Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας ν. Μιχαήλ, Αρ. Υπόθεσης: 8140/2016, 3/5/2018

(2009)1 Α.Α.Δ. 339). Πιο κάτω παραθέτω με τη μέγιστη δυνατή πληρότητα το περιεχόμενο της μαρτυρίας κάθε μάρτυρα. Αστ.XXXXX8 XXXXX Ξενοφώντος (ΜΚ1) Στις 3.12.2015, η ΜΚ1 επισκέφθηκε την σκηνή τροχαίου δυστυχήματος το οποίο συνέβη περί η ώρα 15:20 της ίδιας ημέρας στην Λεωφόρο Γρηγόρη Αυξεντίου στον Άγιο Δομέτιο. Σε αυτό εμπλέκονταν το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής XXXXX07 το οποίο οδηγούσε o Κατηγορούμενος και η πεζή XXXXX Σαγκιρίδου (ΜΚ2). Από τα δύο εμπλεκόμενα πρόσωπα, εκεί βρισκόταν μόνο ο Κατηγορούμενος καθότι η ΜΚ2 είχε τραυματιστεί και είχε μεταφερθεί με ασθενοφόρο στις Α' Βοήθειες του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας. Στη παρουσία του Κατηγορουμένου, η ΜΚ1 ετοίμασε πρόχειρο σχέδιο της σκηνής (βλ. Τεκμήριο 2). Ακολούθως, στην βάση του προχείρου σχεδίου, η ΜΚ1 ετοίμασε συμμετρικό σχέδιο της σκηνής (βλ. Τεκμήριο 3). Σύμφωνα με την ΜΚ1, η Λεωφόρος Γρηγόρη Αυξεντίου είναι δρόμος διπλής κατεύθυνσης. Στο σημείο όπου έγινε το δυστύχημα, υπάρχουν δύο λωρίδες κυκλοφορίας που έχουν κατεύθυνση από την Λεωφόρο Λουκή Ακρίτα προς την Λεωφόρο Δημοκρατίας. Η αντίθετη κατεύθυνση αποτελείται από μία λωρίδα κυκλοφορίας. Στο σημείο του δυστυχήματος, οι δύο κατευθύνσεις διαχωρίζονται με κόκκινη ζωγραφιστή νησίδα ενώ λίγο πριν από το σημείο του δυστυχήματος οι κατευθύνσεις διαχωρίζονται με άσπρη διακεκομμένη γραμμή. Ο Κατηγορούμενος εκκίνησε από την οδό Στέλιου Μαυρομάτη, για να εισέλθει στην Λεωφόρο Γρηγόρη Αυξεντίου. Η οδό Στέλιου Μαυρομάτη είναι κάθετη οδός στην λεωφόρο Γρηγόρη Αυξεντίου και είναι δρόμος ευθύς και κατηφορικός ως η πορεία του Κατηγορούμενου. Η ορατότητα που είχε ο Κατηγορούμενος από το Αλτ της οδού Στέλιου Μαυρομάτη μπροστά και δεξιά, ήτοι προς το σημείο της πεζής ήταν 14,5 μέτρα. Η ΜΚ1 παρατήρησε ότι το δυστύχημα έγινε κατά την διάρκεια της ημέρας και ο καιρός ήταν αίθριος. Η άσφαλτος ήταν στεγνή. Στο σχέδιο που ετοίμασε, η ΜΚ1 σημείωσε με το γράμμα «Χ» το σημείο επαφής του αυτοκινήτου του Κατηγορουμένου με την πεζή, με βάση υπόδειξη του Κατηγορουμένου. Το σημείο «Χ» απέχει 2,40 μέτρα από την άκρη του πεζοδρομίου. Με βάση υπόδειξη της ΜΚ2, που έγινε αργότερα στην Τροχαία Λευκωσίας, τοποθετήθηκε το σημείο «Χ1» που απέχει 4,20 μέτρα από την άκρη του πεζοδρομίου και βρίσκεται επί της ζωγραφιστής νησίδας που διαχωρίζει τις δύο κατευθύνσεις. Η ΜΚ1 ανέφερε ότι η ζημιά στο αυτοκίνητο XXXXX07, ήτοι ένα σκούπισμα και ελαφρύ εξόγκωμα στο μπροστινό αριστερό φτερό συνάδει με το σημείο «Χ». Δεν εντοπίστηκαν ίχνη από τα οποία να προκύπτει διαφορετικό σημείο επαφής. Η ΜΚ1 δεν μου έκανε θετική εντύπωση ως μάρτυρας. Περιέπεσε σε αρκετά σφάλματα και προέβη σε τέτοιες πιθανολογήσεις που καθιστούν την μαρτυρία της σε πολλά σημεία, ατεκμηρίωτη και στηριζόμενη σε υποθέσεις. Κατ' αρχήν, η ΜΚ1 έλαβε ως δεδομένο ότι η πεζή κινείτο από αριστερά προς δεξιά σε σχέση με την πορεία του Κατηγορουμένου. Προσπάθησε να δικαιολογήσει την θέση της με αναφορά στην ζημιά που υπέστη το αυτοκίνητο του Κατηγορουμένου και την τελική του θέση. Δεν έδωσε όμως κάποια πειστική εξήγηση για το εύρημα στο οποίο κατέληξε. Ανέφερε ότι πορεία της πεζής τοποθετήθηκε σύμφωνα με όσα ανέφερε ο Κατηγορούμενος είπε στην κατάθεσή του, πλην όμως στην Κατάθεση του ο Κατηγορούμενος είχε αναφέρει ακριβώς το αντίθετο, ότι δηλαδή δεν γνωρίζει από πού ερχόταν η πεζή. Δεν μπορώ παρά να επισημάνω και το παράδοξο γεγονός ότι η ΜΚ1 έσπευσε να αναφέρει ότι κατέληξε στην πορεία της πεζής μετά που λήφθηκε η κατάθεση του Κατηγορουμένου. Εν τούτοις, στο πρόχειρο σχέδιο το οποίο ετοιμάστηκε πριν την κατάθεση του Κατηγορουμένου, η ΜΚ1 είχε ήδη τοποθετήσει την πορεία της πεζής. Περαιτέρω, η ΜΚ1 δεν ρώτησε τον κατηγορούμενο αν το εξόγκωμα στο αριστερό μπροστινό φτερό προϋπήρχε του δυστυχήματος ούτε παρουσίασε οτιδήποτε το οποίο να ταυτίζει το εν λόγω κτύπημα με κάποιο κτύπημα στο σώμα της πεζής. Έχω την άποψη ότι η διερεύνηση της παρούσας υπόθεσης και εν τέλει η μαρτυρία που δόθηκε στο Δικαστήριο από την ανακριτή της υπόθεσης ήταν ελλιπής και δεν μπορεί να δώσει φως στις πραγματικές συνθήκες του δυστυχήματος. XXXXX Σαγκιρίδου (ΜΚ2) Υιοθετώντας την κατάθεση της (βλ. Τεκμήρια 6 και 7), η ΜΚ2 ανέφερε ότι στις 3.12.2015 και περί ώρα 15:20 βγήκε από την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου και αφού περπάτησε λίγα βήματα έφτασε στην άκρη του πεζοδρομίου. Εκεί, κοίταξε δεξιά, αριστερά και ξανά δεξιά και είδε ότι η λεωφόρος ήταν ελεύθερη από οχήματα. Το μοναδικό όχημα που είδε ήταν ένα όχημα σκούρου χρώματος που βρισκόταν σταματημένο στο Αλτ της οδού Στέλιου Μαυρομάτη. Τότε, η ΜΚ2 ξεκίνησε να διασταυρώνει κάθετα τον δρόμο, ενώ το αναφερόμενο αυτοκίνητο βρισκόταν ακόμα στη γραμμή του Αλτ. Έφτασε μέχρι τη μέση του δρόμου όπου σταμάτησε και κοίταξε στα αριστερά της, για να δει κατά πόσο ερχόταν οποιοδήποτε αυτοκίνητο. Διαπίστωσε ότι δεν ερχόταν κάποιο αυτοκίνητο, αλλά πριν προλάβει να κάνει οποιοδήποτε βήμα έχασε τις αισθήσεις της και θυμάται μόνο ότι επανήλθε ενώ βρισκόταν πεσμένη στην άσφαλτο. Στις 31.12.2015 υποδείχθηκε στην ΜΚ2 το πρόχειρο σχέδιο της σκηνής στο οποίο υπέδειξε το σημείο Χ1 ως σημείο επαφής. Δεν επιθυμούσε να πάει επί τόπου καθότι δεν θυμάται επακριβώς το σημείο επαφής. Ούτε θυμάται ποιο μέρος του οχήματος την κτύπησε. Ο οδηγός του οχήματος που την κτύπησε την επισκέφθηκε στο νοσοκομείο και της είπε ότι δεν την είδε και απολογήθηκε. Η ΜΚ2 δεν μου έκανε θετική εντύπωση ως μάρτυρας. Δεν απαντούσε με σαφήνεια και αμεσότητα, ενώ περιέπεσε σε σοβαρές αντιφάσεις που καθιστούν την μαρτυρία της ανασφαλές υπόβαθρο για εξαγωγή ευρημάτων. Ειδικότερα, ενώ στην κατάθεση της η ΜΚ2 ανέφερε ότι αφού έφτασε στη νησίδα κοίταξε μόνο αριστερά, κατά την μαρτυρία της στο Δικαστήριο ανέφερε αρχικά ότι είδε δεξιά, αριστερά και ακολούθως πάλι δεξιά για να διασταυρώσει το άλλο μισό του δρόμου. Αντεξεταζόμενη, συμφώνησε εν τέλει ότι κοίταξε μόνο αριστερά. Η ΜΚ2 αναφέρθηκε επίσης σε ένα αυτοκίνητο μαύρου χρώματος που βρισκόταν σταματημένο Αλτ. Σύμφωνα δε με την ΜΚ1 το όχημα του Κατηγορουμένου είναι χρώματος ασημί. Ξενίζει επίσης η αναφορά της ΜΚ2 ότι περίμενε 2-3 λεπτά για να διασταυρώσει τον δρόμο, παρά το ότι σε αυτά τα 2‑ 3 λεπτά δεν πέρασαν άλλα αυτοκίνητα. Ανέφερε επίσης ότι έχασε τις αισθήσεις της μετά το χτύπημα. Από την άλλη, δεν θυμόταν κατά πόσο την κτύπησε αυτοκίνητο. Τέλος, ενώ στην κατάθεση της ανέφερε ότι επανέφερε τις αισθήσεις της ενώ ήταν στην άσφαλτο, κατά την αντεξέταση της ανέφερε ότι συνήλθε όταν βρισκόταν στο πεζοδρόμιο. Έχοντας κατά νου τα πιο πάνω και λαμβάνοντας υπόψη μου την συνολική παρουσία της ΜΚ2 στο εδώλιο του μάρτυρα, κρίνω ότι η εν λόγω μάρτυρας δεν ήταν σε θέση να βοηθήσει στην ανεύρεση της αλήθειας και η μαρτυρία της κρίνεται αναξιόπιστη. ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΥ Η κατάθεση του Κατηγορουμένου κατατέθηκε στο Δικαστήριο από μάρτυρα της Κατηγορούσας αρχής (βλ. Τεκμήριο 4). Έγγραφα τα οποία κατατίθενται ως τεκμήρια, αποτελούν μέρος του μαρτυρικού υλικού και πρέπει να αξιολογούνται με την υπόλοιπη μαρτυρία (βλ. Καύκαρκου ν. Χαπούπη

(1992)1 ΑΑΔ 260). Ειδικά, σε σχέση με την αξιολόγηση καταθέσεων Κατηγορουμένου παραπέμπω στην Γαβριήλ v. Δημοκρατίας 2009

(2)ΑΑΔ 693. Επίσης, στην υπόθεση Κωνσταντίνου ν. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. σελ. 112 λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Εκείνο το οποίο διασαφήνισε η υπόθεση Duncan είναι ότι κάθε μέρος της κατάθεσης του κατηγορουμένου που γίνεται δεκτό αποτελεί αποδεκτή μαρτυρία για την αλήθεια των γεγονότων στα οποία αναφέρεται και όχι μόνο το μέρος εκείνο που συνιστά άμεσα ή έμμεσα παραδοχή του αδικήματος. Η προηγούμενη νομολογία στο θέμα αυτό ήταν ασαφής ή αντιφατική ως προς την αποδεικτική αξία των δηλώσεων που γίνονται στην κατάθεση του κατηγορουμένου που δεν συνιστούν παραδοχή. Δηλώσεις του κατηγορουμένου που συνιστούν άμεσα ή έμμεσα παραδοχή του αδικήματος γίνονται παραδεκτές ως μαρτυρία κατ' εξαίρεση προς τον κανόνα που αποκλείει την εξ ακοής μαρτυρία (hearsay rule). Αυστηρή εφαρμογή του κανόνα περί εξ ακοής μαρτυρίας θα περιόριζε την αποδεικτική αξία του μέρους της κατάθεσης κατηγορουμένου που δεν συνιστά άμεσα ή έμμεσα παραδοχή σε πρωτογενή μαρτυρία (original evidence). Στην υπόθεση Duncan αποφασίστηκε ότι κάθε μέρος της κατάθεσης λαμβάνεται υπόψη και εκτιμάται και ως προς την αλήθεια των ισχυρισμών που προβάλλονται. Η προσέγγιση αυτή είναι και ρεαλιστική και δίκαιη. Τονίστηκε όμως στην Duncan ότι το Δικαστήριο είναι ελεύθερο και μπορεί να αποδώσει την βαρύτητα που κρίνει ότι επιβάλλεται σε διαφορετικά μέρη κατάθεσης. Όπως είναι φυσικό μπορεί να αποδοθεί μεγαλύτερη βαρύτητα στο μέρος εκείνο το οποίο συνθέτει παραδοχή στο αδίκημα ή περιέχει δηλώσεις ενάντια προς τα συμφέροντα του κατηγορουμένου. Είναι όμως ελεύθερο το Δικαστήριο να αποδώσει μικρότερη σημασία ή ακόμη να απορρίψει άλλα μέρη της κατάθεσης για τα οποία παρέχεται εξήγηση ή δικαιολογία για εκ πρώτης όψης εγκληματικές πράξεις. Συνοψίζοντας η απόφαση στην Duncan αφήνει το βάρος το οποίο θα αποδοθεί στα διάφορα μέρη της κατάθεσης κατηγορουμένου στη διακριτική ευχέρεια των κριτών των γεγονότων της υπόθεσης.» Στην κατάθεση του λοιπόν, ο Κατηγορούμενος ανέφερε ότι στις 3.12.2015 οδηγούσε το αυτοκίνητο του στην οδό Στέλιου Μαυρομάτη. Εκκίνησε από το Αλτ της εν λόγω οδού με ταχύτητα περί τα 5 ΧΑΩ και εισήλθε με δεξιά κλίση στην Λεωφόρο Γρηγόρη Αυξεντίου. Η τροχαία κίνηση ήταν αραιή και μπροστά του δεν υπήρχε άλλο όχημα. Σε κάποιο σημείο του δρόμου και συγκεκριμένα λίγο μετά από την είσοδο της εκκλησίας, η οποία βρισκόταν στα αριστερά ως η πορεία του, είδε μια γυναίκα σε πολύ κοντινή απόσταση από το αριστερό μέρος του αυτοκινήτου του. Δεν γνωρίζει την κατεύθυνση που ακολουθούσε η πεζή. Για να την αποφύγει, ο Κατηγορούμενος έστριψε αμέσως το τιμόνι του αυτοκινήτου του λίγο δεξιά, πλην όμως η πεζή χτύπησε στο αυτοκίνητό του και έπεσε στην άσφαλτο. Αμέσως, ο Κατηγορούμενος ακινητοποίησε το αυτοκίνητό του και κατέβηκε από αυτό. Πλησίασε την πεζή για να δει κατά πόσον είναι καλά, αλλά η τελευταία δεν έδωσε κάποια απάντηση. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ - ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ Ο κατηγορούμενος κατηγορείται δυνάμει του άρθρου 8 του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου 86/72 το οποίο προνοεί τα ακόλουθα: «Πας όστις οδηγεί μηχανοκίνητο όχημα επί τίνος οδού μη καταβάλλον την προσήκουσα επιμέλεια και προσοχή ή μη επιδεικνύων εύλογο μέριμνα για έτερα πρόσωπα, χρησιμοποιούντα την οδό, είναι ένοχος αδικήματος και υπόκειται εις φυλάκισιν δια διάστημα μη υπερβαίνον το εν έτος ή εις χρηματική ποινήν μη υπερβαίνουσαν τας χιλίας λίρας ή εις αμφότερας τας ποινάς της φυλακίσεως και της χρηματικής τοιαύτης». Στην Αναστάσης Παύλου ν. Αστυνομίας,

(1998)2 A.A.Δ 68 αναφέρονται τα ακόλουθα: «Η οδήγηση εξυπακούει την εξάσκηση προσήκουσας προσοχής. Το ερώτημα που εγείρεται σε περιπτώσεις αμελούς οδήγησης κατά παράβαση του άρθρου 8 του Νόμου 86/72 είναι κατά πόσο ο οδηγός εκπλήρωσε την υποχρέωση εξάσκησης λογικής φροντίδας και προσοχής για άλλα πρόσωπα που χρησιμοποιούν το δρόμο. Το κριτήριο που εφαρμόζεται σε μια τέτοια περίπτωση είναι αντικειμενικό και οι παράμετροι του αναφέρονται στη συμπεριφορά ενός συνετού και σώφρονα και όχι του τέλειου οδηγού. (Ιδε Παναγιώτου ν. Αστυνομίας

(1982)1 Α.Α.Δ. 585, Σωκράτους ν. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 1 και Βασιλείου ν. Αστυνομίας

(1994)2 Α.Α.Δ. 202)». Το καθήκον φροντίδας και μέριμνας (duty of care) οφείλεται σε κάθε πρόσωπο που κατά λογική πρόβλεψη μπορεί να επηρεασθεί από τις πράξεις του οδηγού. Τα συστατικά στοιχεία της αμέλειας είναι τα ίδια στο αστικό και ποινικό δίκαιο, ό,τι διαφέρει είναι το βάρος της αποδείξεως. Όπως αναφέρεται στην Σωκράτης Σωκράτους ν. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 1: «Το απρόσωπα προσδιοριζόμενο καθήκον προς κάθε ένα που είναι λογικά δυνατό να επηρεασθεί από τις πράξεις του οδηγού, συγκεκριμενοποιείται στα πλαίσια των γεγονότων της υποθέσεως για να αποφασισθεί - (α) η φύση του καθήκοντος και (β) όπου διαπιστώνεται η ύπαρξη του κατά πόσο ο οδηγός το έχει εκπληρώσει. Το κριτήριο για τη διαπίστωση αμέλειας είναι αντικειμενικό, και μέτρο ο προσεκτικός και όχι ο τέλειος οδηγός. Τέλος, η πρόβλεψη συναρτάται με τις κοινές εμπειρίες και τη λογική συνέπεια». Όπως προκύπτει και από την σχετική με το θέμα Νομολογία, ένας οδηγός έχει καθήκον τήρησης της δέουσας παρατηρητικότητας πάντοτε και κάτω από όλες τις περιστάσεις (βλ. Κωνσταντίνου ν. Κατσούρη

(1975)1 C.L.R. 188). Η αμέλεια είναι συνυφασμένη με το χρόνο, τόπο και άλλες συνθήκες, και παράλειψη να δει κανείς ότι είναι απλά ορατό αποτελεί αμέλεια (Νικολαϊδης ν. Οικονομίδης

(1963)2 C.L.R. 78). Η υποχρέωση της προσήκουσας επιμέλειας υπόκειται στην προϋπόθεση ότι και οι άλλοι οδηγοί ή πεζοί θα εκπληρώσουν το καθήκον τους για επιμέλεια και δεν επεκτείνεται στη λήψη προληπτικών μέτρων έναντι της πιθανότητας εκδήλωσης αμέλειας εκ μέρους άλλων (βλ. Χρ. Νικολαϊδης ν. Ρ. Κλεοβούλου

(1992)1 Α.Α.Δ. 422, 428). Όταν η πιθανότητα κινδύνου είναι εύλογα αντιληπτή, παράλειψη προφύλαξης συνιστά αμέλεια (βλ. Κυριάκος Αργυρού ν. Αστυνομίας,

(2002)2 ΑΑΔ 378). Η παρουσία ενήλικου πεζού στο κράσπεδο του δρόμου δεν υποδηλώνει αφ' εαυτής την ύπαρξη κινδύνου, για τον οποίο πρέπει να ληφθούν προφυλακτικά μέτρα. Κίνδυνος μπορεί να προκύψει αφότου ο πεζός αποπειράται να διασταυρώσει τον δρόμο. (Βλ. Murrel v. Aστυνομίας

(1994)2 Α.Α.Δ. 217, σελ. 223-4). Δεδομένης της πιο πάνω αξιολόγησης της μαρτυρίας, κρίνω ότι η Κατηγορούσα αρχή δεν παρουσίασε ενώπιον μου επαρκή μαρτυρία επί της οποίας να μπορώ να βασιστώ για να καταλήξω σε ασφαλές συμπέρασμα σε σχέση με τις ενέργειες του Κατηγορουμένου οι οποίες να συνηγορούν σε αμέλεια. Η μη αποφυγή της σύγκρουσης δεν συνεπάγεται από μόνη της αμέλεια (βλ. Παππάς ν. Ναθαναήλ

(2000)1(Α) Α.Α.Δ. 275). Όπως έχει λεχθεί στην απόφαση Λοΐζου v. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 363 στις σελ. 365, 366 «η απόδειξη της κατηγορίας και κάθε στοιχείου που την συνιστά, βαρύνει εξ' ολοκλήρου την Κατηγορούσα Αρχή. Δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσο εύλογες και αν είναι. Κενά αναφορικά με την ύπαρξη των πρωτογενών γεγονότων που συνιστούν και αποδεικνύουν το αδίκημα αφήνουν την κατηγορία ατεκμηρίωτη και έκθετη σε απόρριψη». Εναπόκειται στην Κατηγορούσα Αρχή να παρουσιάσει μαρτυρία που να είναι και αξιόπιστη και σαφής (βλ. Φλουρής v. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 401). Στην Γενικός Εισαγγελέας v. Ανδρέα Ευριπίδου

(2002)2 ΑΑΔ 246, στην οποία επίσης υιοθετείται η ανωτέρω αρχή της υπόθεσης Λοϊζου (ανωτέρω), επισημαίνεται επιπρόσθετα ότι: «Οι κατηγορίες θα πρέπει να αποδεικνύονται πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας και όσα ερωτηματικά και αν η συμπεριφορά του εφεσίβλητου εγείρει, δεν θα ήταν δυνατόν να καταδικασθεί μετά την απόρριψη της μαρτυρίας της Κατηγορούσας Αρχής.» Η παρούσα περίπτωση διαχωρίζεται από περιπτώσεις στις οποίες κάποιος οδηγός δεν αντιλήφθηκε καθόλου την παρουσία κάποιου πεζού στον δρόμο. Στην προκειμένη περίπτωση, ο Κατηγορούμενος είδε την πεζή σε κάποιο χρονικό σημείο πριν την επαφή. Εν' όψει των όσων έχουν ακουστεί ενώπιον μου και ειδικότερα εν όψει της απουσίας οποιασδήποτε μαρτυρίας σε σχέση με το που βρισκόταν η πεζή προτού βρεθεί πολύ κοντά στο αριστερό μέρος του οχήματος του Κατηγορουμένου, δεν μπορώ να αποκλείσω το ενδεχόμενο ο Κατηγορούμενος να βρέθηκε προ ενός διλήμματος σύγκρουσης. Στη Νικολαϊδης κ.α. ν. Κλεοβούλου

(1992)1 Α.Α.Δ. 422 επισημαίνονται τα ακόλουθα: «Όπως κατ' επανάληψη τονίστηκε οι πράξεις οδηγού που βρίσκεται αντιμέτωπος με επικείμενη σύγκρουση δεν κρίνονται μικροσκοπικά, αλλά με ευρύτητα ανάλογη με τα αγωνιώδη διλήμματα που αντιμετωπίζει και την έλλειψη ουσιαστικής ευκαιρίας για προγραμματισμό των πράξεών του. Οι αρχές αυτές συνοψίζονται στην Adamis and Another v. Eracleous

(1982)1 C.L.R. 746 και επαναλαμβάνονται σε πολλές άλλες αποφάσεις (Βλ. μεταξύ άλλων Παπαχριστοδούλου ν. Χ"Νεοφύτου

(1991)1 Α.Α.Δ. 426 και Κωνσταντίνου ν. Φιλίππου

(1991)1 Α.Α.Δ. 1110)."» Έχοντας κατά νου τις πιο πάνω νομικές αρχές, κρίνω ότι εάν το δικαστήριο βασιζόταν αποκλειστικά στο γεγονός ότι επήλθε επαφή του οχήματος του Κατηγορουμένου με την πεζή, τούτο θα οδηγούσε σε μικροσκοπική κρίση ως προς τις ενέργειες του Κατηγορουμένου παραβιάζοντας την νομολογιακή αρχή της Νικολαϊδης κ.α. ν. Κλεοβούλου (ανωτέρω). Ο Κατηγορούμενος δικαιούται το ευεργέτημα της αμφιβολίας. Αποτελεί, συνεπώς, αναπόδραστη κατάληξή μου ότι η Κατηγορούσα Αρχή απέτυχε να αποδείξει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας την κατηγορία. Ο Κατηγορούμενος αθωώνεται και απαλλάσσεται. (Υπ.) Χρ. Ρασπόπουλος, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο