← Κύπρος

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ν. Γεωργίου κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 282/17, 27/6/2018

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ν. Γεωργίου κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 282/17, 27/6/2018 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:KDLEF:2018:26 ΜΟΝΙΜΟ ΚΑΚΟΥΡΓΙΟΔΙΚΕΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Λ. Καλογήρου, Π.Ε.Δ. Στ. Σταύρου, Α.Ε.Δ. Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 282/17 ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ v.

  1. XXXXX Γεωργίου
  2. XXXXX Γρηγοριάδης Κατηγορούμενοι Ημερομηνία: 27 Ιουνίου, 2018 Εμφανίσεις: Για την Κατηγορούσα Αρχή: κα Α. Ματθαίου με κα Θ. Παπακυριακού Για τον Κατηγορούμενο 1: κ. Γ. Πολυχρόνης Για τον Κατηγορούμενο 2: κ. Α. Πελεκάνος Κατηγορούμενοι 1 και 2 παρόντες --------------------------------- Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η (Εκ πρώτης όψεως) Οι Κατηγορούμενοι αντιμετωπίζουν από κοινού Κατηγορίες κατά παράβαση του περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου 29/77 όπως έχει τροποποιηθεί. Συγκεκριμένα αντιμετωπίζουν τις ακόλουθες Κατηγορίες: (α) της Συνωμοσίας προς διάπραξη κακουργήματος (άρθρο 371 του Ποινικού Κώδικα, 1η Κατηγορία). Με βάση τις λεπτομέρειες του αδικήματος, κατηγορούνται ότι μεταξύ Αυγούστου 2014 και Αυγούστου 2015, συνωμότησαν με άλλα πρόσωπα να εισάγουν ναρκωτικά τάξεως Α και Β στην Κυπριακή Δημοκρατία. (β) της Εισαγωγής Ναρκωτικών Τάξεως Α και Β (Κατηγορίες 2, 5, 9, 10, 11) Ειδικότερα ότι: - στις 27/08/2015 εισήγαγαν, μέσω του αεροδρομίου Λάρνακας, κοκαΐνη βάρους 1986 γρ. και κάνναβη βάρους 25,899 κιλών (Κατηγορίες 2 και 5, αντίστοιχα) - στις 28/08/2015 εισήγαγαν κάνναβη βάρους 9 κιλών και 933,7 γραμμαρίων (Κατηγορία 9) - στις 31/08/2015 εισήγαγαν κοκαΐνη βάρους 995,5 γραμμαρίων καθώς και 23 δισκία MDMA και 15 δισκία 2-CE (Κατηγορία 10) - στις 31/08/2015 εισήγαγαν κάνναβη βάρους 14 κιλών και 977,099 γραμμαρίων (Κατηγορία 11) (γ) της παράνομης κατοχής των πιο πάνω ναρκωτικών ουσιών αντικείμενο των κατηγοριών 2 και 5 (Κατηγορίες 3 και 6, αντίστοιχα) (δ) της κατοχής με σκοπό την προμήθεια των ναρκωτικών ουσιών που αναφέρονται στις Κατηγορίες 2 και 5 (Κατηγορίες 4 και 7 αντίστοιχα) (ε) επί πλέον ο Κατηγορούμενος 2 αντιμετωπίζει την Κατηγορία της εισαγωγής ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Β (Κατηγορίες 12, 14 και 16) Ειδικότερα ότι : - μεταξύ Μαΐου 2015 και Ιουνίου 2015, εισήγαγε ποσότητα κάνναβης συνολικού βάρους 32 κιλών (Κατηγορία 12) - κατά το πιο πάνω χρονικό διάστημα (μεταξύ Μαΐου και Ιουνίου 2015) εισήγαγε περαιτέρω ποσότητα κάνναβης βάρους 8 κιλών (Κατηγορία 14) - τον Ιούλιο 2015 εισήγαγε κάνναβη συνολικού βάρους 40 κιλών (Κατηγορία 16) - της κατοχής με σκοπό την προμήθεια των ναρκωτικών ουσιών που αναφέρονται στις Κατηγορίες 12, 14 και 16 (Κατηγορίες 13, 15 και 17 αντίστοιχα). Ο Κατηγορούμενος 1 αντιμετωπίζει επίσης την Κατηγορία της προμήθειας κάνναβης σε άλλο πρόσωπο (Κατηγορία 8). Με βάση τις λεπτομέρειες του αδικήματος κατηγορείται ότι την 27/8/2015, προμήθευσε τον XXXXX Γλυκερίου με κάνναβη συνολικού βάρους 12 κιλών. Ο Κατηγορούμενος 1 απαλλάχθηκε από τις Κατηγορίες 12-17 με ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου ημερομηνίας 20/09/
  3. Για να αποδείξει την υπόθεσή της η Κατηγορούσα Αρχή κάλεσε 26 μάρτυρες, οι οποίοι κατά κύριο λόγο ήταν οι αστυνομικοί που είχαν εμπλακεί στην επιχείρηση ξηλώματος κυκλώματος εισαγωγής και διακίνησης ναρκωτικών ουσιών. Μεταξύ των μαρτύρων κατηγορίας ήταν και ο XXXXX Σολωμού, ΜΚ22, ο οποίος είχε καταδικαστεί σε άλλη ποινική υπόθεση στη βάση των ίδιων γεγονότων. Μετά την ολοκλήρωση της μαρτυρίας για την Κατηγορούσα Αρχή ο κ. Πολυχρόνης, εκ μέρους του Κατηγορούμενου 1, εισηγήθηκε ότι δεν έχει αποδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση όσον αφορά τις Κατηγορίες 1, 9, 10 και
  4. Σε σχέση με την Κατηγορία της συνωμοσίας (1η Κατηγορία), η εισήγησή του έχει δύο πτυχές. Η πρώτη αφορά το γεγονός ότι από τη μαρτυρία του ΜΚ22 έχει διαφανεί ότι η συνεργασία του με τον Κατηγορούμενο 2 είχε ξεκινήσει τον Οκτώβρη με Νοέμβριο 2014 οπόταν η ημερομηνία που καθορίζεται στις λεπτομέρειες της 1ης Κατηγορίας είναι ανυπόστατη. Η δεύτερη πτυχή του επιχειρήματός του αφορά το γεγονός ότι προέκυψε από τη μαρτυρία του ΜΚ22 ότι ο Ανδριώτης (πρόσωπο στο οποίο έγινε αναφορά) μιλούσε μόνο με τον Κατηγορούμενο 2, οπόταν δεν θα μπορούσε να είχε συνωμοτήσει με τον Κατηγορούμενο 1 ή με οποιοδήποτε εκ των άλλων προσώπων που καταγράφονται στις λεπτομέρειες της συγκεκριμένης Κατηγορίας. Σε σχέση με τις Κατηγορίες 9, 10 και 11 ο κ. Πολυχρόνης υποστήριξε ότι δεν υπάρχει οποιαδήποτε μαρτυρία ενώπιον του Δικαστηρίου, είτε άμεση είτε έμμεση, που να συνδέει τον Κατηγορούμενο 1 με τις ναρκωτικές ουσίες που εισάχθηκαν στην Κύπρο μετά τις 27/08/
  5. Σύμφωνα με την εισήγηση, ο ΜΚ22 δεν συνέδεσε τον Κατηγορούμενο 1 με την κυριότητα των ναρκωτικών ουσιών αφού ιδιοκτήτης καθορίστηκε το πρόσωπο που κατονομάζεται ως «καλαμαράς». Ως εκ τούτου, ζήτησε από το Δικαστήριο να απαλλάξει τον Κατηγορούμενο 1 από τις υπό αναφοράν Κατηγορίες σε αυτό το στάδιο. Ο κ. Πελεκάνος εισηγήθηκε ότι δεν αποδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση για τον Κατηγορούμενο 2 σε σχέση με τις Κατηγορίες 1-7, 9-11 και 13, 15 και
  6. Η εισήγησή του σε σχέση με την 1η Κατηγορία, της συνωμοσίας, η οποία βασίστηκε στην απόφαση R v. Griffiths

(1965)4 Cr. App. Rep. 279, ήταν ότι η μαρτυρία της Κατηγορούσας Αρχής ταυτίζεται με "wheel conspiracy", η οποία είναι άγνωστη στο Ποινικό Δίκαιο. Εισηγήθηκε ότι με βάση την αρχή της Griffiths όταν ένας φερόμενος συνωμότης συνωμοτεί μόνο με τον κεντρικό εγκέφαλο και όχι με τους άλλους δεν υπάρχει συνωμοσία. Υποστήριξε, ότι στην μαρτυρία του ο ΜΚ22 αναφέρθηκε σε ένα κεντρικό εγκέφαλο ο οποίος συνομιλούσε με άλλα πρόσωπα τα οποία μεταξύ τους δεν είχαν επαφή και ούτε γνώριζαν ότι ανήκαν στο ίδιο κύκλωμα. Για να στηρίξει τη συγκεκριμένη θέση, επικαλέστηκε κάποιες απαντήσεις του ΜΚ22 από την μακροσκελέστατη αντεξέταση στην οποία τον είχε υποβάλει. Όσον αφορά τις Κατηγορίες 2-7, 9, 10 και 11 υποστήριξε ότι η δοθείσα μαρτυρία, ιδωμένη στο απόγειο της, δεν αποκαλύπτει τη συμμετοχή του Κατηγορούμενου 2 αφού τον έλεγχο της όλης επιχείρησης τον είχε ο «καλαμαράς». Ο Κατηγορούμενος 2 μετά από τον Ιούλιο 2015 δεν είχε καμιά επαφή με τον ΜΚ22 είτε προσωπική είτε τηλεφωνική που να τον συνδέει με τις ναρκωτικές ουσίες που είχαν εισαχθεί στις 27/08, 28/08 και 31/
  1. Σε σχέση με τις Κατηγορίες 13, 15 και 17 ήταν η εισήγησή του ότι ο Κατηγορούμενος 2 δεν είχε ποτέ τον έλεγχο των ναρκωτικών ουσιών που είναι απαραίτητο συστατικό στοιχείο των συγκεκριμένων κατηγοριών, αφού ποτέ δεν μπορούσε να πει τι θα γίνουν οι ναρκωτικές ουσίες ή να επέμβει με οποιοδήποτε τρόπο. Προσέδωσε νομική υπόσταση στον ισχυρισμό του με αναφορά στην απόφαση Elena Hiscock v. Δημοκρατίας ECLI:CY:AD:2017:B362, Ποιν. Έφ. 183/15 ημερ. 19/10/
  2. Με βάση την εισήγηση του, το γεγονός ότι ο Κατηγορούμενος 2, σύμφωνα με τον ισχυρισμό του ΜΚ22, έδινε διευθύνσεις ατόμων για να έρχονται τα ναρκωτικά καθώς και το γεγονός ότι ο Κατηγορούμενος 1 έδινε λεφτά στον ΜΚ22 για να τα μεταφέρει στον Κατηγορούμενο 2, δεν μπορεί να ταυτιστεί με έλεγχο των ναρκωτικών ουσιών. Η εκπρόσωπος της Κατηγορούσας Αρχής κα Ματθαίου παρέδωσε στο Δικαστήριο γραπτή αγόρευση στην οποία παρέθεσε σχετική με το θέμα νομολογία καθώς και τη θέση της ότι έχει στοιχειοθετηθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση για όλες τις Κατηγορίες που αντιμετωπίζουν οι Κατηγορούμενοι, με παραπομπές σε συγκεκριμένα αποσπάσματα της μαρτυρίας του ΜΚ
  3. Αντέκρουσε τον ισχυρισμό ότι δεν υπάρχει συνωμοσία με αναφορά σε νομολογία αλλά και στη μαρτυρία, προφορική και πραγματική και υποστήριξε πως εμπλέκονται οι Κατηγορούμενοι 1 και 2 στη διάπραξη όλων των αδικημάτων για τα οποία κατηγορούνται. Επέσυρε την προσοχή του Δικαστηρίου στις ενέργειες των δύο Κατηγορούμενων, οι οποίες καταδεικνύουν τον έλεγχο που ασκούσε ο καθένας από αυτούς στα ναρκωτικά. Το δικαίωμα του κατηγορούμενου να υποβάλει εισήγηση ότι δεν αποδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του προβλέπεται από το άρθρο 74
(1)(β) του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 154. Η Αγγλική Πρακτική του 1962- Practice Note -
(1962)1 All E.R. 448 που εκδόθηκε από το Divisional Court of the Queen's Beach Division of the High Court σαν καθοδήγηση για τους Άγγλους Δικαστές, όταν εξετάζουν κατά πόσο έχει αποδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση, έχει υιοθετηθεί και από τα Κυπριακά Δικαστήρια. Η πιο πάνω Πρακτική προβλέπει ότι: «.... A. submission that there is no case to answer may properly be made and upheld: (
  1. a)When there has been no evidence to prove an essential element in the alleged offence; (
  2. b)when the evidence adduced by the prosecution has been so discredited as a result of cross examination or is so manifestly unreliable that no reasonable tribunal could safely convict on it. Apart from those situations a tribunal should not in general be called on to reach a decision as to conviction or acquittal until the whole of the evidence, which either side wishes to tender, has been placed before it. If, however, a submission is made that there is no case to answer the question should depend not so much on whether the adjudicating tribunal (if compelled to do
  3. so)would at that stage convict or acquit but on whether the evidence is such that a reasonable tribunal might convict. If a reasonable tribunal might convict on the evidence so far laid before it, there is a case to answer.» Η πρακτική του 1962 δεν είναι δεσμευτική για τα Κυπριακά Δικαστήρια, αποτελεί όμως σημαντικό οδηγό για αυτά όταν ασκούν ποινική δικαιοδοσία. Παραπέμπουμε ενδεικτικά στην Azinas and Another v. Police
(1981)2 C.L.R.). Οι αρχές που διέπουν το φάσμα της εκ πρώτης όψεως υπόθεσης έχουν αναλυθεί σε σειρά αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Θα λέγαμε ότι σταθμοί στη σχετική νομολογία υπήρξαν οι αποφάσεις R. v. Mustafa Kara Mehmet 16 C.L.R. 46, Αζίνας ν. Αστυνομίας
(1981)2 Α.Α.Δ. 9 και Γενικός Εισαγγελέας ν. Χριστοδούλου
(1990)2 Α.Α.Δ. 133 και πιο πρόσφατα η IACOVOU BROTHERS (CONCRETE) Ltd v. Action Construction & Development Ltd Ποιν. Έφ. 184/14 ημερ. 10/02/16. Σχετικό απόσπασμα, από τις σελίδες 144 και 145 της Χριστοδούλου (ανωτέρω), μέσα από τ΄ οποίο αποκρυσταλλώνονται και κωδικοποιούνται οι αρχές παρατίθεται: «Όπως ο όρος «εκ πρώτης όψεως υπόθεση» υποδηλώνει, η κλήση του κατηγορούμενου σε υπεράσπιση δικαιολογείται μόνο όταν ως θέμα πρώτης όψεως, δηλαδή, μετά την προκαταρκτική θεώρηση της υπόθεσης, δικαιολογείται η κλήση του κατηγορούμενου σε υπεράσπιση. Ο όρος «εκ πρώτης όψεως υπόθεση» χρησιμοποιείται σε αντιδιαστολή με την εις βάθος θεώρηση και τελική όψης της υπόθεσης, δηλαδή, την απόδειξη της κατηγορίας πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Χρήσιμη ανάλυση του όρου «εκ πρώτης όψεως υπόθεση» γίνεται στην απόφαση της ολομέλειας In Re Kakos
(1985)1 C.L.R. 250. ................................. Η απαλλαγή του εφεσίβλητου δικαιολογείται μόνο όταν, α) δεν στοιχειοθετείται εξ΄ αντικειμένου η υπόθεση της Κατηγορίας λόγω της απουσίας ενός ή περισσοτέρων των συστατικών στοιχείων του εγκλήματος, και β) Οποτεδήποτε η μαρτυρία είναι τόσο αντινομική ή στερείται πειστικότητας, σε βαθμό που κανένα λογικό δικαστήριο δεν θα μπορούσε να βασίσει σ΄ αυτή την καταδίκη του κατηγορούμενου. Και στη δεύτερη περίπτωση το κριτήριο είναι αντικειμενικό διότι το μέτρο δεν είναι οι εκτιμήσεις του συγκεκριμένου Δικαστηρίου, αλλά εκείνες ενός νοητού λογικού Δικαστηρίου.» Επακριβέστερη διατύπωση των αρχών καταγράφεται στην R v. Galbraith
(1981)2 All ER 1060 στην σελ. 1062, η οποία συνιστά και την κλασσική θέση τους: «How then should be judge approach a submission of no case?
(1)If there is no evidence that the crime alleged has been committed by the defendant, there is no difficulty. The judge will of course stop the case.
(2)The difficulty arises where there is some evidence but it is of a tenuous character, for example because of inherent weakness or vagueness or because it is inconsistent with other evidence. (
  1. a)Where the judge comes to the conclusion that the prosecution evidence, taken at its highest, is such that a jury properly directed could not properly convict upon it, it is his duty, upon a submission being made, to stop the case. (
  2. b)Where however the prosecution evidence is such that its strength or weakness depends on the view to be taken of a witness´s reliability, or other matters which are generally speaking within the province of the jury and where on one possible view of the facts there is evidence upon which a jury could properly come to the conclusion that the defendant is guilty, then the judge should allow the matter to be tried by the jury.» Η υιοθέτηση της Galbraith στην Κυπριακή νομολογία, Azinas v. Police (ανωτέρω), Γενικός Εισαγγελέας ν. Χριστοδούλου (ανωτέρω), Παναγιώτου κ.α. ν. Αστυνομίας
(2000)2 Α.Α.Δ. 191 και Γενικός Εισαγγελέας ν. Ανδρέας Δράκος κ.α.
(2012)2 Α.Α.Δ. 851 την καθιστά και εδώ την κατεξοχήν καθοδηγητική αυθεντία. Δεν προβαίνει ο δικαστής στο στάδιο του εκ πρώτης όψεως σε υποκειμενική αξιολόγηση της μαρτυρίας. Το έργο αυτό επιτελείται κατά το τέλος της δίκης. Η απόφασή περιορίζεται σε αντικειμενική θεώρηση της υπόθεσης. Η απόφαση για απαλλαγή και αθώωση σ' αυτό το στάδιο της δίκης, πρέπει να έχει αντικειμενικό έρεισμα και να αντέχει στη βάσανο που θέτει η Πρακτική του 1962, δηλαδή, ότι κάθε λογικό δικαστήριο θα κατέληγε, ενόψει της αντικειμενικής υφής της μαρτυρίας, στο ίδιο συμπέρασμα. Καθοδηγούμενοι από τις πιο πάνω αρχές θ΄ εξετάσουμε κατά πόσο έχει αποδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον των Κατηγορούμενων 1 και 2 σε συσχετισμό πάντοτε με τις εισηγήσεις των ευπαιδεύτων συνηγόρων τους και χωρίς να υπεισέλθουμε σε αξιολόγηση της μαρτυρίας. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι και οι δυο συνήγοροι επέλεξαν να μην αναφερθούν στις γραπτές καταθέσεις του ΜΚ22, Έγγραφα 17(Α), (Β), (Γ) και (Δ) και περιορίστηκαν στο να απομονώσουν απαντήσεις που είχε δώσει κατά την αντεξέτασή του. Στις εν λόγω καταθέσεις, γίνεται αναφορά ότι η συνεργασία του με τον Κατηγορούμενο 2 είχε ξεκινήσει από τον Αύγουστο 2014 (Έγγραφο 17(Β)). Το ίδιο υποστήριξε και σε κάποιες από τις απαντήσεις του, όπως προκύπτουν από τα πρακτικά ημερομηνίας 25/04/2018, για τη μεταφορά ναρκωτικών ουσιών μέσω ταχυδρομείου με την «μεταφορική» του Κατηγορούμενου 2, ο οποίος χρησιμοποιούσε το φίλο του και υπάλληλο του ταχυδρομείου Προδρόμου, Νικόλα Ανδριώτη, για την εισαγωγή των ναρκωτικών ουσιών. Είναι, βέβαια, γεγονός ότι, απαντώντας κάποιες από τις πολλές ερωτήσεις που του υποβλήθηκαν κατά την αντεξέταση του από τους συνηγόρους των δύο Κατηγορουμένων, ανάφερε πως η «μεταφορική» του Κατηγορούμενου 2 ή το "Plan B", όπως το αποκάλεσε, τέθηκε σε ισχύ περί τον Οκτώβριο-Νοέμβριο του
  1. Εκείνο, βέβαια, που ενδιαφέρει, σε σχέση με την Κατηγορία της συνωμοσίας, είναι, πρωτίστως, ο χρόνος που συμφωνήθηκε το σχέδιο για την εισαγωγή και όχι ο χρόνος που τέθηκε σε εφαρμογή. Σε κάθε περίπτωση, τυχόν ανακολουθία στη μαρτυρία του ΜΚ22 σε σχέση, είτε με την πτυχή αυτή είτε με οποιαδήποτε άλλη, θα απασχολήσει το Δικαστήριο στο κατάλληλο στάδιο. Όσον αφορά τον Κατηγορούμενο 1, υποστήριξε πως ήταν ο άνθρωπος που συντόνιζε τις δουλειές στην Κύπρο, δηλαδή λάμβανε τις παραγγελίες πληρωνόταν και έδιδε οδηγίες ως προς τις ποσότητες που θα παραδίδονταν σε κάθε πελάτη. Προκύπτει από τη μαρτυρία, στην όψη της, ότι οι Κατηγορούμενοι 1 και 2 γνωρίζονταν μεταξύ τους καθώς επίσης και ότι γνωρίζονταν με τον ΜΚ22 καθώς επίσης και ότι γνωρίζονταν με τους XXXXX Ανδριώτη και XXXXX Γλυκερίου. Με κάθε εκτίμηση προς τους ευπαίδευτους συνηγόρους των Κατηγορούμενων 1 και 2, οι εισηγήσεις τους σε σχέση με την 1η Κατηγορία δεν μας βρίσκουν σύμφωνους. Όπως υποδείξαμε πιο πάνω, με βάση τη μαρτυρία του ΜΚ22 η συνεργασία με τον Κατηγορούμενο 2 άρχισε τον Αύγουστο 2014 ή περί τον Οκτώβριο-Νοέμβριο
  2. Με βάση τις λεπτομέρειες της 1ης Κατηγορίας, οι Κατηγορούμενοι φέρονται να συνομώτησαν να εισάγουν τις ναρκωτικές ουσίες «. σε άγνωστη ημερομηνία μεταξύ του Αυγούστου 2014 και του Αυγούστου 2015 .». Επομένως, ακόμη και στην περίπτωση που το Δικαστήριο καταλήξει ότι η συνωμοσία έλαβε χώρα τον Οκτώβριο ή Νοέμβριο 2014, το γεγονός αυτό δεν προκαλεί οποιοδήποτε πρόβλημα στη στοιχειθέτηση της Κατηγορίας, όπως είναι διατυπωμένη. Οπόταν η πρώτη εισήγηση του κ. Πολυχρόνη σε σχέση με την 1η Κατηγορία είναι ανεδαφική. Όσον αφορά δε την εισήγησή του που αφορά τη συμμετοχή του Κατηγορούμενου 1 στη συνωμοσία, αυτή τούτη η συμμετοχή του στη συνωμοσία σκιαγραφήθηκε με πολλή λεπτομέρεια από το ΜΚ
  3. Τέθηκε και από τους δυο συνήγορους Υπεράσπισης η θέση ότι το γεγονός ότι δεν μιλούσαν όλοι οι κατονομαζόμενοι στις λεπτομέρειες της 1ης Κατηγορίας μεταξύ τους οδηγεί στην κατάληξη ότι δεν είχαν συνομωτίσει μεταξύ τους. Κατά την κρίση μας, η απόφαση την οποία επικαλέστηκε ο κ. Πελεκάνος δεν υποστηρίζει τις θέσεις που πρόβαλε αλλά αντίθετα υποστηρίζει την πάγια νομολογιακή αρχή ότι δεν είναι ανάγκη οι συνωμότες να γνωρίζονται μεταξύ τους για να στοιχειοθετηθεί Κατηγορία συνωμοσίας. Εκείνο που είναι αναγκαίο είναι να γνωρίζει ο καθένας ότι υπάρχει προς υλοποίηση ένας παράνομος σκοπός. Σχετική είναι η παρ. 33-25 του συγγράμματος Archbold Criminal Pleading, Evidence and Practice 2015, σελ. 3088 στην οποία διαβάζουμε τα ακόλουθα: «Conspiracy requires the agreement of two or more persons. However it is not necessary to prove that the defendants met to concoct or originate the scheme. A conspiracy may exist between persons who have neither seen nor corresponded with each other: R v. Parnell
(1881)14 Cox 508; R v. Meyrick and Ribuffi, 21 Cr. App. R. 94, CCA; R v. Hammersley, 42 Cr. App. R. 207 at 217 CCA. If a conspiracy is already formed, and a person joins afterwards, he is equally guilty with the original conspirators...» (Βλ. επίσης Gani v. Δημοκρατίας
(1991)2 ΑΑΔ 134 και Bo v. Δημοκρατίας
(2008)2 ΑΑΔ 293, Λαζάρου ν. Δημοκρατίας
(2010)2 ΑΑΔ 633 καθώς επίσης και το σύγγραμμα Smith & Hogan Criminal Law, 10η εκδ, σελ. 322). Συνακόλουθα, η σχετική εισήγηση που αφορά την 1ην Κατηγορία απορρίπτεται. Η εισήγηση του συνηγόρου του Κατηγορούμενου 1 ότι δεν υπάρχει μαρτυρία που να τον συνδέει με τα αδικήματα των Κατηγοριών 9, 10 και 11, επειδή αφορούν ημερομηνίες μετά τις 27/08/2015, επίσης δεν ευσταθεί. Από τη μαρτυρία που έχει τεθεί ενώπιον μας, κρινόμενη στην όψη της, προκύπτει ότι ο ΜΚ22 ενημερωνόταν, τόσο από τον Κατηγορούμενο 1, όσο και από τον Κατηγορούμενο 2 για την παραλαβή των ναρκωτικών ουσιών, η οποία ήταν συνεχής και απρόσκοπτη κάθε 1 με 2 εβδομάδες, με την παραλαβή ενίοτε και 40 κιλών ναρκωτικών ουσιών. Χαρακτηριστικές είναι οι αναφορές του ΜΚ22 στις σελ. 31, 32, 43 κ.α. των πρακτικών ημερομηνίας 25/04/
  1. Η ίδια εισήγηση είχε προωθηθεί σε σχέση με τον Κατηγορούμενο 2, από τον κ. Πελεκάνο, για τις Κατηγορίες 2-7, 9-11 και 13, 15 και
  2. Ούτε και αυτή η εισήγηση μας βρίσκει σύμφωνους αφού, με βάση τη μαρτυρία, από τον Αύγουστο 2014 ή και μεταγενέστερα, είχε στηθεί η μεταφορική από τον Κατηγορούμενο 2 για να αποστέλλονται ναρκωτικές ουσίες από το εξωτερικό, μέσω του ταχυδρομείου της Προδρόμου όπου εκεί βρισκόταν ο δικός του άνθρωπος (XXXXX Ανδριώτης) ο οποίος φρόντιζε να παραδίδονται τα ναρκωτικά στο ΜΚ
  3. Το ακόλουθο απόσπασμα από τη μαρτυρία του ΜΚ22, στις 25/04/2018, είναι διαφωτιστικό: «Εμαζεύαν τα λεφτά από την Κύπρο, ο Γεωργίου τα μάζευε, τα έστελνε στο εξωτερικό, είσιε άνθρωπο στην Ολλανδία που αγόραζε τα ναρκωτικά, μετά επήγαινε κάποιος άλλος που δεν γνωρίζω εγώ τζαι τα έπιαννεν που την Ολλανδία, τα έπερνε στο Βέλγιο, πριν παν στο Βέλγιο ο Γρηγοριάδης ενημέρωνε τον καλαμαρά τα ονόματα τζαι τις διευθύνσεις που έπρεπε να γράψουν στα πακέτα για να τα στείλουν στην Κύπρο, επηγαίναν οι άνθρωποι στο Βέλγιο τζαι εστέλλαν τα πακέτα τζαι εστέλλαν το track number, ο XXXXX το έλεγε στον Ανδριώτη... τζαι ο Ανδριώτης έμπαινε στο σύστημα τζαι εκοίταζε πότε θα εφτάναν τα ναρκωτικά τζαι όταν εφτάναν ενημέρωνε τον Γρηγοριάδη, μετά ο Γιώργος τζαι μετά εγώ αλλά εγώ το ήξερα τζαι πιο πρίν, μου το έλεγε ο Γρηγοριάδης για να είμαι έτοιμος.» Υπάρχει επίσης μαρτυρία ότι ο Ανδριώτης με τον Κατηγορούμενο 2 ήταν συναίτεροι στη συγκεκριμένη δουλειά και ότι μοίραζαν τα λεφτά (σελ. 30 των πρακτικών ημερομηνίας 25/04/2018) καθώς επίσης ότι στις 27/08/2015 που είχε πάει να παραλάβει τις ναρκωτικές ουσίες, για τις οποίες είχε συλληφθεί ο ΜΚ22, ο Ανδριώτης του είχε αναφέρει ότι θα είχε άλλα 4- 5 πακέτα ναρκωτικά εκείνες τις μέρες, (βλ. Έγγραφο 17(Β)). Υποδεικνύουμε, βέβαια, πως στο στάδιο αυτό εντοπίσαμε και καταγράφουμε τη μαρτυρία η οποία κρίνεται επαρκής ώστε να κριθούν οι Κατηγορούμενοι σε απολογία. Η μαρτυρία, όπως έχει υποδειχθεί πιο πάνω, δεν αξιολογείται στο στάδιο αυτό ώστε να εξαχθούν τελικά συμπεράσματα. Το δεύτερο σκέλος της εισήγησης, αφορούσε το γεγονός ότι ο Κατηγορούμενος 2 ποτέ δεν είχε φυσική κατοχή ούτε και έλεγχο των ναρκωτικών ουσιών, οπότε και ελλείπει, σύμφωνα πάντοτε με την εισήγηση, συστατικό στοιχείο των αδικημάτων που εμπεριέχονται στις Κατηγορίες 13, 15 και
  4. Διαφωνούμε με την εισήγηση. Με βάση το σύνολο της μαρτυρίας που έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου, ο Κατηγορούμενος 2 φέρεται να γνώριζε ευθύς εξ' αρχής για τα ναρκωτικά, στα πλαίσια των συνωμοτικών σχεδιασμών και του απώτερου στόχου, έχοντας μάλιστα τη δυνατότητα να ελέγχει, μέσω και του ανθρώπου του στο Ταχυδρομείο, την πορεία τους από το Βέλγιο μέχρι την άφιξη τους στο ταχυδρομείο της οδού Προδρόμου στην Κύπρο. Υπενθυμίζουμε ότι, με βάση τη μαρτυρία του ΜΚ22, αυτός καθόριζε τα ονόματα και τις διευθύνσεις στις οποίες θα αποστέλλονταν. Αποδίδεται, από την Κατηγορούσα Αρχή και στους δυο Κατηγορούμενους η κατοχή των ναρκωτικών ουσιών, στηριζόμενη στα σχετικά άρθρα του Περί Ναρκωτικών Φαρμάκων Νόμου αλλά και το άρθρο 20 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ.
  5. Η απόδειξη της κοινής κατοχής και της συνέργειας εξαρτάται πάντοτε από τα ιδιαίτερα περιστατικά της κάθε υπόθεσης και αποδεικνύεται είτε με άμεση είτε με περιστατική μαρτυρία (βλ. Ξυδά κ.ά. ν. Αστυνομίας
(1993)2 Α.Α.Δ. 174, Χρ. Ιωάννου Τίτος κ.α. ν. Δημοκρατίας
(2000)2 Α.Α.Δ. 409, Πολυδώρου κ.α. ν. Δημοκρατίας,
(2007)2 ΑΑΔ 492, Γενικός Εισαγγελέας ν. Binnington,
(2008)2 ΑΑΔ 108). Το άρθρο 20 δε δημιουργεί αφ΄ εαυτού αδίκημα αλλά απλώς καθορίζει τους τρόπους πραγμάτωσης του (βλ. Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Θεοδώρου
(2002)2 Α.Α.Δ. 9, 16) και καθιστά ποινικώς υπεύθυνους για διαπραχθέν αδίκημα, εκτός από τους φυσικούς αυτουργούς και κάθε ένα συνεργό ο οποίος συνδράμει ή ενθαρρύνει τη διάπραξη του αδικήματος ή συμβουλεύει και παροτρύνει άλλο να το διαπράξει. Θα πρέπει περαιτέρω να επισημανθεί πως η σημασία της ύπαρξης κοινής Κατηγορίας είναι πως παρέχει στην Κατηγορούσα Αρχή τη δυνατότητα να επικαλεσθεί και να στηριχθεί στις ενέργειες συγκατηγορουμένου ως ενέργειες που συνιστούν την αντικειμενική υπόσταση του αδικήματος, δηλαδή το actus reus που αποδίδεται σε όλους τους κατηγορούμενους (D.P.P. v. Merriman
(1972)2 All E.R. και Βρακάς ν. Δημοκρατίας
(1973)2 Α.Α.Δ. 139). Απαραίτητο συστατικό στοιχείο των κατηγοριών 2-7, 9,10, 11 είναι εκείνο της κατοχής. Για επεξήγηση του όρου της κατοχής ο συνήγορος του Κατηγορούμενου 2 παρέπεμψε στην απόφαση Elena Hiscock v. Δημοκρατίας ECLI:CY:AD:2017:B362, Ποιν. Εφ. 183/15 κ.α. ημερ. 19/10/2017 και υπέδειξε πως στην κρινόμενη περίπτωση δεν έχει αποδειχθεί το στοιχείο του ελέγχου, το οποίο είναι προαπαιτούμενο στοιχείο της κατοχής. Όπως επεξηγήθηκε από το Εφετείο στην υπόθεση Queiss v. Republic
(1987)2 CLR 49 στη σελ. 61, «κατοχή» εμπεριέχει το στοιχείο της γνώσης και κάποιου βαθμού έλεγχο επί του απαγορευμένου φαρμάκου. Όπως πρόσθεσε το Εφετείο, άμεση μαρτυρία περί γνώσης, σπάνια ενυπάρχει. Πιο συχνά, αυτή εξάγεται συμπερασματικά από τα περιστατικά της υπόθεσης και ιδιαίτερα από τη σύνδεση τους με τις ενέργειες του κατηγορούμενου σε σχέση με τις απαγορευμένες ουσίες (βλ. επίσης Blackstone΄s Criminal Practice 2009, σελ. 947, παρ. Β 19 κ.ε.). Όπως επανειλημμένα και κατά κόρον τονίσθηκε από τη νομολογία η αντικειμενική υπόσταση (actus reus) της κατοχής, συναρτάται με την άμεση φυσική ή την εξυπακουόμενη κατοχή και οι ναρκωτικές ουσίες θεωρούνται ότι είναι στην κατοχή προσώπου έστω και αν βρίσκονται στη φύλαξη άλλου, άρθρο 2
(3)του Ν.29/77). Τέλος, η νομολογία καθιστά δυνατή την από κοινού, ακόμα και την εξ αποστάσεως κατοχή (βλ. Αθηνής ν. Δημοκρατίας
(2008)2 Α.Α.Δ. 256). Στην εξεταζόμενη υπόθεση τέθηκε μαρτυρία με βάση την οποία ο Κατηγορούμενος 2 γνώριζε τη διαδρομή που ακολουθούσαν τα κιβώτια με τις ναρκωτικές ουσίες αφού αυτός έδινε τα ονόματα και τις διευθύνσεις στις οποίες θα αποστέλλονταν τα κιβώτια, γνώριζε το tracking number και το έλεγε στον Ανδριώτη και ενημέρωνε ενίοτε και για την ημερομηνία άφιξης και παραλαβής τους το ΜΚ
  1. Το γεγονός ότι δεν είχε την φυσική κατοχή τους δεν σημαίνει, κατά την νομολογία ότι δεν είχε και εξυπακουόμενη κατοχή. Τα ίδια μπορούν να λεχθούν σε σχέση με τον Κατηγορούμενο 1 ο οποίος ήταν το πρόσωπο που καθόριζε την ποσότητα που θα παραλάβει ο καθένας και πληρωνόταν. Το γεγονός ότι τα κιβώτια με τα ναρκωτικά είχαν αφιχθεί μετά τη σύλληψη του ΜΚ22, ήτοι στις 28/08 και 31/08, δε σημαίνει ότι δεν είχαν έλεγχο ή γνώση αφού χρησιμοποιήθηκε η «φορτωτική» του Κατηγορούμενου 2 σύμφωνα με τη συνήθη πρακτική που ακολουθείτο. Όλα αυτά, χωρίς να υπεισερχόμαστε με οποιοδήποτε τρόπο σε αξιολόγηση της μαρτυρίας. Για τους πιο πάνω λόγους, οι εισηγήσεις των συνηγόρων κρίνονται αβάσιμες και απορρίπτονται. Καταλήγουμε, με βάση την προσαχθείσα μαρτυρία ότι έχουν αποδειχθεί εκ πρώτης όψεως, στο βαθμό που απαιτείται, όλες οι Κατηγορίες που αντιμετωπίζουν οι Κατηγορούμενοι 1 και
  2. (Υπ.) Λ. Καλογήρου, Π.Ε.Δ. (Υπ.) Στ. Σταύρου, Α.Ε.Δ. (Υπ.) Ε. Γεωργίου‑Αντωνίου, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.