← Κύπρος

ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ν. ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, Αρ. Υπόθεσης: 17535/15, 29/1/2018

ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ν. ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, Αρ. Υπόθεσης: 17535/15, 29/1/2018 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2018:B19 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ν. Α. Π. Γεωργιάδη, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 17535/15 ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ν. ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ Κατηγορουμένης -------------------------- Ημερομηνία: 29 Ιανουαρίου,

  1. Για την Κατηγορούσα Αρχή: κα. Ε. Κληρίδου. Για τον Κατηγορούμενο: κ. Καποδίστριας και κ. Χατζηαδάμου. Κατηγορούμενη, παρούσα. Α Π Ο Φ Α Σ Η I. ΟΙ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ ΠΟΥ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΙ Η ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΗ
  2. Η κατηγορούμενη αντιμετωπίζει δυο κατηγορίες. Αφορούν το αδίκημα της αμελούς πράξης κατά παράβαση των άρθρων 236 (δ) και 35 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154 («ΠΚ») (1η κατηγορία) και το αδίκημα της παράλειψης λήψης των αναγκαίων μέτρων για τη μη διαφυγή σκύλου κατά παράβαση των άρθρων 2 και 18 (δ) του περί Σκύλων Νόμου, Ν.184(Ι)/2002(«Ν. 184(Ι)/2002») (2η κατηγορία). II. ΣΚΙΑΓΡΑΦΗΣΗ ΤΗΣ ΥΠΟΘΕΣΗΣ
  3. Σύμφωνα και με τις λεπτομέρειες της 1ης κατηγορίας, η κατηγορούμενη στις 4/7/2014 στην Αγλαντζιά αλόγιστα, βεβιασμένα και αμελώς, ώστε να θέτει σε κίνδυνο ανθρώπινη ζωή ή να είναι ενδεχόμενο να προκαλέσει σωματική βλάβη, παρέλειψε να πάρει προφυλάξεις εναντίον πιθανού κινδύνου, δηλαδή ενώ είχε στην κατοχή της σκύλο ράτσας «American Staffordshire Terrier», αυτός προκάλεσε σωματική βλάβη στον Ιάκωβο Ιακωβίδη (ΜΚ 2). Η 2η κατηγορία αφορά παράλειψη της να λάβει τα αναγκαία μέτρα και να εμποδίσει τη διαφυγή του σκύλου.
  4. Δεν αμφισβητείται ότι στις 4/7/2014, αργά το απόγευμα, η κατηγορούμενη, είχε βγάλει βόλτα τον σκύλο του αρραβωνιαστικού της, ράτσας «American Staffordshire Terrier» («ο σκύλος»), στην οδό Τροοδιτίσσης στην Αγλαντζιά. Με τον αρραβωνιαστικό της συγκατοικούσε σε διαμέρισμα στην ίδια οδό. Την ίδια ώρα ο Ιάκωβος Ιακωβίδης (ΜΚ 2) είχε επίσης βγάλει το δικό του σκύλο για βόλτα. Σε κάποιο σημείο του δρόμου, επί χωμάτινου παγκέτου, ο ΜΚ 2 έπεσε και τραυματίστηκε. Αποτελεί επίσης κοινό έδαφος ότι η κατηγορούμενη και ο σκύλος της κατευθύνονταν προς τον ΜΚ 2 και τον σκύλο του. Αμφισβητούνται ο τρόπος και ο λόγος της πτώσης του ΜΚ 2, και ότι η πτώση ήταν απόρροια αμελούς πράξης ή συμπεριφοράς της κατηγορουμένης ή διαφυγής του σκύλου της.
  5. Η υπόθεση της Κατηγορούσας Αρχής είναι ότι ο σκύλος της κατηγορούμενης, στον οποίο ασκούσε ανεπαρκή έλεγχο, με τρόπο που να συνιστά διαφυγή του, έτρεξε προς τον ΜΚ 2 τον οποίο και έσπρωξε με αποτέλεσμα αυτός να πέσει στο έδαφος και να τραυματιστεί.
  6. Η Κατηγορούσα Αρχή προς απόδειξη των κατηγοριών παρουσίασε τέσσερις μάρτυρες, τον Αστ. 1400, Ευαγόρα Στυλιανού (ΜΚ 1), τον κ. Ιάκωβο Ιακωβίδη (ΜΚ 2), τον κ. Αντώνη Κανάρη (ΜΚ 3) και τον Δρ. Πέτρο Σπαστρή (ΜΚ 4). Η κατηγορούμενη, αφού κλήθηκε να προβάλει την υπεράσπιση της, κατέθεσε ενόρκως. Κατατέθηκαν δέκα συνολικά Τεκμήρια. III. Η ΠΡΟΣΑΧΘΕΙΣΑ ΜΑΡΤΥΡΙΑ Αστ. 1400, Ευαγόρας Στυλιανού (ΜΚ 1)
  7. Ο ΜΚ 1 υιοθέτησε την αστυνομική του κατάθεση (Τεκμήριο 1). Διερεύνησε την καταγγελία του Ιάκωβου Ιακωβίδη (ΜΚ 2). Η καταγγελία έγινε στις 14/8/
  8. Στις 15/8/14 έλαβε κατάθεση από τον ΜΚ 2 και την ίδια ημέρα ανακριτική κατάθεση από την κατηγορούμενη (Τεκμήριο 2) την οποία κατηγόρησε γραπτώς (Τεκμήριο 3). Η κατηγορούμενη όταν κατηγορήθηκε γραπτώς απάντησε, «έκαμα ότι ήταν δυνατό για να συγκρατήσω το σκύλο μου. Ο σκύλος μου δεν ήρθε σε επαφή ούτε με τον συγκεκριμένο κύριο ούτε με τον σκύλο του». Ο ΜΚ 1 αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι κατηγόρησε την κατηγορούμενη στηριζόμενος στη μαρτυρία του ΜΚ
  10. Στην ανακριτική της κατάθεση (Τεκμήριο 2) για το συμβάν η κατηγορούμενη ανέφερε τα ακόλουθα: «.Στις 04/07/2014 αργά το απόγευμα, δεν θυμάμαι ακριβώς τι ώρα ήταν, έβγαλα έξω για βόλτα τον σκύλο μας American Staffordshire Terrier, ο οποίος ακούει στο όνομα "Άρης". Ο λόγος για τον οποίον έβγαλα εγώ για βόλτα τον σκύλο, ήταν γιατί ο Σταύρος απουσίαζε από το σπίτι και δεν επρόκειτο να επιστρέψει μέχρι αργά το βράδυ. Να διευκρινίσω εδώ ότι ο Σταύρος δεν γνώριζε ότι θα έβγαζα για βόλτα τον σκύλο αυτόν. Σε κάποιο στάδιο ενώ περπατούσα στην οδό Τροοδιτίσσης στην Αγλαντζιά κρατώντας τον σκύλο αυτόν με λουρί, αντιλήφθηκα σε κάποιαν απόσταση γύρω στα 10 μέτρα περίπου, κάποιον ηλικιωμένο κύριο να κρατά ένα μικρό σκυλάκι με λουρί και να ακολουθεί την ίδια κατεύθυνση με αυτήν που ακολουθούσα και εγώ με τον σκύλο του αρραβωνιαστικού μου. Κάποια στιγμή αντιλήφθηκα ότι ο σκύλος μου είχε την επιθυμία να παίξει και κινήθηκε προς το μέρος όπου βρισκόταν ο κύριος αυτός με το σκυλάκι του. Μόλις αντιλήφθηκα ότι ο σκύλος μου άρχισε να κινείται προς τη συγκεκριμένη κατεύθυνση, τον τράβηξα με όλη μου τη δύναμη από το λουρί και προσπάθησα να τον εμποδίσω από το να πλησιάσει το μικρό σκυλάκι, λόγω του ότι ο σκύλος μου είναι πολύ μεγαλύτερος και δεν ήθελα να έρθουν σε επαφή. Παρά το γεγονός ότι κατέβαλα πολύ μεγάλη προσπάθεια τραβώντας το λουρί, ο σκύλος μου λόγω της δύναμης του πλησίασε το σκυλάκι του κυρίου αυτού σε πολύ κοντινή απόσταση, όμως κατάφερα στο σημείο αυτό να τον συγκρατήσω χωρίς να έρθει σε επαφή με το μικρό σκυλάκι. Στο σημείο αυτό αντιλήφθηκα ότι ο ηλικιωμένος κύριος ήταν πεσμένος στο έδαφος, αμέσως εγώ έδεσα τον σκύλο μου σε δέντρο και προσέτρεξα για να βοηθήσω τον κύριο αυτόν για να σηκωθεί, ζητώντας του μάλιστα και συγγνώμη για το ό, τι έγινε.. Να αναφέρω επίσης ότι κατά τη διάρκεια που βρισκόμουν στο σημείο, άκουσα κάποιον από τους παρευρισκόμενους να ρωτά τον ηλικιωμένο κύριο για το κατά πόσο του επιτέθηκε ο σκύλος μου και άκουσα τον ηλικιωμένο κύριο να απαντά λέγοντας τη φράση, "όχι δεν μου επιτέθηκε απλά έπεσα χαμέ". Άκουσα επίσης τη γυναίκα η οποία πιστεύω ότι ήταν η σύζυγος του, να λέει τη φράση "πόσες φορές να σε σύρουν χαμέ;"» Ιάκωβος Ιακωβίδης (ΜΚ 2)
  11. Ο ΜΚ 2 υιοθέτησε την αστυνομική του κατάθεση ως μέρος της κυρίως του εξέτασης (Τεκμήριο 4). Η εκδοχή του ήταν ότι ενώ είχε βγάλει περίπατο το δικό του σκυλάκι, ράτσας «Dutch Hound», ο σκύλος της κατηγορούμενης έτρεξε προς το μέρος του συμπαρασύροντας την κατηγορούμενη η οποία δεν μπορούσε να τον συγκρατήσει. Έθεσε τα γεγονότα στην κατάθεση του, Τεκμήριο 4, ως ακολούθως: «..Λίγο προτού καταφτάσω στην οικία μου, σε μια απόσταση 20 περίπου μέτρων από την οικία μου, είδα τον σκύλο μου να κοιτάζει προς τα πίσω, και όταν κοίταζα και εγώ προς τα πίσω για να δω τι έβλεπε ο σκύλος, αντιλήφθηκα έναν άλλο σκύλο πολύ μεγαλύτερο από τον δικό μου του οποίου δεν θυμάμαι το χρώμα, να βρίσκεται γύρω στα 30 ‑ 40 μέτρα πίσω μου και να τρέχει προς το μέρος μου γαβγίζοντας και συμπαρασύροντας τη συνοδό του η οποία ήταν κάποια κοπέλα. Πάρα το γεγονός ότι η κοπέλα αυτή κρατούσε τον σκύλο με λουρί, δεν μπορούσε να τον ελέγξει με αποτέλεσμα ο σκύλος αυτός να πλησιάσει εμένα και τον σκύλο μου. Ο σκύλος μου τη στιγμή εκείνη βρισκόταν ανάμεσα στα πόδια μου ενώ εγώ στεκόμουν και ο άλλος ο σκύλος καθώς ερχόταν με δύναμη χτύπησε πάνω στα πόδια μου, με αποτέλεσμα να χάσω την ισορροπία μου, και να πέσω στο έδαφος. Τη στιγμή εκείνη, ένιωσα φρικτούς πόνους στην αριστερή πλευρά του σώματος μου και ιδιαίτερα στον μηρό.. Να σας αναφέρω επίσης ότι, καθ' όλη τη διάρκεια που ο σκύλος της κοπέλας αυτής έτρεχε προς το μέρος μου, η κοπέλα αυτή τον κρατούσε από το λουρί και προσπαθούσε να τον σταματήσει, όμως προφανώς λόγω της δύναμης του σκύλου της δεν μπορούσε να τον συγκρατήσει.»
  12. Η κατηγορούμενη του είπε συγνώμη, δεν προσπάθησε να τον σηκώσει από το έδαφος και μετά έφυγε. Προφορικά ανέφερε ότι στο σημείο που περπατούσε ήταν ομαλό χωμάτινο παγκέτο. Από την πτώση του τραυματίστηκε, υποβλήθηκε σε επέμβαση αρθροπλαστικής ισχίου και έκτοτε είναι υπόχρεος να περπατά με μπαστούνι. Προηγουμένως δεν χρησιμοποιούσε μπαστούνι, χρησιμοποιούσε το λεγόμενο «Π». Ως προς το συμβάν ανέφερε συμπληρωματικά: «Την είδα που βαστούσε τον σκύλο της με το λουρί, έτρεχε ο σκύλος γαβγίζοντας, και έτρεχε και αυτή πίσω από τον σκύλο της κρατώντας το λουρί, και βλέποντας την σχημάτισα αμέσως την αντίληψη ότι δεν μπορούσε να ελέγξει τον σκύλο της. Φυσικά πριν να με πλησιάσει ο σκύλος, θα μπορούσε να μου φώναζε να προσέξω και να λάβω τα δέοντα μέτρα προστασίας μου. Και ενώ υπήρχε αρκετός χρόνος γι' αυτόν τον σκοπό, εντούτοις απέφυγε να το πράξει.»
  13. Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι η ηλικία του, κατά το χρόνο του επίδικου συμβάντος, ήταν 86 ετών. Ανέφερε ότι στο σημείο που περπατούσε με το σκυλάκι του ήταν ομαλό χωμάτινο παγκέτο, αντιλήφθηκε τον σκύλο της κατηγορούμενης όταν το σκυλάκι του γύρισε πίσω και κοίταζε προς την κατεύθυνση του σκύλου της, δεν μπορούσε να λάβει οποιαδήποτε μέτρα και αρνήθηκε ότι ο λόγος που έπεσε στο έδαφος ήταν το σκυλάκι του που είχε μπλεχτεί στα πόδια του, και όχι ο σκύλος της κατηγορούμενης. Ήταν επίσης η θέση του ότι η κατηγορούμενη αφού του είπε συγνώμη τρεις φορές, λίγο μετά, απομακρύνθηκε από τη σκηνή και δεν την ξαναείδε. Αρνήθηκε υποβολή ότι είπε σε παριστάμενα πρόσωπα ότι έπεσε μόνος του. Αντώνης Κανάρης (ΜΚ 3)
  14. Ο ΜΚ 3 επίσης υιοθέτησε την αστυνομική του κατάθεση (Τεκμήριο 5). Δεν είχε δει τη σκηνή της πτώσης του ΜΚ 2, αυτό που είχε δει, ενώ ο ίδιος βρισκόταν έξω από το διαμέρισμα του στην οδό Τροοδιτίσσης 39, ήταν την κατηγορούμενη να βαστά με το ένα χέρι το λουρί του σκύλου της ο οποίος «έτρεχε και την τραβούσε στην κατεύθυνση που ήθελε ο ίδιος». Προφορικά διευκρίνισε τη θέση του λέγοντας: «Την ώρα που περνούσε έξω από το διαμέρισμα μου, δηλαδή ήταν τεντωμένο το χέρι, ο σκύλος δεν κάλπαζε αλλά έτρεχε με γοργό βήμα και η κοπέλα πήγαινε μαζί του, δεν ήταν τρελό αυτό ας πούμε, αλλά δεν τον οδηγούσε, δηλαδή την τραβούσε. Οπότε την τραβούσε.»
  15. Δύο με τρία λεπτά αργότερα, άκουσε τις φωνές και έτρεξε προς το μέρος του ΜΚ
  16. Ο σκύλος της κατηγορούμενης ήταν δεμένος σε δέντρο. Η κατηγορούμενη προσπαθούσε να συμπαρασταθεί στον τραυματία. Τότε αυτός ανέφερε, «ο κόσμος πρέπει να είναι υπεύθυνος για τα ζώα του», χωρίς αυτή να αναφέρει οτιδήποτε. Μετά από λίγο η κατηγορούμενη έφυγε για να πάρει το σκύλο της σπίτι. Ο σκύλος της κατηγορούμενης είχε ύψος δύο περίπου ποδιών. Ανέφερε τέλος ότι δεν συνδεόταν με κανένα από τους εμπλεκόμενους.
  17. Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι ο χώρος στον οποίο βρισκόταν ο ΜΚ 2 ήταν χωμάτινο παγκέτο και καθαρό από σκουπίδια. Δεν θυμόταν να άκουσε τη σύζυγο του ΜΚ 2 να λέει στον ΜΚ 2, «πόσες φορές να πέσεις χαμέ». Την κατηγορούμενη άκουσε μια φορά να λέει συγνώμη. Καθόταν ακίνητη κοντά στον τραυματία. Δεν έκανε κάποια προσπάθεια, ενόσω ο ίδιος ήταν εκεί, να τον σηκώσει. Ο σκύλος της ήταν δεμένος σε δέντρο πλησίον της σκηνής. Δρ. Πέτρος Σπαστρής (ΜΚ 4)
  18. Ο ΜΚ 4 εργάζεται ως ορθοπεδικός ιατρός στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας από τον Νοέμβριο του
  19. Υιοθέτησε την αστυνομική του κατάθεση (Τεκμήριο 8) ως μέρος της κυρίως του εξέτασης. Σύμφωνα με την κατάθεση του, ο ΜΚ 2 εισήχθη στις Πρώτες Βοήθειες 4/7/14 περί ώρα 20:54 και μετά από ακτινολογικό έλεγχο διαπιστώθηκε διατροχαντήριο κάταγμα αριστερού ισχίου (ρωγμώδες). Στις 10/7/14 υποβλήθηκε σε ολική αντικατάσταση αριστερού ισχίου με τσιμέντο. Ο ΜΚ 2 έτυχε μετεγχειρητικής φροντίδας και παρακολούθησης. Απολύθηκε στις 24/7/14 και συνέχισε η παρακολούθηση του στα Εξωτερικά Ιατρεία. Όταν ο ΜΚ 2 πήρε εξιτήριο ήταν σε θέση να βαδίζει με τη βοήθεια περπατούρας τεσσάρων σημείων στήριξης.
  20. Αντεξεταζόμενος υιοθέτησε την έκθεση που ετοίμασε ημερ. 28/11/14 (Τεκμήριο 9). Από τα τραύματα δεν αποκαλυπτόταν ο τρόπος της πτώσης. Ο ΜΚ 2 είχε σοβαρής μορφής οστεοαρθρίτιδα η οποία προκαλεί δυσχέρεια στην κίνηση και δυσκολία στη βάδιση. Επίσης επηρεάζει το βαθμό σταθερότητας. Κατηγορούμενη
  21. Η κατηγορούμενη υιοθέτησε ως μέρος της κυρίως της εξέτασης γραπτή δήλωση, Τεκμήριο
  22. Όπως ανέφερε στη δήλωση της, ο αρραβωνιαστικός της, είναι ιδιοκτήτης δύο σκύλων. Το διαμέρισμα τους είναι ισόγειο και περιφραγμένο. Ο αρραβωνιαστικός της καθημερινά έβγαζε τους σκύλους έξω για βόλτα. Στις 4/7/14 αργά το απόγευμα έβγαλε η ίδια τον ένα από τους δύο σκύλους για βόλτα. Ως προς τις περιστάσεις του περιστατικού ανέφερε συγκεκριμένα τα ακόλουθα: «.Σε κάποιο στάδιο ενώ περπατούσα στην οδό Τροοδιτίσσης στην Αγλαντζιά κρατώντας τον σκύλο με το λουρί αντιλήφθηκα σε κάποια απόσταση γύρω στα 10 περίπου μέτρα κάποιο ηλικιωμένο κύριο να κρατά ένα μικρό σκυλάκι και να ακολουθεί την ίδια κατεύθυνση με αυτή που ακολουθούσα εγώ με τον σκύλο του αρραβωνιαστικού μου. Κάποια στιγμή αντιλήφθηκα ότι ο σκύλος μου είχε την επιθυμία να παίξει και κινήθηκε προς το μέρος όπου βρισκόταν ο κύριος αυτός με το σκυλάκι του. Μόλις αντιλήφθηκα ότι ο σκύλος μου άρχισε να κινείται προς τη συγκεκριμένη κατεύθυνση του τράβηξα με όλη μου τη δύναμη το λουρί και προσπάθησα να τον εμποδίσω από του να πλησιάσει το μικρό σκυλάκι του λόγω του ότι ο σκύλος μου είναι πολύ μεγαλύτερος και δεν ήθελα να έρθουν σε επαφή. Παρά το γεγονός ότι κατέβαλα μεγάλη προσπάθεια τραβώντας το λουρί, ο σκύλος μου λόγω της δύναμης του πλησίασε το σκυλάκι του κυρίου αυτού σε κοντινή απόσταση όμως κατάφερα στο σημείο αυτό να τον συγκρατήσω χωρίς να έρθει σε επαφή με το μικρό σκυλάκι. Στο σημείο αυτό αντιλήφθηκα ότι ο ηλικιωμένος κύριος ήταν πεσμένος στο έδαφος. Αμέσως εγώ έδεσα τον σκύλο μου σε δέντρο και προέτρεξα για να βοηθήσω τον κύριο».
  23. Προφορικά πρόσθεσε: «Ενώ προχωρούσα με τον σκύλο μου στη βόλτα μας κανονικά ξαφνικά σε κάποια φάση ο σκύλος του κ. Ιακωβίδη γύρισε προς το μέρος μας και γάβγισε και γι΄ αυτόν τον λόγο ο δικός μου σκύλος προχώρησε προς το μέρος του. Προχωρώντας απλά προσεγγίσαμε τον κύριο αυτό με το σκυλάκι του αλλά σε λογική απόσταση γύρω στα 10-15 μέτρα περίπου. Στο σημείο εκείνο απλά συγκράτησα τον σκύλο μου διότι όπως ανέφερα δεν ήθελα να έρθω σε επαφή με κανένα από τους δύο».
  24. Παρέμεινε στη σκηνή για διάστημα περίπου 15 λεπτών οπότε, εν τω μεταξύ, είχαν έλθει και άλλα πρόσωπα τα οποία της υπέδειξαν να τον αφήσει λέγοντας της ότι θα τον βοηθήσουν αυτοί. Κατά τη διάρκεια της παρουσίας της εκεί, όταν ρωτήθηκε ο ΜΚ 2 από παρευρισκόμενο, κατά πόσο του επιτέθηκε ο σκύλος της, αυτός απάντησε, «όχι δεν μου επιτέθηκε απλά έπεσα χαμέ». Μία κυρία, η οποία υπέθεσε ότι ήταν η σύζυγος του ΜΚ 2, είπε στον ΜΚ 2, «πόσες φορές να σε σύρουν χαμέ». Ακολούθως έπιασε τον σκύλο της και επέστρεψε σπίτι της. Στο σημείο που έπεσε ο ΜΚ 2 υπήρχαν κλαδέματα και χώματα και δεν μπορεί να αποκλείσει το ενδεχόμενο η πτώση του να οφειλόταν σε αυτά. Ο σκύλος της σε καμία περίπτωση δεν ήρθε σε επαφή με τον ΜΚ 2 ή με το σκυλάκι του. Η ίδια πριν αποχωρήσει ζήτησε από τους παρευρισκόμενους να την ενημερώσουν αν χρειάζονταν οποιαδήποτε περαιτέρω βοήθεια. Δεν εγκατέλειψε τη σκηνή έτσι απλά.
  25. Αντεξεταζόμενη ανέφερε, ότι ο σκύλος της τότε ήταν βάρους 20 κιλών, και η ίδια περίπου 60 κιλά. Το ύψος του ήταν 40-50 εκατοστά. Χρησιμοποιεί ειδικό λουρί, μη επεκτεινόμενο, και ο σκύλος είναι εκπαιδευμένος ώστε να υπακούει την ίδια και τον αρραβωνιαστικό της. Δεν είναι άγριος. Τη συγκεκριμένη ημερομηνία το λουρί ήταν περασμένο γύρω από το χέρι της ώστε να τον έχει κοντά της. Τον έπαιρνε και η ίδια βόλτα. Της υποδείχθηκε η ανακριτική της κατάθεση, Τεκμήριο 2, και δέχθηκε ότι αυτή ήταν η κατάθεση της. Ο σκύλος της δεν έτρεξε προς το μέρος του ΜΚ 2, περπατούσε. Όταν άρχισε να πλησιάζει το σκυλάκι του ΜΚ 2, τον τράβηξε με δύναμη για να καταλάβει ότι δεν έπρεπε να προσπεράσει. Τότε αντιλήφθηκε ότι ο ΜΚ 2 είχε πέσει στο έδαφος. Τους χώριζε απόσταση 10-15 μέτρων, ο σκύλος της ήταν στο ίδιο σημείο μαζί της. Χαρακτήρισε την απόσταση αρχικά ως «αρκετή απόσταση» και μετά ως «κανονική». Αρνήθηκε ότι αυτό αντίβαινε τα όσα ανέφερε στην κατάθεση, Τεκμήριο 2, για «πολύ κοντινή» απόσταση. Σε καμία περίπτωση δεν πέρασε από το μυαλό της ότι ο σκύλος μπορούσε να διαφύγει. Ο σκύλος της δεν της είχε διαφύγει, τον είχε τραβήξει, όχι λόγω κινδύνου αλλά γιατί δεν ήθελε να πλησιάσει το σκύλο του ΜΚ
  26. Ο σκύλος της δεν ακούμπησε τον ΜΚ 2, δεν απέκλεισε όμως το ενδεχόμενο ο ΜΚ 2 να είχε τρομάξει. Τον ΜΚ 2 τον έβλεπε καθημερινά. Το βάδισμα του ήταν ασταθές γι' αυτό δεν ήθελε να τον προσεγγίσουν.
  27. Τον σκύλο τον έβγαζε και η ίδια βόλτα συχνά. Η αναφορά της στην ανακριτική της κατάθεση ότι ο αρραβωνιαστικός της δεν γνώριζε ότι τον είχε βγάλει βόλτα αναφερόταν μόνο για το συγκεκριμένο βράδυ.
  28. Ο λόγος που είχε πει συγνώμη ήταν γιατί θεώρησε ότι ίσως είχε μερίδιο ευθύνης. Δεν γνώριζε για ποιο λόγο ο ΜΚ 2 προέβη σε καταγγελία. IV. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ
  29. Εξέτασα την μαρτυρία των μαρτύρων με ιδιαίτερη προσοχή. Κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας δεν περιορίστηκα στην ατομική κρίση της αξιοπιστίας κάθε μάρτυρα ξεχωριστά αλλά την αντιπαρέβαλα και την εξέτασα στα πλαίσια του συνόλου της μαρτυρίας (βλ. Mustafa ν. Κακουρή κ.α.

(2002)1 ΑΑΔ 165, 172, Στυλιανίδης ν. Χατζηπιέρα
(1992)1 ΑΑΔ 1056, 1061). Αξιολόγηση Αστ. 1400, Ευαγόρα Στυλιανού (ΜΚ 1)
  1. Ο ΜΚ 1 ήταν ο εξεταστής της υπόθεσης. Κατέθεσε κατά τρόπο ανεξάρτητο και δεν έχω κανένα λόγο να αμφισβητήσω την αξιοπιστία του, ως εκ τούτου τον κρίνω αξιόπιστο. Από τη μαρτυρία του δέχομαι ότι δέχθηκε καταγγελία από τον ΜΚ 2, ότι υπήρξε πιστή καταγραφή των όσων του λέχθηκαν από την κατηγορούμενη στην ανακριτική της κατάθεση (Τεκμήριο 2) και όταν κατηγορήθηκε γραπτώς (Τεκμήριο 3). Αξιολόγηση Ιάκωβου Ιακωβίδη (ΜΚ 2)
  2. Ο συνήγορος Υπεράσπισης εισηγήθηκε ότι ο μάρτυρας δεν πρέπει να κριθεί αξιόπιστος, καθ' ότι, ήταν η θέση του, υπερέβαλε σε αρκετά σημεία της μαρτυρίας του. Συγκεκριμένα, εισηγήθηκε ότι υπερέβαλε σε σχέση με την φυσική του κατάσταση και την ύπαρξη οστεοαρθρίτιδας, στον τρόπο που σπρώχθηκε από τον σκύλο, προσθέτοντας προφορικά ότι ο σκύλος ύψωσε τα πόδια του όταν τον ακούμπησε και ότι, ως «ειδικός» αναφέρθηκε στην ψυχολογία του δικού του σκύλου, ότι δηλαδή είχε φοβηθεί.
  3. Εξέτασα με ιδιαίτερη προσοχή την επιχειρηματολογία του σε συνάρτηση με τη μαρτυρία του ΜΚ 2 και την κρίνω αβάσιμη. Αντίθετα, ο ΜΚ 2 μου έδωσε την εντύπωση ότι κατέθεσε με ειλικρίνεια τον τρόπο που βίωσε ο ίδιος τα γεγονότα. Όσον αφορά τη φυσική του κατάσταση είχε αναφερθεί ότι πριν τον τραυματισμό του χρησιμοποιούσε και «Π». Ως προς τον τρόπο που σπρώχθηκε από το σκύλο δεν μεταβάλλεται η αρχική του θέση ότι είχε σπρωχθεί. Ούτε είναι θέμα μαρτυρίας ειδικού, η έκφραση πεποίθησης ιδιοκτήτη σκύλου ότι ο σκύλος του είχε φοβηθεί, αντίθετα είναι ζήτημα στο οποίο μπορεί να εκφράσει τη γνώμη του.
  4. Ο ΜΚ 2 μου έκανε καλή εντύπωση. Δεν καταδείχθηκαν αλλότρια κίνητρα από πλευράς του. Τον κρίνω αξιόπιστο μάρτυρα. Δέχομαι τη μαρτυρία του ως προς τον τρόπο που εκτυλίχθηκαν τα γεγονότα στην ολότητα της. Σημειώνω όμως ότι, αν και δέχομαι ότι η κατηγορούμενη δεν προσπάθησε να τον σηκώσει από το έδαφος, δεν προκύπτει συμπέρασμα αδιαφορίας από πλευράς της μετά τη πτώση του. Αξιολόγηση Ανδρέα Κανάρη (ΜΚ 3)
  5. Ο εν λόγω μάρτυρας επίσης μου έκανε καλή εντύπωση. Παρά τις εισηγήσεις του συνηγόρου Υπεράσπισης δεν διαπίστωσα ίχνος υπερβολής στη μαρτυρία του. Αντίθετα ανέφερε ξεκάθαρα τι είχε δει, 2 - 3 λεπτά πριν το συμβάν, την κατηγορούμενη με το σκύλο της να κινούνται με τον τρόπο που περιέγραψε. Κρίνω το μάρτυρα αξιόπιστο και δέχομαι τη μαρτυρία του στην ολότητα της. Όσον αφορά το σχόλιο που έκανε ότι, «ο κόσμος πρέπει να είναι υπεύθυνος για τα ζώα του», στο οποίο δεν ανέφερε κάτι η κατηγορούμενη, δεν κρίνω ότι υπό τις περιστάσεις, η σιωπή της θα μπορούσε να εκληφθεί ή να ερμηνευθεί ως αποδοχή ευθύνης για το συγκεκριμένο περιστατικό. Κάτοχος σκύλου, άλλωστε, ήταν και το θύμα. Αξιολόγηση Δρ. Πέτρου Σπαστρή (ΜΚ 4)
  6. Τα προσόντα του μάρτυρα και η μαρτυρία του δεν αμφισβητήθηκαν. Δέχομαι τα προσόντα του μάρτυρα, τον κρίνω αξιόπιστο και δέχομαι τη μαρτυρία του ως προς τη διάγνωση και θεραπεία του ΜΚ
  7. Αξιολόγηση Κατηγορούμενης
  8. Εξέτασα τη μαρτυρία της με ιδιαίτερη προσοχή και κατέληξα ότι δεν μπορώ να την κρίνω αξιόπιστη μάρτυρα και ως εκ τούτου δεν μπορώ να δεχθώ τη μαρτυρία της. Συγκεκριμένα έλαβα υπόψη μου τα ακόλουθα:
(1)Στην ανακριτική της κατάθεση (Τεκμήριο 2) και στην γραπτή δήλωση της ανέφερε ότι η απόσταση που την χώριζε από τον ΜΚ 2 όταν αντιλήφθηκε την παρουσία του ήταν 10 περίπου μέτρα. Ακολούθως ο σκύλος της κινήθηκε προς το μέρος του ΜΚ 2 και πλησίασε σε κοντινή απόσταση. Προφορικά προσδιόρισε την απόσταση που έφτασε στα 10 - 15 μέτρα, οπότε και αντιλήφθηκε τον ΜΚ 2 να είναι στο έδαφος. Παρά το γεγονός ότι η εκτίμηση αποστάσεων από μάρτυρες, δεν μπορεί από το να είναι απλή εκτίμηση και καθαρά υποκειμενική, στην παρούσα περίπτωση μου δημιουργήθηκε η εντύπωση ότι η κατηγορούμενη ήθελε να δώσει την εντύπωση ότι δεν πλησίασαν καθόλου τον ΜΚ 2 και το σκυλάκι του, μεταβάλλοντας την όλη εικόνα.
(2)Οι εξηγήσεις της για τη συγνώμη που εξέφρασε στον ΜΚ 2 αμέσως μετά τη πτώση του δεν με έπεισαν. Η συγνώμη εκφράζει απολογία. Δεν είναι κάτι που θα πει κάποιος χωρίς να φέρει ευθύνη ή να νιώθει ότι φέρει ευθύνη για κάτι που έγινε. Δεν απολογείται κάποιος για χάριν της ευγένειας ή λόγω ευαισθησίας. V. ΕΥΡΗΜΑΤΑ
  1. Πέραν των όσων ανέφερα στην §3 πιο πάνω, βρίσκω ότι ο σκύλος της κατηγορούμενης ήταν δεμένος με λουρί, το οποίο η κατηγορούμενη κρατούσε, ο σκύλος της όμως έτρεχε και την τραβούσε στην κατεύθυνση του ΜΚ
  2. Ο σκύλος της πλησίασε τον ΜΚ 2 και τον σκύλο του, ο οποίος εκείνη τη στιγμή βρισκόταν ανάμεσα στα πόδια του ΜΚ
  3. Ο σκύλος της κατηγορούμενης χτύπησε με δύναμη πάνω στα πόδια του ΜΚ 2, με αποτέλεσμα αυτός να χάσει την ισορροπία του και να πέσει στο έδαφος. Η κατηγορούμενη έδεσε τον σκύλο της σε δέντρο, είπε συγνώμη στον ΜΚ 2 τρείς φορές και παρέμεινε στη σκηνή. Προσήλθαν ο ΜΚ 3 και άλλα πρόσωπα. Ακολούθως η κατηγορούμενη αποχώρησε. Ο ΜΚ 2 τραυματίστηκε. Υπέστη διατροχαντήριο κάταγμα αριστερού ισχίου. Στις 10/7/14 υποβλήθηκε σε ολική αντικατάσταση αριστερού ισχίου με τσιμέντο. VI. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ ΚΑΙ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ
  4. Το βάρος απόδειξης της κατηγορίας το φέρει η κατηγορούσα αρχή, πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Το Δικαστήριο για να καταδικάσει θα πρέπει να είναι σίγουρο για την ενοχή της κατηγορουμένης. Η κατηγορούμενη δεν έχει το βάρος να αποδείξει οτιδήποτε, ούτε ότι είναι αθώα (βλ. Woolmington v. DPP [1935] AC 462 HL, R. v. Majid [2009] EWCA Crim 2563, Γενικός Εισαγγελέας ν. Ismail, Π.Ε. 228/15 - 245/15, 248/15 - 255/15, 17/10/2016, σελ. 33-34 και Crown Court Bench Book, Directing the Jury, Judicial Studies Board, 2010, σελ. 16). Εάν το Δικαστήριο μετά την αξιολόγηση των μαρτύρων και τα ευρήματα του, παραμένει με, έστω υποβόσκουσα, αμφιβολία η αθώωση είναι αναπόφευκτη (βλ. Munteanu v. Δημοκρατίας
(2013)2 ΑΑΔ 459, 484 - 485). 32. Η εκπρόσωπος της Κατηγορούσας Αρχής με παρέπεμψε στις αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου, Μαυρομμάτης ν Αστυνομία
(1996)2 ΑΑΔ 64, Gavalas v. The Police
(1985)2 CLR 114 και στην Behrens v. Bertram Mills & Circus Ltd
(1957)1 All ER 583, όσον αφορά την ερμηνεία του άρθρου 236 ΠΚ, και στο άρθρο 4 του ΠΚ όσον αφορά την ερμηνεία των όρων «κατοχή» και «σωματική βλάβη». Για την έννοια της σωματικής βλάβης αναφέρθηκε επίσης στις αποφάσεις Georghiades v. Police
(1985)2 CLR 56, R v. Miller
(1954)2 All ER 529 και Αστυνομία ν. Ιωάννου
(1989)2 ΑΑΔ 61).
  1. Ο συνήγορος Υπεράσπισης με παρέπεμψε για νομική καθοδήγηση στην απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας, Αστυνομία ν. Κυριάκου, Υπ. 14312/2008, 30/6/2010 (Χ. Β. Χαραλάμπους ΕΔ[1]).
  2. Το άρθρο 236 (δ) του ΠΚ προνοεί: «
  3. Όποιος, με τέτοιο αλόγιστο τρόπο, βεβιασμένο ή αμελή, ώστε να θέτει σε κίνδυνο ανθρώπινη ζωή ή να είναι ενδεχόμενο να προκαλέσει σωματική βλάβη σε άλλο- .... (δ) παραλείπει να πάρει προφυλάξεις εναντίον πιθανού κινδύνου από οποιοδήποτε ζώο που έχει στην κατοχή του· ή ..... είναι ένοχος πλημμελήματος: Νοείται ότι, όπου η κατηγορία δυνάμει της υποπαραγράφου (δ) του παρόντος άρθρου αναφέρεται σε σκύλο, τεκμαίρεται ότι ο κατηγορούμενος είχε γνώση της πιθανότητας πρόκλησης σωματικής βλάβης από τον εν λόγω σκύλο, ανεξάρτητα από τη φύση ή την προηγούμενη συμπεριφορά ή τις συνήθειες του σκύλου αυτού.»
  4. Στη Μαυρομμάτης, ανωτέρω, στη σελ. 73 επισημάνθηκε ότι στο Αγγλικό κείμενο του Νόμου, η αναφορά που γίνεται είναι σε, «Any person who in a manner so rash or negligent as to endanger human life or to be likely to cause harm to any other person», επομένως αυτό που απαιτείται είναι η απόδειξη αμέλειας (negligence) και όχι απερισκεψίας (recklessness). Στην εν λόγω υπόθεση, το Ανώτατο Δικαστήριο αντλώντας καθοδήγηση από τη νομολογία που αφορούσε το άρθρο 210 του ΠΚ, πριν να τροποποιηθεί, έκρινε ότι ο βαθμός αμέλειας που απαιτείται από το άρθρο 236 είναι σοβαρότερου βαθμού από την αμέλεια που απαιτείται για την αστική ευθύνη (civil negligence) ή την ποινική ευθύνη με βάση το άρθρο 8 του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου, Ν. 86/72(βλ. Μαυρομμάτης, ανωτέρω, σελ. 73 - 75, Rayas v. The Police 19 CLR 308 και Gavalas, ανωτέρω). Ο βαθμός αμέλειας αποτελεί θέμα διακριτικής ευχέρειας και συναρτάται απόλυτα με τα περιστατικά της υπόθεσης (βλ. Μαυρομμάτης, ανωτέρω, σελ. 75). Το κριτήριο που προκύπτει από τη νομολογία είναι αντικειμενικό και συναρτάται πάντοτε με τη συμπεριφορά του μέσου εύλογου ανθρώπου (βλ. Μαυρομμάτης, ανωτέρω, σελ. 74). Η εν λόγω προσέγγιση επιβεβαιώθηκε πρόσφατα στην Κωνσταντίνου ν. Αστυνομίας, Π.Ε. 260/2015, 28/11/
  6. Προκύπτει από τη σχετική νομολογία ότι το Δικαστήριο πρέπει να ικανοποιηθεί, όσον αφορά το actus reus, ότι υπήρξε πράξη ή παράλειψη του κατηγορουμένου, η οποία, ιδωμένη αντικειμενικά, συνιστά αμέλεια (βλ. Μαυρομμάτης, ανωτέρω, σελ. 74 και Gavalas, ανωτέρω, σελ. 131[2]) και όσον αφορά το mens rea, ότι η νοητική στάση του κατηγορούμενου ήταν ευνοϊκή στη διενέργεια της αμελούς πράξης ή της παράλειψης που συνιστά το actus reus. Για να διαπιστωθεί η νοητική στάση του κατηγορούμενου, εξετάζεται η γνώση του για τα πραγματικά δεδομένα τα οποία δημιουργούν το καθήκον άσκησης επιμέλειας και προσοχής. Αν και το κριτήριο είναι υποκειμενικό, το Δικαστήριο μπορεί να προβεί σε συμπεράσματα για την νοητική του στάση τη δεδομένη στιγμή από τις περιβάλλουσες περιστάσεις (βλ. Gavalas, ανωτέρω, σελ. 131[3]). Δεν απαιτείται υποκειμενική επίγνωση και ενσυνείδητη ανάληψη συγκεκριμένου κινδύνου, ούτε επίδειξη αδιαφορίας σε σχέση με ενδεχόμενο, πιθανό ή δυνατό κίνδυνο (βλ. Ιωάννου ν. Δημοκρατίας, ECLI:CY:AD:2015:B267, Π.Ε. 140/2014, 8/4/2015). Πρέπει όμως, ο κίνδυνος να είναι τέτοιας φύσης που η αποτυχία του κατηγορουμένου να τον αντιληφθεί ως μια δυνατότητα, λαμβάνοντας υπόψη τη φύση και το σκοπό των ενεργειών του ως επίσης και τη γνώση του για τις περιβάλλουσες περιστάσεις, να αποτελεί σοβαρού βαθμού παράβαση του καθήκοντος επιμέλειας που όφειλε ο μέσος λογικός άνθρωπος υπό τις ίδιες συνθήκες.
  7. Η εν λόγω νομοθετική διάταξη προσομοιάζει με την αντίστοιχη διάταξη του Ινδικού Ποινικού Κώδικα και συγκεκριμένα το άρθρο 289, όπου, σύμφωνα με την Ινδική Νομολογία, απαιτείται η απόδειξη αμελούς διαχείρισης του ζώου από τον κάτοχο, ώστε αυτήν θέτει σε κίνδυνο ανθρώπινη ζωή. Το καθήκον επιμέλειας αυξάνεται αναλόγως της αγριότητας του ζώου. Δεν χρειάζεται να αποδειχθεί ότι το ζώο επιτέθηκε προηγουμένως σε άνθρωπο, αρκεί η γνώση του κατόχου ότι το ζώο είχε άγρια προδιάθεση (βλ. Textbook on Indian Penal Code, K. D. Gaur, 6th ed, 2016, σελ. 508 - 509).
  8. Με την τροποποίηση όμως που επήλθε στο σχετικό άρθρο του Κυπριακού ΠΚ με τον Ν. 45(Ι)/98, και την προσθήκη της σχετικής επιφύλαξης, εφόσον η κατηγορία αναφέρεται σε σκύλο τεκμαίρεται ότι ο κατηγορούμενος είχε γνώση της πιθανότητας πρόκλησης σωματικής βλάβης από τον εν λόγω σκύλο, ανεξάρτητα από τη φύση ή την προηγούμενη συμπεριφορά ή τις συνήθειες του σκύλου αυτού. Επομένως τεκμαίρεται γνώση του κατόχου για την πιθανότητα πρόκλησης σωματικής βλάβης από το συγκεκριμένο ζώο ανεξαρτήτως της οποιασδήποτε προηγούμενης επιδειχθείσας συμπεριφοράς ή προδιάθεσης.
  9. Στην προκειμένη περίπτωση, κρίνω ότι η κατηγορούμενη, δεν ήταν σε θέση να ελέγξει επαρκώς τον σκύλο που είχε στην κατοχή της. Υπήρχε εμφανής και εύλογος κίνδυνος διαφυγής του ή καθορισμού πορείας από πλευράς του χωρίς να είναι σε θέση να τον ελέγξει επαρκώς. Το γεγονός ότι ο σκύλος της κατευθύνθηκε προς τον ΜΚ 2 και το δικό του σκύλο χτυπώντας στα πόδια του ΜΚ 2 με τον τρόπο που έχω δεχθεί αποτελεί επαρκές υπόβαθρο εξαγωγής συμπεράσματος ότι η κατηγορούμενη απέτυχε να ελέγξει επαρκώς τον σκύλο της ως θα αναμενόταν από το μέσο λογικό άνθρωπο. Έχοντας κατά νου και το τεκμήριο γνώσης που επιβάλλει ο νόμος, η αποτυχία της αυτή υπό τις περιστάσεις, να στρέψει την προσοχή της στον κίνδυνο ότι δεν ήταν σε θέση να ελέγξει το σκύλο της, συνιστά σοβαρού βαθμού παράβαση του καθήκοντος που επιβαλλόταν υπό τις περιστάσεις. Το γεγονός ότι καθ' όλη τη διάρκεια του επεισοδίου κρατούσε το λουρί του, και ότι εν τέλει τον έδεσε σε δέντρο, δεν μεταβάλλει το γεγονός ότι ουσιαστικά δεν είχε τον έλεγχο των κινήσεων του σκύλου. Η πρόκληση τραυματισμού ήταν ενδεχόμενη και ο τραυματισμός του ΜΚ 2 ήταν απόρροια της παράλειψης της. Ως εκ τούτου έχω ικανοποιηθεί πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας για την ενοχή της σε σχέση με την 1η κατηγορία.
  10. Όσον αφορά το αδίκημα της κατηγορίας 2 το άρθρο 18 (δ) του Ν. 184(Ι)/2002, όπως τροποποιήθηκε προνοεί τα ακόλουθα: «
  11. Οποιοδήποτε πρόσωπο- ... (δ) εγκαταλείπει το σκύλο του ή δε λαμβάνει τα κατάλληλα μέτρα για να εμποδίσει τη δραπέτευση ή τη διαφυγή του, .... είναι ένοχο αδικήματος και σε περίπτωση πρώτης καταδίκης υπόκειται σε φυλάκιση για χρονικό διάστημα που δεν υπερβαίνει τους δώδεκα μήνες ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις χίλιες λίρες ή και στις δύο αυτές ποινές και σε περίπτωση δεύτερης ή μεταγενέστερης καταδίκης, σε φυλάκιση για χρονικό διάστημα που δεν υπερβαίνει τους είκοσι τέσσερις μήνες ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις δύο χιλιάδες λίρες ή και στις δύο αυτές ποινές.»
  12. Σύμφωνα με το άρθρο 2 του ιδίου Νόμου: «σκύλος», για τους σκοπούς του παρόντος Νόμου, περιλαμβάνει κάθε σκύλο κάθε φυλής και γένους ηλικίας άνω των 3 μηνών»
  13. Τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος, είναι η εγκατάλειψη ή παράλειψη λήψης μέτρων από πρόσωπο μη διαφυγής ή απόδρασης, σκύλου, όπως αυτός ορίζεται στο Νόμο.
  14. Στην προκειμένη περίπτωση, με βάση τα ευρήματα μου, έχει αποδειχθεί διαφυγή του σκύλου. Το γεγονός ότι κρατούσε το λουρί, δεν διαφοροποιεί την κατάσταση αφού ο σκύλος καθόριζε την πορεία της, έστω και αν αυτή ήταν προσωρινή αφού εν τέλει η κατηγορούμενη ανέκτησε τον έλεγχο και το έδεσε σε δέντρο. Δεν έχει αποδειχθεί όμως η ηλικία του σκύλου ως ορίζει ο Νόμος. Ως εκ τούτου η 2η κατηγορία δεν έχει αποδειχθεί. VII. ΚΑΤΑΛΗΞΗ
  15. Η Κατηγορούσα Αρχή έχει αποδείξει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας την 1η κατηγορία σε σχέση με την οποία η κατηγορούμενη κρίνεται ένοχη. Όσον αφορά την 2η κατηγορία η κατηγορούμενη αθωώνεται και απαλλάσσεται. Υπ.) .................................................. Ν. Α. Π. Γεωργιάδης, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Criminal/ Final/ Section 236(d)- Cap. 154/ Section 18(d) - Law 184(Ι)/
  16. Αναφορά: Ποινική/ Τελική/ Άρθρο 236(δ) - Κεφ. 154/ Άρθρο 18(δ) - Ν.184(Ι)/
  17. [1] Όπως ήταν τότε. [2] Pikis J. - 'The criterion for determining negligent conduct for the purpose of defining actus reus is objective. Does the conduct of the accused, objectively evaluated, amount to negligence?' [3] Pikis J. - 'Next mens rea. It consists of a state of mind propitious to the production of the acts constituting the actus reus. The first step in the process of determining the state of mind of the accused is elicitation of knowledge of the facts requiring caution on his part. The test is subjective, but as in every case the Court may draw relevant inferences indicative of knowledge and awareness from the surrounding circumstances in order to determine the state of attention of the accused at the crucial period of time'. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.