξη εύλογης αιτίας, για την ανάκληση της επιταγής μετατίθεται επί των ώμων των κατηγορουμένων. Το βάρος αυτό αποσείεται από τον κατηγορούμενο στη βάση του ισοζυγίου των πιθανοτήτων. Η ποινική ευθύνη του εκδότη επιταγής καθορίζεται στο αυστηρό πλαίσιο που θέτει το εδάφιο 2 του άρθρου 305 Α

(2)του Κεφ.154, χωρίς να επεκτείνεται σε άλλες παραμέτρους, (βλ. μεταξύ άλλων Ttozios Management Ltd v. Κυριάκου Κυριάκου, Ποιν. Έφ.96/2014, (Σχ.ΜΕ 97/2014), ημερομηνίας 15.4.2016, Tarapoulouzis v. The District Officer Nicosia,

(1962)C.L.R 91, Zavos v. The Police,

(1963)1 C.L.R. 57, Papadopoulos v. The Republic,

(1980)2 C.L.R. 10, Ergatides v. Αστυνομίας

(1997)2 Α.Α.Δ. 182 και N.C. Diamonds Co. Ltd v. Χρίστου Γεωργίου,

(2001)2 Α.Α.Δ. 763. ). Το τί συνιστά εύλογη αιτία στα πλαίσια της υπεράσπισης που καθιερώνει το Άρθρο 305 Α

(2)του Κεφ. 154 έχει ερμηνευθεί από το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση N.C. Diamonds Co. Ltd v. Χρίστου Γεωργίου,

(2001)2 Α.Α.Δ.763. Τονίστηκε ότι το Άρθρο 305 Α

(2)ουσιαστικά καθιερώνει την αρχή του ανακλητού της επιταγής για εύλογη αιτία. Συγκεκριμένα έγινε αναφορά στην υπόθεση Pitsillides v. The Republic,

(1983)2 C.L.R. 374, όπου η έννοια της εύλογης αιτίας συνδέθηκε με εκείνη της καλής πίστης. Αναφέρθηκε, επίσης, ότι η ίδια φράση έχει στην αγγλική νομολογία συσχετισθεί με την έννοια της δίκαιης αιτίας, ενώ σχετικά έγινε αναφορά και στην φράση bona fide (καλή τη πίστει) που στην αγγλική νομολογία θεωρήθηκε ταυτόσημη με τη λέξη «honestly» (ειλικρινά). Με βάση την πιο πάνω ερμηνεία, το Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας κατέληξε ότι η αυτοκαθοδήγηση του εκεί πρωτόδικου Δικαστηρίου αναφορικά με την υπεράσπιση του εδαφίου 2, ότι δηλαδή πρέπει ο κατηγορούμενος να δείξει ότι ο ίδιος ειλικρινά πίστευε ότι είχε το δικαίωμα να σταματήσει την πληρωμή της επιταγής (υποκειμενικό κριτήριο) και επιπρόσθετα ότι η πεποίθησή του αυτή ήταν εύλογη υπό τις περιστάσεις (κάτι που εξετάζεται αντικειμενικά), έγινε μέσα στο πνεύμα των παραπάνω αποφάσεων. Με βάση αυτά, το Ανώτατο Δικαστήριο έκρινε ότι η ενέργεια του εκεί κατηγορουμένου ήταν 1) ειλικρινής και 2) υπαγορεύτηκε από εύλογη αιτία. Στην Diamonds (ανωτέρω) κρίθηκε, επίσης, ότι η ποινική ευθύνη του εκδότη καθορίζεται στο αυστηρό πλαίσιο που θέτει το εδάφιο 2 του Άρθρου 305 Α, χωρίς να επεκτείνεται σε άλλες έννομες σχέσεις, γιατί σε αντίθετη περίπτωση δεν θα υπήρχαν περιθώρια επίκλησης της υπεράσπισης που παρέχει το εν λόγω εδάφιο, καθότι θα καθιερώνονταν η αντίθετη θεωρία, ήτοι του μη ανακλητού της επιταγής, (βλ. επίσης TTOZIOS MANAGEMENT LTD ν. Κυριάκου Κυριάκου, Ποινική Έφεση Ποινική Έφεση 96/2014 (Σχ. ΜΕ 97/2014), ημερομηνίας 15.4.2016). Κατ' αρχάς σημειώνω ότι στη βάση της αποδεκτής μαρτυρίας και των ευρημάτων του Δικαστηρίου, το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος 2 ως εξουσιοδοτημένο πρόσωπο που δέσμευε με την υπογραφή του τον λογαριασμό της κατηγορουμένης 1, συνέδραμε την κατηγορούμενη 1 να εκδώσει και ανακαλέσει την πληρωμή των επίδικων επιταγών εφόσον αυτός υπέγραψε τόσο τις επίδικες επιταγές όσο και τα έντυπα με τις οδηγίες για ανάκλησης της πληρωμής τους, οδηγεί στο ασφαλές συμπέρασμα ότι έχει αποδειχθεί στον απαιτούμενο βαθμό η ένοχη πράξη του κατηγορουμένου 2, υπό την έννοια ότι είχε γνώση για όλες τις περιστάσεις, τη φύση των επιταγών καθώς και το ίδιο το γεγονός της έκδοσης και ανάκλησης της πληρωμής αυτών. Προκειμένου να αποφασιστεί η ενοχή ή μη των κατηγορουμένων, αυτό που εξετάζεται είναι κατά πόσο κατά τον χρόνο που η κατηγορουμένη 1 με εντολή ανάκλησης προς την εκδότρια τράπεζα, η οποία δόθηκε μέσω και δια της υπογραφής του κατηγορούμενου 2, ήταν ειλικρινής και υπαγορεύτηκε από εύλογη αιτία. Η επίκληση της συγκεκριμένης υπεράσπισης είναι δυνατό να γίνει σύμφωνα πάντα με τη σχετική επιφύλαξη του άρθρου 305 Α

(2)του Κεφ.154 μόνο εάν ο κατηγορούμενος είχε παραθέσει γραπτώς στην τράπεζα, κατά ή πριν από τη παρουσίαση της επιταγής για πληρωμή, το λόγο για τον οποίο έδωσε την εντολή μη πληρωμής της, (βλ. Έλενα Κονιζίδου ν. Θεόδουλου Αρέστη, (Αρ.1)

(2009)2 Α.Α.Δ.345). Στην προκειμένη περίπτωση με βάση τα εύρημα του Δικαστηρίου ότι στα έντυπα που δόθηκαν στην τράπεζα με την εντολή ανάκλησης της πληρωμής των δύο επίδικων επιταγών τέθηκε ως λόγος για την ανάκληση της πληρωμής στην επιταγή με αριθμό 30200696 η αθέτηση συμβολαίου και για την επιταγή με αριθμό 30205250 ότι έχει απολεσθεί, καταλήγω ότι οι οδηγίες για τη μη πληρωμή δόθηκαν γραπτώς και συνακόλουθα η προϋπόθεση που θέτει ο νόμος για να μπορούν να επικαλεστούν την υπεράσπιση της εύλογης αιτίας του εδαφίου 2 του άρθρου 305 Α, του Ποινικού Κώδικα, Κεφ.154 πληρούται. Είναι εμφανές ότι, στη βάση της αποδεκτής μαρτυρίας και των ευρημάτων στα οποία έχω ήδη προβεί κατά το στάδιο της αξιολόγησης του συνόλου της μαρτυρίας, η υπεράσπιση που επιχείρησαν οι κατηγορούμενοι να προβάλουν δια στην παρούσα είναι καταδικασμένη σε απόρριψη. Είναι έκδηλο πως με την απόρριψη των ουσιωδών θέσεων της υπεράσπισης και την αποδοχή των ουσιωδών πτυχών της μαρτυρίας των μαρτύρων κατηγορίας ελλείπει το όποιο υπόβαθρο γεγονότων επί του οποίου θα μπορούσε να γίνει εύρημα ότι η ενέργεια της κατηγορουμένης 1 να προβεί σε ανάκληση πληρωμής των επίδικων επιταγών δια των γραπτών οδηγιών ανάκλησης οι οποίες δόθηκαν μέσω του κατηγορούμενου 2 ήταν ειλικρινής και υπαγορεύτηκε από εύλογη αιτία. Τουναντίον, είναι εμφανές ότι τα όσα οι μάρτυρες υπεράσπισης προέβαλαν δια της δικής τους μαρτυρίας ενώπιον του Δικαστηρίου σε σχέση με τον λόγο ανάκλησης της πληρωμής των επίδικων επιταγών αποτελούσαν εκ των υστέρων σκέψεις για να δικαιολογήσου την πράξη των κατηγορουμένων και την προσπάθεια τους να αποφύγουν οι κατηγορούμενοι την εκπλήρωση των υποχρεώσεών τους. Ευθέως λοιπόν αναφέρω ότι στην προκειμένη περίπτωση οι κατηγορούμενοι έδωσαν τις εντολές ανάκλησης προς την τράπεζα ενώ δεν υπήρχε οποιαδήποτε αθέτηση συμβολαίου αλλά ούτε είχε απολεσθεί η επιταγή για να δικαιολογείτο η εντολή ανάκλησης κατά τον χρόνο που δόθηκε για κάθε μία από τις επίδικες επιταγές, πράγμα το οποίο γνώριζε ο κατηγορούμενος 2, το οποίο και αναιρεί και αποκλείει το όποιο στοιχείο εντιμότητας και ειλικρίνειας σε σχέση με την ανάκληση πληρωμής των επίδικων επιταγών. Συνεπώς στη βάση των όσων αναφέρονται πιο πάνω αποτελεί κατάληξη μου ότι οι κατηγορούμενοι 1 και 2 απέτυχαν να αποδείξουν, στο ισοζύγιο των πιθανοτήτων, ότι προέβηκαν στην ανάκληση της πληρωμής των επίδικων επιταγών γιατί ειλικρινώς και καλόπιστα επίστευαν πως εδικαιούντο να το πράξουν. Στην πραγματικότητα δεν υπήρχε οποιαδήποτε εύλογη αιτία εν τη εννοία του σχετικού άρθρου για την ανάκληση. Η αποτυχία απόδειξης της «εύλογης αιτίας» εν τη εννοία του Νόμου και όπως αυτή νομολογιακά ερμηνεύτηκε (βλ. Diamonds Co Ltd ν. Χρήστου Γεωργίου

(2011)2 Α.Α.Δ 763) θέτει τέρμα στην Υπεράσπιση των κατηγορουμένων περί «εύλογης αιτίας» στην ανάκληση των επίδικων επιταγών. Κατά συνέπεια για τους όλους τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω ανωτέρω, κρίνω ότι η Κατηγορούσα Αρχή έχει πετύχει να αποδείξει την υπόθεση της πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας εναντίον των κατηγορουμένων 1 και 2. Συνεπώς οι κατηγορούμενες 1 και 2 κρίνονται ένοχοι στις κατηγορίες που έκαστος αντιμετωπίζει. (Υπ) ............ Χρ. Παρπόττα, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο