ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ν. Ε.Α., Αρ. Υπόθεσης: 19362/16, 27/6/2018 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:KDLEF:2018:27 ΜΟΝΙΜΟ ΚΑΚΟΥΡΓΙΟΔΙΚΕΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΣΥΝΘΕΣΗ: Λ. Καλογήρου, Π.Ε.Δ. Στ. Σταύρου, Α.Ε.Δ. Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 19362/16 ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ν. Ε.Α. Κατηγορούμενος 27 Ιουνίου, 2018 Εμφανίσεις: Για την Κατηγορούσα Αρχή: κα Μ. Δρυμιώτου. Για τον Κατηγορούμενο: κ. Ρ. Μαππουρίδης με την κα Δ. Μαππουρίδη. Κατηγορούμενος παρών ----------------------------------- Π Ο Ι Ν Η Ο κατηγορούμενος, μετά από ακροαματική διαδικασία, βρέθηκε ένοχος στις 68 από τις 83 κατηγορίες που του είχαν αρχικά προσαφθεί. Πρόκειται για κατηγορίες σεξουαλικής εκμετάλλευσης παιδιού κατά παράβαση των άρθρων 2 και 10 του Περί Καταπολέμησης της Εμπορίας και της Εκμετάλλευσης Προσώπων και της Προστασίας Θυμάτων Νόμου 87(Ι)/
- Μολονότι τα αδικήματα που διέπραξε ο κατηγορούμενος πηγάζουν από τις ίδιες νομοθετικές διατάξεις, διακρίνονται από πλευράς γεγονότων ως ακολούθως: Πρώτον, 7 αδικήματα για αγγίγματα στο στήθος του θύματος (κατηγορίες 81-83 για το 2008 και κατηγορίες 1-4 για το 2009) Δεύτερον, 35 αδικήματα για αγγίγματα στο στήθος και για χαϊδέματα των γεννητικών οργάνων του θύματος (κατηγορίες 5-8 για το 2009, κατηγορίες 9-19 για το 2010, κατηγορίες 20-29 για το 2011, κατηγορίες 36-40 για το 2012, και κατηγορίες 50-54 για το 2013). Τρίτον, 26 αδικήματα για εξαναγκασμό του θύματος σε πεοθηλασμό (κατηγορίες 30-35 για το 2011, κατηγορίες 41-49 για το 2012 και κατηγορίες 55-65 για το 2013). Σημειώνουμε ότι ο κατηγορούμενος αντιμετώπιζε κατηγορίες σεξουαλικής εκμετάλλευσης και για το 2014 αλλά αθωώθηκε λόγω αμφιβολίας. Τα γεγονότα της υπόθεσης εκτίθενται με πάσα λεπτομέρεια στην καταδικαστική απόφαση της πλειοψηφίας του Δικαστηρίου ημερ. 13.6.2018 και δεν θεωρούμε σκόπιμο να τα επαναλάβουμε σε έκταση. Για σκοπούς όμως επιβολής ποινής επισημαίνουμε τα εξής: Τα αδικήματα διαπράχθηκαν μεταξύ των ετών 2008 και 2013 όταν το θύμα ήταν ηλικίας 10-15 χρονών και ο κατηγορούμενος ηλικίας 40-45 χρονών. Το θύμα ήταν η θετή κόρη του κατηγορούμενου, δηλαδή η βιολογική θυγατέρα της τότε συζύγου του (ΜΚ2). Κατά πάντα ουσιώδη χρόνο, ζούσαν μαζί ως οικογένεια στο ίδιο σπίτι και ο κατηγορούμενος εκτός από συγκάτοικος, διαδραμάτιζε (υποτίθεται) ρόλο πατέρα, προστάτη και κηδεμόνα από κοινού με τη μητέρα του θύματος. Τα αδικήματα διαπράττονταν όταν η μητέρα του θύματος απουσίαζε από το σπίτι - συνήθως στην εργασία - και ξεκίνησαν με απλά αγγίγματα στο στήθος, όταν το θύμα ήταν ηλικίας 10-11 χρονών για να εξελιχθούν σε κατ' εξακολούθηση πεοθηλασμούς που επιτυγχάνονταν υπό το κράτος φόβου, απειλών και/ή ευτελούς δελεασμού. Ο χώρος εκτόνωσης του κατηγορουμένου, σε ότι αφορά τους πεοθηλασμούς, ήταν η τουαλέτα. Το θύμα, άλλοτε αδιαμαρτύρητα και άλλοτε προβάλλοντας μάταιη αντίσταση και αντίδραση, αναγκαζόταν να πηγαίνει στην τουαλέτα, να κάθεται στη λεκάνη της τουαλέτας και να ανοίγει το στόμα της για να τοποθετήσει μέσα το πέος του ο κατηγορούμενος. 'Επειτα κουνούσε το κεφάλι της μπρος - πίσω μέχρι να εκσπερματώσει. Τοποθετώντας το πέος του στο στόμα του ανυπεράσπιστου θύματος, ανέπτυξε και συνθηματικό ο κατηγορούμενος, το οποίο ήταν "φάτον". Το θύμα για πολλά χρόνια ζούσε στη σιωπή. Μπόρεσε να βρει το ψυχικό σθένος και να αποκαλύψει με λεπτομέρεια στη μητέρα της το τι γινόταν, μόλις τον Οκτώβριο του 2016, όταν ήταν πλέον 18½ χρονών και είχαν απομακρυνθεί οριστικά από τον κατηγορούμενο. Η μητέρα της είχε πάρει διαζύγιο από τον κατηγορούμενο και ζούσαν σε άλλο σπίτι μαζί και με τη μικρότερη της αδελφή. Η μικρότερη της αδελφή - ηλικίας 8 χρονών σήμερα - βιολογική κόρη του κατηγορούμενου, αποτέλεσε ένα από τους κύριους λόγους που την οδήγησαν να αποκαλύψει το δράμα της. Όπως η ίδια, με σπαραγμό, ανέφερε κατά την ακρόαση, δεν ήθελε η μικρότερη της αδελφή να ζήσει στα χέρια του κατηγορούμενου, τα όσα έζησε η ίδια. Η ευπαίδευτη συνήγορος της Κατηγορούσας Αρχής, κα Δρυμιώτου, έλαβε πρώτη τον λόγο στην παρούσα φάση της διαδικασίας και πληροφόρησε το Δικαστήριο ότι ο κατηγορούμενος δεν βαρύνεται με προηγούμενες καταδίκες. Από πλευράς κατηγορουμένου, ο ευπαίδευτος συνήγορος Υπεράσπισης κ. Μαππουρίδης ετοίμασε εμπεριστατωμένη γραπτή αγόρευση για μετριασμό της ποινής, την οποία ανέγνωσε ενώπιον του Δικαστηρίου η κα Μαππουρίδη. Στα πλαίσια αυτής, υιοθετήθηκε η έκθεση του Γραφείου Ευημερίας σε ό,τι αφορά τις προσωπικές συνθήκες του κατηγορούμενου. Από την εν λόγω έκθεση, προκύπτει ότι ο κατηγορούμενος είναι σήμερα ηλικίας 50 ετών, κατάγεται από τη Λευκωσία και πριν την κράτησή του, διέμενε στον Άγιο Δομέτιο μαζί με τη 68χρόνη μητέρα του η οποία αντιμετωπίζει προβλήματα υγείας. Προέρχεται από οικογένεια μέτριας κοινωνικοοικονομικής κατάστασης και έχει άλλα δυο αδέλφια τα οποία είναι έγγαμα, εργάζονται και διαμένουν με τις οικογένειες τους στη Λευκωσία. Ο ίδιος μετά την αποφοίτησή του από το Λύκειο, ολοκλήρωσε κανονικά τη στρατιωτική του θητεία και στη συνέχεια εργάστηκε σε διάφορες εργασίες για κάλυψη των αναγκών του. Μεταξύ άλλων εργάστηκε στις εταιρείες, Geo Pavlides & Araouzos, CIC Mercedes, Grigoris Koutsoullis & Yios και A.I.Kannas Ltd. Τον τελευταίο δε χρόνο, υποαπασχολείται ως οδηγός ταξί με μηναία εισοδήματα περί των €
- Είναι πατέρας δύο ανηλίκων τέκνων, μιας κόρης ηλικίας σήμερα 13 ετών την οποία απέκτησε από προηγούμενη του σχέση και μιας ηλικίας 8 ετών την οποία απέκτησε από τον γάμο του με την ΜΚ
- Αμφότερες διαμένουν με τις μητέρες τους και διατηρεί επικοινωνία μόνο με τη 13χρονη, αφού, ως ισχυρίζεται, η σχέση του με τη μητέρα της 8χρονης είναι συγκρουσιακή και δεν του επιτρέπει την επικοινωνία. Πάντως, στο μέτρο των δυνατοτήτων του, στηρίζει οικονομικά και τις δύο, δυνάμει δικαστικών διαταγμάτων. Στην εν λόγω έκθεση- εκ παραδρομής προφανώς - δεν γίνεται καμία αναφορά στα δύο ενήλικα παιδιά του κατηγορούμενου. Εν πάση περιπτώσει, όπως διαφάνηκε κατά την ακρόαση και όπως αναφέρεται στην αγόρευση του κ. Μαππουρίδη, ο κατηγορούμενος είναι πατέρας και δυο ενηλίκων τέκνων ηλικίας σήμερα 22 και 20 χρόνων, τα οποία απέκτησε από τον πρώτο του γάμο. Προσθέτοντας στα πιο πάνω, ο κ. Μαππουρίδης στην αγόρευσή του, επεσήμανε ότι η όλη υπόθεση επέδρασε αρνητικά στη ψυχολογία του κατηγορουμένου και τα τελευταία δυο χρόνια αντιμετωπίζει προβλήματα διαταραχής, ημικρανίες και άπνοια. Έχει, μάλιστα, παραπεμφθεί από το ιατρείο του Τμήματος Φυλακών σε πνευμονολόγο του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας για τη διεξαγωγή περαιτέρω εξετάσεων και αναλύσεων. Άλλοι μετριαστικοί παράγοντες στους οποίους αναφέρθηκε ο κ. Μαππουρίδης είναι το καθαρό ποινικό μητρώο του κατηγορούμενου και ο πρότερος έντιμος του βίος, οι επιπτώσεις της ποινής για τους εξαρτώμενους του αλλά και οι επαγγελματικές και οικονομικές επιπτώσεις που θα έχει ο ίδιος. Έγινε αναφορά και στο μεγάλο χρονικό διάστημα που έχει παρέλθει από τη διάπραξη των αδικημάτων, ιδιαιτέρως των πρώτων αδικημάτων (πέραν των 10 ετών) μέχρι σήμερα, στοιχείο το οποίο, κατά το συνήγορο, θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη κατά την επιβολή της ποινής. Απ' εκεί και πέρα ο συνήγορος αναγνώρισε τη σοβαρότητα των διαπραχθέντων αδικημάτων και την ανάγκη για επιβολή αποτρεπτικής ποινής, υποστηρίζοντας όμως, ότι, ακόμα και σε τέτοιες περιπτώσεις θα πρέπει να υπάρχει εξατομίκευση της ποινής. Στο ίδιο πλαίσιο επικαλούμενος την αρχή του «Hπιότερου Νόμου» (Lex Mitior)", υπέδειξε, ότι, ο κατηγορούμενος θα πρέπει να κριθεί στη βάση του Νόμου που ίσχυε κατά τον ουσιώδη χρόνο, παρά το γεγονός ότι έκτοτε, ο Νόμος αυτός έχει καταργηθεί και αντικατασταθεί με νέο Νόμο ο οποίος προβλέπει αυξημένες ποινές. Τελικώς, ζήτησε όπως το Δικαστήριο επιδείξει τη μέγιστη δυνατή επιείκεια κατά την επιβολή της ποινής στον κατηγορούμενο. Η σοβαρότητα των διαπραχθέντων αδικημάτων από τον κατηγορούμενο είναι έκδηλη από την προβλεπόμενη στον Νόμο ποινή, η οποία είναι η φυλάκιση μέχρι 20 χρόνια (βλ. άρθρο 10 του Περί Καταπολέμησης της Εμπορίας και της Εκμετάλλευσης Προσώπων και της Προστασίας Θυμάτων Νόμου 87(Ι)/2007). Ο Νόμος αυτός, όπως υποδεικνύουμε και στην απόφαση μας, έχει όντως καταργηθεί και αντικατασταθεί με νέο πιο σύγχρονο νομοθέτημα, ήτοι τον Περί της Πρόληψης και της Καταπολέμησης της Σεξουαλικής Κακοποίησης, της Σεξουαλικής Εκμετάλλευσης Παιδιών και της Παιδικής Πορνογραφίας Νόμο (Ν.91
(1))/2014 στον οποίο προβλέπονται αυξημένες ποινές. Για κάποια αδικήματα μάλιστα, προβλέπεται ποινή φυλάκισης μέχρι και δια βίου. Τούτου λεχθέντος είναι προφανές ότι ο κατηγορούμενος θα κριθεί και θα του επιβληθεί ποινή στη βάση του Νόμου 87
(1)/2007 και περί αυτού δεν θα πρέπει να υπάρχει καμία απολύτως αμφιβολία. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια, ότι η Νομολογία σχετιζόμενη είτε με τον προγενέστερο Νόμο (Ν.3
(1)/2000) είτε με τον μεταγενέστερο (Ν.91
(1)/2014) είναι χωρίς σημασία. Γενικές αναφορές που άπτονται της φύσης των αδικημάτων και της προσέγγισης που θα πρέπει να έχουν τα πρωτόδικα Δικαστήρια, σαφώς και θα πρέπει να λαμβάνονται υπόψη. Επίσης - για σκοπούς ομοιομορφίας - αναφορά μπορεί να γίνει και στις επιβληθείσες ποινές, λαμβάνοντας όμως υπόψη, τις όποιες διαφοροποιήσεις στη μέγιστη προβλεπόμενη ποινή αλλά και στην επικρατούσα αντίληψη και προσέγγιση σε σχέση με τα αδικήματα αυτά. Οπως και να 'χει, η κάθε υπόθεση κρίνεται στη βάση των δικών της ιδιαιτεροτήτων και η όποια αναφορά είναι για καθοδήγηση μόνο. Πέραν της υψηλής ποινής των 20 χρόνων φυλάκισης που προβλέπεται στον Νόμο, τα αδικήματα που διέπραξε ο κατηγορούμενος, λογίζονται ως ιδιαιτέρως σοβαρά, ένεκα της σεξουαλικής τους υφής και του γεγονότος ότι στρέφονται εναντίον παιδιού. Έχει κατ' επανάληψη τονιστεί σε αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου ότι σε σεξουαλικά αδικήματα πρέπει να επιβάλλονται αποτρεπτικές ποινές σε μια προσπάθεια καταστολής της εγκληματικής συμπεριφοράς αυτού του είδους. Πρόκειται για αδικήματα ιδιάζουσας σοβαρότητας τα οποία δεν στρέφονται μόνο κατά των ηθών αλλά ταυτόχρονα καταρρακώνουν την προσωπικότητα του θύματος (Σοφοκλέους ν. Δημοκρατίας
(1998)2 Α.Α.Δ 259 και Λοΐζου ν. Δημοκρατίας
(2009)2 Α.Α.Δ 469). Στην Κ.Κ ν. Γενικού Εισαγγελέα
(2008)2 Α.Α.Δ 294 τονίστηκε ότι τα σεξουαλικής φύσης αδικήματα που διαπράττονται στα πλαίσια της οικογένειας είναι ενδεχομένως τα χειρότερα όλων αφού πέραν του τραύματος και του εξευτελισμού που προκαλείται στο θύμα, κλονίζεται ταυτόχρονα το θεμέλιο της οικογένειας και αφήνονται τα παιδιά έκθετα στην ανασφάλεια που τους προκαλούν, ανατρέποντας τον ψυχικό τους κόσμο και βεβηλώνοντας την ύπαρξη τους (βλ. επίσης Σ.Π. v. Αστυνομίας Ποινική Έφεση 2017/2013, ημερ.25.6.2014 και Γενικός Εισαγγελέας v. Γενεθλίου Ποινική Έφεση 5/2016, ημερ.1.3.2016). Ως εκ τούτου δικαιολογείται η απόδοση αποτρεπτικού χαρακτήρα στις ποινές που πρέπει να επιβάλλονται (βλ. επίσης Γενικός Εισαγγελέας ν. Α.Β
(2002)2 Α.Α.Δ 382). Προέχει το καθήκον για την προστασία του παιδιού, καθ' ότι όπως λέχθηκε στην υπόθεση Κερκής v. Δημοκρατίας
(2010)2 Α.Α.Δ. 433 «Ιδιαίτερα τα αδικήματα ... τα οποία στρέφονται εναντίον παιδιών και αφορούν σε έναν τομέα της ζωής τους, τον οποίο ακόμα αυτά δεν είναι φυσιολογικά και ψυχολογικά έτοιμα να βιώσουν, πρέπει να τιμωρούνται με αποτρεπτικές ποινές, σε μια προσπάθεια καταστολής τους, λόγω και των ψυχολογικών τραυμάτων που, κατά κανόνα, αφήνουν σ΄ αυτά, πάντοτε, βέβαια, σε συνάρτηση με τις περιστάσεις που περιβάλλουν τη διάπραξή τους και το πρόσωπο του δράστη». Σε ότι αφορά το ύψος των ποινών, αναφορά μπορεί να γίνει στην υπόθεση Κ.Κ ν. Γενικού Εισαγγελέα (ανωτέρω). Εκεί ο εφεσείων, πατριός της παραπονούμενης, κρίθηκε ένοχος, κατόπιν ακρόασης, σε κατηγορίες για σεξουαλική εκμετάλλευση δυνάμει του τότε ισχύοντος Ν.3(Ι)/00με μέγιστη ποινή φυλάκισης τα 20 χρόνια και για άσεμνη επίθεση κατά παράβαση του άρθρου 151 του Κεφ. 154. Ο εφεσείων είχε αποκτήσει τρία αγόρια από τον γάμο του με τη μητέρα της παραπονούμενης, με την οποία όμως στη συνέχεια χώρισε. Οι παρενοχλήσεις της παραπονούμενης άρχισαν όταν ήταν στην τρυφερή ηλικία των 5 ετών και σταμάτησαν στην ηλικία των 12 ετών. Αρχικά οι πράξεις του συνίσταντο σε χαϊδέματα στο στήθος και στα γεννητικά της όργανα και σε εξαναγκασμό της, να του χαϊδεύει και να του φιλά το πέος. Τα τελευταία δύο-τρία χρόνια πριν πάει Γυμνάσιο, ο εφεσείων προσπάθησε κατ' επανάληψη να έχει και πρωκτική επαφή μαζί της, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να ολοκληρώσει την πράξη του. Το Εφετείο επικύρωσε τόσο την καταδίκη όσο και τις συντρέχουσες ποινές φυλάκισης 7 ετών, υπογραμμίζοντας τη σοβαρότητα της αξιόποινης συμπεριφοράς του εφεσείοντος, την ιδιαίτερη σχέση του μαζί της και τις καταλυτικές επιπτώσεις σ' αυτή. Στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας v. Μ.Ι.
(2011)2 Α.Α.Δ. 359, ο εφεσείων, κρίθηκε ένοχος, κατόπιν παραδοχής, σε κατηγορία για σεξουαλική εκμετάλλευση της ανήλικης κόρης του, ηλικίας τότε τεσσάρων ετών, κατά παράβαση διατάξεων του Ν.3(Ι)/00 και του επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 3 ετών. Συγκεκριμένα, ο εφεσείων σε μία και μόνο περίπτωση την υποχρέωσε σε πεολειχία μέχρι που αυτός εκσπερμάτωσε και ακολούθως, μετά από δική του απαίτηση, του έφερε πετσέτα, αυτός σκουπίστηκε και την απείλησε ότι, εάν έλεγε στη μητέρα της οτιδήποτε, θα την κτυπούσε. Ο εφεσείων ήταν άτομο με ψυχολογικά προβλήματα και προβλήματα υγείας ενώ και η ανήλικη είχε ελαφριά νοητική καθυστέρηση και μαθησιακές δυσκολίες. Σε έφεση για ανεπάρκεια της ποινής, το Εφετείο την έκρινε μεν επιεική αλλά όχι ανεπαρκή σε βαθμό που να έπρεπε να ανατραπεί. Τέλος, στην πρόσφατη υπόθεση Ν.Σ V. Δημοκρατίας Ποινική Έφεση 184/2015, ημερ.13.2.2018, για αδίκημα σεξουαλικής εκμετάλλευσης παιδιού με κατάχρηση ευάλωτης θέσης κατά παράβαση του άρθρου 6
(4)(β) του Ν91
(1)/2014 - το οποίο τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι και δια βίου - το Εφετείο μείωσε την ποινή φυλάκισης από 7 σε 5 χρόνια, θεωρώντας ότι η ποινή των 5 χρόνων εξυπηρετούσε ορθά τους σκοπούς του Νόμου. Η υπόθεση αυτή, αφορούσε ένα και μόνο περιστατικό κατά το οποίο ο εφεσείων και το 13χρονο θύμα φιλιόντουσαν, γλείφονταν στο λαιμό, αγκαλιάζονταν και ο εφεσείων έπιανε τα οπίσθια και άλλα μέρη του σώματος της ανήλικης. Στην προκειμένη περίπτωση, αισθανόμαστε πραγματικά, πως όση υπόσταση και αν επιχειρήσουμε να δώσουμε στις λέξεις, δεν μπορούν να αποδώσουν την πραγματική διάσταση των όσων έζησε και ένιωσε στα χέρια του κατηγορούμενου, για πέντε ολόκληρα χρόνια, το ανήλικο θύμα. Σε μια αθώα, απονήρευτη και ευάλωτη περίοδο της παιδικής της ηλικίας, μεταξύ 10-15 ετών αντί να έχει φροντίδα, στοργή και αγάπη, χρησιμοποιήθηκε ως αντικείμενο ηδονής των διεστραμμένων ορέξεων του κατηγορούμενου. Είναι αδύνατο πιστεύουμε, για ένα τρίτο αμέτοχο παρατηρητή, να συναισθανθεί, το τι περνούσε η ανήλικη, παγιδευμένη για χρόνια σε ένα σπίτι, γνωρίζοντας πως όποτε έλειπε η μητέρα της, ήταν έρμαιο των σεξουαλικών επιθυμιών του κατηγορούμενου. Και όλα αυτά υπό το κράτος φόβου και απειλών, έχοντας απωλέσει κάθε έννοια αυτοεκτίμησης και αυτοσεβασμού. Θυμίζουμε επί τούτου τις αναφορές της μάρτυρος πως αηδίαζε τον ίδιο της τον εαυτό. Τόση ήταν η απόγνωση της που το 2010, σε ηλικία μόλις 12 ετών, έκοψε τις φλέβες της, όχι για να αυτοκτονήσει όπως ξεκαθάρισε, αλλά για να δώσει ένα σημάδι στον κατηγορούμενο, μήπως και τη λυπόταν και σταματούσε τις παρενοχλήσεις. Αντ' αυτού, ο κατηγορούμενος από τον επόμενο κιόλας χρόνο, αναβάθμισε τη σεξουαλική εκμετάλλευση, απαιτώντας και πετυχαίνοντας πεοθηλασμούς. Περάν των επιμέρους λεπτομερειών των αδικημάτων, θεωρούμε ιδιαιτέρως επιβαρυντικό το γεγονός ότι τα αδικήματα ήταν συνεχή, διαπράττονταν κατα συρροή και σε βάθος χρόνου, ήτοι για 5 συναπτά έτη, μεταξύ 2008-2013. Συνυπολογίζουμε επίσης για σκοπούς ποινής και το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος δεν επέδειξε καμία μεταμέλεια για τις κατάπτυστες πράξεις του αρνούμενος μέχρι τέλους τη διάπραξη των αδικημάτων. Αυτό είχε ως συναφές αποτέλεσμα, το θύμα να βιώσει εκ νέου κατά την ακροαματική διαδικασία τα επώδυνα περιστατικά που συνιστούν τη συνολική εγκληματική συμπεριφορά του κατηγορουμένου (βλ. Κ.Κ ν. Δημοκρατίας (ανωτέρω)) και Κλείτου v. Δημοκρατίας
(2011)2 Α.Α.Δ.113). Μάλιστα όπως υποδείξαμε και στην τελική μας απόφαση, κατά την ακρόαση, αφέθηκαν σοβαρές αιχμές για το ήθος και την ηθική του θύματος, συντείνοντας έτσι στην προσπάθεια εξευτελισμού και διαπόμπευσης της. Η επισήμανση αυτή δεν επηρεάζει και δεν μετριάζει ποσώς το δικαίωμα του κατηγορούμενου να αρνηθεί ενοχή. Το δικαίωμα αυτό είναι απόλυτο και αναφαίρετο και ουδέποτε εκλαμβάνεται ως στοιχείο επιβαρυντικό που να επαυξάνει την τιμωρία (βλ. Βενιζέλου v. Δημοκρατίας
(2009)2 Α.Α.Δ. 59). Όμως όπως τονίστηκε στην υπόθεση Millberry [2003] 1 WLR 546, το πρόσθετο άγχος που θα προκληθεί στο θύμα με το να δώσει μαρτυρία σημαίνει ότι η παραδοχή - ίσως περισσότερο απ' ότι σε άλλες περιπτώσεις - δικαιολογεί μείωση της ποινής (βλ. κατ' αναλογία σε υπόθεση βιασμού την Hamieh v. Γενικού Εισαγγελέα
(2006)2 Α.Α.Δ. 259 και Ν.Σ V. Δημοκρατίας [ανωτέρω]). Παρά τη σοβαρότητα των αδικημάτων και την ανάγκη για αυστηρή αντιμετώπιση, δεν ατονεί η ανάγκη για εξατομίκευση ούτως ώστε η ποινή που θα επιβληθεί να αρμόζει στις συνθήκες του παραβάτη και να προσιδιάζει στην προσωπικότητα του (βλ. Φιλίππου ν. Αστυνομίας
(1989)2 Α.Α.Δ. 245). Η ανάγκη αυτή υφίσταται ακόμα και για σεξουαλικά αδικήματα με θύματα παιδιά αλλά δεν μπορεί να οδηγεί στην εξουδετέρωση της ποινής και του αποτρεπτικού της χαρακτήρα (βλ. Λευκαρίτης κ.α. v. Δημοκρατίας Ποινική Έφεση 135-136/14, ημερ. 22.11.2016). Στο πλαίσιο λοιπόν αυτό, θα λάβουμε υπόψη τα στοιχεία που ο ευπαίδευτος συνήγορος Υπεράσπισης επισημαίνει στην αγόρευση του για σκοπούς μετριασμού της ποινής και ειδικά το λευκό ποινικό μητρώο του κατηγορούμενου και τις προσωπικές του συνθήκες όπως εμφαίνονται στην έκθεση του Γραφείου Ευημερίας και όπως έχουν εκτεθεί περαιτέρω από τον συνήγορο Υπεράσπισης. Στο πλαίσιο αυτό, δεν θα παραβλέψουμε τις οικονομικές και άλλες επιπτώσεις για τον κατηγορούμενο και τους οικείους του. Ωστόσο αυτές είναι το απότοκο των ανοσίων πράξεων του και θα πρέπει έτσι, πρωτίστως, να μέμφεται τον ίδιο του τον εαυτό. Σε ό,τι αφορά την παρέλευση μεγάλου χρονικού διαστήματος από τη διάπραξη των αδικημάτων μέχρι σήμερα, για την οποία επίσης γίνεται λόγος στην αγόρευση του ευπαιδεύτου συνηγόρου, φρονούμε, πως, στην προκειμένη περίπτωση, λαμβάνοντας υπόψη τη φύση της υπόθεσης και ειδικά των ακραίων συναισθημάτων του ανήλικου θύματος που δικαιολογημένα οδήγησαν σε καθυστέρηση στην καταγγελία, δεν θα πρέπει να προσμετρήσει προς όφελος του κατηγορούμενου. Εξάλλου είναι ο κατηγορούμενος που εξασφάλισε τη σιωπή του θύματος με απειλητικές και άλλες μεθοδεύσεις, όλα αυτά τα χρόνια. Ετσι δεν είναι δυνατό, αυτή του η τακτική, να του αποφέρει και όφελος. Από την καταγγελία (11/2016) μέχρι τη σημερινή επιβολή της ποινής (6/2018) - λαμβάνοντας υπόψη ότι έγινε και ακρόαση - δεν νομίζουμε να υπήρξε τόση και τέτοια καθυστέρηση που θα πρέπει να διαδραματίσει κάποιο σημαίνοντα ρόλο στην επιβολή της ποινής. Τελικώς, αφού λάβαμε υπόψη όλα τα πιο πάνω και αφού σταθμίσαμε κάθε σχετικό με την επιβολή ποινής παράγοντα επιβάλλουμε στον κατηγορούμενο σε κάθε μία από τις 68 κατηγορίες που αντιμετωπίζει, δηλαδή στις κατηγορίες 1-65 και 81-83 ποινή φυλάκισης 7 ετών. Οι ποινές φυλάκισης θα συντρέχουν και μειώνονται κατά το χρονικό διάστημα που ο κατηγορούμενος τελεί υπό κράτηση, δηλαδή από τις 13 Ιουνίου 2018. €200 έξοδα να καταβληθούν από τη Δημοκρατία. (Υπ.) Στ. Σταύρου, Α.Ε.Δ. (Υπ.) Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο