Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας ν. Ιωάννης Ανδρέου, Αρ. Υπόθεσης: 5734/2016, 4/4/2018

(3), 19 και 20Α του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου 86/

2. Παράλειψη συμμόρφωσης σε οδηγίες Αστυνομικού με στολή κατά παράβαση των Κανονισμών 2, 58

(2)(στ) και 72 των περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Κανονισμών, ΚΔΠ 66/

2. Χρήση μηχανοκίνητου οχήματος χωρίς διακριτικά σημεία ταυτότητας κατά παράβαση των Κανονισμών 2, 6, 16

(1)και 72 των περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Κανονισμών Κ.Δ.Π. 66/

2. Χρήση μηχανοκίνητου οχήματος χωρίς άδεια κυκλοφορίας κατά παράβαση των Κανονισμών 2, 17 και 72 των περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Κανονισμών Κ.Δ.Π. 66/
3. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες των αδικημάτων, ο Κατηγορούμενος την 20.9.2015 στην Λεωφόρο Σπύρου Κυπριανού στον Στρόβολο της Επαρχίας Λευκωσίας, οδηγούσε το μηχανοκίνητο όχημα με αριθμούς εγγραφής ΗΒΒ140 με ταχύτητα μεγαλύτερη του ανωτάτου ορίου ταχύτητας, δηλαδή με ταχύτητα 85ΧΑΩ αντί 65ΧΑΩ, χωρίς τις μπροστινές πινακίδες εγγραφής και παρέλειψε να συμμορφωθεί σε οδηγίες αστυνομικού με στολή, δηλαδή του Α/Αστυφύλακα 483 Ν. Νικολάου. Κατά τον ίδιο τόπο και χρόνο, δεν βρίσκονταν σε ισχύ πιστοποιητικό ασφάλισης ευθύνης που να αφορά ευθύνη του Κατηγορουμένου έναντι τρίτου, ενώ για το εν λόγω μηχανοκίνητο όχημα δεν υπήρχε άδεια κυκλοφορίας. ΜΑΡΤΥΡΙΑ Η κατηγορούσα αρχή κάλεσε 3 μάρτυρες κατηγορίας. Το Δικαστήριο αφού εξέτασε κατά πόσο έχει αποδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του κατηγορούμενου, τον κάλεσε σε απολογία. Αφού του επεξηγήθηκαν τα δικαιώματα του, ο Κατηγορούμενος επέλεξε να καταθέσει ενόρκως. Δεν κάλεσε μάρτυρες υπεράσπισης. Αστ.406 Θ. Σιακαλλή (ΜΚ1) Η εν λόγω μάρτυρας υιοθέτησε την κατάθεση της (βλ. Τεκμήριο 1) στην οποία ανέφερε ότι ο Α/Αστ.483 Ν. Νικολάου (ΜΚ3) την ενημέρωσε ότι στις 20.9.2015 και περί ώρα 08:45, ενώ βρισκόταν σε έλεγχο ταχύτητας στη Λεωφόρο Σπύρου Κυπριανού στο Στρόβολο, έκανε σήμα στον οδηγό του αυτοκινήτου με αρ. εγγραφής ΗΒΒ140 να σταματήσει καθότι οδηγούσε με ταχύτητα 85ΧΑΩ αντί 65ΧΑΩ και δεν έφερε πινακίδες εγγραφής στο μπροστινό μέρος του οχήματος. Αντί αυτού, ο οδηγός του εν λόγω αυτοκινήτου παρέλειψε να σταματήσει και συνέχισε την πορεία του. Από εξετάσεις που έγιναν διαπιστώθηκε ότι εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης του εν λόγω οχήματος είναι ο Κατηγορούμενος (βλ. Τεκμήριο 2) και ότι για το υπό αναφορά όχημα δεν υπήρχε σε ισχύ πιστοποιητικό ασφάλισης (βλ. Τεκμήριο 3), ενώ η άδεια κυκλοφορίας είχε λήξει από τις 30.6.
4. Στις 27.9.2015, η ΜΚ1 επικοινώνησε τηλεφωνικώς με τον Κατηγορούμενο προκειμένου να τον ενημερώσει για την υπό διερεύνηση υπόθεση και να τον καλέσει προσέλθει στον Σταθμό Στροβόλου για κατάθεση. Κατά την τηλεφωνική συνομιλία, ο Κατηγορούμενος παραδέχτηκε ότι οδήγησε το εν λόγω αυτοκίνητο τη συγκεκριμένη μέρα για να το πάρει από τον ισιωτή, στο σπίτι του. Συγκεκριμένα, τα λόγια του Κατηγορουμένου ήταν τα εξής: «Δεν μπορούσα να σταματήσω γιατί είχε άλλο αυτοκίνητο διπλά μου, τα νούμερα είχα τα πάνω στο ταμπλό και το αυτοκίνητο το οδήγησα από τον ισιωτή στο σπίτι μου. Τα χαρτιά εν να τα φκάλω την Τρίτη που να πληρωθώ αλλά στον Σταθμό εν έρκουμαι για να με κατηγορήσεις. Έχω τρία μωρά, εν θα διώ ούλλη μέρα λεφτά για τα εξώδικα της Αστυνομίας». Α/Αστ.1910 Π. Φραγκούδης (ΜΚ2) Υιοθετώντας την κατάθεση του (βλ. Τεκμήριο 4), ο ΜΚ2 ανέφερε ότι στις 27.10.2015 έλαβε ανακριτική κατάθεση από τον Κατηγορούμενο, αφού του επέστησε την προσοχή στο Νόμο (βλ. Τεκμήριο 6). Στην κατάθεση του, ο Κατηγορούμενος αναφέρει μεταξύ άλλων, ότι το αυτοκίνητο με αρ. εγγραφής ΗΒΒ140 το οδηγεί μόνο ο ίδιος και το χρησιμοποιεί για τις διακινήσεις του. Αναφέρει επίσης ότι στις 20.9.2015 δεν οδήγησε το εν λόγω αυτοκίνητο, το οποίο ήταν σταθμευμένο στην οικία του στο Μάμμαρη. Την ίδια μέρα, ο ΜΚ2 κατηγόρησε τον Κατηγορούμενο για διάφορα τροχαία αδικήματα και αυτός απάντησε «Δεν Παραδέχομαι» (βλ. Τεκμήριο 5). Α/Αστ.483 Νίκος Νικολάου (ΜΚ3) Υιοθετώντας την κατάθεση του (βλ. Τεκμήριο 7) και απαντώντας περαιτέρω σε ερωτήσεις της συνηγόρου της Κατηγορούσας Αρχής, ο ΜΚ3 ανέφερε ότι στις 20.9.2015 και περί ώρα 08:45 διενεργούσε έλεγχο ταχύτητας στη Λεωφόρο Σπύρου Κυπριανού, παρά τον κατάστημα JUMBO στο Στρόβολο. Το όριο ταχύτητας στον συγκεκριμένο δρόμο είναι 65 ΧΑΩ και αναγράφεται σε σχετικές ταμπέλλες. Ο ΜΚ3 χρησιμοποιούσε το ταχύμετρο υπ' αριθμό UX20767 την ορθότητα του οποίου είχε προηγουμένως ελέγξει. Έχει επίσης τύχει σχετικής εκπαίδευσης όσον αφορά τη χρήση του ταχύμετρου. Τη συγκεκριμένη στιγμή, ο ΜΚ3 φορούσε στολή και φωσφορούχο γιλέκο. Ο ΜΚ3 διαπίστωσε ότι ένα όχημα χωρίς μπροστινές πινακίδες εγγραφής μάρκας Honda Integra, χρώματος μαύρου κινείτο με ταχύτητα 85ΧΑΩ αντί 65 ΧΑΩ. Ο ΜΚ3 έκανε σήμα στον οδηγό του οχήματος να σταματήσει. Εξ όσων o MK3 πιστεύει, ο οδηγός του οχήματος αντιλήφθηκε το σήμα καθότι ήταν ο μοναδικός στον οποίο θα μπορούσε το σήμα να προορίζεται. Παρά ταύτα, ο οδηγός του εν λόγω αυτοκινήτου παρέλειψε να σταματήσει και συνέχισε τη πορεία του προς τον κυκλικό κόμβο ΜΕΤΡΟ. Ήταν μέρα και υπήρχε πολύ καλή ορατότητα. Έτσι, ο ΜΚ3 διαπίστωσε ότι ο οδηγός ήταν άνδρας νεαρής ηλικίας. Η πρώτη αντίδραση του ΜΚ3 ήταν να κατακρατήσει τους αριθμούς εγγραφής του οχήματος. Ειδικότερα, με το που πέρασε το εν λόγω όχημα μπροστά από τον μάρτυρα, ο τελευταίος γύρισε και είδε τις πισινές πινακίδες εγγραφής. Επρόκειτο για το όχημα με αριθμούς εγγραφής ΗΒΒ
5. Αντεξεταζόμενος, ο ΜΚ3 ανέφερε ότι η ταχύτητα του οχήματος δεν ήταν τέτοια ώστε να τον αποτρέψει από το να δει τις πινακίδες εγγραφής. Από εξετάσεις που έγιναν διαπιστώθηκε ότι ιδιοκτήτης είναι ο Κατηγορούμενος με τον οποίο ο ΜΚ3 προσπάθησε να επικοινωνήσει τηλεφωνικώς, χωρίς όμως ανταπόκριση. Μαρτυρία Κατηγορουμένου Μετά το πέρας της μαρτυρίας για την Κατηγορούσα Αρχή, κατέθεσε στο Δικαστήριο ο Κατηγορούμενος. Αυτός ανέφερε ότι το επίδικο αυτοκίνητο δεν οδηγήθηκε εκείνη την ημέρα και δεν θα μπορούσε να οδηγηθεί καθότι ήταν χαλασμένο λόγω εμπλοκής του σε δυστύχημα. Κατά την αντεξέταση του, ο Κατηγορούμενος αναγνώρισε την κατάθεση που έδωσε στην αστυνομία (βλ. Τεκμήριο 6). Σε αυτήν είχε αναφέρει ότι είναι ο εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης του οχήματος με αρ. εγγραφής ΗΒΒ140 μάρκας Honda Integra χρώματος μαύρου. Το εν λόγω όχημα το χρησιμοποιεί για τις διακινήσεις του και δεν το οδηγά οποιοσδήποτε άλλος. Στην κατάθεση ανέφερε επίσης ότι την 20.9.2015 δεν οδηγούσε το πιο πάνω όχημα, το οποίο βρισκόταν σταθμευμένο στην οικία του στο Μάμμαρι και δεν έδωσε συγκατάθεσή σε κανένα να το οδηγήσει. Απαντώντας σε ερωτήσεις της συνηγόρου της Κατηγορούσας Αρχής, ο Κατηγορούμενος είπε ότι τα κλειδιά του οχήματος τα κατέχει ο ίδιος. Είπε επίσης ότι το αυτοκίνητο κατά την επίδικη ημερομηνία μπορεί να ήταν στον ισιωτή καθότι είχε βλάβη, λόγω χτυπήματος σε μεγάλη πέτρα. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ Είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω τους μάρτυρες να δίνουν δια ζώσης τη μαρτυρία τους στο εδώλιο του μάρτυρα και να αξιολογήσω την συνολική εμφάνιση και συμπεριφορά τους. Αποτίμησα τη συνολική τους παρουσία στη βάση των εγγενών χαρακτηριστικών της μαρτυρίας τους όπως η πηγή της γνώσης τους, η μνήμη τους, η ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος, τυχόν προκατάληψη, ανιδιοτέλεια και η αληθοφάνεια (βλ. Phipson on Evidence, 14th edition, σελίδα 251). Κατά την αξιολόγηση της αξιοπιστίας του κάθε μάρτυρα έλαβα επίσης υπόψη μου ότι με βάση τη νομολογία είναι ανάγκη μια μαρτυρία να τίθεται στη βάσανο της αξιολόγησης από απόψεως περιεχομένου και να μην γίνεται αποδεκτή ή να απορρίπτεται με μόνο την εξωτερική εντύπωση που προκαλεί ο μάρτυρας (βλ. Γεώργιος & Σπύρος Τσαππή Λτδ v. Πολυβίου

(2009)1 Α.Α.Δ. 339). Έχοντας όλα τα πιο πάνω κατά νου, σημειώνω ότι όλοι οι μάρτυρες κατηγορίας ήταν σαφείς στις θέσεις τους και απαντούσαν με αμεσότητα και ευθύτητα. Δεν διαπίστωσα οποιαδήποτε προσπάθεια παραποίησης των γεγονότων ή απόκρυψης της αλήθειας. Η μαρτυρία του ΜΚ2 μπορεί να χαρακτηριστεί και ως τυπική. Οι πτυχές της μαρτυρίας του δεν αμφισβητήθηκαν, όπως το ότι όντως ο Κατηγορούμενος έδωσε την κατάθεση Τεκμήριο

1. Ούτε η μαρτυρία της ΜΚ1 έτυχε ουσιαστικής αμφισβήτησης. Δεν αμφισβητήθηκε για παράδειγμα, το γεγονός ότι το όχημα του Κατηγορουμένου είναι μάρκας Honda Integra, χρώματος μαύρου με αρ. εγγραφής ΗΒΒ140 και ότι κατά τον ουσιώδη χρόνο δεν διέθετε άδεια κυκλοφορίας αλλά ούτε και πιστοποιητικό ασφάλισης. Κατατέθηκε εξάλλου έγγραφο με στοιχεία ιδιοκτήτη οχήματος το οποίο επιβεβαιώνει του λόγου το αληθές (βλ. Τεκμήριο 2). Πέραν τούτου, θεωρώ ότι και οι δύο πιο πάνω μάρτυρες προσήλθαν με πρόθεση να βοηθήσουν το Δικαστήριο στην ανεύρεση της αλήθειας και τους θεωρώ αξιόπιστους μάρτυρες. Σε σχέση με την μαρτυρία του ΜΚ3, επισημαίνω ότι ο εν λόγω μάρτυρας ήταν ήρεμος και δεν φάνηκε να διακατέχεται από αμηχανία ή δισταγμό στις απαντήσεις του. Επιπρόσθετα, δεν περιέπεσε σε οποιεσδήποτε αντιφάσεις. Ήταν σταθερός στις θέσεις του και η αξιοπιστία του δεν πλήγηκε κατά την διάρκεια της αντεξέτασης του. Επί ουσιαστικών πτυχών της υπόθεσης, ο μάρτυρας δεν αντεξετάστηκε. Δεν αμφισβητήθηκε για παράδειγμα η καλή ορατότητα που υπήρχε την συγκεκριμένη μέρα και ώρα στον επίδικο τόπο. Δεν αμφισβητήθηκε ούτε η ορθή λειτουργία του ταχυμέτρου, ούτε ότι έγινε σήμα στον οδηγό του οχήματος που πέρασε εκείνο το πρωινό από την Λεωφόρο Σπύρου Κυπριανού χωρίς να σταματήσει. Από την μαρτυρία που έχει τεθεί ενώπιον μου καθίσταται σαφές ότι, η υπόθεση της Κατηγορούσας Αρχής στηρίζεται μεταξύ άλλων και στην ορθή αναγνώριση των αριθμών εγγραφής του οχήματος ΗΒΒ
2. Είναι δεδομένο ότι ο ΜΚ3 δεν έχει αναγνωρίσει τον Κατηγορούμενο ως τον οδηγό του αυτοκινήτου τη συγκεκριμένη μέρα, ούτε και τον έχει αναγνωρίσει σε οποιοδήποτε στάδιο μετέπειτα. Είναι επίσης σαφές ότι, η μοναδική υπεράσπιση του Κατηγορουμένου είναι ότι το όχημα με αρ. Εγγραφής ΗΒΒ140 δεν οδηγήθηκε την ημέρα της κατ' ισχυρισμό διάπραξης του αδικήματος. Καθίσταται αναγκαία, η εξέταση της ποιότητας της αναγνώρισης στην οποία προέβη ο ΜΚ3, στα πλαίσια που έχει θέσει η Νομολογία. Οι κατευθυντήριες γραμμές ως προς το θέμα της αναγνώρισης τέθηκαν στην υπόθεση R.V. Turnbull

(1976)3 All E.R. 549, η οποία έχει υιοθετηθεί σε πολλές αποφάσεις κυπριακών Δικαστηρίων (βλ. Rossides v. The Republic

(1983)2 C.L.R. 391, Αριστοφάνης Π. Σάββα ν. Δημοκρατίας

(1993)2 Α.Α.Δ. 258, Θεοδωρίδης ν. Δημοκρατίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 160 και Λαζάρου ν. Δημοκρατίας

(2010)2 Α.Α.Δ. 633). Προκύπτει από την πιο πάνω νομολογία ότι, τα ακόλουθα λαμβάνονται υπόψη ώστε να αποφασιστεί αν μπορεί να γίνει αποδεκτή η αναγνώριση ή όχι: (α) Για πόσο χρονικό διάστημα υπήρξε οπτική επαφή με το όχημα του Κατηγορουμένου; (β) από πόση απόσταση; (γ) υπό ποιου είδους φωτισμού; (δ) αν υπήρχε οποιοδήποτε εμπόδιο στην ορατότητα; (ε) το κατά πόσο ο μάρτυρας είχε ξαναδεί τον Κατηγορούμενο ή το όχημα του και, αν ναι, πόσες φορές; (στ) κατά πόσο η αναγνώριση των αριθμών εγγραφής του οχήματος στηρίζεται σε μία παροδική ματιά (fleeting glance); Αν η αναγνώριση, με βάση τα πιο πάνω, είναι καλής ποιότητας, τότε το Δικαστήριο μπορεί να αποφασίσει με ασφάλεια και να κρίνει την αξιοπιστία της μαρτυρίας αυτής, έστω και στην απουσία μαρτυρίας προς υποστήριξη. Όταν, όμως, η αναγνώριση είναι κακής ποιότητας, το Δικαστήριο θα πρέπει να απαλλάξει τον Κατηγορούμενο εκτός αν υπάρχει άλλη μαρτυρία που να υποστηρίζει ότι το πρόσωπο αυτό, είναι το πρόσωπο που διέπραξε το αδίκημα. Στην προκειμένη περίπτωση, αφού αναφέρω ότι λαμβάνω σχετική προειδοποίηση περί του κινδύνου στήριξης με ασφάλεια στην αναγνώριση των αριθμών εγγραφής του οχήματος, θεωρώ ότι η ποιότητα της αναγνώρισης είναι επαρκής για να υπάρξει ασφαλής κατάληξη ότι την συγκεκριμένη ημέρα και ώρα το αυτοκίνητο το οποίο κινούταν στην συγκεκριμένη λεωφόρο και το οποίο τέθηκε στο στόχαστρο του ταχυμέτρου από τον ΜΚ3, είναι το αυτοκίνητο με αρ. Εγγραφής ΗΒΒ

1. Και τούτο διότι, ο ΜΚ3 είχε την ευκαιρία να δει τις πινακίδες εγγραφής του οχήματος σε συνθήκες καλού φωτισμού και χωρίς να υπάρχει οποιοδήποτε εμπόδιο στην ορατότητα και χωρίς η ταχύτητα του οχήματος να εμποδίζει την ανάγνωση των πισινών πινακίδων εγγραφής. Επομένως, στην παρούσα περίπτωση η αναγνώριση δεν βασίζεται σε μια φευγαλέα ματιά αλλά σε μια συνεχή παρατήρηση των πινακίδων εγγραφής σε συνθήκες καλής ορατότητας. Περαιτέρω ο ΜΚ3 είδε τόσο τις πινακίδες εγγραφής όσο και την μάρκα και χρώμα του αυτοκινήτου τα οποία συμπίπτουν με το αυτοκίνητο ΗΒΒ
2. Έχοντας κατά νου όσα αναφέρθηκαν πιο πάνω και συνυπολογίζοντας την συνολική παρουσία των μαρτύρων κατηγορίας στο εδώλιο του μάρτυρα καταλήγω στην αποδοχή της μαρτυρίας τους, περιλαμβανομένης της αναγνώρισης του οχήματος με αριθμούς εγγραφής ΗΒΒ140, στην οποία προέβη ο ΜΚ
3. Ο Κατηγορούμενος από την άλλη, δεν με έπεισε ότι είπε στο Δικαστήριο την αλήθεια, και μου έδωσε την εντύπωση ότι είπε αυτά που είπε σε μια προσπάθεια να αποφύγει τις συνέπειες των πράξεων του. Στην προκειμένη περίπτωση, η αρχική του θέση, την οποία εξέφρασε μέσω της κατάθεσης του στην Αστυνομία, ήταν ότι καθ' όλο τον ουσιώδη χρόνο το όχημα του βρισκόταν σταθμευμένο στην οικία του. Διαφοροποιώντας την αρχική του εκδοχή, ενώπιον του Δικαστηρίου ανέφερε ότι το όχημα ήταν ακινητοποιημένο στον ισιωτή του. Είναι εμφανές ότι ο Κατηγορούμενος δεν παρουσίασε με συνοχή την θέση του σε σχέση με την παρούσα υπόθεση. Ενώ γνώριζε τι είχε να αντιμετωπίσει, δεν φρόντισε και να παρουσιάσει στο Δικαστήριο με σαφήνεια τα, κατά την άποψη του, αληθή γεγονότα. Σε κάθε περίπτωση, η θέση του Κατηγορουμένου, ότι το όχημα του ήταν ακινητοποιημένο καταρρίπτεται από την αξιόπιστη θέση του μάρτυρα κατηγορίας που αναγνώρισε το αυτοκίνητο του Κατηγορουμένου να κινείται κατά τον επίδικο τόπο και χρόνο. Ειρήσθω εν παρόδω, ο Κατηγορούμενος παραδέχτηκε προφορικά στην ΜΚ1 ότι οδηγούσε το όχημα του εκείνη την ημέρα (βλ. κατωτέρω). Γενικά, λαμβάνω υπόψη μου τη συνολική παρουσία του Κατηγορουμένου στο εδώλιο του μάρτυρα, και ειδικότερα τον τρόπο με τον οποίο απαντούσε στις ερωτήσεις, καθώς και το περιεχόμενο της μαρτυρίας του και καταλήγω ότι όσα αυτός ανέφερε είναι προϊόν δεύτερων σκέψεων προς αποφυγή των συνεπειών των πράξεων του. Στρέφομαι τώρα στο γεγονός ότι, σύμφωνα με την αξιόπιστη μαρτυρία της ΜΚ1, ο Κατηγορούμενος παραδέχτηκε προφορικά ότι εκείνος ήταν ο οδηγός του επίδικου οχήματος κατά τον επίδικο χρόνο. Ειδικότερα, σύμφωνα με την ΜΚ1, όταν ο Κατηγορούμενος πληροφορήθηκε για την υπόθεση, απάντησε ότι οδήγησε το εν λόγω αυτοκίνητο τη συγκεκριμένη μέρα για να το πάρει από τον ισιωτή, στο σπίτι του. Περαιτέρω, στην κατάθεση του, ο Κατηγορούμενος είχε αναφέρει ότι το αυτοκίνητο με αρ. εγγραφής ΗΒΒ140 το οδηγεί μόνο ο ίδιος και το χρησιμοποιεί για τις διακινήσεις του. Η σημασία της ομολογίας έχει αναλυθεί σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου και έχει χαρακτηριστεί σαν η κορωνίδα της μαρτυρίας. Ένας κατηγορούμενος μπορεί να καταδικαστεί με μόνο τη δική του ομολογία αφού το Δικαστήριο βεβαιωθεί ότι το περιεχόμενο της συνάδει με την αλήθεια των γεγονότων. Στην υπόθεση Χαραλαμπίδης ν. Αστυνομίας

(2004)2 ΑΑΔ 330, 365 λέχθηκαν τα πιο κάτω: "Η αποδεικτική αξία της ομολογίας έχει αναλυθεί σε σειρά αποφάσεων. Στην Καυκαρής ν. Δημοκρατίας

(1990)2 Α.Α.Δ 203, 225 (απόφαση Πική, Δ. όπως ήταν τότε) λέχθηκαν τα εξής: "Η ομολογία του εγκλήματος - εφόσο γίνεται δεκτή ως εθελούσια - μπορεί αφεαυτής να θεμελιώσει την καταδίκη του εφεσείοντα. Η ανθρώπινη εμπειρία υποστηρίζει ότι οι άνθρωποι δεν ομολογούν κατά κανόνα εγκλήματα τα οποία δε διέπραξαν. Η συνείδηση του ανθρώπου όσο πωρωμένη κι' αν είναι έχει εκρήξεις για λύτρωση από το βάρος του εγκλήματος που δεν ελέγχονται. Η ομολογία του εγκλήματος αποτελεί μέσο για την εκτόνωση της βεβαρημένης συνείδησης. Όσο θεληματική κι αν είναι η κατάθεση του κατηγορούμενου είναι φρόνιμο, όπως ορίζει η νομολογία, να αναζητείται στο βαθμό που είναι δυνατό ενίσχυση της ορθότητας του περιεχομένου της. Έτσι αποκλείεται η πιθανότητα λάθους και συγχρόνως δεν ενθαρρύνονται οι ανακριτικές Αρχές να επιδιώκουν την ομολογία ως εύκολο υποκατάστατο της ανίχνευσης του εγκλήματος. Το περιεχόμενο της ομολογίας κρίνεται όχι μόνο με βάση τη συμφυή αυθεντικότητα των ισχυρισμών που περιέχονται σ' αυτή αλλά και σε συνάρτηση με κάθε άλλη μαρτυρία που τείνει να ενισχύσει ή να καταρρίψει την ορθότητα του περιεχομένου της." Για τη σημασία της ομολογίας παραπέμπουμε και στην Ανδρέου ν. Δημοκρατίας

(2000)2 Α.Α.Δ 166, 172 (απόφαση Νικήτα, Δ.): "Η ομολογία ενοχής έχει αποκληθεί η βασιλίδα των μαρτυριών. Στο σύστημα όμως που διέπει την ποινική μας δίκη δεν έχουμε απολυτοποιήσει στον ύψιστο αυτό βαθμό την αξία της. Είναι θέμα πραγματικό που συναρτάται με τις περιστάσεις κάθε υπόθεσης. Έστω και αν γίνει αποδεκτή η ομολογία και ενταχθεί στον κορμό της μαρτυρίας, το Δικαστήριο, στο τέλος, προβληματίζεται για την αλήθεια του περιεχομένου της και φυσικά για το κατά πόσο οδηγεί σε ασφαλή συμπεράσματα ενοχής. Η σχετική νομολογία μας, που αρχίζει από τις παλιές υποθέσεις R. v. Sfongaras 22 C.L.R 13 και Volettos v. Republic

(1961)C.L.R. 169, τηρεί σταθερή γραμμή στο θέμα αυτό. Είναι ζήτημα που άπτεται των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της δίκαιης δίκης. Πρόσφατη επικύρωση είχαμε στην Μάρτιν ν. Δημοκρατίας (Αρ. 2)

(1994)2 Α.Α.Δ. 65." Στην προκειμένη περίπτωση, η μαρτυρία που δόθηκε στο Δικαστήριο, σε συνδυασμό με την ίδια την παραδοχή του κατηγορούμενου προς την ΜΚ1 ότι αυτός ήταν το πρόσωπο που οδηγούσε το όχημα καθώς και οι αναφορές του ότι τα κλειδιά τα κρατά ο ίδιος και το όχημα χρησιμοποιείται μόνο από αυτόν, δεν οδηγεί πουθενά αλλού παρά σε απόδειξη ότι ο Κατηγορούμενος κατά τον επίδικο τόπο και χρόνο ήταν ο οδηγός του επίδικου οχήματος. Έχοντας κατά νου τα πιο πάνω, καταλήγω σε εύρημα ότι ο Κατηγορούμενος την 20.9.2015 στην Λεωφόρο Σπύρου Κυπριανού στον Στρόβολο της Επαρχίας Λευκωσίας, οδηγούσε το μηχανοκίνητο όχημα με αριθμούς εγγραφής ΗΒΒ140 με ταχύτητα μεγαλύτερη του ανωτάτου ορίου ταχύτητας, δηλαδή με ταχύτητα 85ΧΑΩ αντί 65ΧΑΩ. Κατά τον ίδιο τόπο και χρόνο, ο Κατηγορούμενος οδηγούσε το ίδιο μηχανοκίνητο όχημα χωρίς τις μπροστινές πινακίδες εγγραφής, χωρίς να ευρίσκεται σε ισχύ πιστοποιητικό ασφάλισης ευθύνης που να αφορά ευθύνη του Κατηγορουμένου έναντι τρίτου, ενώ για το εν λόγω μηχανοκίνητο όχημα δεν υπήρχε άδεια κυκλοφορίας καθότι είχε λήξει στις 30.6.

1. Περαιτέρω, ο Κατηγορούμενος παρέλειψε να συμμορφωθεί σε οδηγίες αστυνομικού με στολή, δηλαδή του Α/Αστυφύλακα 483 Ν. Νικολάου, να ακινητοποιήσει το όχημα του. Σε σχέση με τα αδικήματα των Κατηγοριών 1, 4 και 5 δεν χρειάζεται να λεχθούν πολλά καθώς είναι ηλίου φαεινότερο ότι στην βάση των ευρημάτων του Δικαστηρίου, πληρούνται τα συστατικά τους στοιχεία. Σε σχέση με την υπέρβαση του ορίου ταχύτητας αρκεί να επισημάνω ότι ο κατηγορούμενος δεν αμφισβήτησε το καθορισμένο όριο ταχύτητας στον επίδικο τόπο ούτε την ορθή λειτουργία του ταχυμέτρου. Όπως αναφέρεται στο σύγγραμμα, Το Δίκαιο της Απόδειξης, Δικονομικές και Ουσιαστικές Πτυχές, Τ. Ηλιάδη & Ν. Σάντη, σελ. 595-596, η απόδειξη του αδικήματος του άρθρου 6 του Ν.86/72 με μαρτυρία γνώμης ενός μάρτυρα, π.χ. αστυνομικού στηριζόμενου στο ταχύμετρό του είναι αρκετή για να στοιχειοθετήσει κατηγορία. Τέλος, σε σχέση την 3η Κατηγορία που αφορά την παράλειψη συμμόρφωσης σε σήμα αστυνομικού, παραπέμπω στην Keane v. McSkimming 1983 S.C.C.R. 220 όπου αναφέρθηκαν τα ακόλουθα στην σελ. 223: "It is not of course for the Crown in a case such as this to establish that a driver did see a signal to halt. It is quite sufficient that the Crown leads evidence that a signal was given at a time and in circumstances which ought to make it obvious to an approaching driver. If such evidence is led then in the absence of explanation the case for the Crown is made out upon a prima facie basis and if the driver in question fails to react to the signal and that is established the court is entitled to proceed to conviction, and the Crown prosecution of a motorist in these circumstances is entitled to succeed." Σε ελεύθερη μετάφραση: «Σε υπόθεση όπως η παρούσα, δεν είναι, ασφαλώς, για την Κατηγορούσα Αρχή να καταδείξει ότι οδηγός είδε το σήμα για να σταματήσει. Είναι επαρκές η Κατηγορούσα Αρχή να παρουσιάσει μαρτυρία ότι έγινε σήμα σε χρόνο και κάτω από τέτοιες περιστάσεις ώστε αυτό να ήταν εμφανές σε προσεγγίζοντα οδηγό. Εάν παρουσιαστεί τέτοια μαρτυρία, τότε στην απουσία εξήγησης στοιχειοθετείται εκ πρώτης όψεως η υπόθεση της Κατηγορούσας Αρχής και εάν ο οδηγός όντως παραλείψει να αντιδράσει στο σήμα, τότε το Δικαστήριο, δύναται να καταδικάσει και η δίωξη της Κατηγορούσας Αρχής εναντίον του οδηγού να επιτύχει.» Επομένως, εφόσον το Δικαστήριο δεχθεί ότι με τη μαρτυρία της Κατηγορούσας Αρχής καταδείχθηκε ότι έγινε σήμα σε χρόνο και κάτω από περιστάσεις που θα έπρεπε να το καταστήσουν εμφανές σε προσεγγίζοντα οδηγό, και αυτός δεν ανταποκριθεί, στην απουσία εξήγησης, δύναται να καταδικάσει τον οδηγό. Η Κατηγορούσα Αρχή δεν είναι υπόχρεη να αποδείξει ότι ο κατηγορούμενος είδε το σήμα. Στο σύγγραμμα Wilkinson's Road Traffic Offences, 25th ed, 2011, vol. 1, παρ. 6.24, σελ. 489 αναφέρεται ότι κατηγορούμενος μπορεί να αθωωθεί αν ο λόγος που δεν είδε το σήμα δεν αφορούσε δική του παράλειψη (βλ. και Harding v Price [1948] 1 All E.R. 220). Στην προκειμένη περίπτωση, στην βάση των ευρημάτων του Δικαστηρίου, κρίνω ότι ο ΜΚ3 έκανε σήμα σε χρόνο και κάτω από περιστάσεις που θα έπρεπε να το καταστήσουν εμφανές στον Κατηγορούμενο, ο οποίος προσέγγιζε το σημείο ελέγχου. Εκτός του ότι ο ΜΚ3 φορούσε φωσφορούχο γιλέκο, στο σημείο υπήρχε επίσης επαρκής ορατότητα και το όχημα του Κατηγορουμένου ήταν πρώτο στη σειρά. Συνεπώς, το γεγονός ότι ο ΜΚ3 σήκωσε το χέρι του κάνοντας σήμα στον Κατηγορούμενο είναι επαρκής μαρτυρία προς απόδειξη της 3ης Κατηγορίας. Στην απουσία εξήγησης από τον Κατηγορούμενο, δεν μπορεί να υπάρξει άλλη κατάληξη πέραν από την ενοχή του. Εν όψει των πιο πάνω, ο Κατηγορούμενος κρίνεται πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας ένοχος στις Κατηγορίες 1,2,3,4 και
2. (Υπ.) Χρ. Ρασπόπουλος, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο