ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ν. ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ, Αρ. Υπόθεσης: 23179/2015, 9/7/2018

(1)του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154 («ΠΚ»), η 2η κατηγορία το αδίκημα του εμπρησμού την ίδια ημερομηνία, σε σχέση με το εν λόγω αυτοκίνητο, κατά παράβαση του άρθρου 315 (α) ΠΚ και η 3η κατηγορία, άρνηση λήψης δειγμάτων νυχιών, σάλιου και τριχών την 23/10/2015, ενώ τελούσε υπό νόμιμη κράτηση, για σκοπούς καταχώρισης σύγκρισης και αναγνώρισης, κατά παράβαση των άρθρων 2 και 25

(1)(α)

(3)του περί Αστυνομίας Νόμου, Ν. 73(Ι)/2004(«Ν.73(Ι)/2004»).

1. Τα γεγονότα έχουν εκτεθεί από την Κατηγορούσα Αρχή (Τεκμήριο Α). Ο συνήγορος Υπεράσπισης παρέθεσε συμπληρωματικά κάποια γεγονότα στο γραπτό κείμενο της αγόρευσης του, τα οποία δεν αμφισβητήθηκαν ούτε αντικρούουν αυτά της Κατηγορούσας Αρχής. Παραθέτω το σύνολο των γεγονότων όπως αυτά τέθηκαν ενώπιον μου.
2. Την 16/10/2015 γύρω στις 17:00 ο ΜΚ 4[1], μετέβη με το αυτοκίνητο της μητέρας του, στην οικία φιλικού του πρόσωπου (ΜΚ 3). Ο ΜΚ 4 στάθμευσε το αυτοκίνητο απέναντι από την οικία του ΜΚ 3, στην είσοδο της οικίας των ΜΚ 5 και ΜΚ
3. Το αυτοκίνητο παρέμεινε έξω από την οικία καθ' όλη τη διάρκεια της νύχτας. Περί ώρα 05:15 της 17/10/2015 ξέσπασε φωτιά στο αυτοκίνητο του ΜΚ
4. Η φωτιά έγινε αντιληπτή εγκαίρως από περίοικο, τον ΜΚ 1, ο οποίος την κατέσβησε με τη χρήση πυροσβεστήρα. Διαπιστώθηκε από την Πυροσβεστική Υπηρεσία ότι η φωτιά τέθηκε κακόβουλα με τη χρήση εύφλεκτης ύλης ενώ οι δύο δεξιοί τροχοί του οχήματος είχαν σχιστεί με αιχμηρό αντικείμενο. Η προκληθείσα ζημιά στο αυτοκίνητο ήταν ύψους €
6. Μετά από έρευνες που ακολούθησαν ο κατηγορούμενος συνδέθηκε με τον εμπρησμό. Συγκεκριμένα η ΜΚ 7, αδελφότεκνη του κατηγορουμένου βρισκόταν με τη ΜΚ 8 στην οικία του ΜΚ
7. Σύμφωνα την Υπεράσπιση, η ΜΚ 7, κατά τον επίδικο χρόνο ήταν ανήλικη. Ο κατηγορούμενος την 16/10/2015, περί ώρα 21:30, δέχθηκε τηλεφώνημα από την αδελφή του και μητέρα της ΜΚ 7, η οποία, κλαίγοντας, του ανέφερε ότι η ΜΚ 7 είχε μεταβεί εκ νέου, παρά την διαφωνία της ιδίας, στην οικία του κατά δέκα και πλέον χρόνια μεγαλύτερου της ΜΚ
8. Σύμφωνα με τη μητέρα της ΜΚ 7 και τον κατηγορούμενο, ο ΜΚ 6 την προμήθευε με ναρκωτικές ουσίες. Ο κατηγορούμενος ακούγοντας την αδελφή του να κλαίει και γνωρίζοντας ότι η αδελφότεκνη του είχε παρασυρθεί στη χρήση ναρκωτικών ουσιών, έσπευσε στην οικία του ΜΚ
9. Εκεί λογομάχησε με τον ΜΚ 6, ζητώντας του να μην ξαναενοχλήσει τη ΜΚ
10. Ακολούθως ο κατηγορούμενος μετέφερε με το όχημα του τη ΜΚ 7 στην οικία της μητέρας του κατηγορούμενου και γιαγιάς της. Δεν ήταν η πρώτη φορά που ο κατηγορούμενος και ο ΜΚ 6 ήρθαν σε αντιπαράθεση γι' αυτό το ζήτημα. Μετά την παρέλευση 4 - 5 ωρών ο ΜΚ 6 άρχισε να ενοχλεί τη ΜΚ 7 μέσω μηνυμάτων και τηλεφωνικών κλήσεων λέγοντας της ότι θα μετέβαινε στο σπίτι της γιαγιάς της για να την παραλάβει γεγονός που εξαγρίωσε τον κατηγορούμενο. Τότε ο κατηγορούμενος επέστρεψε στην οικία του ΜΚ
11. Νομίζοντας ότι το σταθμευμένο αυτοκίνητο του ΜΚ 4, έξω από την οικία του ΜΚ 6, ήταν του ΜΚ 6, έσκισε τα λάστιχα του, το περιέλουσε με βενζίνη που είχε σε ένα μπουκαλάκι εντός του οχήματος του και του έθεσε φωτιά.
12. Ο κατηγορούμενος ενώ τελούσε υπό κράτηση, σε σχέση με τη διερεύνηση της υπόθεσης, αρνήθηκε να δώσει δείγματα γενετικού υλικού, δακτυλικών αποτυπωμάτων και φωτογραφιών προσώπου. Στην ανακριτική του κατάθεση ο κατηγορούμενος αρνήθηκε εμπλοκή.
13. Ο κατηγορούμενος είναι λευκού ποινικού μητρώου. Ο κατηγορούμενος έχει αποζημιώσει τον ΜΚ 4 (Βεβαίωση ημερ. 14/12/2017 - Τεκμήριο Β). Ο κατηγορούμενος παραδέχθηκε τις κατηγορίες χωρίς να γίνει ακρόαση. [ ΙI ]
14. Ο συνήγορος υπεράσπισης, αναγνωρίζοντας τη σοβαρότητα των αδικημάτων που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος, κάλεσε το Δικαστήριο να λάβει υπόψη του την παραδοχή του κατηγορουμένου, η οποία εξοικονόμησε πολύτιμο δικαστικό χρόνο (βλ. Χαρτούπαλλος ν. Δημοκρατίας

(2002)2 ΑΑΔ 28 και Βασιλείου ν. Δημοκρατίας, ECLI:CY:AD:2015:B428, Π.Ε. 110/2014, 15/6/2015), το λευκό του ποινικό μητρώο, την απουσία προσχεδιασμού, αφού ο κατηγορούμενος, ενήργησε κάτω από συνθήκες συναισθηματικής φόρτισης (βλ. ΓΕ ν. Μενελάου

(1999)2 ΑΑΔ 603, Αχτάρ ν. Αστυνομίας

(2002)2 ΑΑΔ 397), ενώ τα περιστατικά που περιβάλλουν την διάπραξη των αδικημάτων υποβιβάζουν τη σοβαρότητα τους παρά τις προβλεπόμενες ποινές (βλ. Μιχαηλίδης ν. Δημοκρατίας

(1991)2 ΑΑΔ 391). Υπήρξε συμφιλίωση με το θύμα (βλ. Ιωάννου ν. Αστυνομίας

(1998)2 ΑΑΔ 327). Κάλεσε το Δικαστήριο να λάβει υπόψη του την καθυστέρηση (βλ. ΓΕ ν. Νεοφύτου

(1991)2 ΑΑΔ 5, ΓΕ ν. Τέλλα

(1991)2 ΑΑΔ 77, ΓΕ ν. Αρέστη

(1996)2 ΑΑΔ 267, ΓΕ ν. Πότση

(2000)2 ΑΑΔ 252, ΓΕ ν. Βαρνάβα

(1999)2 ΑΑΔ 638 και ΓΕ ν. Γεωργίου

(2001)2 ΑΑΔ 272) σε συνάρτηση με το γεγονός ότι δεν υπήρξε μεταγενέστερη εγκληματική συμπεριφορά και τις οικογενειακές και προσωπικές συνθήκες του κατηγορουμένου όπως αυτές φαίνονται και στην έκθεση του Γραφείου Ευημερίας και την ιδιαίτερα κακή υγεία της μητέρας του, η οποία είναι καρδιοπαθής και έχει κινητικά προβλήματα (Τεκμήρια Γ, Δ, Ε). Ο κατηγορούμενος αποτελεί το μοναδικό της στήριγμα. Ο κατηγορούμενος βιώνει έντονο άγχος και αναστάτωση από την όλη υπόθεση. Φοβούμενος την αντίδραση των συναδέλφων του στο Δημαρχείο όπου εργαζόταν υπέβαλε παραίτηση και προσπαθεί να εξεύρει άλλη εργασία. 9. Ως προς τις περιστάσεις διάπραξης των αδικημάτων, επεσήμανε στο Δικαστήριο ότι ο κατηγορούμενος ενήργησε παρορμητικά, μεμονωμένα και χωρίς προσχεδιασμό ή με οικονομικό ή άλλο παράνομο όφελος. Εισηγήθηκε, ενόψει των προσωπικών του περιστάσεων αλλά και των περιστάσεων διάπραξης του αδικήματος σε περίπτωση επιβολής ποινής φυλάκισης, στα πλαίσια εξατομίκευσης της ποινής (βλ. Θεοχάρους ν. Αστυνομίας

(2008)2 ΑΑΔ 575) ότι υπάρχει περιθώριο αναστολής της (βλ. Κωνταντίνου ν. Αστυνομίας

(2009)2 ΑΑΔ 583, Ιωσήφ ν. Δημοκρατίας

(2012)2 ΑΑΔ 930 και ΓΕ ν. Τζιαουχάρη

(2005)2 ΑΑΔ 161). Ο συνήγορος του κατηγορουμένου επίσης παρέπεμψε το Δικαστήριο στη Δημοκρατία ν. Χριστοδούλου, Υπ. 9278/17, 22/12/2017 (Κακουργιοδικείου Λευκωσίας[2]) και στην Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου ν. Πάρπας, Υπ. 117/2014, 7/3/2014 (Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου[3]) για καθοδήγηση.

1. Ο κατηγορούμενος είναι ηλικίας 43 ετών, άγαμος, άτεκνος και άνεργος. Το μοναδικό εισόδημα του είναι €440 από ενοίκιο διαμερίσματος. Τα χρέη του ανέρχονται στα €110000 και δεν εξυπηρετούνται. Διαβιεί με τη μητέρα του, συνταξιούχα, ηλικίας 75 ετών. Έχει ακόμη μια αδελφή. Ο πατέρας του χώρισε με την μητέρα του ενώ ο ίδιος ήταν μόλις 2 ετών. Τέλεσε δεύτερο γάμο από τον οποίο απέκτησε άλλα τρία παιδιά. Ο πατέρας του σήμερα συμβιεί με άλλη γυναίκα. Ο κατηγορούμενος δεν διατηρεί σχέσεις με τα ετεροθαλή αδέλφια του. Ο κατηγορούμενος, σε ηλικία 15 ετών, φοίτησε στη Ξενοδοχειακή Σχολή «Mediterranean». Εργάστηκε σε διάφορα ξενοδοχεία και επιχειρήσεις και ακολούθως ως εργάτης σε Δημαρχείο για 13 χρόνια. Από την ηλικία των 18 μέχρι και 24 ετών ήταν χρήστης κάνναβης. Σύμφωνα με τον ίδιο έχει απεξαρτηθεί χωρίς να παρακολουθήσει πρόγραμμα. Παλαιότερα νοσηλεύτηκε και στην ψυχιατρική πτέρυγα του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας για 15 ημέρες. Συνεχίζει να λαμβάνει φαρμακευτική αγωγή. [ ΙΙI ]
2. Το αδίκημα του εμπρησμού σύμφωνα με το άρθρο 315 (α) ΠΚ τιμωρείται με ποινή φυλάκισης 14 ετών. Το αδίκημα της πρόκλησης ζημιάς σε περιουσία, σύμφωνα με το άρθρο 324

(1)ΠΚ, εκτός εάν δεν προβλέπεται κάποια άλλη ποινή, τιμωρείται με ποινή φυλάκισης που δεν υπερβαίνει τα 2 έτη ή με χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τα €2562 ή και με τις 2 αυτές ποινές. Τέλος, για το αδίκημα της άρνησης παραχώρησης των δειγμάτων που αναφέρονται στο άρθρο 25

(1)του Ν. 73(Ι)/2004, προβλέπονται ποινή φυλάκισης για περίοδο που δεν υπερβαίνει τους 6μήνες ή χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τα €768[4] ή και οι 2 αυτές ποινές. 12. Η σοβαρότητα ενός αδικήματος καθορίζεται από το Νομοθέτη στη βάση του ανώτατου ορίου ποινής και όχι από τα Δικαστήρια, ο ρόλος των οποίων περιορίζεται στη στάθμιση της σοβαρότητας του αδικήματος ανάλογα με τα περιστατικά που το περιβάλλουν (βλ. Μαληκκίδης ν. Δημοκρατίας, ECLI:CY:AD:2016:B534, Π.Ε. 40/2015, 25/11/2016). Το ανώτατο όριο ποινής που προβλέπεται αποτελεί και τη βάση από την οποία το δικαστήριο ξεκινά για επιμέτρηση της ποινής (βλ. ΓΕ ν. Evans

(2005)2 ΑΑΔ 639, 643 - 644, με αναφορά στις Λεβέντης ν. Αστυνομίας

(1999)2 ΑΑΔ 632 και Βραχίμης ν. Αστυνομίας

(2000)2 ΑΑΔ 527).

1. Στην προκειμένη περίπτωση, το αδίκημα του εμπρησμού είναι το σοβαρότερο από τα αδικήματα που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος. Όπως διαπιστώνεται από τις περιστάσεις διάπραξης και τα γεγονότα που παρατέθηκαν, οι λεπτομέρειες της 1ης κατηγορίας, για το αδίκημα της πρόκλησης κακόβουλης ζημιάς, εμπεριέχονται στις περιστάσεις που στοιχειοθετούν το σοβαρότερο αδίκημα του εμπρησμού, εξαιρουμένης της καταστροφής των ελαστικών με αιχμηρό αντικείμενο. Με το σύνολο των ενεργειών του όμως είχε ως σκοπό την καταστροφή του αυτοκινήτου με εμπρησμό.
2. Το αδίκημα του εμπρησμού είναι στη φύση του σοβαρό. Αντιμετωπίζεται κατά κανόνα με ποινή φυλάκισης αφού υφίσταται αναγκαιότητα αποτροπής λόγω διαχρονικής έξαρσης στη διάπραξη του (βλ. Μελανίτης ν. Δημοκρατίας

(2004)2 ΑΑΔ 309, 314, ΓΕ ν. Αναστασίου

(2005)2 ΑΑΔ 125 και Gaprindashvili ν. Δημοκρατίας

(2013)2 ΑΑΔ 424, 436), χωρίς βέβαια να μειώνεται και να ατονεί η αναγκαιότητα να κρίνεται κάθε υπόθεση στα δικά της ιδιαίτερα περιστατικά και ανάλογης αυτών θα πρέπει να είναι και η ποινή (βλ. Gaprindashvili ανωτέρω, σελ. 437). 15. Το Δικαστήριο κατά την επιβολή ποινής οφείλει να εξετάσει το κίνητρο του κατηγορουμένου. Ο προσχεδιασμός, η πρόθεση πρόκλησης ζημιάς με σκοπό καταδολίευσης ασφαλιστικής εταιρείας, η απερισκεψία γενικά προς ενδεχόμενο κίνδυνο σε ανθρώπινες ζωές αποτελούν επιβαρυντικούς παράγοντες (βλ. Ευαγγέλου ν. Αστυνομίας

(2001)2 ΑΑΔ 678, 681), ως επίσης η έκταση της προκληθείσας ζημιάς αλλά και τυχόν επαναλαμβανόμενη συμπεριφορά (βλ. Αναστασίου, ανωτέρω). Απουσία κινήτρου χρηματικού οφέλους ή πρόκλησης κινδύνου σε άλλους ανθρώπους μπορεί να αποτελέσουν ελαφρυντικούς παράγοντες (βλ. R. v. Henderson [1993] QCA 336, Court of Appeal - Queensland). Το κίνητρο αποτελεί και σοβαρό παράγοντα καθορισμού της ποινικής ευθύνης και στο Αγγλικό δίκαιο, όπου η ύπαρξη πρόθεσης εκδίκησης καθιστά το αδίκημα πιο σοβαρό ενώ απλή απερισκεψία λιγότερο σοβαρό (βλ. Banks on Sentence, 8th ed, 2012, Vol. 2, σελ. 2-47, §211.5), ανεξαρτήτως, σε ορισμένες περιπτώσεις, της έκτασης της προκληθείσας ζημιάς (βλ. R. v. Storey

(1984)6 Cr. App. R. (S) 104). 16. Αναφορικά με το αδίκημα της άρνησης παραχώρησης των δειγμάτων που αναφέρονται στο άρθρο 25

(1)του Ν. 73(Ι)/2004, πιστεύω ότι κατά την επιβολή ποινής πρέπει να λαμβάνονται υπόψη οι λόγοι άρνησης, η σημασία της άρνησης στην όλη διερεύνηση του αδικήματος και αν αυτή είχε ως σκοπό την αποτροπή εξιχνίασης της υπόθεσης ή ενδεχομένως άλλων υποθέσεων. [ IV ] 17. Στην προκειμένη περίπτωση προσμετρούν ως επιβαρυντικοί παράγοντες τα ακόλουθα:

(1)Η συμπεριφορά του κατηγορουμένου είχε στοιχεία εκδικητικής συμπεριφοράς. Έσκισε τα δύο λάστιχα και έθεσε φωτιά σε όχημα που πίστευε ότι ανήκε στον ΜΚ 6.

(2)Η έκταση της προκληθείσας ζημιάς αν και δεν ήταν πολύ μεγάλη, οφείλεται στην έγκαιρη παρέμβαση τρίτου προσώπου. Είναι εμφανές ότι πρόθεση του κατηγορουμένου ήταν η καταστροφή αυτοκινήτου που πίστευε ότι ανήκε στον ΜΚ 6. 18. Ως μετριαστικοί παράγοντες, σε σχέση με τις συνθήκες διάπραξης των αδικημάτων, προσμετρούν τα ακόλουθα:

(1)Η απουσία ενδεχόμενου ή πραγματικού κινδύνου σε άλλα πρόσωπα ή περιουσίες.

(2)Η απουσία αποκόμισης χρηματικού οφέλους από την ενέργεια του, δηλαδή αποζημίωσης από ασφάλεια ή λήψης χρημάτων από τον ΜΚ 6 υπό την μορφή απειλής.

(3)Παρά την ύπαρξη πρόθεσης, ο προσχεδιασμός ήταν περιορισμένος. Αυτό διαφαίνεται από το γεγονός ότι δεν ήξερε ότι το αυτοκίνητο ανήκε σε άλλο πρόσωπο, μη σχετιζόμενο με τον ΜΚ 6.

(4)Γενεσιουργός αιτία της συμπεριφοράς του φαίνεται να ήταν η ανησυχία του για τη σχέση της αδελφότεκνης του με τον ΜΚ 6. Χωρίς να δέχομαι ασφαλώς ότι η ανησυχία του δικαιολογούσε την αντίδραση του, δέχομαι ότι ο κατηγορούμενος ενήργησε κάτω από συνθήκες συναισθηματικής φόρτισης παρά με οργανωμένο σχέδιο.

(5)Ο κατηγορούμενος δεν ενήργησε ως μέρος οργανωμένου κυκλώματος.

1. Για το αδίκημα της 3ης κατηγορίας, δεν έγινε καμία αναφορά από το συνήγορο Υπεράσπισης στα αίτια της άρνησης του κατηγορουμένου. Δεν διαφαίνεται όμως η άρνηση του να επηρέασε την τελική σύνδεση του με τα υπό αναφορά αδικήματα ή την προώθηση της υπόθεσης αυτής ή άλλης στο Δικαστήριο.
2. Έλαβα επίσης υπόψη μου ως μετριαστικούς παράγοντες γενικά:

(1)Την άμεση παραδοχή του κατηγορουμένου. Στην προκειμένη περίπτωση ο κατηγορούμενος δεν συνεργάστηκε με την Αστυνομία (βλ. Ghafari v. Αστυνομίας

(2001)2 ΑΑΔ 442). Η παραδοχή του ενώπιον του Δικαστηρίου έχει μόνο την σημασία της εξοικονόμησης πολύτιμου Δικαστικού χρόνου (βλ. Βασιλείου, ανωτέρω) και την επίδειξη μεταμέλειας έστω και στο στάδιο αυτό.

(2)Τη μη εμπλοκή του σε άλλα αδικήματα από τη διάπραξη και μετά. Η συμπεριφορά αυτή δείχνει αλλαγή πορείας. Το λευκό ποινικό μητρώο του, σε συνάρτηση με την ηλικία του, δείχνει ότι η παραβατική του συμπεριφορά αποτέλεσε μεμονωμένο περιστατικό.

(3)Τις προσωπικές του περιστάσεις, τις επιπτώσεις που είχε η διάπραξη του αδικήματος στον ίδιο, αφού ένιωσε την ανάγκη να εγκαταλείψει την εργασία του, μένοντας άνεργος, το ευρύτερο του οικογενειακό περιβάλλον, την κακή του ψυχική υγεία αλλά και την κακή υγεία της μητέρας του, της οποίας έχει την αποκλειστική ευθύνη φροντίδας.

(4)Την πλήρη αποζημίωση του θύματος παρά τις δύσκολες οικονομικές του συνθήκες.

1. Ως προς το ζήτημα της καθυστέρησης, δεν διαπιστώνω ολιγωρία στην καταχώριση της υπόθεσης η οποία έγινε άμεσα. Ο κατηγορούμενος δεν παραδέχθηκε ενοχή και η υπόθεση ορίστηκε επανειλημμένως για ακρόαση. Δύο φορές αναβλήθηκε για λόγους που αφορούσαν τον ίδιο. Τουλάχιστον δυο αναβολές, ενώπιον μου, αφορούσαν έλλειψη δικαστικού χρόνου και μία αφορούσε απουσία μου. Ο κατηγορούμενος παραδέχθηκε στις 21/2/2018 τις κατηγορίες 1 και
2. Ζητήθηκε χρόνος για να τοποθετηθεί οριστικά σε σχέση με την 2η κατηγορία, την οποία παραδέχθηκε στις 29/5/
3. Επομένως ο κατηγορούμενος φέρει κάποια ευθύνη για την καθυστέρηση. Λαμβάνω υπόψη μου όμως ότι έχουν περάσει 3 σχεδόν χρόνια από την καταχώριση της υπόθεσης μέχρι σήμερα. Η περίοδος αυτή συνιστά αντικειμενικά σημαντική καθυστέρηση στην διεκπεραίωση της διαδικασίας.
4. Τούτων λεχθέντων, οι ποινές δεν μπορεί να είναι άλλες από ποινές φυλάκισης. Η παρέλευση χρόνου, σε συνάρτηση με τους υπόλοιπους μετριαστικούς παράγοντες που ανέφερα, δικαιολογεί σοβαρή έκπτωση στη διάρκεια των ποινών, δεν μπορεί όμως να μεταβάλει το είδος τους. Το αδίκημα του εμπρησμού αποτελεί έκφραση έντονα αντικοινωνικής συμπεριφοράς που δημιουργεί στους πολίτες αισθήματα ανασφάλειας και φόβου για την επικράτηση της παρανομίας (βλ. Αναστασίου, ανωτέρω, σελ. 129).
5. Επιδεικνύοντας κάθε δυνατή επιείκεια, επιβάλλω στον κατηγορούμενο ακόλουθες ποινές:

(1)Στην 2η κατηγορία ποινή φυλάκισης 2 ½ ετών.

(2)Στην 3η κατηγορία ποινή φυλάκισης 1 μήνα.

1. Για τους λόγους που ανέφερα πιο πάνω δεν επιβάλλω ποινή σε σχέση με την 1η κατηγορία.
2. Έχοντας κατά νου τις περιστάσεις κάτω από τις οποίες διαπράχθηκαν τα αδικήματα κρίνω ορθό όπως οι ποινές φυλάκισης συντρέχουν μεταξύ τους. [ V ]
3. Εξέτασα κατά πόσο υφίστανται λόγοι αναστολής των ποινών φυλάκισης που επέβαλα σύμφωνα με το άρθρο 3 του περί της Υφ' Όρων Αναστολής της Εκτελέσεως Ποινής Φυλακίσεως εις Ωρισμένας Περιπτώσεις Νόμου του 1972, Ν. 95/72, όπως τροποποιήθηκε από τον Ν.186(Ι)/
5. Η διακριτική ευχέρεια του δικαστηρίου για αναστολή ποινής φυλάκισης έχει διευρυνθεί, έτσι ώστε αυτή αποφασίζεται, εάν δικαιολογείται, στη βάση του συνόλου των περιστάσεων της υπόθεσης και των προσωπικών περιστατικών του κατηγορουμένου (βλ. Siminoiu v. Αστυνομίας

(2012)2 ΑΑΔ 699 και Κωνσταντίνου ν. Αστυνομίας

(2009)2 ΑΑΔ 583). Τα όρια της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου δεν περιορίζονται με αναφορά σε συγκεκριμένους παράγοντες και δη με αναφορά σε παράγοντες οι οποίοι έχουν ήδη ληφθεί υπόψη κατά την επιμέτρηση της ποινής (βλ. Παπαπαντελή ν. Δημοκρατίας, Π.Ε. 11/2016, 17/10/2016). 28. Παράγοντες που λαμβάνονται υπόψη είναι, η σοβαρότητα των περιστατικών και το κίνητρο, το μητρώο του κατηγορούμενου και η αναγκαιότητα αποτροπής, η διαγωγή του κατηγορούμενου μετά τη διάπραξη του αδικήματος, ιδιαίτερα η παρουσία ή απουσία στοιχείων μεταμέλειας (βλ. Τζιαουχάρη, ανωτέρω, Demetriou v. R.

(1976)2 JSC 386 και ΓΕ v. Φανιέρου

(1996)2 ΑΑΔ 303).

1. Έλαβα υπόψη μου την ηλικία του κατηγορουμένου σήμερα, την παραδοχή του ενώπιον του Δικαστηρίου, που συνιστά έστω και στο στάδιο αυτό έμπρακτη μεταμέλεια, την καταβολή αποζημίωσης στο θύμα, την κακή κατάσταση της ψυχικής του υγείας του, της κακής υγείας της μητέρας του, της οποίας έχει και την ευθύνη φροντίδας, τις οικογενειακές και οικονομικές του συνθήκες, την απώλεια της εργασίας του, τις περιστάσεις κάτω από τις οποίες διέπραξε τα εν λόγω αδικήματα, αφού διαφαίνεται ότι ήταν μεμονωμένο περιστατικό από το οποίο δεν κινδύνευσαν ζωές με γενεσιουργό αιτία ψυχική φόρτιση και όχι την αποκόμιση χρηματικού ή άλλου οφέλους, της μη εμπλοκής του σε άλλα αδικήματα και το λευκό του ποινικό μητρώο, και κρίνω ότι παρέχεται η ευχέρεια στο Δικαστήριο να αναστείλει τις επιβληθείσες ποινές φυλάκισης. Απουσιάζουν τα στοιχεία που θα καθιστούσαν την άμεση φυλάκιση του αναγκαία. Ως εκ τούτου οι ποινές φυλάκισης αναστέλλονται για τρία έτη από σήμερα.
2. Τα τεκμήρια να κατασχεθούν.
3. Έξοδα €75 να καταβληθούν από τον κατηγορούμενο. (Το Δικαστήριο εξηγεί σε απλή γλώσσα τις συνέπειες διάπραξης αδικήματος κατά την περίοδο αναστολής) (Υπ.).............. Ν. Α. Π. Γεωργιάδης, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής Subject: Criminal/ Sentence/ Arson. Αναφορά: Ποινική/ Ποινή/ Εμπρησμός [1] Οι αναφορές στους μάρτυρες είναι ως το κατηγορητήριο. [2] Λ. Καλογήρου ΠΕΔ, Στ. Σταύρου ΑΕΔ, Ε. Γεωργίου-Αντωνίου ΕΔ. [3] Γ. Κ. Βλάμη ΕΔ. [4] Βλ. Κ.Δ.Π. 312/2007, Ε.Ε. Παρ. ΙΙΙ(Ι), Αρ. 4210, 20/7/
4. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο