K. FTEROUDES ELECTRONICS AUDIO HI-FI CENTER LIMITED ν. D.T. AMUSEMENT GALACTICA ENTERPRISES LIMITED κ.α., Υπόθεση αρ.: 24368/2016, 26/1/2018

(1)(β) του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 155 ως έχει μέχρι σήμερα τροποποιηθεί, ότι δεν αποδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του πελάτη του έτσι ώστε αυτός να κληθεί σε απολογία. Στήριξε την εισήγηση του αυτή κυρίως εις το ότι δεν έχει καταδειχθεί ότι η παραπονούμενη είναι η ενοικιάστρια του επίδικου ακινήτου, δεν έχει παρουσιαστεί μαρτυρία ότι η 1η κατηγορούμενη είναι εγγεγραμμένη ως εταιρεία και είναι ιδιοκτήτρια του επίδικου ακινήτου και τέλος, δεν έχει παρουσιαστεί μαρτυρία αναφορικά με τον 2ο κατηγορούμενο και πως συνδέεται με την υπόθεση. Αντίθετη υπήρξε η θέση της ευπαίδευτης συνηγόρου της παραπονούμενης, η οποία εισηγήθηκε ότι οι κατηγορούμενοι θα πρέπει να κληθούν σε απολογία. Η παραπονούμενη προς απόδειξη της υπόθεσης της παρουσίασε ως μάρτυρα τον Γεώργιο Φτερούδη (ΜΚ1), την Ξανθούλα Νικολάου (ΜΚ2) και την Αναστασία Κοντού (ΜΚ3). Δηλώθηκαν επίσης ως παραδεκτά γεγονότα και εγκρίθηκαν από το Δικαστήριο ότι η κατηγορούμενη 1 είναι ιδιοκτήτρια του επίδικου ακινήτου και ότι ο 2ος κατηγορούμενος είναι διευθυντής της 1ης κατηγορούμενης. Στην συνέχεια θα αναφερθώ στα κύρια σημεία της μαρτυρίας του κάθε μάρτυρα, τα οποία είναι απαραίτητα για την εξαγωγή των συμπερασμάτων μου σε αυτό το στάδιο της διαδικασίας. Το πλήρες περιεχόμενο της μαρτυρίας είναι καταγεγραμμένο στα πρακτικά της υπόθεσης, έχει μελετηθεί και λαμβάνεται υπόψη στο σύνολο του. Ο ΜΚ1 είναι διευθυντής της παραπονούμενης η οποία ασχολείται με τις επιδιορθώσεις και πωλήσεις ηλεκτρονικών συσκευών. Ανέφερε ότι ενοικιάζουν από το 1989 καταστήματα από την Ευαγγελία Απέργη τα οποία το 2010 πωλήθηκαν στην 1η κατηγορούμενη. Κατέθεσε ως Τεκμήρια 1,2 και 3 τα ενοικιαστήρια έγγραφα εις τα οποία φαίνεται ως ενοικιαστής ο ίδιος του προσωπικά. Τα ενοίκια, όπως είπε, καταβάλλονται από την παραπονούμενη εταιρεία και κατέθεσε ως Τεκμήριο 4 δέσμη τιμολογίων της 1ης κατηγορούμενης αναφορικά με την χρέωση των ενοικίων εις την εταιρεία «K. FTEROUDES ELECTRONICS LTD». Πρόσθεσε προς τούτο ότι η παραπονούμενη πληρώνει επίσης το φόρο άμυνας εν σχέση με τα ενοίκια και κατέθεσε προς τούτο το Τεκμήριο

1. Επί της ουσίας της διαφοράς των δυο πλευρών ανέφερε τα ακόλουθα: «Ένα πρωινό βρήκαμε τα δέκα πόδια κοινόχρηστο χώρο στο πλευρό του κτηρίου κλειστό και από τις δυο μεριές βόρεια και νότια τα οποία επικοινωνούσαν οι χώροι στάθμευσης με την είσοδο των καταστημάτων μας, την οροφή και τα ρολόγια της ηλεκτρικής. Το διαχωριστικό με το Galactica αφαιρέθηκε και εμείς δεν είχαμε πρόσβαση, ούτε τις τουαλέτας το παράθυρο. Έχουμε μείνει με την μια είσοδο των μαγαζιών που ήταν η μόνη πρόσβαση προς τα μαγαζιά, δυο parking που είχαμε για 28 χρόνια χωρίς ειδοποίηση δεν μπορούσαμε να παρκάρουμε γιατί θα χρησιμοποιούνταν από τους νέους ιδιοκτήτες» Εξήγησε ότι πριν περίπου δυο χρόνια τοποθετήθηκαν αλουμινένιες πόρτες ύψους 2 μέτρων στις δυο άκριες του κοινόχρηστου χώρου όπου τοποθετήθηκαν κάδοι απορριμμάτων έξω από το κατάστημα τους. Παραπονέθηκε όπως είπε στην αρμόδια αρχή, στέλλοντας την επιστολή Τεκμήριο 7 στο Δήμο Μέσα Γειτονιάς, η οποία στάληκε εκ μέρους του από τους δικηγόρους του και την επιστολή Τεκμήριο 6 η οποία στάληκε επίσης εκ μέρους του στην 1η κατηγορούμενη. Στις πιο πάνω επιστολές αναφέρεται, μεταξύ άλλων: «Ο πελάτης μας ο οποίος κατέχει και εκμεταλλεύεται το υποστατικό από το 1989 χρησιμοποιούσε τον εν λόγω υπαίθριο χώρο μέχρι πρόσφατα ως χώρο στάθμευσης και ως χώρο εργασίας. Εσείς παράνομα και αυθαίρετα επεμβήκατε επί του ακινήτου, του οποίου είναι θέσμιος ενοικιαστής ο πελάτης μας και έχει την κατοχή και χρήση, και τον υποχρεώσατε όπως μετακινήσει το αυτοκίνητο και/ή σύνεργα της εργασίας του και παράνομα στεγάσατε τον εν λόγω χώρο και τον χρησιμοποιείτε ως αποθήκη.» Ο Δήμος Μέσα Γειτονιάς με επιστολή του ημερ. 4.11.15, Τεκμήριο 8, απάντησε την επιστολή του μάρτυρα αναφέροντας ότι για τις μεταλλικές κατασκευές οι οποίες έγιναν χωρίς άδεια στάληκε επιστολή στους ιδιοκτήτες για άρση της παρατυπίας, σύμφωνα με τα εγκεκριμένα σχέδια ο ελεύθερος χώρος νότια της οικοδομής δεν αποτελεί χώρο στάθμευσης και οι κοινόχρηστοί χώροι της οικοδομής θα καθοριστούν στο στάδιο της άδειας διαχωρισμού του κτηρίου. Κατατέθηκαν επίσης φωτογραφίες του χώρου τον οποίο περιέγραψε ως Τεκμήρια 9 και
2. Αντεξεταζόμενος ερωτήθηκε κατά πόσο έχει πρόσβαση από το κατάστημα του στο χώρο των δέκα ποδιών από την πίσω πόρτα και συμφώνησε ότι έχει πρόσβαση από την πίσω πόρτα. Ερωτήθηκε κατά πόσο είχε ενοικιάσει τα 10 πόδια και απάντησε: «Όχι, είναι κοινόχρηστοί χώροι τα δέκα πόδια». Ανέφερε επίσης αντεξεταζόμενος ότι ουδέποτε πάρκαρε το αυτοκίνητο του στο χώρο των 10 ποδιών. Ακολούθως ανέφερε: «Εγώ δεν ζήτησα ποτέ τα δέκα πόδια να παρκάρω, ούτε ανέφερα ποτέ ότι θέλω τα δέκα πόδια. Το μόνο πράμα που θέλω είναι τα δέκα πόδια να είναι ελεύθερα για να μπορώ να έχω πρόσβαση και προς τους μετρητές της ηλεκτρικής, στη σκάλα πάνω για να μπορώ να δουλεύω με τις ταμπέλες μου και τέλος πάντων θεωρούνται κοινόχρηστοι χώροι. Αν δεν το γράφει στο συμβόλαιο, σε άδεια οικοδομής πρέπει να υπάρχει.» Εν σχέση με την πιο πάνω απάντηση του ακολούθως του τέθηκε ότι έχει πρόσβαση στα δέκα πόδια μέσω της πισινής πόρτας και απάντησε: «Όχι, δεν με αφήνει η συνείδηση μου να χρησιμοποιήσω την πισινή πόρτα αφού έβαλε την περιουσία του ο ίδιος.» Δεύτερη μάρτυρας παρουσιάστηκε η Ξανθούλα Νικολάου η οποία εργάζεται εις τον Δήμο Μέσα Γειτονιάς ως ανώτερη τεχνικός στην τεχνική υπηρεσία του Δήμου. Ανέφερε ότι για όλο την οικοδομή εκδόθηκε η άδεια οικοδομής με αριθμό φακέλου Β410/86 η οποία κατατέθηκε ως Τεκμήριο
3. Ερωτήθηκε κατά πόσο έχουν καθοριστεί με την άδεια οικοδομής οι κοινόχρηστοι χώροι και ανέφερε ότι αυτοί καθορίζονται στο στάδιο διαχωρισμού κάποιου κτηρίου. Ανέφερε επίσης ότι επισκέφθηκε το επίδικο ακίνητο και διαπίστωσε ότι υπάρχει μια μεταλλική κατασκευή με πλαίσιο μεταλλικό με λαμαρίνα η οποία εφάπτεται της οικοδομής και του νότιου συνόρου του τεμαχίου σαν περίφραξη, σαν πόρτα και το ίδιο παρατήρησε στο τέρμα του σημείου αυτού. Κατέθεσε προς τούτο δέσμη τεσσάρων φωτογραφιών ως Τεκμήριο
4. Ανέφερε ότι για τις εν λόγω κατασκευές δεν εκδόθηκε οποιαδήποτε άδεια για την ανέγερση τους ενώ θα έπρεπε να υπάρχει άδεια η οποία θα εκδίδετο αρχικά από την Πολεδομία και μετά από τον Δήμο. Απ' ότι γνωρίζει υποβλήθηκε κάποια αίτηση στην πολεοδομία για την συγκεκριμένα ανάπτυξη αλλά δεν γνωρίζει το περιεχόμενο της αίτησης. Τελευταία μάρτυρας παρουσιάστηκε η Αναστασία Κοντού, λειτουργός στο Τμήμα Εσωτερικών Προσόδων στο Τμήμα Φορολογίας. Ανέφερε ότι η εταιρεία K. Fteroudes Electronics Audio Hifi καταβάλλει έκτακτη αμυντική εισφορά παρακράτησης ενοικίων από το 2011 και κατέθεσε προς τούτο το Τεκμήριο
5. Σύμφωνα με το Νόμο ο οποίος ισχύει από το 2011 είναι υπόχρεα η ενοικιάστρια εταιρεία να καταβάλλει άμυνα για τον ιδιοκτήτη. Σύμφωνα με το άρθρο 74

(1)(γ) του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155, το Δικαστήριο, αφού η κατηγορούσα αρχή παρουσιάσει την υπόθεσή της, εάν κρίνει ότι έχει αποδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση, καλεί τον κατηγορούμενο να προβάλει την υπεράσπισή του. Η κατηγορούσα αρχή φέρει το βάρος να στοιχειοθετήσει κάθε επιμέρους συστατικό του επίδικου αδικήματος. Αν και σε αυτό το στάδιο η απόδειξη των συστατικών στοιχείων ενός αδικήματος δεν απαιτείται εις το επίπεδο του πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, λαμβάνεται υπόψη ότι η υπόθεση για την κατηγορούσα αρχή έχει ολοκληρωθεί με την παρουσίαση του συνόλου της μαρτυρίας της. Εξού και σύμφωνα με την πάγια νομολογία ένας κατηγορούμενος δεν καλείται σε απολογία όταν τα κενά εις την μαρτυρία της κατηγορούσας αρχής είναι τέτοια που η κλήση του κατηγορούμενου σε απολογία θα έχει ως αποτέλεσμα τη συμπλήρωση αυτών των κενών εις την υπόθεση της κατηγορούσας αρχής. Οι αρχές οι οποίες οριοθετούν το έργο του Δικαστηρίου σε αυτό το στάδιο έχουν ανακεφαλαιωθεί στην υπόθεση Ι.Π.Κ. ΗΧΟΚΙΝΗΣΗ ΛΤΔ ν. ΧΡΙΣΤΑΚΗΣ (ΤΑΚΗΣ) ΣΙΕΓΓΕΡΗΣ κ.α., Ποινική Έφεση Αρ. 121/2014, 16/12/2016 , όπου λεχθήκαν τα ακόλουθα: «Η διαχρονική θέση της νομολογίας αναφορικά με την εκ πρώτης όψεως κρίση, είναι η ακόλουθη: Όπως ο όρος «εκ πρώτης όψεως υπόθεση» υποδηλώνει η κλήση του κατηγορούμενου σε υπεράσπιση δικαιολογείται μόνο όταν ως θέμα πρώτης όψεως, δηλαδή, μετά την προκαταρκτική θεώρηση της υπόθεσης, δικαιολογείται η κλήση του κατηγορούμενου σε υπεράσπιση. Ο όρος «εκ πρώτης όψεως υπόθεση» χρησιμοποιείται σε αντιδιαστολή με την εις βάθος θεώρηση και τελική όψη της υπόθεσης, δηλαδή, την απόδειξη της κατηγορίας πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Χρήσιμη ανάλυση του όρου «εκ πρώτης όψεως υπόθεση» γίνεται στην απόφαση της ολομέλειας In Re Kakos

(1985)1 C.L.R.250. Το δικαστήριο δεν προβαίνει κατά κανόνα στην αξιολόγηση της μαρτυρίας της Κατηγορίας στο ενδιάμεσο στάδιο της δίκης. Άλλωστε, τέτοια αξιολόγηση θα οδηγούσε, μεταξύ άλλων, στη δημιουργία προκατάληψης εναντίον του κατηγορούμενου οποτεδήποτε κρινόταν ότι η μαρτυρία της Κατηγορίας είναι αξιόπιστη. Και εδώ έγκειται η σημασία της Πρακτικής του 1962 που υιοθετήθηκε στην απόφαση της ολομέλειας Azinas and Another v. Police,

(1981)2 C.L.R. 9 και κρίθηκε ότι ενσωματώνει τις αρχές που εφαρμόζονται για να διαπιστωθεί αν η Κατηγορία έχει τεκμηριώσει εκ πρώτης όψεως υπόθεση. Η πρώτη όψη του πράγματος είναι εκείνη η οποία χαρακτηρίζεται από τα εξωτερικά του γνωρίσματα. Είναι με αυτή την έννοια που ο όρος χρησιμοποιείται στην Πρακτική του 1962. Η απαλλαγή του εφεσίβλητου δικαιολογείται μόνο όταν, (α) δεν στοιχειοθετείται εξ αντικειμένου η υπόθεση της Κατηγορίας λόγω της απουσίας ενός ή περισσοτέρων των συστατικών στοιχείων του εγκλήματος, και (β) Οποτεδήποτε η μαρτυρία είναι τόσο αντινομική ή στερείται πειστικότητας, σε βαθμό που κανένα λογικό δικαστήριο δεν θα μπορούσε να βασίσει σ΄αυτή την καταδίκη του κατηγορούμενου. Και στη δεύτερη περίπτωση το κριτήριο είναι αντικειμενικό διότι το μέτρο δεν είναι οι εκτιμήσεις του συγκεκριμένου δικαστηρίου αλλά εκείνες ενός νοητικού λογικού δικαστηρίου..» Στρεφόμενη τώρα στην υπό εξέταση υπόθεση, το άρθρο 3

(1)(β)και (στ) του Κεφ. 96, επί του οποίου στηρίζεται η κατηγορία, προβλέπει τα ακόλουθα: «3.-

(1)Κανένα πρόσωπο δεν δύναται- ........ (β) να ανεγείρει ή να ανέχεται ή να επιτρέπει να ανεγείρεται οικοδομή ή να κατεδαφίζει ή να ανοικοδομεί ή να προβαίνει σε μετατροπή, προσθήκη ή επισκευή σε οποιαδήποτε υφιστάμενη οικοδομή ή να ανέχεται ή να επιτρέπει να γίνει οποιαδήποτε τέτοια κατεδάφιση ή ανοικοδόμηση ή οποιαδήποτε τέτοια μετατροπή, προσθήκη ή επισκευή ........ (στ) να αρχίζει προβαίνοντας σε οποιαδήποτε από τις εργασίες ή από τα ζητήματα που εκτίθενται πιο πάνω, χωρίς άδεια γι' αυτό, η οποία λαμβάνεται προηγουμένως από την αρμόδια αρχή όπως καθορίζεται στο εδάφιο

(2)ή, όταν η άδεια εκδίδεται δυνάμει της δεύτερης επιφύλαξης του εδαφίου

(2)του άρθρου 14, από το Διευθυντή του Τμήματος Πολεοδομίας και Οικήσεως.....» Στρεφόμενη στην υπό κρίση υπόθεση, και χωρίς να αξιολογώ την προσκομισθείσα μαρτυρία, διαπιστώνω ότι ενώπιον μου έχει τεθεί μαρτυρία από τον ΜΚ1 ότι ανεγέρθηκαν δυο μεταλλικές πόρτες επί του επίδικου ακινήτου και σύμφωνα με την ΜΚ2 για την εν λόγω ανέγερση απαιτείτο άδεια από την αρμόδια αρχή η οποία δεν έχει εξασφαλιστεί. Περαιτέρω, προκύπτει από το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 13, επιστολή ημερ. 7.7.15 ότι ισχυρισμός των κατηγορουμένων 1 αποτελεί ότι η όποια παράνομη επέμβαση έγινε από αυτούς, έγινε νόμιμα ως ιδιοκτήτες και δικαιούχοι χρήσης και κάρπωσης του συγκεκριμένου χώρου. Διαφαίνεται επίσης από τα παραδεκτά γεγονότα και το Τεκμήριο 12, ότι ο κατηγορούμενος είναι διευθυντής και ιδιοκτήτης της 1ης κατηγορούμενης. Έχοντας εξετάσει την προσκομισθείσα μαρτυρία εις το βαθμό που απαιτείται στο στάδιο αυτό και ενόψει των όσων κατέγραψα πιο πάνω διαπιστώνω ότι τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος έχουν αποδειχθεί, ήτοι η ανέγερση οικοδομής χωρίς άδεια από την αρμόδια αρχή. Καταλήγοντας ως ανωτέρω, και έχοντας κατά νου την μαρτυρία η οποία έχει τεθεί ενώπιον μου, απομένει να εξετάσω κατά πόσο η παραπονούμενη νομιμοποιείται στην καταχώρηση της παρούσας υπόθεσης. Έθεσα το εν λόγω ερώτημα στους ευπαίδευτους συνηγόρους των διαδίκων, οι οποίοι διατύπωσαν τις απόψεις τους κατά τις αγορεύσεις τους σε σχέση με την απόδειξη εκ πρώτης όψεως υπόθεσης. Το ζήτημα της νομιμοποίησης ενός ιδιώτη σε καταχώρηση ιδιωτικής ποινικής υπόθεσης εξετάστηκε στην υπόθεση Κλεάνθης Δημοσθένους ν. Τύχωνα Τύχωνος, Ποιν. Εφ. Αρ. 153/2011, ημερ. 16.1.2013, στην οποία γίνεται αναφορά στην νομολογία που διέπει το υπό συζήτηση θέμα. Παραθέτω το σχετικό απόσπασμα (οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου): «Το δικαίωμα ενός πολίτη να εγείρει ποινική δίωξη, ξεκαθάρισε στην Ttofinis v. Theocharides κ.α., ανωτέρω, ότι πηγάζει από το αγγλικό κοινοδίκαιο το οποίο εφαρμόζεται στο δικό μας δικαιϊκό σύστημα, με βάση το άρθρο 29

(1)(γ) του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/1960. Τονίστηκε ότι καμιά πρόνοια του Συντάγματος δεν έχει εξουδετερώσει τα ισχύοντα στο κοινοδίκαιο για το δικαίωμα του πολίτη να εγείρει ιδιωτική ποινική. Όπως εξηγήθηκε από τον Πική, Δ., όπως ήταν τότε, το δικαίωμα δεν το έχει κάθε πολίτης, αλλά μόνο όταν τα δικαιώματα του επηρεάζονται από μια παράνομη πράξη. Στην απόφαση υιοθετούνται τα όσα ανέφερε ο Λόρδος Diplock στην υπόθεση Gourier v. Union of Post Office Workers and Others

(1977)3 All ER 70, 97 (HL), ότι η ποινική δίωξη αποτελεί «χρήσιμη συνταγματική εγγύηση εναντίον της αυθαίρετης διεφθαρμένης ή μεροληπτικής παράλειψης ή άρνησης των αρμοδίων αρχών να διώξουν αδικοπραγούντες».[1] Στην υπόθεση Ttofinis το Δικαστήριο ανέφερε στη σελίδα 369 της απόφασης, τα πιο κάτω σε σχέση με το Κεφ. 96, στο οποίο αφορούσε η υπόθεση:- «By allowing the appeal it must not be assumed that we decide that a citizen, however affected by the violations of the provisions of Cap. 96 or regulations made thereunder, has a right to pro­secute the offender. On the contrary, as explained in this judgment, the right to prosecute vests only in the victim of crime. Only where the rights of an individual are directly affected, as in this case where, allegedly, the illegal structure was erected upon his land, a right to prosecute accrues. In other words, there must be direct encroachment upon one's rights in order to sustain a private prosecution. In every other case the body entrusted by law for its enforcement, is the appropriate authority. In consequence, the owner of adjoining property does not have a right per se to move the machinery of the law whenever his neighbour builds on his own land in violation of the provisions of Cap. 96.» (H έμφαση είναι δική μας) Το δικαίωμα του πολίτη, όπως διατυπώθηκε στη Gourier και στην Ttofinis, ανωτέρω, να προβεί σε ποινική δίωξη, επιβεβαιώθηκε στη συνέχεια από την πλειοψηφία στην υπόθεση Χαραλαμπίδης ν. Κωμοδρόμος

(2002)2 ΑΑΔ 522, η οποία εκδικάστηκε από διευρυμένη σύνθεση του Ανωτάτου Δικαστηρίου, και δεν χωρεί παρερμηνεία. Όπως νομολογήθηκε, το δικαίωμα ενυπάρχει όπου διαπιστώνεται βλάβη στα δικαιώματα του θύματος από ποινική πράξη. Όπως εξηγήθηκε με αναφορά στη Ttofinis, «ιδιωτικό δικαίωμα δίωξης συμβολίζει το κοινό συμφέρον των παθόντων να καταφύγουν στην ποινική διαδικασία για την αυτοπροστασία τους.». Η χρήση των λέξεων «directly affected», η οποία έγινε σε σχέση με περιοίκους και το Κεφ. 96, φαίνεται να δημιούργησε στη συνέχεια κάποια σύγχυση. Τα νομολογηθέντα στην Ttofinis v. Theocharides, ανωτέρω, επιβεβαιώθηκαν στην Αίπεια Λτδ ν. Sirocco Estates Co Ltd, ανωτέρω. Αυτή τη φορά επαναλήφθηκε, χωρίς αναφορά στους περιοίκους και στο Κεφ. 96, ότι το δικαίωμα άσκησης ιδιωτικής υπόθεσης ενυπάρχει μόνο όταν τα δικαιώματα του θύματος επηρεάζονται «άμεσα» από την παράνομη πράξη. Το δικαστήριο δεν επεξηγεί τι εννοεί με τη λέξη «άμεσα», προφανώς, όμως, η αντίληψή του, συναρτά τον όρο προς το «directly affected». Όμως η χρήση της λέξης, φαίνεται ότι συνέτεινε στη συνέχιση της ασάφειας, ιδιαίτερα σε πρωτόδικες αποφάσεις, όπως η υπό έφεση, όπου η αναφορά μετετράπη σε «άμεσο συμφέρον».» Στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Παναγιώτου ν. Ευαγγέλου Ποινική Έφεση 194/13 ημερ. 2.12.14 υιοθετήθηκαν όσα αναφέρθηκαν στην Τύχωνος (ανωτερω) και λέχθηκαν τα εξής αναφορικά με τον άμεσο επηρεασμό των δικαιωμάτων του παραπονούμενου προσώπου (οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου): «Ο άμεσος επηρεασμός, ως προϋπόθεση για νομιμοποίηση στην καταχώρηση ιδιωτικής ποινικής δίωξης, δεν ταυτίζεται με την πιθανολόγηση έννομου συμφέροντος μέσα στα πλαίσια του ΄Αρθρου 146.2 του Συντάγματος. Θα πρέπει εννοιολογικά να αντικρισθεί υπό το φως των λόγων ύπαρξης του δικαιώματος άσκησης ιδιωτικής ποινικής δίωξης, του εντοπισμού δηλαδή βλάβης στα δικαιώματα του θύματος από ποινική πράξη. Υπό αυτές τις συνθήκες ο άμεσος επηρεασμός έχει την έννοια ότι με συγκεκριμένη παράνομη πράξη τα δικαιώματα κάποιου, του παρανομούντος, εκτείνονται εις βάρος τρίτων προσώπων κατά τρόπο που να παρατηρείται πλέον σφετερισμός και οικειοποίηση των νόμιμων δικαιωμάτων των τρίτων αυτών προσώπων. Η νομική έννοια του όρου «encroachment» αποτυπώνεται ως εξής: «The act of extending one's own rights at the expense of others, particularly by taking in adjoining land to make it appear part of one's own.» («A dictionary of Law» - 3rd Edition (Oxford Reference)) «An unlawful gaining on the possession of another.» (Mozley & Whiteley's «Law Dictionary», Eleventh Edition) «ENCROACH. To enter by gradual steps or stealth into the possessions or rights of another; to trespass; intrude.» («Black's Law Dictionary», Revised Fourth Edition) «Where a person attempts to extend a right possessed by him, as where a tenant of land takes in or adds to it other land adjoining or near to it, so as to make the added land appear to be part of his original holding.» (Jowitt's «Dictionary of English Law», Second Edition)» Σχετική επίσης με τα πιο πάνω είναι η απόφαση στην υπόθεση ΑΝΝΑΣ ΓΙΑΝΝΗ κ.α. ν. CHRIGESA CONSTRUCTIONS DEVELOPMENTS LTD κ.α., Ποινική Έφεση Αρ. 110/2015, 5/4/2017, η οποία ουσιαστικά επιβεβαιώνει και επαναλαμβάνει τις πιο πάνω αρχές και στην οποία επικυρώθηκε η πρωτόδικη απόφαση για αθώωση των κατηγορουμένων εις το στάδιο του εκ πρώτης όψεως λόγω μη απόδειξης του άμεσου επηρεασμού των παραπονουμένων. Σύμφωνα με τον ΜΚ1 τα ενοικιαστήρια έγγραφα που αφορούν την ενοικίαση των καταστημάτων που χρησιμοποιούνται για επιδιόρθωση ηλεκτρονικών συσκευών έγιναν με τον ίδιο προσωπικά ως ενοικιαστή, ενώ τα ενοίκια καταβάλλονται από την παραπονούμενη εταιρεία. Σύμφωνα επίσης με τον ίδιο, αυτός είναι διευθυντής της παραπονούμενης. Η ισχυριζόμενη δηλαδή παράνομη πράξη των κατηγορουμένων κατά την εκδοχή της παραπονούμενης, εκτείνεται εις βάρος των δικαιωμάτων της εταιρείας. Για το ζήτημα αυτό και για σκοπούς εξέτασης κατά πόσο αποδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση και μόνο, θεωρώ ότι η σχέση του ΜΚ1 με την παραπονούμενη, η ισχυριζόμενη πληρωμή των ενοικίων από αυτήν και η ισχυριζόμενη λειτουργία της επιχείρησης από την παραπονούμενη, αποτελούν ικανή μαρτυρία για το στάδιο αυτό που θα δικαιολογούσε την κλήση των κατηγορουμένων σε απολογία. Το ζήτημα όμως δεν τελειώνει εδώ. Η παραπονούμενη οφείλει και μάλιστα στο στάδιο αυτό να αναδείξει με την μαρτυρία την οποία έχει παρουσιάσει, τον άμεσο επηρεασμό της από τις παράνομες πράξεις των κατηγορουμένων. Ποιο είναι δηλαδή το νόμιμο δικαίωμα της το οποίο οι κατηγορούμενοι έχουν σφετεριστεί. Σύμφωνα με την προσκομισθείσα μαρτυρία, ο ΜΚ1 διατείνεται ότι έχει δικαίωμα χρήσης του χώρου των δέκα ποδιών ως κοινόχρηστου χώρου και του απαγορεύθηκε η πρόσβαση σ' αυτόν με την τοποθέτηση των δύο μεταλλικών καγκελοπορτών στις άκριες του χώρου αυτού. Δεδομένης όμως της θέσης του ΜΚ1 ότι ο εν λόγω χώρος χρησιμοποιείται από τους ίδιους κυρίως ως πρόσβαση στους μετρητές της Α.Η.Κ. και σύμφωνα πάλι με τον ίδιο, από την πίσω πόρτα των καταστημάτων εξακολουθεί να έχει πρόσβαση στον εν λόγω χώρο αλλά δεν τον αφήνει η συνείδηση του να εισέλθει σε ξένη περιουσία, δεν συνιστά τον απαιτούμενο άμεσο επηρεασμό, ή τον απαιτούμενο άμεσο σφετερισμό (direct encroachment), των νόμιμων δικαιωμάτων της παραπονούμενης. Πέραν των πιο πάνω, σύμφωνα με τη μαρτυρία την οποία παρουσίασε η παραπονούμενη και ειδικά αυτήν της ΜΚ2 αλλά και με τα όσα αναφέρονται εις το Τεκμήριο 8, φαίνεται ότι για ολόκληρη την οικοδομή δεν έχουν ακόμα καθοριστεί οι κοινόχρηστοι χώροι. Επομένως δεν μπορεί να γίνεται λόγος από πλευράς παραπονούμενης ότι ο εν λόγω χώρος χρησιμοποιείται ως κοινόχρηστος κατά τρόπο μάλιστα που να προσδίδει στην παραπονούμενη οποιοδήποτε νόμιμο δικαίωμα επ' αυτού. Έχοντας υπόψη τα πιο πάνω καταλήγω συνεπώς ότι δεν έχει καταδειχθεί εις τον απαιτούμενο βαθμό για το στάδιο αυτό, ο άμεσος επηρεασμός των δικαιωμάτων της παραπονούμενης από τις πράξεις των κατηγορουμένων. Επαναλαμβάνω ότι το γεγονός ότι σύμφωνα με τον ίδιο τον ΜΚ1 υπάρχει πρόσβαση από τα καταστήματα στον χώρο των δέκα ποδιών από την πίσω πόρτα των καταστημάτων αλλά δεν ασκείται το δικαίωμα αυτό λόγω της συνείδησης του σε συνάρτηση με τη θέση της ΜΚ2 ότι ο χώρος αυτός δεν έχει καθοριστεί ως κοινόχρηστος, δεν μπορεί να καταδείξει ότι οι κατηγορούμενοι έχουν σφετεριστεί οποιοδήποτε νόμιμο δικαίωμα της παραπονούμενης. Προτού κλείσω την απόφαση μου αξίζει να σημειωθεί ότι δεν μου διαφεύγει ότι ο ΜΚ1 προέβηκε σε καταγγελία στον Δήμο Μέσα Γειτονιάς (Τεκμήριο 7) και το παράπονο του απαντήθηκε με επιστολή ημερ. 4.11.15 (Τεκμήριο 8). Δεν έχει αναφερθεί κατά πόσο μέχρι σήμερα η αρμόδια αρχή προχώρησε σε οποιοδήποτε διάβημα. Παρ' όλα αυτά, ενόψει της πιο πάνω κατάληξης μου, ακόμα και η αδράνεια του Δήμου Μέσα Γειτονιάς να επιληφθεί του ζητήματος, δεν μπορεί να προσδώσει στην παραπονούμενη το δικαίωμα καταχώρησης της παρούσας ιδιωτικής ποινικής δίωξης. Σχετική με τα πιο πάνω, είναι η παρατήρηση του Εφετείου στην υπόθεση Pambos Kostakis Moleskis Trading Ltd και Άλλοι ν. Melpomeni Hotel Apartments Ltd,

(2011)2 Α.Α.Δ. 365, όπου λέχθηκε: «Η μέριμνα για την τήρηση των προνοιών του Κεφ. 96 στην περιοχή όπου έγιναν οι παράνομες επεμβάσεις ανήκει, πρώτιστα, στο Δήμο Αγίας Νάπας και δεν είναι κατανοητό να αναμένει να επιτελέσουν το καθήκον του για άρση της παρανομίας άλλοι και ο ίδιος να έρχεται ως μάρτυρας, επιβεβαιωτής της παρανομίας». Το Δικαστήριο κατά την εξέταση θεμελιακών ζητημάτων για την ευθύνη ενός κατηγορούμενου μπορεί, όταν οι συνθήκες το επιτρέπουν, να απαλλάξει τον κατηγορούμενο από το στάδιο του εκ πρώτης όψεως. Παραπέμπω σχετικά στην απόφαση του Έντιμου Δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου κ. Ναθαναήλ στις Ποινικές Εφέσεις αρ. 5/12, 6/12, 7/12, 8/12 και 9/12 Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v. Δράκου κ.α. ημερομηνίας 11.12.12 όπου αναφέρθηκαν τα ακόλουθα σχετικά: « Τόσο θεμελιώδες είναι το εκ πρώτης όψεως στάδιο που το ίδιο το Δικαστήριο, ακόμη και αν δεν θέσει ζήτημα ο κατηγορούμενος, είναι υποχρεωμένο να σταματήσει την υπόθεση εάν συντρέχουν τα προαναφερθέντα. Αυτό, διότι η κατηγορούσα αρχή δεν μπορεί να είναι βεβαίως σε καλύτερη μοίρα από απόψεως στοιχειοθέτησης της υπόθεσης ή αποτίμησης της μαρτυρίας, εάν ο κατηγορούμενος καταθέσει προς υπεράσπιση του και παρουσιάσει μαρτυρία. Άλλωστε, το εκ πρώτης όψεως βάρος που έχει να υπερπηδήσει η κατηγορούσα αρχή, μετατρέπεται στο αποδεικτικό βάρος απόδειξης της υπόθεσης της πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Και συμβαίνει, ενίοτε, κληθείς ο κατηγορούμενος να υπερασπιστεί τον εαυτό του, να αθωωθεί και να απαλλαγεί χωρίς καν να προσφέρει οποιαδήποτε μαρτυρία, με μόνη την εναπόθεση αυτού του μεγαλύτερου βάρους απόδειξης στην κατηγορούσα αρχή με την ολοκλήρωση της υπόθεσης. Δεν υπάρχει λοιπόν εγγενώς οποιοδήποτε νομικό πρόβλημα ή εμπόδιο για ένα Δικαστήριο να απαλλάξει τον κατηγορούμενο από το εκ πρώτης όψεως στάδιο, εφόσον καθοδηγείται ορθά από τις νομολογιακές παραμέτρους. Αντίθετα επιβάλλεται, όταν οι συνθήκες της υπόθεσης το απαιτούν.» Για τους λόγους που προσπάθησα πιο πάνω να εξηγήσω, η υπόθεση απορρίπτεται. Οι κατηγορούμενοι αθωώνονται και απαλλάσσονται από την κατηγορία που αντιμετωπίζουν. Τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ των κατηγορουμένων και εναντίον της παραπονούμενης, ως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. Λόγω της κοινής εκπροσώπησης των κατηγορουμένων, επιδικάζεται ένα σετ εξόδων. (Υπ.) ................................... Χρ. Χατζηγεωργίου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο