← Κύπρος

Αστυνομικός Διευθυντής Λεμεσού ν. ΡΑΣΙΑΤ ΣΙΑΦΗ, Αρ. Υπόθεσης: 1280/15, 16/1/2018

Αστυνομικός Διευθυντής Λεμεσού ν. ΡΑΣΙΑΤ ΣΙΑΦΗ, Αρ. Υπόθεσης: 1280/15, 16/1/2018 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2018:B6 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Παπαθανασίου, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 1280/15 Αστυνομικός Διευθυντής Λεμεσού Κατηγορούσα Αρχή ν. ΡΑΣΙΑΤ ΣΙΑΦΗ Κατηγορούμενου -------------------------------------------------- Ημερομηνία: 16 Ιανουαρίου 2018 Εμφανίσεις: Για την Κατηγορούσα Αρχή: κ. Π. Αβρααμίδη μαζί με κα Α.Πέτσα (την υπόθεση χειρίστηκε η τελευταία) Για τον Κατηγορούμενο : κ. Μ. Γαβριηλίδης Κατηγορούμενος : παρών ΑΠΟΦΑΣΗ Ο κατηγορούμενος στην παρούσα αντιμετωπίζει τις εξής κατηγορίες : 1η κατηγορία για είσοδο σε περιουσία με σκοπό διάπραξης ποινικού αδικήματος, κατά παράβαση του άρθρου 280 του Ποινικού Κώδικα Κεφ.

  1. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικήματος, ο κατηγορούμενος την 10η Σεπτεμβρίου 2014 στη Λεμεσό, της Επαρχίας Λεμεσού, εισήλθε στην οικία της Μαρίας Χ''Ανδρέου από τη Λεμεσό με σκοπό να διαπράξει ποινικό αδίκημα. 2η κατηγορία για επίθεση προκαλούσα πραγματική σωματική βλάβη, κατά παράβαση του άρθρου 243 του Ποινικού Κώδικα Κεφ.
  2. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικήματος, ο κατηγορούμενος την 10η Σεπτεμβρίου 2014 στη Λεμεσό, της Επαρχίας Λεμεσού, επετέθηκε κατά του ΑΣΙΦ ΜΕΧΜΟΥΤ ΣΙΑΦΙ από το Πακιστάν προκαλώντας του πραγματική σωματική βλάβη. Για την υπόθεση της κατηγορούσας αρχής κατέθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου 4 μάρτυρες, ενώ μετά την ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου για απόδειξη εκ πρώτης όψεως υπόθεσης ο κατηγορούμενος κατέθεσε ενόρκως. Ο κατηγορούμενος δεν κάλεσε μάρτυρες υπεράσπισης. Ας σημειωθεί ότι κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας κατατέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου συνολικά 6 τεκμήρια. Μετά την ολοκλήρωση της ακροαματικής διαδικασίας, οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των δύο πλευρών αγόρευσαν προφορικά ενώπιον του Δικαστηρίου. Δεν κρίνω σκόπιμο να επαναλάβω όσα οι συνήγοροι ανέφεραν και αρκούμαι εδώ να αναφέρω ότι έχω μελετήσει ενδελεχώς τις θέσεις που προβλήθηκαν. Θα γίνει σημειώνω αναφορά σε συγκεκριμένα σημεία των αγορεύσεων κατωτέρω εφόσον τούτο κριθεί αναγκαίο. ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΚΑΙ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΤΗΣ Μ.Κ.1 Αστ. 2851 Ιωάννης Μαυρομούστακος Η μαρτυρία του δεν αμφισβητήθηκε και γίνεται αποδεκτή. Στην κυρίως εξέταση του ο μάρτυρας αναγνώρισε την κατάθεση του ημερ.17/10/14, τεκμ.1, την οποία ανέγνωσε ενώπιον του Δικαστηρίου. Εις αυτήν αναφέρει : « Υπηρετώ στην Αστυνομική Διεύθυνση Λεμεσού και είμαι τοποθετημένος στον Αστυνομικό Σταθμό Γερμασόγειας . Την 11/9/14 και περί ώρα 0145 ενώ βρισκόμουν καθήκον στο σταθμό προσήλθε η Μαρία X'' Ανδρέου, Δ.Τ:560426 η οποία διαμένει στην οδό Αρετής 25 στον συνοικισμό Αγίου Αθανασίου. Η X'' Ανδρέου κατάγγειλε ότι περί ώρα 2030 της 10/9/14, ο σύζυγός της Ασίφ Μεχμουτ Σιαφί Δ.Τ: 1092409 λογομάχησε με τον αδελφό του σε γλώσσα που δεν ήταν κατανοητή προς αυτή καθότι κατάγονται από το Πακιστάν. Ακολούθως τις 21/9/14 και μεταξύ των ωρών 2010-2045 έλαβα κατάθεση από την X''Ανδρέου η οποία κατάγγειλε το πιο πάνω συμβάν καθώς επίσης ότι ο σύζυγος της χτυπήθηκε από τον αδελφό του Ρασιά Σιαφί στο πρόσωπο στην αριστερή του πλευρά . Στην συνέχεια μέσω της πύλης πληροφοριών της Αστυνομίας (Portal) αναζήτησα διερμηνέα της Πακιστανικής γλώσσας για να ληφθεί κατάθεση από τον Ασίφ Μεχμού Σιαφί αφού εξέφρασε παράπονο εναντίον του αδελφού του για το χτύπημα που δέχθηκε. Ωστόσο το πρόσωπο το μοναδικό που ήταν καταχωρημένο ως διερμηνέας της Πακιστανικής γλώσσας δεν ανταποκρινόταν στις κλήσεις της Αστυνομίας . Στις 8/10/14 και μεταξύ των ωρών 2000-2045 έλαβα κατάθεση από τον Ασίφ Μεχμουτ Σιαφί Δ.Τ: 1092409, στην οποία μεταξύ άλλων ανέφερε ότι στις 10/9/14 ενώ βρισκόταν στην κατοικία του στην οδό Αρετής 25 στον Άγιο Αθανάσιο, εισήλθε ο αδελφός του Ρασιά Σιαφί και αφού τον πλησίασε του φώναξε «είσαι μαλάκας, άχρηστος τζαι έν σκέφτεσαι τα παιδιά σου;», και στην συνέχεια τον γρονθοκόπησε στο πρόσωπο στην αριστερή πλευρά. Στις 16/10/14 κάλεσε τον Ρασιάτ Σιαφί Δ.Τ: 721231 όπου μεταξύ των ωρών 1950-2030 έλαβα ανακριτική κατάθεση στην παρουσία του Λοχ.4355 και της συζύγου του Μάρθας Κωνσταντίνου Δ.Τ: 604079 για τα υπό διερεύνηση εναντίον του αδίκημα της παράνομης εισόδου και της κοινής επίθεσης. Αδικήματα τα οποία διαπράχθηκαν την 11/9/14 και περί ώρα 2030 στην οδό Αρετής 25 στον Άγιο Αθανάσιο. Ο Σιαφί αφού αντιλήφθηκε πλήρως για τα δικαιώματα του επιθυμούσε όπως η κατάθεση του ληφθεί στην Ελληνική γλώσσα την οποία μιλά και καταλαβαίνει πολύ καλά αλλά δεν την γράφει ούτε την διαβάζει. Μεταξύ άλλων ανέφερε ότι ό λόγος που χαστούκισε τον αδελφό του είναι ότι ο Ασιφ δεν αποδέχεται να μεταβιβάσει ο Ρασιάτ στο γιο του Σαφί ο οποίος διαμένει στο Πακιστάν περιουσία τους εκεί . Στο τέλος της κατάθεσης του την διάβασα και ως ορθή την υπέγραψε στην παρουσία μου και στην παρουσία των Λοχ.4355 και της συζύγου του . Στην συνέχεια μεταξύ των ωρών 2055-2100 κατηγόρησα γραπτώς τον Ρασιάτ Σιαφί για τα υπό διερεύνηση εναντίον του αδικήματα της παράνομης εισόδου και της κοινής επίθεσης και αφού του επέστησα γραπτώς την προσοχή του στο Νόμο απάντησε «Παραδέχομαι μόνο την δεύτερη κατηγορία» την οποία και κατέγραψα. Στο τέλος του διάβασα την απάντηση του, είπε ότι είναι ορθή και την υπέγραψε στην παρουσία μου και στην παρουσία των Λοχ.4355 και της συζύγου του. » Κατά την αντεξέταση του ανέφερε ότι ο παραπονούμενος νομίζει πως μετέβη μόνος του στο Νοσοκομείο, ενώ ακόμη είπε ότι απ' ότι θυμάται όπως του αναφέρθηκε ο κατηγορούμενος μετέβη στην οικία του παραπονούμενου για να συζητήσουν κάποιο οικογενειακό θέμα. Σε μεταγενέστερη ημερομηνία, κατόπιν επανακλήτευσης του, είπε όσον αφορά την καταγγελία που έγινε ότι αρχικώς προσήλθε η σύζυγος του παραπονούμενου και ανέφερε το συμβάν και στη συνέχεια, σε διαφορετική ημερομηνία, προσήλθε ο παραπονούμενος και του λήφθηκε κατάθεση. Ο τελευταίος δε ανέφερε ότι ο κατηγορούμενος ήρθε στην κατοικία του και αφού λογομάχησαν τον κτύπησε στην αριστερή πλευρά. Τέλος, ανέφερε ότι το ιατρικό πιστοποιητικό δεν τους προσκομίστηκε ποτέ. Μ.Κ.2 Μαρία Χ''Αντρέου Έχω παρακολουθήσει τη μάρτυρα ενώ κατέθετε και τις απαντήσεις της και έχω μελετήσει σφαιρικά τη μαρτυρία της, σε συνάρτηση και με τη μαρτυρία του ΜΚ3 πιο κάτω. Η μαρτυρία της γίνεται αποδεκτή. Κατά την κρίση μου ο πυρήνας της μαρτυρίας της, μετά και την αντεξέταση της, παρέμεινε αναλλοίωτος και συνάδει με όσα ανέφερε στο Δικαστήριο ο ΜΚ3-παραπονούμενος. Ότι δηλαδή ο κατηγορούμενος, αδελφός του παραπονούμενου ΜΚ3, συζύγου της, στις 10/09/14, ένεκα κάποιων οικογενειακών θεμάτων / προβλημάτων που έχουν με το σύζυγο της, ήρθε στο σπίτι όπου διαμένουν με τον σύζυγο της και ενώ ο παραπονούμενος καθόταν στον καναπέ και έβλεπε τηλεόραση, μπήκε μέσα φωνάζοντας του «είσαι μαλάκας, άχρηστος, τζιαί εν σκέφτεσαι τα παιδιά σου» και όταν o παραπονούμενος σηκώθηκε πάνω του έδωσε μια γροθιά στην αριστερή πλευρά του. Δεν εντοπίζονται σημειώνω στη μαρτυρία της, εν σχέση και με τη μαρτυρία του ΜΚ3, ουσιώδεις αντιφάσεις που να μπορούν να οδηγήσουν σε απόρριψη της μαρτυρίας της. Στην αγόρευση του ο ευπαίδευτος συνήγορος του κατηγορούμενου αναφέρει πως προκύπτει αναξιοπιστία της ΜΚ2 ως εκ του ότι η τελευταία ανέφερε πως ο παραπονούμενος με τον κατηγορούμενο μιλούσαν στα Ελληνικά και τα Πακιστανικά, ενώ ο παραπονούμενος είπε πως μιλούσαν στα Πακιστανικά. Η εν λόγω μάρτυρας εν πάση περιπτώσει ανέφερε πως τις βρισιές που αναφέρει ο κατηγορούμενος τις είπε στα ελληνικά. Κατ' αρχήν ν' αναφέρω ότι ο ΜΚ3 πράγματι όταν ερωτήθηκε σε ποια γλώσσα μιλούσαν με τον αδελφό του απάντησε Πακιστανικά. Όμως αυτό δεν αναιρεί κατά την κρίση μου αυτό που ανέφερε η ΜΚ2 πιο πάνω, ενώ σημειώνω πως μελετώντας την μαρτυρία του ΜΚ3 αυτός δεν αντεξετάστηκε κατά τρόπο ώστε να ξεκαθαριστεί το θέμα και να μπορεί με ασφάλεια το Δικαστήριο να καταλήξει ότι δεν ευσταθούσε η θέση της ΜΚ
  3. Μ.Κ.3 Ασίφ Μεχμούτ Σιαφή Η εντύπωση που μου έκανε σαν μάρτυρας είναι καλή και κατά την κρίση μου είπε την αλήθεια. Η αξιοπιστία του δε κρίνω ουδόλως κλονίστηκε εκ της αντεξέτασης του. Συνεπώς αποδέχομαι τη μαρτυρία του. Ανέφερε ότι ο κατηγορούμενος, αδελφός του, στις 10/09/14, ένεκα κάποιων οικογενειακών θεμάτων / προβλημάτων που έχουν, ήρθε στο σπίτι όπου διαμένουν με την σύζυγο του και ενώ καθόταν στον καναπέ και έβλεπε τηλεόραση, μπήκε βουρητός μέσα φωνάζοντας του «είσαι μαλάκας, άχρηστος, τζιαί εν σκέφτεσαι τα παιδιά σου» και μόλις σηκώθηκε του έδωσε μια γροθιά στην αριστερή πλευρά του κεφαλιού του, στην κροταφική χώρα. Έχει σημασία εδώ ν' αναφερθεί ότι η μαρτυρία του ΜΚ3 ακριβώς ότι γρονθοκοπήθηκε στο κεφάλι από τον κατηγορούμενο και συγκεκριμένα στην αριστερή πλευρά του κεφαλιού, στην κροταφική χώρα, υποστηρίζεται κατά την κρίση μου από την μαρτυρία της ΜΚ
  4. Το συμβάν με βάση τους ΜΚ2 και 3 έλαβε χώρα στις 20:30 περίπου. Λίγη ώρα μετά ήτοι η ώρα 21:14 ο παραπονούμενος έκανε εγγραφή στο Τμήμα Πρώτων Βοηθειών και ακολούθως εξετάστηκε από την ΜΚ4, η οποία διαπίστωσε, μεταξύ άλλων, εκχυμώσεις αριστερής κροταφικής χώρας ήτοι μελανιά στην περιοχή του κροτάφου. Σχετική είναι επίσης η διαπίστωση ήπιας ευαισθησίας της σπονδυλικής στήλης και βεβαίως η κεφαλαλγία, ζάλη και ναυτία που ένιωθε ο παραπονούμενος. Ο κ.Γαβριηλίδης στην αγόρευση του έδωσε μεγάλη βαρύτητα στο εξής. Όταν έγινε αρχικά η καταγγελία είπε, αναφέρθηκε στον αστυνομικό ότι ο παραπονούμενος δέχτηκε χαστούκι και αυτό είναι πολύ σημαντικό γιατί αυτή είναι η πρώτη δήλωση που γίνεται μετά τη διάπραξη του αδικήματος. Αργότερα στις καταθέσεις ανέφεραν άλλα πράγματα. Είναι όμως τα πράγματα έτσι; Η απάντηση είναι αρνητική. Και εξηγώ. Ερωτώμενος ο αστυνομικός ΜΚ1 αν του περιέγραψε ο παραπονούμενος το κτύπημα όταν πρωτοήλθε, αν ήταν δηλαδή γροθιά ή πάτσος, απάντησε ότι απ' ότι θυμάται, το γράφει και στην κατάθεση του, είπε ότι τον χαστούκισε. Προφανώς όμως εδώ υπήρξε μια σύγχυση. Διότι από την κατάθεση του ΜΚ1 συνάγεται ότι πάντα η θέση του παραπονούμενου ήταν ότι γρονθοκοπήθηκε από τον κατηγορούμενο και ουδέποτε είπε ότι τον χαστούκισε. Αυτός που αναφέρθηκε από την αρχή σε χαστούκι ήταν ο κατηγορούμενος. Ο ΜΚ1 δε, ο οποίος απάντησε με βάση ότι θυμόταν, απάντησε ως ανωτέρω προφανώς συγχύζοντας το ποιος είπε τι. Επίσης ο ευπαίδευτος συνήγορος του κατηγορούμενου ανέφερε στην αγόρευση του ότι ο ΜΚ1 είπε από την πρώτη στιγμή που έγινε η καταγγελία να τους δώσει χαρτί για να συμπληρωθεί και δεν δέχτηκαν, δεν πήγαν και κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας εμφανίστηκε το χαρτί που μιλά για μώλωπες (τεκμ.6), κάτι που δημιουργεί αμφιβολία και αναξιοπιστία. Δεν με βρίσκει σύμφωνο η θέση αυτή. Κατά πρώτον επειδή όσα αναφέρθηκαν δεν βρίσκουν έρεισμα στη μαρτυρία και στο τι αναφέρθηκε από τον ΜΚ1, ο οποίος απλά είπε, ερωτώμενος αν δόθηκε χαρτί στον παραπονούμενο για να πάει στο Νοσοκομείο, ότι ο παραπονούμενος μετέβη μόνος του στο Νοσοκομείο. Κατά δεύτερο δεν πρέπει να διαφεύγει ότι ο παραπονούμενος έδωσε κατάθεση τελικά ένα μήνα περίπου μετά το συμβάν. Και τρίτον, η ουσία του πράγματος θεωρώ είναι η μαρτυρία της ΜΚ4, σε συνάρτηση με το τεκμ.
  5. Με δεδομένο ότι το συμβάν έγινε περί τις 20:30 της 10ης/09/14, ο παραπονούμενος έκανε εγγραφή στο Τμήμα Πρώτων Βοηθειών λίγη ώρα μετά ήτοι η ώρα 21:14 της ίδιας μέρας και διαπιστώθηκαν όσα αναφέρει η ΜΚ4 στο τεκμ.
  6. Οι διαπιστώσεις της ΜΚ4 είναι καταγεγραμμένες και αφορούν ως προκύπτει εξέταση του παραπονούμενου αμέσως μετά το συμβάν, χωρίς να έχει σημασία κρίνω στην προκειμένη αν ο παραπονούμενος μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο για εξέταση χωρίς να του δοθεί έντυπο της Αστυνομίας με το οποίο να παραπέμπεται για εξέταση. Μ.Κ.4 Βάσω Παπαηροδότου Αυτή κατέθεσε αναμφίβολα ως εμπειρογνώμονας. Τα προσόντα της σημειώνεται ρητά δηλώθηκε από τον ευπαίδευτο συνήγορο της Υπεράσπισης ότι δεν αμφισβητούνται. Εν πάση περιπτώσει δεν προκύπτει θεωρώ κανένας λόγος για να μην γίνει αποδεκτή η μαρτυρία της, ούτε και υπάρχει ενώπιον του Δικαστηρίου τέτοια εισήγηση από την Υπεράσπιση, η οποία παρατηρώ στην ουσία δεν αμφισβήτησε τη μαρτυρία της. Η μάρτυρας είπε ότι αυτή τη στιγμή εργάζεται στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας, όπου έχει μετατεθεί πριν από δύο χρόνια. Είναι Γενική Χειρούργος και εργαζόταν στη Γενική Χειρουργική του Γενικού Νοσοκομείου Λεμεσού και τώρα Λευκωσίας. Ακολούθως αναγνώρισε το ιατρικό πιστοποιητικό που έχει γράψει αναφορικά με τον παραπονούμενο ημερ. 08/12/14, το οποίο κατατέθηκε ως τεκμήριο
  7. Στην αντεξέταση της είπε ότι η ώρα εγγραφής του στο Τμήμα Πρώτων Βοηθειών είναι 21:
  8. Στη συνέχεια δε ανέφερε ότι οι εκχυμώσεις που αναφέρονται στην κροταφική χώρα, ήταν μελανιά στην περιοχή του κροτάφου και ερωτώμενη απάντησε ότι η μελανιά θα μπορούσε να είχε προκληθεί και από κάποια άλλη αιτία πλην από γροθιά. Είπε ακόμη ότι συνήθως οι μελανιές έχουν χαρακτηριστικό χρώμα, ανάλογα με την κάκωση. Δεν αναφέρεται εδώ, αλλά υποθέτει ότι ήταν εκείνη τη στιγμή, αλλιώς θα το σημείωναν διαφορετικά. Όσον αφορά τη ζάλη, τον πονοκέφαλο και τη ναυτία, αυτά αναφέρονται από τον ασθενή και αυτά είναι συμπτώματα ήπιας κρανιοεγκεφαλικής κάκωσης. Τα αξιολογούν εφόσον τους τα λέει ο ασθενής. Τώρα αντικειμενικά να αξιολογήσουν πονοκέφαλο, προφανώς δεν υπάρχει τρόπος. Όμως κατέληξαν σε συμπέρασμα ήπιας κρανιοεγκεφαλικής κάκωσης τόσο βάση του ελέγχου που έκαναν όσο και με βάση αυτά που τους είπε, ότι δηλαδή είχε πονοκέφαλο, ζάλη και ναυτία. Ο κατηγορούμενος Κατ' αρχήν ν' αναφέρω πως έχοντας παρακολουθήσει με προσοχή τον κατηγορούμενο ενώ κατέθετε και τις απαντήσεις του η εντύπωση που μου έκανε από το εδώλιο δεν ήταν καλή. Κατέθεσε γενικά μ' ένα τρόπο που μου άφησε έντονα την εντύπωση ότι δεν έλεγε αλήθεια. Εν πάση περιπτώσει δεν μπορεί το Δικαστήριο να βασιστεί στη μαρτυρία του κατηγορούμενου ο οποίος αφενός λέει ότι σέβεται τον μεγαλύτερο αδελφό του δηλ. τον παραπονούμενο και επειδή είναι ο μεγάλος δεν μπορούν να πουν λέξη, αλλά και ότι όποτε μιλά στον αδελφό του τα μάτια του είναι «σιηφτά» και τον ακούει και από την άλλη παραδέχεται ότι τον χαστούκισε λέγοντας σε κάποιο σημείο στην αντεξέταση του για να δικαιολογήσει την ενέργεια του αυτή «Αν δεν λαλεί την αλήθεια, τι πρέπει να κάνω» και ότι του έδωσε ένα πάτσο για να ηρεμήσει. Αυτά δεν συνάδουν λογικά μεταξύ τους. Όμως εδώ θα ήθελα να σημειώσω τις εξής αντιφάσεις από τη μαρτυρία του, εν σχέση και με την κατάθεση που έδωσε στην Αστυνομία (τεκμ.2), που επιβεβαιώνουν θεωρώ του λόγου το αληθές, ότι δηλαδή δεν είπε αλήθεια. Είναι τόσο διαφορετική η εικόνα που προκύπτει προσθέτω ώστε δεν μπορεί να υπάρξει διαφορετικό συμπέρασμα. (α) Στην κατάθεση του αναφέρει ότι στις 10/09/14 τον πήρε ο αδελφός του ο μικρός από το Πακιστάν για να πάει σπίτι του παραπονούμενου και να τον πιάσουν από εκεί τηλέφωνο για να του πουν σε ποιο θα δώσει την περιουσία του στο Πακιστάν και πήγε γύρω στις 20:
  9. Στην μαρτυρία του όμως, προφανώς γιατί έτσι θεώρησε ότι θα αποφύγει την 1η κατηγορία, είπε ότι του έκλεισε ραντεβού ο παραπονούμενος η ώρα 08:
  10. Τον κάλεσε είπε για να συζητήσουν τα περιουσιακά τους. Έχει σημασία όμως εδώ ν' αναφερθεί ότι η Υπεράσπιση ουδέποτε υπόβαλε στον παραπονούμενο αυτές τις θέσεις. Απλά υπέβαλε στον παραπονούμενο κατά την αντεξέταση του ότι ο αδελφός του εκείνο το βράδυ ήρθε να συζητήσουν τα οικογενειακά τους. Κάτι που βεβαίως οδηγεί στο να μην μπορούν σε κάθε περίπτωση να γίνουν αποδεκτές οι εν λόγω θέσεις. (β) Στην κατάθεση του είπε ότι έχουν προβλήματα με τον αδελφό του για την περιουσία στο Πακιστάν, εξ' ου και έφυγε από το σπίτι που έμενε δίπλα από τον αδελφό του. Στο Δικαστήριο ισχυρίστηκε όμως γενικά ότι είναι αγαπημένοι μεταξύ τους, χωρίς να δώσει πειστική απάντηση όταν ερωτήθηκε για την εν λόγω αναφορά στην κατάθεση του. Εν πάση όμως περιπτώσει να σημειωθεί ότι δεν υποβλήθηκε ποτέ στον παραπονούμενο αυτή η θέση για να τοποθετηθεί, αν και από τη μαρτυρία του τελευταίου είναι σαφές ότι το αντίθετο προκύπτει, οπότε δεν θα μπορούσε σε κάθε περίπτωση να γίνει αποδεκτή. (γ) Στην κατάθεση του είπε ότι όταν τον ρώτησε τι θα γίνει με την περιουσία κλπ, ο παραπονούμενος του είπε να φύγει, τον έσπρωξε και του είπε ότι θα φωνάξει την Αστυνομία. Ουδέποτε ανέφερε όμως στη μαρτυρία του ότι ο παραπονούμενος τον έσπρωξε και είπε ότι θα φωνάξει την Αστυνομία. Από εκεί και πέρα θα σημειώσω την προβολή ουσιωδών θέσεων κατά τη δική του μαρτυρία, τις οποίες δεν έθεσε στους μάρτυρες κατηγορίας για σχολιασμό. Πιο συγκεκριμένα είπε ότι : (α) Ο παραπονούμενος του έκλεισε ραντεβού η ώρα 08:00 και τον κάλεσε για να συζητήσουν τα περιουσιακά τους. Όταν πήγε δε στο σπίτι ο παραπονούμενος του είπε να κάτσει και τον ρώτησε τι θα πιεί. Αυτά βέβαια γίνεται αντιληπτό ότι είναι ουσιώδη, εάν ληφθεί υπόψη η βασική θέση των ΜΚ2 και 3 ότι ουσιαστικά ο κατηγορούμενος μπήκε βουρητός σπίτι και τα πράγματα εξελίχθηκαν όπως περιέγραψαν. (β) Του τηλεφώνησε μετά το συμβάν ο συμπέθερος του, αδελφός της νύφης του και του είπε ότι θα τον βάλει φυλακή και θα δει τι θα του κάμει, θα πάνε στο Νοσοκομείο. Και τούτα τα πράγματα τα άκουσε και ο αστυνομικός. Ο αστυνομικός όμως που κατέθεσε δεν ερωτήθηκε ποτέ γι' αυτό το πράγμα. (γ) Πηγαίνει 2-3 φορές την βδομάδα στον αδελφό του και κάνουν παρέα. Επίσης ότι είναι αγαπημένοι. Αυτά όμως δεν υποβλήθηκαν στον παραπονούμενο. (δ) Τούτα όλα του τα έκαμε η νύφη του από μίσος και ζήλια. Ενώ όμως γίνεται αντιληπτό ότι πρόκειται για μια πολύ σοβαρή δήλωση, μέσα από την οποία ο κατηγορούμενος στην ουσία ισχυρίζεται αλλότρια κίνητρα πίσω από την καταγγελία του στην Αστυνομία, τίποτε σχετικό δεν υποβλήθηκε στην ΜΚ
  11. Αλλά ούτε προσθέτω και στον παραπονούμενο ΜΚ3 αναφέρεται έχει τεθεί οτιδήποτε, ούτε και του υποβλήθηκε για παράδειγμα πως πήγε στην Αστυνομία να καταγγείλει την υπόθεση λέγοντας ψέματα υποκινούμενος από τη σύζυγο του ΜΚ
  12. Είναι προφανές όμως με βάση τα ανωτέρω ότι οι πιο πάνω ισχυρισμοί είναι ουσιώδεις και θα έπρεπε να υποβληθούν στους μάρτυρες κατηγορίας πιο πάνω για να τους σχολιάσουν. Η πλευρά του κατηγορούμενου είχε υποχρέωση θεωρώ αυτά τα ουσιώδη θέματα να τα θέσει στους μάρτυρες για να δώσουν τις απαντήσεις τους και να μπορέσει το Δικαστήριο να αξιολογήσει τις εκατέρωθεν θέσεις και να καταλήξει στην αλήθεια. Στην υπόθεση Tekinder Pal. ν Δημοκρατίας

(2010)2 ΑΑΔ 551, αναφέρθηκαν τα εξής: « Είναι γνωστή η νομική θεώρηση του θέματος. Η υπεράσπιση οφείλει να θέσει τα ζητήματα που έχει κατά νουν στους μάρτυρες κατηγορίας ώστε να έχουν τη δυνατότητα να απαντήσουν δεόντως. Ο κανόνας δεν διαφοροποιείται μεταξύ αστικών και ποινικών υποθέσεων. Η κλασσική τοποθέτηση επί του θέματος αφορούσε το αστικό δίκαιο. Έτσι στην Adidas Sportshunfabriken Adi Dassier KG v The Jonitexo Ltd
(1087)1 CLR 383, λέχθηκε ακριβώς ότι στο επίκεντρο του αντιπαραθετικού συστήματος δικαιοσύνης, πρέπει να τίθεται η θέση της υπεράσπισης στους μάρτυρες του ενάγοντος, το δε Δικαστήριο στην απουσία ικανής δικαιολογίας ως προς το λόγο της παράλειψης, δικαιούται να αγνοήσει την μονομερώς τεθείσα εκδοχή που προέρχεται από τον ένα και μόνο των διαδίκων. Το πώς θα ενεργήσει το Δικαστήριο εξαρτάται βεβαίως και από το ουσιώδες ή μη του παραλειφθέντος ισχυρισμού. Σχετική είναι και η υπόθεση Βάσος Τάκη ν Δημοκρατίας
(2009)2 ΑΑΔ
  1. Σημαντική στο θέμα ήταν η προβληθείσα υπεράσπιση περί κακοποίησης του εφεσείοντα. Η θέση αυτή προβλήθηκε όμως για πρώτη φορά κατά την αντεξέταση του εφεσείοντα στις 18.9.09, ενώ κατά τη συνέχιση της κυρίως εξέτασης του Δαμιανού Χατζηχριστοφή, ΜΚ5 στις 27.3.2009, μετά το πέρας της διαδικασίας της δίκης εντός δίκης, η ανακριτική κατάθεση του εφεσείοντα κατατέθηκε ως Τεκμήριο 6, χωρίς καμιά ένσταση, στη δε συνοπτική αντεξέταση του, ουδέν τέθηκε από την υπεράσπιση. Ορθά επομένως το Κακουργιοδικείο αναφέρθηκε στο σημείο αυτό ως πλήττον την αξιοπιστία της γενικότερης εκδοχής των εφεσειόντων. ..» Εφαρμόζοντας συνεπώς την πιο πάνω αρχή και στη δική μας περίπτωση, κρίνω ακριβώς ότι η εκ των υστέρων προβολή των πιο πάνω ουσιωδών ισχυρισμών, δεν είναι αποδεκτή. Συνεπώς η σχετική μαρτυρία που αφορά τα πιο πάνω σημεία, ούτως ή άλλως δεν θα μπορούσε να γίνει αποδεκτή, ενώ περαιτέρω κρίνω ότι η αξιοπιστία της γενικότερης εκδοχής της Υπεράσπισης, έχει πληγεί ανεπανόρθωτα, ακριβώς με την μη προβολή εξ' αρχής καθαρών θέσεων ενώπιον του Δικαστηρίου. Παραπέμπω επίσης σχετικά στο σύγγραμμα των Τάκη Ηλιάδη και Νικόλα Σάντη «Το Δίκαιο της Απόδειξης», Β' Έκδοση, σελίδες 720 - 723.» Με βάση τα πιο πάνω θεωρώ πως το υπόβαθρο της εκδοχής του κατηγορούμενου έχει καταρρεύσει. Εν κατακλείδι έχοντας όλα τα πιο πάνω υπόψη δεν αποδέχομαι τη μαρτυρία του κατηγορούμενου. ΕΥΡΗΜΑΤΑ Είναι σαφές ότι τα ευρήματα του Δικαστηρίου πηγάζουν μέσα από την αποδεκτή μαρτυρία και είναι τα εξής : Ο παραπονούμενος, ΜΚ3 και ο κατηγορούμενος είναι αδέλφια και κατά τον ουσιώδη χρόνο οι σχέσεις τους δεν ήταν καλές λόγω κάποιων οικογενειακών θεμάτων / προβλημάτων. Στις 10/09/14 και περί ώρα 20:30 περίπου, ο κατηγορούμενος πήγε στο σπίτι όπου διαμένουν ο ΜΚ3 με την σύζυγο του (ΜΚ2) και ενώ ο ΜΚ3 καθόταν στον καναπέ και έβλεπε τηλεόραση, μπήκε μέσα τρέχοντας και φωνάζοντας του «είσαι μαλάκας, άχρηστος, τζιαί εν σκέφτεσαι τα παιδιά σου». Μόλις ο ΜΚ3 σηκώθηκε ο κατηγορούμενος του έδωσε μια γροθιά στην αριστερή πλευρά του κεφαλιού του, στην κροταφική χώρα. Ο ΜΚ3 έπεσε κάτω και ήρθε ο γιός του και τον πήρε στην κουζίνα. Ο κατηγορούμενος έφυγε. Ακολούθως ο ΜΚ3 μεταφέρθηκε στο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών του Νοσοκομείου Λεμεσού, έχοντας κεφαλαλγία, ζάλη και ναυτία. Έκανε εγγραφή στο εν λόγω τμήμα η ώρα 21:14 και εξετάστηκε από την ΜΚ
  2. Εκ της εξέτασης διαπιστώθηκαν, μεταξύ άλλων, τα εξής: -Αυχενική μοίρα σπονδυλικής στήλης με ήπια ευαισθησία. -Εκχυμώσεις αριστερής κροταφικής χώρας. Στη συνέχεια ο ΜΚ3 εισήχθη στην Χειρουργική Κλινική του Νοσοκομείου για παρακολούθηση και εξήλθε στις 13/09/
  3. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Το αδίκημα της 1ης κατηγορίας εδράζεται στο άρθρο 280 του Ποινικού Κώδικα Κεφ.154, το οποίο προνοεί ότι : "
  4. Όποιος εισέρχεται σε περιουσία που είναι στην κατοχή άλλου, με σκοπό διάπραξης ποινικού αδικήματος που τιμωρείται σύμφωνα με τον Κώδικα αυτό ή με οποιοδήποτε άλλο νόμο που ισχύει στη Δημοκρατία ή με σκοπό εκφοβισμού, εξύβρισης ή όχλησης του κατόχου τέτοιας περιουσίας ή όποιος, αφού εισέρθει νόμιμα σε τέτοια περιουσία, παραμένει σε αυτή παράνομα, με σκοπό εκφοβισμού, εξύβρισης ή όχλησης του κατόχου τέτοιας περιουσίας ή με σκοπό διάπραξης ποινικού αδικήματος που τιμωρείται σύμφωνα με τον Κώδικα αυτό ή με οποιοδήποτε άλλο νόμο που ισχύει στη Δημοκρατία, είναι ένοχος πλημμελήματος και υπόκειται σε φυλάκιση δύο χρόνων." Από το λεκτικό αυτού σε συνδυασμό με τις λεπτομέρειες της εν λόγω κατηγορίας τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος είναι:
  5. Η είσοδος του κατηγορούμενου σε περιουσία,
  6. Η περιουσία αυτή να βρίσκεται στην κατοχή άλλου,
  7. Η είσοδος να έγινε με σκοπό τη διάπραξη ποινικού αδικήματος. Στην Ιωάννου ν. Αστυνομίας
(2010)2 Α.Α.Δ. 493 λέχθηκαν τα εξής: «Είναι αλήθεια ότι ο εφεσείων εισήλθε στό υποστατικό της παραπονούμενης με τη συγκατάθεσή της. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του εκεί τα πράγματα οξύνθηκαν, με αποτέλεσμα ο εφεσείων να συμπεριφερθεί με τον τρόπο που περιγράφηκε πιο πάνω. Δεν συμφωνούμε ότι χρειαζόταν τροποποίηση των λεπτομερειών του αδικήματος. Το άρθρο 280 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154, δημιουργεί ένα αδίκημα το οποίο συνίσταται ουσιαστικά στην παράνομη παρουσία προσώπου με σκοπό τον εκφοβισμό, την εξύβριση ή τη διάπραξη ποινικού αδικήματος. Ο νόμος ήθελε να καταστήσει σαφές ότι το αδίκημα της παράνομης επέμβασης διαπράττεται ανεξαρτήτως του αν ο κατηγορούμενος εισήλθε μεν νομίμως, αλλά στη συνέχεια εξετράπη ή αν εισήλθε στη συγκεκριμένη περιουσία με πρόθεση εξ αρχής να διαπράξει τα αδικήματα που αναφέρονται στο άρθρο 280. Δεν είναι, κατά την κρίση μας, θέμα πρώτου ή δευτέρου μέρους του άρθρου, όπως έγινε προσπάθεια να διατυπωθεί κατά την ακρόαση. Το άρθρο 280 ουσιαστικά στοιχειοθετεί ένα αδίκημα το οποίο συνίσταται στην είσοδο ή παραμονή προσώπου σε υποστατικό με σκοπό την εξύβριση, εκφοβισμό ή διάπραξη ποινικού αδικήματος». Στην Ανθία ν. Δημοκρατίας
(1999)2 Α.Α.Δ 404 για το θέμα της πρόθεσης (για όχληση στην υπόθεση αυτή) λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Η πρόθεση όχλησης αποτελεί απαραίτητο στοιχείο του αδικήματος (Protopapas, πιο πάνω). Σύμφωνα με καλώς θεμελιωμένη νομολογιακή αρχή η πρόθεση μπορεί να συναχθεί ως πραγματικό γεγονός από τις περιστάσεις που περιβάλλουν την συγκεκριμένη υπόθεση. Δεν είναι αρκετό ότι το συμπέρασμα για ύπαρξη πρόθεσης είναι εύλογο, πρέπει να είναι το μόνο εύλογο συμπέρασμα το οποίο μπορεί να συναχθεί από τα γεγονότα. Το βάρος απόδειξης της πρόθεσης το φέρει η κατηγορούσα αρχή σε όλα τα στάδια της δίκης (Βλ. Stavrinou v. Republic
(1969)2 C.L.R. 97, 104, Pefkos ν. Police
(1961)C.L.R. 340, Katelaris ν. Police
(1980)2 C.L.R. 230, Eracleous v. Police
(1972)2 C.L.R. 102, R. v. Georghiades (No. 2) 22 C.L.R. 128 και Σάββα ν. Δημοκρατίας
(1993)2 Α.Α.Δ. 258,262). Η πρόθεση δεν μπορεί να αποδειχθεί με θετική άμεση απόδειξη. Ωστόσο τεκμαίρεται ότι κάθε πρόσωπο έχει την πρόθεση να επιφέρει τις φυσικές συνέπειες των πράξεων του. (Georghiades, πιο πάνω, σελ. 133). ................................................................................................................................ " ... άμεση μαρτυρία της πρόθεσης δύσκολα μπορεί ποτέ να παρουσιασθεί και η πρόθεση πρέπει στις περισσότερες υποθέσεις να συναχθεί από τις περιστάσεις. Υπάρχει ένα καλώς γνωστό τεκμήριο ότι ο κάθε άνθρωπος έχει πρόθεση να επιφέρει τις πιθανές συνέπειες των πράξεων του. Το τεκμήριο είναι μαχητό, αλλά εάν δεν ανατραπεί θα ισχύσει. Η ενόχληση στην οποία γίνεται αναφορά στο άρθρο 441 του Ινδικού Ποινικού Κώδικα δεν σκοπείται να είναι ακαριαία. Μπορεί να επισυμβεί σε μεταγενέστερο στάδιο."». Με άλλα λόγια ο σκοπός ή η πρόθεση διάπραξης του ποινικού αδικήματος ή όχλησης δεν είναι πάντοτε δεκτικά θετικής και άμεσης μαρτυρίας αλλά ως αναγόμενα αποκλειστικά στην πνευματική λειτουργία ενός κατηγορουμένου μπορεί να αποδειχθεί με την τεκμηρίωση στοιχείων και περιστατικών που περιβάλλουν την υπόθεση και που την αποδεικνύουν πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας (βλ. Youssef v. Δημοκρατίας
(1993)2 Α.Α.Δ. 289). Ωστόσο τεκμαίρεται ότι κάθε πρόσωπο έχει την πρόθεση να επιφέρει τις φυσικές συνέπειες των πράξεων του. Το τεκμήριο είναι μαχητό, αλλά εάν δεν ανατραπεί θα ισχύσει. Στην υπόθεση Δημητριάδης «Ρώτας» ν. Αστυνομίας
(1992)2 ΑΑΔ 203 λέχθηκαν επίσης τα ακόλουθα: «Οι αρχές που διέπουν το θέμα της παράνομης εισόδου με σκοπό την ενόχληση του κατόχου περιουσίας έχουν εξεταστεί, μεταξύ άλλων, και στην υπόθεση Lambides v. The Police
(1967)2 CLR 142, στην οποία λέχθηκε ότι εκεί που ο πραγματικός ή κύριος σκοπός της εισόδου ενός είναι να διαπραχθεί ένα αδίκημα ή να εκφοβίσει, εξυβρίσει, ή ενοχλήσει τον κάτοχο και όταν η διεκδίκηση δικαιώματος είναι απλώς ένας μανδύας για να συγκαλείψει τον πραγματικό σκοπό του το αδίκημα της παράνομης εισόδου έχει διαπραχθεί». Τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος της επίθεσης με πραγματική σωματική βλάβη (2η κατηγορία), το οποίο προβλέπεται από το άρθρο 243 του Ποινικού Κώδικα Κεφ.154, είναι τα ακόλουθα: 1. Επίθεση ενάντια σε άλλο πρόσωπο και 2. Η πρόκληση στο πρόσωπο αυτό πραγματικής σωματικής βλάβης από την εν λόγω επίθεση. Επίθεση είναι οποιαδήποτε πράξη, που γίνεται με πρόθεση ή με απερισκεψία (recklessly), να προκαλέσει και που προκαλεί σε ένα άλλο πρόσωπο το φόβο ότι θα ασκηθεί άμεση και παράνομη βία εναντίον του (βλ. R. v. Venna
(1975)3 All E.R. 788). Ο όρος χρησιμοποιείται με την έννοια της πραγματικής ή σκοπούμενης χρήσης παράνομης βίας από κάποιο άλλο πρόσωπο χωρίς τη συγκατάθεση του. Σε σχέση με το νοητικό στοιχείο της επίθεσης (mens rea), σχετική είναι η υπόθεση Πετρόπουλος ν. Αστυνομίας
(2003)2 Α.Α.Δ. 574 όπου λέχθηκε ότι ο νόμος δεν συναρτά το νοητικό στοιχείο του αδικήματος της επίθεσης με πρόθεση χρήσης βίας. Απαγορεύει τη χρήση βίας χωρίς νομικό έρεισμα παρανόμως (unlawfully). Με αυτή την έννοια, η διάπραξη του αδικήματος θα μπορούσε να γίνει όχι μόνο εκεί που υπάρχει πρόθεση χρήσης βίας αλλά και στις περιπτώσεις που ο κατηγορούμενος ενεργεί με απερισκεψία. Η απερισκεψία καλύπτει τις περιπτώσεις όπου ο παραβάτης, πριν ενεργήσει, είτε παραβλέπει την πιθανότητα του κινδύνου, είτε, αφού συνειδητοποιήσει την ύπαρξη του κινδύνου, παρά ταύτα προβαίνει στις ενέργειες του (βλ. R. v. Lawrence
(1981)1 All E.R. 974 και R. v. Caldwell
(1981)1 All E.R. 964). Στο άρθρο 4 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154 αναφέρεται ότι "σωματική βλάβη" σημαίνει σωματική βλάβη, ασθένεια ή διαταραχή είτε μόνιμη είτε προσωρινή. Πραγματική σωματική βλάβη περιλαμβάνει οποιοδήποτε τραύμα εξωτερικό ή εσωτερικό (συμπεριλαμβανομένης και υστερικής νευρικής κατάστασης) που επέρχεται ως αποτέλεσμα της επίθεσης. Στην υπόθεση Georghiades v. Police
(1985)2 C.L.R. 56 μια επιπόλαιη εκδορά στο πρόσωπο και κοκκίνισμα θεωρήθηκε αρκετή για σκοπούς του άρθρου 243 (βλ. επίσης R. v. Miller
(1954)2 All E.R. 529 και Αστυνομία v. Ιωάννου
(1989)2 Α.Α.Δ. 61). Στο σύγγραμμα Archbold 41η έκδοση, παρ. 20 - 116, αναφέρεται ότι πραγματική σωματική βλάβη σημαίνει κάποια πραγματική σωματική κάκωση. Δεν είναι αναγκαίο να είναι κάκωση μόνιμου χαρακτήρα, ούτε να είναι αυτό που θεωρείται οδυνηρή (grievous) σωματική βλάβη. Συνεπώς δεν χρειάζεται το τραύμα να είναι σοβαρό ή μόνιμου χαρακτήρα. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ Έχοντας κατά νουν όσα αναφέρθηκαν είναι προφανές ότι όλα τα συστατικά στοιχεία των αδικημάτων που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος πληρούνται. Διότι κατ' αρχήν ήταν εν γνώσει του κατηγορούμενου ότι το σπίτι στο οποίο εισήλθε κατείχετο από τον αδελφό του και τη σύζυγο του και εν πάση περιπτώσει ότι σ' αυτό διέμενε ο αδελφός του με την οικογένεια του. Από εκεί και πέρα ο τρόπος που εισήλθε στο σπίτι τρέχοντας και φωνάζοντας, αλλά και η ενέργεια του να κτυπήσει αμέσως τον παραπονούμενο μόλις σηκώθηκε από τον καναπέ που καθόταν, δείχνουν ότι πρόθεση του όταν εισήλθε ήταν η διάπραξη ποινικού αδικήματος δηλαδή επίθεσης. Οπότε έχει αποδειχθεί η 1η κατηγορία. Ακριβώς δε η ενέργεια του να κτυπήσει στο κεφάλι τον παραπονούμενο, με τις συνέπειες ανωτέρω και κατ' επέκταση την πρόκληση πραγματικής σωματικής βλάβης σ' αυτόν, συνεπάγεται ότι έχουν αποδειχθεί τα συστατικά και της 2ης κατηγορίας. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Συνοψίζοντας καταλήγω ότι η κατηγορούσα αρχή πέτυχε να αποδείξει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας ότι ο κατηγορούμενος διέπραξε τα αδικήματα για τα οποία κατηγορείται. Ο κατηγορούμενος συνεπώς κρίνεται ένοχος στις κατηγορίες 1 και 2 που αντιμετωπίζει. (Υπ.) ........................................... Μ. Παπαθανασίου, Ε. Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Criminal/Final Judgment Αναφορά: Είσοδος σε περιουσία με σκοπό διάπραξης ποινικού αδικήματος / Επίθεση προκαλούσα πραγματική σωματική βλάβη cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.