Παντελής Πατσαλίδης ν. Αντωνιάδου Χρυσοβαλάντου, Αρ.Υπόθεσης: 21890/12, 1/2/2018

(1)του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154, όπως τροποποιήθηκε. Ειδικότερα, η κατηγορούμενη παραδέχθηκε την έκδοση των εξής εννέα επιταγών συνολικού ύψους €6.200 οι οποίες, αφού παρουσιάστηκαν στην τράπεζα για πληρωμή αφότου κατέστησαν πληρωτέες δεν εξοφλήθηκαν και παρέμειναν απλήρωτες για περίοδο δεκαπέντε ημερών από την παρουσίαση τους στην τράπεζα:

1. Επιταγή με αρ. 10752425 της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος (Κύπρου) ημερ. 20.10.11 για το ποσό των €600 (κατηγορία 1)
2. Επιταγή με αρ. 10752426 της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος (Κύπρου) ημερ. 20.11.11 για το ποσό των €700 (κατηγορία 2)
3. Επιταγή με αρ. 10752427 της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος (Κύπρου) ημερ. 20.12.11 για το ποσό των €700 (κατηγορία 3)
4. Επιταγή με αρ. 10752428 της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος (Κύπρου) ημερ. 20.1.12 για το ποσό των €700 (κατηγορία 4)
5. Επιταγή με αρ. 10752429 της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος (Κύπρου) ημερ. 20.2.12 για το ποσό των €700 (κατηγορία 5)
6. Επιταγή με αρ. 10752430 της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος (Κύπρου) ημερ. 20.3.12 για το ποσό των €700 (κατηγορία 6)
7. Επιταγή με αρ. 10752431 της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος (Κύπρου) ημερ. 20.4.12 για το ποσό των €700 (κατηγορία 7)
8. Επιταγή με αρ. 10752432 της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος (Κύπρου) ημερ. 20.5.12 για το ποσό των €700 (κατηγορία 8)
9. Επιταγή με αρ. 10752433 της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος (Κύπρου) ημερ. 20.6.12 για το ποσό των €700 (κατηγορία 9) Στις 14.12.17 εκτέθηκαν τα γεγονότα από τη συνήγορο του παραπονούμενου, η οποία δήλωσε πως αυτά έχουν ως το κατηγορητήριο. Ανέφερε επίσης ότι έναντι του συνολικού οφειλομένου ποσού καταβλήθηκε ποσό εκ €1.300 και παραμένει οφειλόμενο υπόλοιπο εκ €4.900, σε σχέση με το οποίο ζήτησε την έκδοση διατάγματος αποζημίωσης. Ζήτησε επίσης όπως τα έξοδα της υπόθεσης επιδικασθούν υπέρ του παραπονουμένου, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή. Ανέφερε, τέλος, ότι δεν υπάρχουν προηγούμενες καταδίκες. Η συνήγορος της κατηγορουμένης, αναγνωρίζοντας τη σοβαρότητα των διαπραχθέντων αδικημάτων, ανέφερε πως οι επίδικες επιταγές δεν εκδόθηκαν ως αντάλλαγμα για δοσοληψίες που είχε η ίδια η κατηγορούμενη με τον παραπονούμενο, αλλά για δοσοληψίες που είχε ο παραπονούμενος με τον σύζυγο της κατηγορουμένης, υπεγράφησαν δε προκειμένου να αποφευχθεί η φυλάκιση συγγενικών της προσώπων που είχαν εκδώσει παλαιότερα επιταγές προς κάλυψη των χρεών του συζύγου της προς τον παραπονούμενο. Προκειμένου να αποπληρώσει μέρος των επιταγών που εξέδωσε, αλλά και για να φροντίσει για τη διαβίωση του ανήλικου (τότε) τέκνου της, η κατηγορούμενη έκανε μέχρι και τρεις διαφορετικές δουλειές. Η κα Μιλτιάδους αναφέρθηκε επίσης στις προσωπικές περιστάσεις της κατηγορουμένης. Περαιτέρω, επικαλέστηκε ως ελαφρυντικούς παράγοντες την πλήρη μεταμέλεια και απολογία της κατηγορουμένης, το λευκό της ποινικό μητρώο, την παραδοχή της, τη συμμόρφωση της, δήλωσε δε τη συναίνεση της κατηγορουμένης στην έκδοση του διατάγματος αποζημίωσης. Τα διαπραχθέντα αδικήματα, είναι χωρίς αμφιβολία σοβαρά, κάτι το οποίο φαίνεται και από την ποινή την οποία προνόησε ο νομοθέτης. Συγκεκριμένα, το άρθρο 305Α

(1)του Ποινικού Κώδικα προνοεί, κατά ανώτατο όριο, ποινή φυλάκισης 3 ετών ή ποινή προστίμου €10.000 ή αμφότερες τις ποινές. Αποτελεί πάγια νομολογιακή αρχή ότι η ανώτατη προβλεπόμενη από τον Νόμο ποινή συνιστά τη βάση από την οποία ξεκινά το Δικαστήριο το έργο επιμέτρησης της ποινής.[1] Από τη φύση τους, τα αδικήματα αυτού του είδους είναι σοβαρά[2] και οι κίνδυνοι που ελλοχεύουν από αδικήματα αυτής της μορφής επιβάλλουν την αυστηρή τήρηση της νομοθεσίας που στοχεύει στη διασφάλιση της νομιμότητας των συναλλαγών.[3] Δημιουργούν μεγάλη αναστάτωση στο εμπόριο και στις καθημερινές συναλλαγές των πολιτών, ανατρέποντας το υπόβαθρο των συναλλαγών,[4] οι οποίες αναμένεται να διεξάγονται στη βάση της νομιμότητας και της τιμιότητας[5] και υπονομεύουν την κοινωνική, εμπορική και οικονομική ζωή του τόπου.[6] Περαιτέρω, δεν πρέπει να παραγνωρίζεται το γεγονός ότι τα διαπραχθέντα αδικήματα παρουσιάζουν ανησυχητική έξαρση, λαμβάνω δε προς τούτο δικαστική γνώση ως εκ του γεγονότος ότι εκκρεμεί ενώπιον του Δικαστηρίου πολύ μεγάλος αριθμός υποθέσεων αυτής της φύσης,[7] με αποτέλεσμα να παρίσταται ανάγκη ν' αντιμετωπίζονται με αυστηρότητα.[8] Σημειώνω εν τέλει, πως η ευκολία διάπραξης αδικημάτων αυτής της μορφής, συνδυαζόμενη με τις καταστρεπτικές συνέπειες που επιφέρουν στην κοινωνική, εμπορική και οικονομική ζωή του τόπου, αλλά και η συχνότητα διάπραξης των αδικημάτων αυτών, τα οποία βρίσκονται σε έξαρση, επιβάλλει την αντιμετώπισή τους με τη δέουσα αυστηρότητα.[9] Ως προς το ύψος της αρμόζουσας ποινής λαμβάνω καθοδήγηση[10] από τη νομολογία. Όπως προκύπτει από αυτή, το σύνηθες μέτρο ποινικής μεταχείρισης για τα αδικήματα έκδοσης επιταγών χωρίς αντίκρισμα είναι η επιβολή άμεσης ποινής φυλάκισης,[11] χωρίς όμως το σύνηθες να αποτελεί ταυτόχρονα και άκαμπτο κανόνα, αφού κατά πάγια νομολογιακή αρχή κάθε περίπτωση αντιμετωπίζεται στη βάση των περιστατικών της.[12] Ενδεικτικά αναφέρω ότι το Εφετείο στην υπόθεση Χρίστου ν. Αδάμου

(2012)2 Α.Α.Δ. 772, επικύρωσε ποινή φυλάκισης ενός έτους σε λευκού ποινικού μητρώου πρόσωπο, πατέρα πέντε ανηλίκων παιδιών, με πολύ χαμηλό εισόδημα και μεγάλα χρέη, κατόπιν παραδοχής και μερικής συμμόρφωσης για επιταγές ύψους €5.781, την οποία ανέστειλε λαμβάνοντας υπόψη την προσπάθεια του κατηγορούμενου για αποπληρωμή και την οικογενειακή του κατάσταση. Επίσης στην υπόθεση Nikiforos Technologies Ltd ν. Χρήστου, Ποιν. Έφ. 18/12, ημερ. 26.4.14, επέβαλε δεκάμηνη άμεση φυλάκιση σε σχετικά νεαρής ηλικίας πρόσωπο λευκού ποινικού μητρώου, οικογενειάρχη, κατόπιν ακρόασης, για επιταγές συνολικού ύψους €100.000, και στην υπόθεση Συμιλλίδης ν. Νικολάου

(2013)2 Α.Α.Δ. 444, μείωσε την ποινή φυλάκισης από εννέα μήνες σε επτά για επιταγή ύψους €100.000 σε πρόσωπο λευκού ποινικού μητρώου, με μακρά εμπορική δραστηριότητα, κατόπιν παραδοχής και μερικής συμμόρφωσης, και λαμβάνοντας υπόψη το διάστημα των τρεισήμισι ετών που μεσολάβησε από τη διάπραξη του αδικήματος. Περαιτέρω στην υπόθεση L.C.A. Domiki Ltd ν. R.K.A. Kikkos Developers Ltd κ.α., Ποιν. Έφ. 116/11, ημερ. 17.3.15, και εξαντλώντας κάθε δυνατή επιείκεια επέβαλε ποινή άμεσης φυλάκισης έξι μηνών για επιταγή ύψους €12.000 σε ουσιαστικά πτωχεύσαν πρόσωπο λευκού ποινικού μητρώου, άνεργο, οικογενειάρχη, κατόπιν ακρόασης και λαμβάνοντας υπόψη την παρέλευση επτά ετών από τη διάπραξη του αδικήματος και στην Ισιδώρου ν. G.M. Christofi Enterprises Ltd κ.ά.

(1999)2 Α.Α.Δ. 60, (και όταν η προβλεπόμενη ανώτατη ποινή ήταν χαμηλότερη) επικύρωσε ποινή φυλάκισης τριών μηνών για επιταγές ύψους Λ.Κ.5.000 σε πρόσωπο λευκού ποινικού μητρώου, 32 ετών, μητέρα ενός παιδιού τεσσάρων μηνών, κατόπιν αποπληρωμής του ποσού των επιταγών, την οποία ανέστειλε λόγω των προσωπικών της περιστάσεων. Από την άλλη, στην υπόθεση Θεοχάρους & Υιός Λτδ κ.α. ν. Ορφανίδη κ.α., Ποιν. Έφ. 102/14 κ.α., ημερ. 25.2.16, επέβαλε ποινή προστίμου ύψους €2.000 σε κατηγορούμενο πρόσωπο λευκού ποινικού μητρώου, κατόπιν ακρόασης και κατόπιν πλήρους εξόφλησης των επιταγών ύψους €11.716,70 (παρόλο που δεν ήταν ο εκδότης τους), και αφού έλαβε υπόψη την παρέλευση τριών ετών από τη διάπραξη του αδικήματος.[13] Ανεξαρτήτως όμως της αναντίλεκτης σοβαρότητας των αδικημάτων, το Δικαστήριο έχει πάντοτε και το καθήκον εξατομίκευσης της ποινής, αφού στόχος του είναι η επιβολή δίκαιης ποινής, η οποία να αρμόζει τόσο στο έγκλημα όσο και στον δράστη,[14] χωρίς βεβαίως η διαδικασία της εξατομίκευσης να οδηγεί σε εξουδετέρωση της αποτελεσματικότητας του νόμου[15] ή του στοιχείου της αποτροπής τόσο για τον ίδιο τον δράστη όσο και για το κοινό γενικότερα.[16] Βασικό καθήκον του Δικαστηρίου είναι να προβαίνει στην αποτίμηση των μετριαστικών παραγόντων και να τους αποδίδει τη δέουσα βαρύτητα. Το ίδιο πρέπει να γίνεται και με κάθε άλλο σχετικό παράγοντα ή στοιχείο συμπεριλαμβανομένης και της αποτίμησης της σοβαρότητας του αδικήματος πάντοτε με αναφορά στην προβλεπόμενη από το νόμο ποινή, στις συνθήκες διάπραξης του αδικήματος και στα ελαφρυντικά στοιχεία που μπορεί να υπάρχουν. Για τη συμπλήρωση της διεργασίας απαιτείται στάθμιση όλων των πιο πάνω παραγόντων προκειμένου να καθοριστεί το είδος και το ύψος της ποινής η οποία αρμόζει να επιβληθεί στον δράστη του συγκεκριμένου αδικήματος.[17] Έχω ακούσει με προσοχή τα όσα η συνήγορος της κατηγορουμένης ανέφερε για σκοπούς μετριασμού της ποινής της. Στα πλαίσια του επιβαλλόμενου καθήκοντος εξατομίκευσης, κατ' αρχήν λαμβάνω υπόψη μου ως μετριαστικό παράγοντα το γεγονός ότι έστω και μετά την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας, η κατηγορούμενη παραδέχθηκε ενοχή, με αποτέλεσμα την εξοικονόμηση πολύτιμου δικαστικού χρόνου και δικαστικών εξόδων.[18] Βεβαίως, ένεκα του ότι η παραδοχή έγινε μετά την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας, δεν αποδίδεται σε αυτήν η ίδια βαρύτητα που θα αποδίδετο αν η παραδοχή γινόταν στα αρχικά στάδια της διαδικασίας.[19] Λαμβάνω επίσης υπόψη μου, προς όφελος της κατηγορουμένης, τη μεταμέλεια και τη συγνώμη της, ως αυτή εκφράστηκε μέσω του συνηγόρου της. Λαμβάνω περαιτέρω υπόψη μου το λευκό της ποινικό μητρώο. Όσον αφορά τις προσωπικές περιστάσεις της κατηγορουμένης, λαμβάνω υπόψη μου ότι αυτή εργάζεται προκειμένου να αποπληρώσει τα χρέη της, μεταξύ άλλων, των χρεών που προκύπτουν από τις επίδικες επιταγές, αλλά και προκειμένου να στηρίξει οικονομικά το ενήλικο, πλέον, τέκνο της που σπουδάζει, και το οποίο προ ολίγων μηνών αντιμετώπισε ένα δύσκολο πρόβλημα υγείας το οποίο ευτυχώς ξεπέρασε. Περαιτέρω, λαμβάνω σοβαρά υπόψη μου, ως ελαφρυντικό παράγοντα προσμετρούμενο υπέρ της, το γεγονός ότι έχει υπάρξει ήδη μερική συμμόρφωση από μέρους της με την καταβολή του ποσού των €1.300, όσον δε αφορά το υπόλοιπο ποσό των €4.900 τη συναίνεση της κατηγορουμένης προς έκδοση διατάγματος αποζημίωσης του παραπονούμενου, γεγονός που δείχνει την πρόθεση της να αποζημιώσει τον παραπονούμενο. Έχω κατά νου όλα τα πιο πάνω και τα λαμβάνω υπόψη μου, όπως επίσης λαμβάνω υπόψη μου ότι η αποστέρηση της ελευθερίας του ατόμου αποτελεί το έσχατο μέτρο τιμωρίας, λόγω των καταλυτικών συνεπειών που αυτό ενέχει τόσο για τον ίδιο τον κατηγορούμενο όσο και για την οικογένεια του. Όμως στην προκειμένη περίπτωση, συνεκτιμώντας από τη μια πλευρά τη σοβαρότητα του αδικήματος, τις προβλεπόμενες από τον Νόμο ποινές και τις περιστάσεις υπό τις οποίες τελέστηκε, και από την άλλη τους μετριαστικούς παράγοντες που προσμετρούν υπέρ της κατηγορουμένης στους οποίους αναφέρθηκα λεπτομερώς πιο πάνω, καταλήγω ότι η ποινή φυλάκισης είναι η μόνη αρμόζουσα υπό τις περιστάσεις. Βεβαίως, οι μετριαστικοί παράγοντες, αν και κρίθηκαν στην προκειμένη περίπτωση μη ικανοί για να οδηγήσουν στην επιβολή άλλου είδους ποινής, λαμβάνονται εντούτοις υπόψη στον καθορισμό του εύρους της ποινής φυλάκισης. Στη βάση όλων των πιο πάνω, κρίνω ως αρμόζουσες τις ακόλουθες ποινές τις οποίες και επιβάλλω στην κατηγορούμενη: (α) Ποινή φυλάκισης 3 μηνών στην κατηγορία 1 (β) Ποινή φυλάκισης 3 μηνών στην κατηγορία 2 (γ) Ποινή φυλάκισης 3 μηνών στην κατηγορία 4 (δ) Ποινή φυλάκισης 3 μηνών στην κατηγορία 5 (ε) Ποινή φυλάκισης 3 μηνών στην κατηγορία 6 (στ) Ποινή φυλάκισης 3 μηνών στην κατηγορία 7 (ζ) Ποινή φυλάκισης 3 μηνών στην κατηγορία 8 (η) Ποινή φυλάκισης 3 μηνών στην κατηγορία 9 Οι πιο πάνω ποινές να συντρέχουν μεταξύ τους. Περαιτέρω, εναντίον της κατηγορούμενης εκδίδεται διάταγμα αποζημίωσης του παραπονούμενου, για το ποσό των €4.900. Η πληρωμή δεν θα είναι άμεση αλλά θα γίνει με την καταβολή του ποσού των €150 μηνιαίως από 1.3.18 και ακολούθως την πρώτη εργάσιμη ημέρα κάθε επόμενου μήνα μέχρι πλήρους αποπληρωμής του ποσού του διατάγματος. Ενόψει της κατάληξης μου σε σχέση με την αρμόζουσα υπό τις περιστάσεις ποινή, θα εξετάσω το κατά πόσον η ποινή που επιβλήθηκε στην κατηγορούμενη θα πρέπει να οδηγήσει στην άμεση φυλάκιση της ή κατά πόσον η ποινή θα πρέπει να ανασταλεί δυνάμει των διατάξεων του περί της Υφ΄ όρον Αναστολής της Εκτελέσεως Ποινής Φυλακίσεως Εις Ωρισμένας Περιπτώσεις Νόμου του 1972, Ν.95/72, ο οποίος παρέχει στο Δικαστήριο τη διακριτική ευχέρεια να αναστείλει την εκτέλεση της ποινής φυλάκισης που επέβαλε εάν κρίνει ότι αυτό δικαιολογείται από το σύνολο των περιστάσεων της υπόθεσης και τα προσωπικά περιστατικά του κατηγορουμένου (άρθρο 3

(2)του Νόμου). Το Δικαστήριο, αποφασίζοντας ως προς το κατά πόσον ενδείκνυται η αναστολή της εκτέλεσης της ποινής, θεωρεί εκ νέου τις συνθήκες διάπραξης του αδικήματος και τις προσωπικές περιστάσεις του κατηγορούμενου και αποδίδει «διπλή βαρύτητα» σε όλους τους σχετικούς με το αδίκημα και τον αδικοπραγούντα παράγοντες - είτε επιβαρυντικούς είτε μετριαστικούς - οι οποίοι μπορούν να επηρεάσουν την απόφαση του για την αναστολή ή όχι της ποινής.[20] Τα όρια της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου εξετάζοντας το ενδεχόμενο αναστολής της ποινής φυλάκισης δεν περιορίζονται με αναφορά σε συγκεκριμένους παράγοντες και δη με αναφορά σε παράγοντες οι οποίοι έχουν ήδη ληφθεί υπόψη κατά την επιμέτρηση της ποινής.[21] Βασικό είναι πάντοτε το ερώτημα κατά πόσον, ισοζυγίζοντας το σύνολο των περιστάσεων θα μπορούσε ή πρέπει οι παράγοντες αυτοί να επενεργήσουν κατά τρόπο ο οποίος να δικαιολογεί να δοθεί στον κατηγορούμενο μια δεύτερη ευκαιρία, και «κατά την εξέταση του ζητήματος σημαντικό ερώτημα είναι κατά πόσο η ανασταλείσα ποινή θα αντικατοπτρίζει την αντικειμενική σοβαρότητα του αδικήματος και θα εξυπηρετούσε τους πολλαπλούς σκοπούς της ποινής».[22] Στην παρούσα υπόθεση η κατηγορούμενη είναι πρόσωπο λευκού ποινικού μητρώου, μητέρα ενός ενήλικου τέκνου το οποίο φοιτά σε Πανεπιστήμιο και το οποίο η κατηγορούμενη στηρίζει οικονομικά δουλεύοντας, προσπαθώντας παράλληλα να αποπληρώσει τα χρέη που δημιουργήθηκαν λόγω της έκδοσης επιταγών που υπέγραψε. Οι επίδικες επιταγές, δεν εκδόθηκαν από την κατηγορούμενη εν σχέσει με δικές της δοσοληψίες ή συναλλαγές με τον παραπονούμενο, και, κατ΄ επέκταση, χωρίς να αποκομίσει η ίδια προσωπικό όφελος ή πλεονέκτημα, αλλά σε σχέση με δοσοληψίες του συζύγου της, και όταν συγγενικά της πρόσωπα βρέθηκαν προ του κινδύνου φυλάκισης ένεκα επιταγών που είχαν εκδώσει σε σχέση με τα χρέη του συζύγου της. Επίσης λαμβάνω υπόψη μου τη μερική αποζημίωση του παραπονούμενου, καθώς και την αποδοχή, από μέρους της κατηγορουμένης, στην έκδοση διατάγματος αποζημίωσης εναντίον της για το ποσό που υπολείπεται για εξόφληση των επίδικων επιταγών. Με αυτά τα δεδομένα, κρίνω ότι η περίπτωση της κατηγορουμένης δεν εμπίπτει σε εκείνες που καταδεικνύουν πλήρη αδιαφορία και περιφρόνηση στον Νόμο και ότι θα πρέπει να δοθεί στην κατηγορούμενη μια δεύτερη ευκαιρία. Ως εκ τούτου, οι ποινές φυλάκισης που έχουν επιβληθεί στην κατηγορούμενη, αναστέλλονται για περίοδο 3 ετών από σήμερα. Περαιτέρω, λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι πρόκειται για ιδιωτική ποινική υπόθεση, τη μη ύπαρξη ένστασης από πλευράς της κατηγορουμένης προς επιδίκαση των εξόδων εναντίον της, καθώς και το γεγονός ότι η ολιγόμηνη ποινή φυλάκισης που επιβλήθηκε στην κατηγορούμενη ανεστάλη,[23] τα δικηγορικά έξοδα επιδικάζονται υπέρ του παραπονούμενου και εναντίον της κατηγορουμένης,[24] όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. [Εξηγείται στην κατηγορούμενη η έννοια και η φύση της αναστολής της ποινής φυλάκισης] (Υπ) ................................... Μ. Θεοκλήτου Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ [1] Μεταξύ άλλων, Μαληκκίδη ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 40/15, ημερ. 25.11.16, Γενικός Εισαγγελέας ν. Αριστοτέλους

(2004)2 Α.Α.Δ. 166, Καφάρη ν. Αστυνομίας

(2002)2 Α.Α.Δ.

1. [2] L.C.A. Domiki Ltd ν. R.K.A. Kikkos Developers Ltd κ.α., Ποιν. Έφ. 116/11, ημερ. 17.3.
2. [3] Χρίστου ν. Αδάμου

(2012)2 Α.Α.Δ.

1. [4] Nikiforos Technologies Ltd v. Χρήστου, Ποιν. Έφ. 18/12, ημερ. 24.6.
2. [5] Νικολάου ν. Rolandos Enterprises Ltd

(2004)2 Α.Α.Δ. 546. [6] Ισιδώρου ν. G.M. Christofi Enterprises Ltd κ.ά.

(1999)2 Α.Α.Δ. 60. [7] Abunazha v. Δημοκρατίας

(2009)2 Α.Α.Δ.

1. [8] Ttozios Management Ltd κ.α. v. Κυριάκου, Ποιν. Έφ. 96/14 κ.α., ημερ. 15.4.
2. [9] Χρίστου ν. Αδάμου

(2012)2 Α.Α.Δ.

1. [10] Μαυρολούκα ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 212/13, ημερ. 5.2.
2. [11] Μεταξύ άλλων, Νεοφύτου ν. Κυριακίδης (Αρ. 3)

(1999)2 Α.Α.Δ. 299, Συμιλλίδης ν. Νικολάου

(2013)2 Α.Α.Δ. 444, Nikiforos Technologies Ltd ν. Χρήστου, Ποιν. Έφ. 18/12, ημερ. 26.4.14, L.C.A. Domiki Ltd ν. R.K.A. Kikkos Developers Ltd κ.α., Ποιν. Έφ. 116/11, ημερ. 17.3.15, Ttozios Management Ltd κ.α. v. Κυριάκου, Ποιν. Έφ. 96/14 κ.α., ημερ. 15.4.

1. [12] Θεοχάρους & Υιός Λτδ κ.α. ν. Ορφανίδη κ.α., Ποιν. Έφ. 102/14 κ.α., ημερ. 25.2.
2. [13] Θεοχάρους & Υιός Λτδ κ.α. ν. Ορφανίδη κ.α., Ποιν. Έφ. 102/14 κ.α., ημερ. 25.2.
3. [14] Σακαρίδης κ.α. ν. Αστυνομίας

(2011)2 Α.Α.Δ. 272. [15] Κάττου κ.α. ν. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ 498, Antoniades v. Police

(1986)2 C.L.R. 21. [16] Κωνσταντίνου ν. Δημοκρατίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 224. [17] Ιωάννου ν. Αστυνομίας

(2011)2 Α.Α.Δ. 513. [18] Χαρτούπαλλος ν. Δημοκρατίας

(2002)2 Α.Α.Δ.

1. [19] Μιχαήλ ν. Αστυνομίας, Ποιν. Έφ. 130/13, ημερ. 16.5.
2. [20] Ιωσήφ ν. Δημοκρατίας

(2012)2 Α.Α.Δ. 930. [21] Παπαπαντελή ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 11/16, ημερ. 17.10.16, Θεόδωρος Αργυρίδης κ.α. ν. Αστυνομίας

(2013)2 Α.Α.Δ. 449, Κωνσταντίνου Γεωργίου κ.α. ν. Αστυνομίας, Ποιν. Έφ. 27/16, ημερ. 19.7.16, Κωνσταντίνου ν. Αστυνομίας

(2009)2 Α.Α.Δ. 583. [22] Ιωσήφ ν. Δημοκρατίας

(2012)2 Α.Α.Δ.

1. [23] Βλ. Ttozios Management Ltd κ.α. ν. Κυριάκου, Ποιν. Έφ. 96/14 κ.α., ημερ. 15.4.16.ΣΠΕ Λακατάμιας - Δευτεράς Λτδ ν. Ανδρέου, Ποιν. Έφ. 84/15, ημερ. 3.2.16, ΣΠΕ Λακατάμιας - Δευτεράς Λτδ ν. Δράκου, Ποιν. Έφ. 129/15, ημερ. 15.11.
2. [24] Βλ. άρθρο 168 του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ.
3. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο