Αστυνομικός Διευθυντής Λεμεσού ν. Μάριου Γαβριηλίδη, Αρ. Υπόθεσης: 19915/15, 29/1/2018

(1)/1992, όπως αυτός τροποποιήθηκε και σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος, ο κατηγορούμενος την 28η Ιουλίου 2015 στην Λεμεσό, σε δημόσιο χώρο, δηλαδη στον χώρο στάθμευσης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού, πέταξε χαρτί. Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ Ως Μ.Κ 1 κατέθεσε ο αστυφύλακας 1960 κ. Θεόδουλος Παπαβασιλείου. Ως μέρος της κυρίως εξέτασης του, υιοθέτησε την γραπτή του κατάθεση, δηλαδή το τεκμήριο

1. Σε αυτήν, αναφέρει ότι 28 Ιουλίου 2015 και περί ώρα 10:50, ενώ βρισκόταν εντός του χώρου στάθμευσης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού, εντόπισε τον κατηγορούμενο, ο οποίος κρατούσε στα χέρια του άσπρο χαρτί, το οποίο πέταξε στο έδαφος, ήτοι δημόσιο μέρος. Το σημείο όπου έγινε το συμβάν, ήταν σηματοδοτημένο με μπλε χρώμα επί του εδάφους, ως χώρος στάθμευσης αναπήρων. Τότε μετέβηκε κοντά του και έλαβε από το έδαφος το άσπρο χαρτί και από έλεγχο που έκανε, διαπίστωσε ότι επρόκειτο για εξώδικη ρύθμιση με στοιχεία Η6030003962 που του δόθηκε από τον αστυφύλακα 903 Μ. Καλλίνικου της τροχαίας Λεμεσού και αναφέρετο για στάθμευση του αυτοκινήτου με αριθμούς εγγραφής ΜΑΡ 942 σε χώρο αναπήρων. Από περαιτέρω έλεγχο που έγινε, διαπιστώθηκε ότι το εν λόγω αυτοκίνητο βρισκόταν σταθμευμένο σε παρακείμενο χώρο στάθμευσης αναπήρων και ο κατηγορούμενος του ανέφερε ότι έγινε καταγγελία για το συγκεκριμένο αδίκημα στον ίδιο, διότι ήταν ο ιδιοκτήτης και υπεύθυνος οδηγός του αυτοκινήτου. Τότε πληροφόρησε τον κατηγορούμενο ότι η ρίψη χαρτιών σε δημόσιο μέρος, δηλαδή ρύπανση δημόσιου χώρου συνιστά αδίκημα, του επεστήθηκε η προσοχή του στο νόμο και αυτός απάντησε : οκ έσιρα το χαμε. Την ίδια ώρα και περί ώρα 11:00, πληροφόρησε τον κατηγορούμενο ότι θα καταγγελθεί για το αδίκημα που έχει διαπράξει και αφού του επέστησε την προσοχή του στο νομό απάντησε : μα τωρα σοβαρομιλας; εννα με γράψεις επειδή επαίταξα χαμέ το εξώδικο; εν έσιης αλλού δουλειά να κάμεις; Εναντίον του κατηγορουμένου εκδόθηκε εξώδικη ρύθμιση F276 με αριθμό ΑΚ07382 για το ποσόν των € 34,17 το οποίο παρέλειψε να πληρώσει εντός του καθορισμένου χρονικού διαστήματος των 30 ημερών. Στην συνέχεια της κυρίως εξέτασης του, αναγνώρισε τον κατηγορούμενο, λέγοντας ότι είχε ρίξει στον χώρο στάθμευσης αναπήρων το πρώτο εξώδικο, το οποίο εκδόθηκε από άλλο αστυφύλακα, ενώ το δεύτερο εξώδικο, το εξέδωσε ο ίδιος στον κατηγορούμενο για το αδίκημα που διέπραξε στην παρουσία του, ήτοι της ρύπανσης δημόσιου δρόμου, το δε πρώτο εξώδικο, το έλαβε στην κατοχή του από το έδαφος, το τοποθέτησε εντός του φακέλου της υπόθεσης που σχηματίστηκε και το κατέθεσε ως τεκμήριο 2 και το οποίο εκδόθηκε από τον Αστ. 903 Μιχάλη Καλλινίκου. Στην αντεξέταση του, αναφέρθηκε στις επαφές που είχε με τον κατηγορούμενο, ήτοι κατ΄ ιδίαν στον χώρο του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού και το πως έγινε το επίδικο παριστατικό, αλλά και τηλεφωνικώς για λήψη περαιτέρω στοιχείων από τον κατηγορούμενο, καθώς και στις συνθήκες κάτω από τις οποίες εκδόθηκε το εξώδικο που εξέδωσε ο ίδιος για την παρούσα υπόθεση, ήτοι το τεκμήριο 3, μετά που ο κατηγορούμενος πέταξε το πρώτο εξώδικο και τι λέχθηκε μεταξύ του ιδίου και του κατηγορούμενου, ήτοι το τεκμήριο 2 στην παρουσία του, αρνούμενος υποβληθείσες περί του αντιθέτου θέσεις που άπτονταν των πιο πάνω θεμάτων. Ως Μ.Κ.2 κατέθεσε η αναπληρωτής λοχίας 1242 κυρία Φωτούλα Παναγή. Ανέφερε ότι είναι υπεύθυνη στο αρχείο πόλεως στον κεντρικό αστυνομικό σταθμό Λεμεσού και ανάμεσα στα καθήκοντα της, είναι η φύλαξη εξωδίκων στο αρχείο. Ανέφερε ότι έχει στην κατοχή της το βιβλίο, στο οποίο περιέχονται τα εξώδικα, συμπεριλαμβανομένου και του εξώδικου με αριθμό 07382, περιγράφοντας ταυτόχρονα και τον αριθμό των εντύπων που υπάρχουν για κάθε εξώδικη ρύθμιση, καθώς επίσης και τον τρόπο και γενικά την διαδικασία με την οποία εκδίδεται ένα εξώδικο πρόστιμο από κάποιον αστυνομικό και ακολούθως, κατέθεσε το τεκμήριο 4, που είναι το αντίγραφο του εξώδικου που εκδόθηκε στον κατηγορούμενο στα πλαίσια της παρούσας υποθέσεως και τι απάντησε ο κατηγορούμενος στην έκδοση του εξώδικου. Αναγνώρισε το τεκμήριο 3 και τι αυτό αποτελεί και που ουσιαστικά είναι η ηλεκτρονική καταχώρηση στο μητρώο εξωδίκων και που ταυτίζεται ο αριθμός εξωδίκου μεταξύ των τεκμηρίων 3 και
2. Στην αντεξέταση του, αναφέρθηκε στο περιεχόμενο του εξώδικου που εκδόθηκε στα πλαίσια της παρούσας υποθέσεως και τι στοιχεία λαμβάνονται για να εκδοθεί ένα εξώδικο, μέσα από την εμπειρία που είχε η ίδια και ειδικότερα ως προς το ζήτημα της διεύθυνσης ενός παραβάτη. Στην επανεξέταση της, έδωσε τη δική της εξήγηση για την διάσταση που υπάρχει μεταξύ της ηλεκτρονικής έκδοσης του εξώδικου που εκδόθηκε στην παρούσα υπόθεση, δηλαδή στο τεκμήριο 3 με την ώρα που αναγράφεται στο τεκμήριο 4 που κατεθεσε η ίδια. Με την ολοκλήρωση της μαρτυρίας της μάρτυρος αυτής, η κατηγορούσα αρχή έκλεισε την υπόθεση της και το Δικαστήριο με ενδιάμεση απόφαση του, έκρινε ότι έχει καταδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση και αφού επεξηγήθηκαν στον κατηγορούμενο τα δικαιώματα του, αυτός επέλεξε να καταθέσει ενόρκως και δεν κάλεσε μάρτυρες υπεράσπισης. Ο κατηγορούμενος στην κυρίως εξέταση του, ανέφερε ότι την επίδικη ημέρα, ενώ είχε φύγει από το Δικαστήριο, δέχθηκε ένα τηλέφωνο από τις μικροπαραβάσεις του κεντρικού Αστυνομικού Σταθμού Λεμεσού και ένας άντρας αστυνομικός, του ανέφερε ότι βρήκε εξώδικο, το οποίο εκδόθηκε στο αυτοκίνητο που οδηγούσε ο ίδιος ο κατηγορούμενος και του είπε να περάσει από τον σταθμό και να το παραλάβει και τότε ο κατηγορούμενος απάντησε ότι δεν θα πάει και ακολούθως ο άντρας αστυνομικός, του ανέφερε ότι αν δεν μετέβαινε στον αστυνομικό σταθμό Λεμεσό, θα οδηγείτο στο Δικαστήριο και αυτή ήταν η συνομιλία μεταξύ των δύο αντρών. Κανένα εξώδικο δεν του εκδόθηκε ή παραδόθηκε, αποδίδοντας τα όσα ανέφερε ο ΜΚ1 σε μυθεύματα και οι καταγεγραμμένες απαντήσεις του ήταν γελοιότητες δικές του, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει, τις οποίες άκουσε για πρώτη φορά στο Δικαστήριο. Στην αντεξέταση του, αρνήθηκε υποβληθείσες θέσεις που άπτονταν των συνθηκών και γενικά των λεπτομερειών κάτω από τις οποίες έγινε το ισχυριζόμενο επίδικο περιστατικό, λέγοντας ότι όλα όσα του καταλογίζουν, είναι ψέματα και γενικά η όλη υπόθεση είναι ουσιαστικά σκηνοθετημένη από τον Μ.Κ.1 και δεν θα δεχόταν να πληρώσει το οποιοδήποτε εξώδικο, όσο χαμηλό και να ήταν το ποσό, από την στιγμή που ο ίδιος θεωρεί ότι η υπόθεση είναι σκηνοθετημένη. Εξέφρασε την θέση ότι, εάν ελάμβανε χώρα τέτοιο περιστατικό, γεγονός το οποίο δεν παραδέχεται, τότε ο Μ.Κ.1 θα μπορούσε να τον σταματήσει και να τον ρωτήσει για τον λόγο που προέβαινε σε μια τέτοια ενέργεια και σε μια τέτοια περίπτωση θα του έλεγε ΄΄εντάξει΄΄, δίνοντας επίσης και την θέση του για τον χώρο σηματοδότησης όπου βρισκόταν το αυτοκίνητο του και κατά πόσο αφορούσε χώρο ειδικά για ανάπηρους, καθώς επίσης και για την ποινική υπόθεση που καταχωρήθηκε και στην οποία έχει παραδεχθεί, μετά από τις εξηγήσεις που δόθηκαν σε εκείνη την διαδικασία. Αναφέρθηκε επίσης στους αριθμούς εγγραφής του αυτοκινήτου του, έδωσε όμως την δική του εκδοχή ως προς την διεύθυνση διαμονής του και γενικά για τις διευθύνσεις που είναι καταγεγραμμένες στο σύστημα της αστυνομίας. ΒΑΡΟΣ ΑΠΟΔΕΙΞΗΣ Σε όλες τις ποινικές υποθέσεις, όπως είναι και η παρούσα, το βάρος της απόδειξης σωρευτικής συνύπαρξης όλων των συστατικών στοιχείων του αδικήματος το έχει η Κατηγορούσα Αρχή, με υψηλότατο επίπεδο απόδειξης, δηλ. πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, όπως έχει αποφασισθεί στην υπόθεση Χαρίτωνος και άλλων V Δημοκρατίας

(1971)2 C.L.R. σελ. 40, με την οποία υιοθετήθηκε η απόφαση Woolmighton V D.P.P.

(1935)AC 462, καθώς και σε μεταγενέστερες αποφάσεις. Η Κατηγορούσα Αρχή θα πρέπει να αποδείξει, με αποδεκτή μαρτυρία, την ύπαρξη κάθε συστατικού στοιχείου της κατηγορίας και δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσο εύλογες και εάν είναι, όπως επισημαίνεται στην Γενικός Εισαγγελέας V Σπύρος Σπύρου

(2002)2 ΑΑΔ 71, στην οποία επαναλαμβάνεται η ανωτέρω αρχή, όπως αυτή διατυπώθηκε στην υπόθεση Λοϊζου V Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 363 και επαναδιατυπώθηκε στην Σωτηριάδης V Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 482. Εναπόκειται στην Κατηγορούσα Αρχή να παρουσιάσει μαρτυρία που να είναι και αξιόπιστη και σαφής (Φλουρής V Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 401). Στην Γενικός Εισαγγελέας V Ανδρέα Ευριπίδου

(2002)2 ΑΑΔ 246, στην οποία επίσης υιοθετείται η ανωτέρω αρχή της υπόθεσης Λοϊζου, επισημαίνεται επιπρόσθετα ότι: «Οι κατηγορίες θα πρέπει να αποδεικνύονται πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας και όσα ερωτηματικά και αν η συμπεριφορά του εφεσίβλητου εγείρει, δεν θα ήταν δυνατόν να καταδικασθεί μετά την απόρριψη της μαρτυρίας της Κατηγορούσας Αρχής». Στις Τούμπας V Δημοκρατίας

(1984)2 C.L.R. 110 και Καίτη Χαραλάμπους και άλλος V Δημοκρατίας

(1985)2 C.L.R. 97 καθορίζεται, ότι, εάν στο τέλος της υπόθεσης μείνει έστω και η παραμικρή αμφιβολία στο μυαλό του Δικαστηρίου για την ενοχή του κατηγορουμένου, τότε αυτό θα πρέπει να αποφασισθεί υπέρ του και να απαλλαγεί της κατηγορίας. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Κατ΄ αρχήν, υπάρχει ένα τυπογραφικό λάθος στην έκθεση αδικήματος, όπου αναγράφεται ότι ο νόμος είναι της χρονολογίας του 1997 και όχι του 1992 που είναι ο ορθός, πλην όμως δεν επιφέρεται οποιαδήποτε ακυρότητα και ούτε τίθεται βεβαίως οποιοδήποτε ζήτημα τροποποίησης, διότι δεν έχει θιχθεί τέτοιο ζήτημα σε κανένα στάδιο της διαδικασίας και εν πάση περιπτώση, ο κατηγορούμενος, ο οποίος είναι και δικηγόρος, επικεντρώθηκε σε άλλο νομικό ζήτημα, ήτοι αυτό του δημόσιου χώρου και επιπρόσθετα, αυτό που αμφισβήτησε είναι η αλήθεια της εκδοχής που παρουσίασε ο Μ.Κ.1. Το άρθρο 3

(1)(α) του περί Αποφυγής της Ρύπανσης Δημοσίων Δρόμων και Δημοσίων Χώρων νόμου 19

(1)/1992, προνοεί τα ακόλουθα: ΄΄Κάθε πρόσωπο το οποίο— (α) Εναποθέτει, ρίπτει ή αφήνει ή ανέχεται ή επιτρέπει να εναποτίθενται, ρίπτονται ή αφήνονται, σε δηµόσιο δρόµο ή άλλο δηµόσιο χώρο οποιεσδήποτε ακαθαρσίες, απορρίµµατα, ρυπαρότητες, πέτρες, ξύλα, χαρτιά, φλούδες ή άλλα υπόλοιπα φρούτων, κενές φιάλες, κουτιά ή οποιαδήποτε άλλα άχρηστα αντικείµενα ή ουσίες................................................................................................................................... είναι ένοχο ποινικού αδικήµατος και υπόκειται σε φυλάκιση που δεν υπερβαίνει τους έξι µήνες ή σε χρηµατική ποινή που δεν υπερβαίνει τις χίλια οκτακόσια ευρώ (€1.800) ή και στις δύο ποινές.΄΄ Ως προς την έννοια του δημόσιου χώρου, το άρθρο 2 του ιδίου νόμου τον ορίζει ρητά και πιο συγκεκριμένα προνοεί: «δηµόσιος χώρος» σηµαίνει µέρος ή τόπο φυσικής άνεσης, όπου εκάστοτε έχει δικαίωµα ή άδεια εισόδου το κοινό΄΄. Συνεπώς τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος, που θα πρέπει η κατηγορούσα αρχή να αποδείξει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας στην παρούσα υπόθεση ,είναι τα ακόλουθα: Α) Πρόσωπο να εναποθέτει, ρίπτει ή αφήνει ή ανέχεται ή επιτρέπει να εναποτίθενται, ρίπτονται ή αφήνονται Β) σε δημόσιο χώρο Γ) χαρτί ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ Το Δικαστήριο είχε την ευκαιρία μέσα από την ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης να παρακολουθήσει με ιδιαίτερη προσοχή τους μάρτυρες που κατέθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου και το Δικαστήριο είναι σε θέση να αξιολογήσει όλη την εν γένει συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα. Το Δικαστήριο αξιολογεί τη μαρτυρία τους με δείκτη μεταξύ άλλων την ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος στην υπόθεση, της ευκαιρίας που είχαν να παρακολουθήσουν τα διαδραματισθέντα, την ακεραιότητα και ειλικρίνεια τους, τη μνήμη και τους λόγους που είχαν για να θυμούνται ή να πιστεύουν αυτά για τα οποία κατέθεταν, τη φυσικότητα, ευθύτητα και την αμεσότητα των απαντήσεων τους ( βλ. Ζεβρού v. Χαραλάμπους

(1996)1 Α.Α.Δ. 447, Καρεκλά v. Κλεάνθους

(1997)1 Α.Α.Δ. σελ. 1119 και Αθανασίου και άλλος v. Κουνούνη

(1997)1 Α.Α.Δ. σελ. 614). Ο Μ.Κ.1 άφησε πάρα πολύ καλή εντύπωση στο Δικαστήριο. Μέσα από την ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης, ο μάρτυρας αυτός απαντούσε με απλό, πειστικό, φυσικό, πηγαίο και αυθόρμητο τρόπο, δεν υπέπεσε σε αντιφάσεις, διαφώτισε πλήρως το Δικαστήριο για το πως έλαβε χώρα το επίδικο περιστατικό και δεν έχει διαπιστωθεί από το Δικαστήριο οποιαδήποτε απόπειρα του μάρτυρα όπως μεροληπτήσει εναντίον του κατηγορουμένου και ούτε έχει διαπιστωθεί οποιοδήποτε αλλότριο κίνητρο. Ο συγκεκριμένος μάρτυρας έπεισε το Δικαστήριο ότι επικεντρώθηκε στην εκτέλεση των καθηκόντων του και πιο συγκεκριμένα, ότι διαπίστωσε να διαπράττεται στην παρουσία του το επίδικο αδίκημα, ήτοι η ρίψη του εξωδίκου - τεκμήριου 2, το οποίο αναμφίβολα είναι χαρτί εν τη εννοία του πιο πάνω νόμου και εξέδωσε το εξώδικο - τεκμήριο

1. Επίσης, το Δικαστήριο έχει πειστεί απόλυτα ότι είναι λογικές και πειστικές οι αναφορές του μάρτυρα ως προς τις απαντήσεις που έδωσε ο κατηγορούμενος και γενικά τα όσα ανέφερε ο κατηγορούμενος σε αυτόν. Η μαρτυρία του και γενικά η εικόνα του δεν έχει κλονιστεί μέσα από την αντεξέταση που υπέστη, αλλά απεναντίας ενισχύθηκε η εικόνα του ως μάρτυρας της αλήθειας, παραμένοντας σταθερός και ακλόνητος στην εκδοχή που παρουσίασε. Όχι μόνο έπεισε ο μάρτυρας ότι έχει λάβει χώρα το περιστατικό όπως το έχει περιγράψει, ήτοι ότι ο κατηγορούμενος ενώ κρατούσε στα χέρια του το εξώδικο - τεκμήριο 2 το έριξε στο έδαφος, ήτοι στον χώρο στάθμευσης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού, αλλά προσκόμισε και στο Δικαστήριο το τεκμήριο 2, ήτοι το έγγραφο το οποίο πέταξε ο κατηγορούμενος στο έδαφος, ήτοι στον χώρο στάθμευσης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού, το οποίο αποτελούσε εξώδικο πρόστιμο για παράνομη στάθμευση σε χώρο αναπήρων και η προσκόμιση αυτού του εξωδίκου, ήτοι του τεκμηρίου 2, αποτελεί για το Δικαστήριο λογική και πειστική αναφορά του μάρτυρα και αποδεικνύεται ουσιαστικά αυτούσια η διάπραξη του αδικήματος. Η δε έκδοση του εξωδίκου, ήτοι του τεκμηρίου 2, δεν έχει αμφισβητηθεί από τον κατηγορούμενο, αλλά απεναντίας ο ίδιος ανέφερε ότι στην ποινική υπόθεση που καταχωρήθηκε για την παράνομη στάθμευση σε χώρο αναπήρων, έχει δηλώσει παραδοχή. Έπεισε επίσης ο μάρτυρας για τις αναφορές του ως προς τις απαντήσεις που έδωσε ο κατηγορούμενος, καθώς επίσης και την επικοινωνία που είχαν για την λήψη επιπρόσθετων στοιχείων και δεν έχει διακρίνει το Δικαστήριο οτιδήποτε το επιλήψιμο ή αναξιόπιστο και γενικά μη πειστικό στις αναφορές του. Η δε έκδοση του εξωδίκου από τον ίδιο, ήτοι του τεκμηρίου 3, γίνεται από το Δικαστήριο αποδεκτή ως λογική και αξιόπιστη, όχι μόνο μέσα από τις αναφορές του μάρτυρα, οι οποίες έπεισαν το Δικαστήριο για την αλήθεια των αναφορών του και γενικά το αξιόπιστο αυτών, αλλά και επειδή η μαρτυρία του επιβεβαιώθηκε και ενισχύθηκε μέσα από την μαρτυρία της Μ.Κ. 2 και του τεκμηρίου
2. Συνακόλουθα, η μαρτυρία του Μ.Κ.1 γίνεται αποδεκτή από το Δικαστήριο ως αληθής και αξιόπιστη. H Μ.Κ. 2 άφησε επίσης πολύ θετική εικόνα στο Δικαστήριο. Μέσα από την ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης, έπεισε το Δικαστήριο ότι προσήλθε στο εδώλιο του μάρτυρα με απώτερο σκοπό να πει την αλήθεια για τα όσα ενέπιπταν στην σφαίρα της γνώσης και της άσκησης των καθηκόντων της, ως υπεύθυνη για την φύλαξη του αρχείου εξωδίκων. Δεν έχει εντοπίσει το Δικαστήριο οποιοδήποτε στοιχείο μεροληψίας υπέρ ή εναντίον του Μ.Κ.1 ή του κατηγορούμενου, η μαρτυρία της ήταν μεν ουσιαστικά τυπικής φύσεως, πλην όμως η μαρτυρία της ουσιαστικά επιβεβαίωσε και ενίσχυσε την μαρτυρία του Μ.Κ.1 στο γεγονός ότι έχει εκδοθεί το εξώδικο από τον Μ.Κ.1 που αφορά αυτήν την υπόθεση και τις απαντήσεις που έδωσε ο κατηγορούμενος, όπως διακρίνονται μέσα από το περιεχόμενο του τεκμηρίου 4, σε συνδυασμό βεβαίως με το περιεχόμενο του τεκμηρίου 3, όπου υπάρχει ταύτιση του σχετικού αριθμού εξωδίκου, ήτοι του αριθμού ΑΚ
3. Απόλυτα λογική και πειστική είναι η εξήγηση που έδωσε αναφορικά με την διάσταση που παρατηρείται μεταξύ των τεκμηρίων 3 και 4 και εν πάση περιπτώση, είναι απόλυτα φυσιολογικό να μεσολαβεί κάποιο μικρό χρονικό διάστημα μεταξύ της έκδοσης του εξωδίκου επί τόπου στον χώρο όπου διαπράχθηκε κάποιο αδίκημα που επιδέχεται εξώδικης ρύθμισης και της συμπλήρωσης του εξωδίκου με την διαδικασία που ακολουθείται με το τεκμήριο
4. Τα περί διεύθυνσης που αναγράφεται ως η διεύθυνση του κατηγορουμένου στο εξώδικο - τεκμήριο 3, δεν έχουν ιδιαίτερη βαρύτητα, παρά την αμφισβήτηση που τέθηκε από τον κατηγορούμενο ως προς την ορθή διεύθυνση διαμονής του, διότι το Δικαστήριο έχει αποδεχθεί ήδη ως ορθή και αξιόπιστη την μαρτυρία του Μ.Κ.1 ότι το εξώδικο που εκδόθηκε και που αφορά την παρούσα υπόθεση, εκδόθηκε μετά που ο Μ.Κ.1 διέκρινε ιδίοις όμμασι την διάπραξη του αδικήματος της παρούσας υπόθεσης από τον κατηγορούμενο, ήτοι της ρίψης του τεκμηρίου 2 στον χώρο στάθμευσης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού, η δε έκδοση του εξωδίκου που αφορά την παρούσα υπόθεση, έγινε στην παρουσία του κατηγορουμένου και έδωσε ο κατηγορούμενος τις απαντήσεις που αναγράφονται στα τεκμήρια 3 και
5. Συνακόλουθα, η μαρτυρία της Μ.Κ. 2 κρίνεται από το Δικαστήριο ως αληθή και αξιόπιστη. Στον αντίποδα, ο κατηγορούμενος δεν άφησε θετική εικόνα στο Δικαστήριο και δεν έπεισε για την εκδοχή που παρουσίασε. Σε όλη την διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας, έστω και στην περιορισμένη έκταση που είχε η προφορική του μαρτυρία, υπήρχε έντονο το στοιχείο της προκατάληψης εναντίον του Μ.Κ.1 και υπήρχε έντονα το στοιχείο της ειρωνίας και της υποτίμησης προς το πρόσωπο του, όπως π.χ. με τις εκφράσεις που χρησιμοποίησε ότι δεν θα υπέκυπτε ποτέ στην εξουσία του, ότι τα λόγια του Μ.Κ.1 είναι της δικής του ιδιοσυγκρασίας και επιπέδου μόρφωσης και ότι πρώτη φορά έβλεπε έναν τόσο ψεύτη. Η δε αναφορά του ότι θα μπορούσε ο Μ.Κ.1 να του πει ΄΄ρε άνθρωπε τι κάμνεις δαμέ τζαι πετάσσεις χαρτιά΄΄ δεν υποβλήθηκε στον Μ.Κ. 1, έστω και στο θεωρητικό επίπεδο, από την στιγμή που αμφισβητούσε το επίδικο περιστατικό. Τα όσα ανέφερε αναφορικά με την διεύθυνση διαμονής του, έχει γίνει ήδη σχετική αξιολόγηση πιο πάνω. Η δε αναφορά του ότι δεν γνωρίζει εάν ο Μ.Κ.1 περιμάζεψε το τεκμήριο 2 από το έδαφος και συνεπώς δεν δύναται να το αμφισβητήσει, κρίνεται από το Δικαστήριο ως μια αποφυγή από τον κατηγορούμενο να απαντήσει ευθέως στην ουσιαστικά αυτούσια απόδειξη διάπραξης του αδικήματος από τον κατηγορούμενο, ήτοι με την προσκόμιση του τεκμηρίου 2 ως το αντικείμενο που έριξε ο κατηγορούμενος στο έδαφος στον χώρο στάθμευσης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού κατά τον ουσιώδη χρόνο, αλλά και του γεγονότος ότι αυτό έχει γίνει αντιληπτό από τον Μ.Κ.1 Ο κατηγορούμενος για πρώτη φορά στην αγόρευση του αμφισβήτησε ότι ο χώρος στάθμευσης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού είναι δημόσιος χώρος και ότι θα έπρεπε να προσκομιστεί επί αυτού του θέματος μαρτυρία. Το Δικαστήριο δεν ασπάζεται αυτήν την τοποθέτηση του κατηγορούμενου, διότι όπως ο ίδιος ο κατηγορούμενος παραδέχθηκε στην αγόρευση του, δεν έχει υποβάλει τέτοια θέση στον Μ.Κ.1 και εν πάση περιπτώση, ο Μ.Κ.1 στην κατάθεση του - τεκμήριο 1, στην τέταρτη γραμμή, ανέφερε ότι είναι δημόσιο μέρος και αυτή του η θέση δεν έχει αμφισβητηθεί, ήτοι ότι είναι δημόσιο μέρος. Επιπρόσθετα δε, αποτελεί πραγματικά απορίας άξιο, παράδοξο, παράλογο, ανεύθυνο και άτοπο, ένας δικηγόρος, όπως είναι ο κατηγορούμενος, ο οποίος είναι λειτουργός της Δικαιοσύνης, να αμφισβητεί ότι ο χώρος στάθμευσης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού είναι δημόσιος χώρος και ειδικότερα δε ο χώρος στάθμευσης αναπήρων, στον οποίο οι πολίτες έχουν δικαίωμα να σταθμεύουν τα οχήματα τους για να προσέλθουν στο Δικαστήριο για υπόθεση που τους αφορά ή απλά για να παρακολουθήσουν Δικαστικές διαδικασίες, ως είναι δικαίωμα τους, οι δε δικηγόροι να εκτελέσουν το λειτούργημα τους και είναι περαιτέρω απορίας άξιο, ένας δικηγόρος, ουσιαστικά να αμφισβητεί την δημόσια προσβασιμότητα στον χώρο των Δικαστηρίων και ειδικότερα του ιδίου, ήτοι από την στιγμή που ο ίδιος παραδέχθηκε ότι έχει σταθμεύσει σε χώρο αναπήρων στον χώρο του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού. Συνακόλουθα, το Δικαστήριο απορρίπτει την μαρτυρία του κατηγορούμενου ως αναληθή και αναξιόπιστη. ΕΥΡΗΜΑΤΑ - ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ Με βάση λοιπόν την πιο πάνω αξιολογηθείσα μαρτυρία, αποτελούν ευρήματα και συμπεράσματα του Δικαστηρίου τα πιο κάτω: Ο κατηγορούμενος, στις 28 Ιουλίου 2015, είχε σταθμεύσει παράνομα το όχημα του με αριθμούς εγγραφής ΜΑΡ 942 στον χώρο στάθμευσης αναπήρων του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού, χώρος ο οποίος είναι δημόσιος. Για το αδίκημα της παράνομης στάθμευσης αναπήρων, έχει εκδοθεί το εξώδικο - τεκμήριο
6. Ο κατηγορούμενος το εν λόγω τεκμήριο, ήτοι το τεκμήριο 2, το οποίο είναι χαρτί εν τη εννοία του πιο πάνω νόμου, στον πιο πάνω χώρο και ημερομηνία, το πέταξε στο έδαφος, όπου επίσης είναι δημόσιος χώρος. Η ενέργεια του αυτή έγινε αντιληπτή από τον Μ.Κ.1, ο οποίος εξέδωσε εξώδικο πρόστιμο, όπως φαίνεται μέσα από το περιεχόμενο των τεκμηρίων 3 και 4, το οποίο ο κατηγορούμενος δεν πλήρωσε εντός της καθορισμένης από τον νόμο προθεσμίας και ο κατηγορούμενος έδωσε τις απαντήσεις που φαίνονται στο τεκμήριο
7. Με τα πιο πάνω ευρήματα και συμπεράσματα, το Δικαστήριο κρίνει ότι η κατηγορούσα αρχή πέτυχε και απέδειξε όλα τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος, ως αυτά έχουν εκτεθεί πιο πάνω. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Για τους λόγους που το Δικαστήριο προσπάθησε να εξηγήσει, ο κατηγορούμενος κρίνεται ένοχος στην κατηγορία που αντιμετωπίζει. (Υπ.) ................. Αλ. Φυλακτού, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ Subject: Criminal/Final Αναφορά: Ρίψη χαρτιού σε δημόσιο χώρο cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο