Διευθυντής Τμήματος Εργασιακών Σχέσεων ν. KAPETANIOS HOTELS LIMITED "KAPETANIOS ODYSSIA HOTEL" κ.α., Αρ. υπόθεσης: 2505/17, 12/1/2018

(2)των περί Εργοδοτουμένων εις Ξενοδοχεία (Όροι Υπηρεσίας) Κανονισμών του 1972 έως 2016, ΚΔΠ 136/72 και ειδικότερα ότι «...στις 13/07/2016 και 10/10/2016, προσκόμισαν έγγραφα ενημέρωσης του προσωπικού στα οποία δεν καθορίζετο ο βασικός μισθός έκαστου εργοδοτούμενου...» (1η κατηγορία) και Β. Παράλειψη αποστολής στον τον Επαρχιακό Λειτουργό Εργασιακών Σχέσεων της οικείας επαρχίας, ανά δύο αντίγραφα των εν τη παραγράφω 14

(1)αναφερομένων εντύπων εντός μιας εβδομάδος από της το πρώτον αναρτήσεως των και εφεξής καθ' όσον μεν αφορά εις τον κατάλογον ανά εξάμηνον, καθ' όσον δε αφορά τον πίνακα καθ' έκαστον μήνα κατά παράβαση του Κ.14

(3)και 21

(2)των περί Εργοδοτουμένων εις Ξενοδοχεία (Όροι Υπηρεσίας) Κανονισμών του 1972 έως 2016, ΚΔΠ 136/72 και ειδικότερα ότι «...από την 01/08/2016 μέχρι τις 30/09/2016...» (2η κατηγορία) και «...από την 01/12/2016 - 31/12/16...» «...δεν απέστειλαν τον πίνακα ο οποίος να δείχνει τον τρόπο κατανομής του δικαιώματος υπηρεσίας μεταξύ των εργοδοτουμένων για τους μήνες...» Ιούλιο, Αύγουστο και Νοέμβριο 2016 αντίστοιχα. Σημειώνω εδώ ότι, οι κατηγορούμενοι 2 και 3 διευθυντές, κατηγορούνται ως συνεργοί της κατηγορουμένης 1 στη διάπραξη των κατ' ισχυρισμό αδικημάτων, δυνάμει του αρ.20 Κεφ.

1. Για να αποδείξει την υπόθεση της, η κατηγορούσα αρχή κάλεσε δύο μάρτυρες, την Ε. Παπαμιλτιάδους Νικολάου, Επιθεωρήτρια του Τμήματος Εργασιακών Σχέσεων (εφ' εξής το Τμήμα), ως ΜΚ2 και τον Χ. Νικολάου, Υπεύθυνο Εργασιακών Σχέσεων Λεμεσού και Προϊστάμενου του Επαρχιακού Γραφείου Λεμεσού, ως ΜΚ
2. Οι κατηγορούμενοι, μετά που κλήθηκαν σε απολογία, επέλεξαν, ως άλλωστε ήταν δικαίωμα τους, ο μεν 2ος κατηγορούμενος να καταθέσει ενόρκως, τόσο για τον ίδιο όσο και εκ μέρους της κατηγορουμένης 1, ο δε 3ος κατηγορούμενος, να τηρήσει σιωπή. Εκ μέρους τους κλήθηκε και μία μάρτυρας, ήτοι η Ο. Χ'' Γεωργίου, υπάλληλος στο λογιστήριο του ξενοδοχείου της κατηγορουμένης 1 (ΜΥ1). Παρά το ότι η προσκομισθείσα μαρτυρία ήταν σε κάποιο βαθμό εκτενής και ιδιαίτερα η αντεξέταση των μαρτύρων της κατηγορούσας αρχής, εντούτοις, όπως θα διαφανεί πιο κάτω, ενόψει της φύσης των υπό εξέταση αδικημάτων και των γεγονότων που παρουσιάζονται να συνιστούν σε μεγάλο βαθμό κοινό και αδιαμφισβήτητο έδαφος μεταξύ των μερών, η παράθεση και αξιολόγηση όλης ανεξαιρέτως της τεθείσας ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρίας, είναι θεωρώ αχρείαστη και μη εξυπηρετούσα οποιουδήποτε ουσιαστικό σκοπό (βλ. σχ. Οδυσσέα ν. Αστυνοµίας

(1999)2 ΑΑΔ 490 και Αίτηση του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας για Απόλυση του Βοηθού Γενικού Εισαγγελέως δια ανάρμοστη συμπεριφορά, Αίτηση 1/15 ημερ. 24/9/2015, σελ. 27, 28). Σημειώνω κατά πρώτο, τα πιο κάτω γεγονότα, τα οποία συνιστούν κοινό και αδιαμφισβήτητο έδαφος μεταξύ των μερών: Στην κατηγορούμενη 1 ανήκει το ξενοδοχείο με την ονομασία «KAPETANIOS ODYSSIA HOTEL» (εφ' εξής το ξενοδοχείο), το οποίο ξενοδοχείο, ο κατηγορούμενος 2 διαχειρίζεται ως διευθυντής από το Δεκέμβριο

1. Πέραν του εν λόγω ξενοδοχείου, ο κατηγορούμενος 2, υπό την ίδια ιδιότητα του διευθυντή, διαχειρίζεται και ένα δεύτερο ξενοδοχείο, το Mimoza, ιδιοκτησίας άλλης εταιρείας, των ιδίων όμως συμφερόντων με την κατηγορουμένη
2. Το ξενοδοχείο εργοδοτεί 62 υπαλλήλους ενώ το Mimoza 32, και μέχρι και τον ουσιώδη χρόνο, καμία δίωξη έγινε εναντίον της διοίκησης των εν λόγω ξενοδοχείων σε σχέση με τα συμβόλαια εργοδότησης που χρησιμοποιούν. Στις 5/7/16, η ΜΚ1, κατά την άσκηση των καθηκόντων της, διενήργησε αυτεπάγγελτη επιτόπια επιθεώρηση στο ξενοδοχείο, οπόταν και διαπίστωσε κάποιες παραβιάσεις της νομοθεσίας που αφορά στην εργασία σε ξενοδοχεία και τις οποίες επεσήμανε στον κατηγορούμενο 2, διευθυντή της κατηγορουμένης
3. Ακολούθως, παρέδωσε στον υπεύθυνο του ξενοδοχείου, κλήση για παρουσίαση στο γραφείο της μέχρι 11/7/16, διαφόρων εγγράφων, μεταξύ των οποίων και του πίνακα που υποχρεούται το ξενοδοχείο από τη νομοθεσία, να έχει αναρτημένο σε περίοπτο χώρο, αναφορικά με την κατανομή/διανομή του δικαιώματος υπηρεσίας (εφ' εξής ο πίνακας). Μαζί με την εν λόγω κλήση, η ΜΚ1 παρέδωσε επίσης και σχετική επιστολή αναφορικά με την εκ του Νόμου συνεχή υποχρέωση της εργοδοτικής πλευράς, να αποστέλλει σύμφωνα με τον Κανονισμό Κ.14

(3)των περί Εργοδοτουμένων εις Ξενοδοχεία (Όροι Υπηρεσίας) Κανονισμών ΚΔΠ 136/72 και εντός των εκεί προβλεπόμενων χρονοδιαγραμμάτων, αντίγραφο μεταξύ άλλων, του πίνακα αναφορικά με την κατανομή/διανομή του δικαιώματος υπηρεσίας των εργοδοτουμένων. Με την ίδια επιστολή, η ΜΚ1 εφιστούσε την προσοχή της εργοδοτικής πλευράς ως προς το αξιόποινο της τυχόν παράλειψης τους να συμμορφωθούν με τις εν λόγω θέσμιες υποχρεώσεις τους. Ακολούθως, μεταξύ 13/7/16 και 10/01/17, διάφορα έγγραφα προσκομίστηκαν στη ΜΚ1, μεταξύ των οποίων και διάφορα δείγματα συμβολαίων εργοδότησης που χρησιμοποιεί η εταιρεία καθώς και πίνακες δικαιώματος υπηρεσίας αναφορικά με τους μήνες Ιούνιο, Σεπτέμβριο, Οκτώβριο και Δεκέμβριο

1. Εντός της ίδιας περιόδου επίσης, έλαβε χώρα μεταξύ της ΜΚ1 και διαφόρων μελών της διοίκησης και του λογιστηρίου της κατηγορουμένης 1, τηλεφωνική και ηλεκτρονική επικοινωνία (emails), είτε σε σχέση με αιτήματα παράτασης που ζητούσε η εργοδοτική πλευρά στην προσκόμιση των αιτούμενων εγγράφων, είτε σε σχέση με «προβλήματα» που διαπίστωνε η ΜΚ1 στα προσκομισθέντα έγγραφα και για τα οποία έκρινε ότι έπρεπε να γίνουν διορθώσεις από πλευράς εργοδότη. Το έντυπο ελέγχου της ΜΚ1, η κλήση και η επιστολή που παραδόθηκαν στην εργοδοτική πλευρά, κατατέθηκε ως Τεκμήριο 1, ενώ τα emails που αντηλλάχθηκαν στις 7/9/16, 14/9/16 και 28/9/16, κατατέθηκαν ως Τεκμήρια 3, 2 και 4 αντίστοιχα. Ενδεικτικό αντίγραφό συμβολαίου εργοδότησης συγκεκριμένης υπαλλήλου του ξενοδοχείου, κατατέθηκε επίσης ως Τεκμήριο 5, ενώ οι πίνακες δικαιώματος υπηρεσίας Ιουνίου, Σεπτεμβρίου, Οκτωβρίου και Δεκεμβρίου 2016, κατατέθηκαν ως Τεκμήριο
2. Για όλα τα πιο πάνω κάμνω ανάλογα ευρήματα Κατά δεύτερο, σημειώνω ότι το σημείο αντιπαράθεσης των μερών αναφορικά με την 1η κατηγορία, δεν αφορά στα όσα γεγονότα καταλογίζονται στους κατηγορούμενους αφού αυτά, ουσιαστικά δεν αμφισβητούνται. Το ότι στους υπαλλήλους του ξενοδοχείου δεν καθορίζετο ρητά στο συμβόλαιο τους, ποιο μέρος του μεικτού μισθού τους συνιστά το βασικό τους μισθό και ποιο τα επιπρόσθετα ποσά που προνοεί ο Νόμος, η υπεράσπιση το αποδέχεται. Ειδικότερα, είναι αποδεκτό από την υπεράσπιση ότι, οι υπαλλήλοι του ξενοδοχείου, με βάση τα συμβόλαια εργοδότησης τους, λαμβάνουν καθορισμένο ποσό μηνιαίως ως «μεικτό» μισθό, στον οποίο μισθό περιλαμβάνεται, αλλά δεν διαχωρίζεται, ο βασικός μηνιαίος μισθός, το τιμαριθμικό επίδομα και το δικαίωμα υπηρεσίας που αναλογεί στον κάθε υπάλληλο με βάση τις μονάδες που δικαιούται, αναλόγως της θέσης που έχει στο ξενοδοχείο και ότι ο βασικός μηνιαίος μισθός, αυξομειώνεται ανάλογα κάθε μήνα, ώστε ο μεικτός μηνιαίος μισθός, να παραμένει πάντοτε σταθερός, ανεξάρτητα από τα έσοδα του ξενοδοχείου τα οποία είναι συνήθως ψηλότερα το καλοκαίρι και χαμηλότερα το χειμώνα. (βλ. Τ.5 και ΜΥ1) Είναι επίσης παραδεκτό από την υπεράσπιση ότι, ο τρόπος με τον οποίο καταβάλλεται αυτός ο μεικτός μηνιαίος μισθός στους υπαλλήλους του ξενοδοχείου, έχει ως εξής: Αφού πρώτα υπολογιστεί το ποσό που αντιστοιχεί στο δικαίωμα υπηρεσίας που δικαιούται ο υπάλληλος με βάση τις μονάδες που του αναλογούν, το εν λόγω ποσό στη συνέχεια συμπληρώνεται με τέτοιο ποσό, ώστε να καλυφτεί η διαφορά με το μεικτό ποσό που αναφέρεται στο συμβόλαιο εργοδότησης. Ο τιμάριθμος συμπεριλαμβάνεται στο ποσό με το οποίο συμπληρώνεται το δικαίωμα υπηρεσίας και ουσιαστικά ο βασικός μισθός, αυξομειώνεται ανάλογα με την μονάδα έκαστου μήνα. Ως αποτέλεσμα, οι υπάλληλοι λαμβάνουν πιο χαμηλό βασικό μισθό το καλοκαίρι και πιο ψηλό τον χειμώνα, λαμβάνουν όμως πάντα, τον ίδιο μεικτό μισθό. Για τα πιο πάνω κάμνω περαιτέρω ευρήματα Εκεί όπου έγκειται η διαφωνία των μερών σε σχέση με την 1η κατηγορία είναι στην ερμηνεία που θα πρέπει να δοθεί στους σχετικούς Κανονισμούς της ΚΔΠ 136/72, αναφορικά με την ύπαρξη ή μη, υποχρέωσης καθορισμού και καταβολής βασικού μισθού και ξεκάθαρου διαχωρισμού του, από τα ποσά που καταβάλλονται δυνάμει τιμαρίθμου και αναλογούντος δικαιώματος υπηρεσίας. Το θέμα αυτό όμως, ως θέμα νομικής ερμηνείας, μόνο το Δικαστήριο είναι αρμόδιο να το αποφασίσει και οι απόψεις περί τούτου οποιουδήποτε κυβερνητικού Τμήματος ή Αρχής ή οποιουδήποτε προσώπου, είτε το πρόσωπο αυτό είναι δημόσιος λειτουργός ως είναι η ΜΚ1 και ο ΜΚ2, είτε είναι έμπειρος επιχειρηματίας ως είναι ο 2ος κατηγορούμενος, είναι άνευ σημασίας (βλ Anastassiades v The Republic 1977 2 CLR 97 και Σιακόλα ν Αστυνομιας, Ποιν.Έφ. 53/2011, 24/1/2013 και η νομολογία που η εν λόγω αυθεντίες παραπέμπουν). Το αναφέρω τούτο διότι, όπως μπορεί να διαφανεί και από τα πρακτικά της υπόθεσης, κατά την ακρόαση, παρά τις επισημάνσεις του Δικαστηρίου ότι επρόκειτο για καθαρά νομικό θέμα για το οποίο μόνο αρμόδιο να αποφασίσει είναι το Δικαστήριο, εντούτοις η πλευρά της υπεράσπισης επέμενε να αντεξετάζει τους ΜΚ1 και ΜΚ2 και μάλιστα εκτενώς, αναφορικά με το πώς είναι που το Τμήμα ερμηνεύει και εφαρμόζει τους σχετικούς Κανονισμούς, ωσάν να και το αξιόποινο ή μη των πράξεων ή παραλείψεων των κατηγορουμένων, εξαρτάται από το βάσιμο ή μη των απόψεων του Τμήματος και των ΜΚ1 και ΜΚ
3. Δεν θεωρώ επομένως σκόπιμο ή πρόσφορο να παραθέσω την επί του προκειμένου μαρτυρία οποιουδήποτε εκ των μαρτύρων που κατέθεσαν, η οποία σε κάθε περίπτωση, συνιστά τις προσωπικές απόψεις τους ως προς την ερμηνεία και εφαρμογή των Κανονισμών. Σύνοψη των εκατέρωθεν θέσεων που προβλήθηκαν, θα παραθέσω πιο κάτω κατά την αναφορά μου στην επιχειρηματολογία των συνηγόρων. Αμφισβητούμενα γεγονότα μεταξύ των μερών, συνιστούν τα γεγονότα της 2ης και 3ης κατηγορίας και συγκεκριμένα κατά πόσο οι επίμαχοι πίνακες Ιουλίου, Αυγούστου και Νοεμβρίου 2016, αποστάληκαν στη ΜΚ1 εντός των προβλεπόμενων από το Νόμο χρονοδιαγραμμάτων. Παραθέτω τη σύνοψη της εκατέρωθεν προσκομισθείσας μαρτυρίας από τη ΜΚ1, τον 2ο κατηγορούμενο και τη ΜΥ1 ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΜΚ1 - Ε. Νικολάου Η μάρτυς ανέφερε ότι μετά που ζήτησε τα σχετικά έγγραφα με την κλήση ημερ.5/7/16 και υπέδειξε στην εργοδοτική πλευρά την υποχρέωση τους να της αποστέλλουν μηνιαίως τους σχετικούς πίνακες, οι τελευταίοι, μέχρι και τις 7/9/16 που επικοινώνησε μαζί τους μέσω email (βλ. T3), το μόνο σχετικό πίνακα που της είχαν αποστείλει, ήταν αυτό του Ιουνίου 2016 (βλ. Τ.6). Σύμφωνα με τη μάρτυρα, ο έλεγχος στον οποίο προέβη τότε και οι διαπιστώσεις που κατέγραψε στο email της στις 7/9/16, αφορούσαν αποκλειστικά τον πίνακα Ιουνίου 2016, εφόσον μόνο εκείνον τον πίνακα είχε λάβει μέχρι τότε. Είναι στη βάση των διαπιστώσεων της αναφορικά με τον πίνακα Ιουνίου 2016, που η μάρτυς ανέφερε ότι ζήτησε όπως για τον επόμενο πίνακα που θα της αποστέλλετο, ήτοι του Σεπτεμβρίου 2016, οι ιδιότητες και μονάδες των υπαλλήλων Ροτσίδη, Κ. Μιχαήλ, Σ. Αντωνίου και Γ. Χατζηγεωργίου, διορθωθούν. Ανέφερε περαιτέρω η μάρτυς ότι, ζήτησε συγκεκριμένα να της αποσταλεί ο πίνακας Σεπτεμβρίου 2016 με τις διορθώσεις που υπέδειξε στο email της, διότι η εργοδοτική πλευρά την είχε ενημερώσει ότι δεν μπορούσαν να διορθωθούν οι πίνακες που είχαν ήδη εκδοθεί. Δεν έκρινε σκόπιμο, ανέφερε η μάρτυς, να ζητήσει ρητά να της αποσταλούν οι πίνακες Ιουλίου και Αυγούστου 2016 οι οποίοι δεν της είχαν μέχρι τότε αποσταλεί, εφόσον θεώρησε ότι καλύπτονταν από την προηγούμενη κλήση και επιστολή που είχε δώσει στην εταιρεία. Θεώρησε όμως ορθό, ενόψει της παράλειψης της εργοδοτικής πλευράς, να την υπενθυμίσει για την συνεχή υποχρέωση της να της αποστέλλει τους σχετικούς πίνακες για κάθε μήνα και προς τούτο περιέλαβε στο email της σχετική σημείωση με τονισμένα γράμματα. Σύμφωνα με τη μάρτυρα, μετά την ανταλλαγή των emails στις 7/9, 14/9 και 28/9, και αφού δόθηκε παράταση στην εργοδοτική πλευρά να προσκομίσει τα αιτούμενα έγγραφα μέχρι 10/10/16, κατ' εκείνη την ημερομηνία, η εργοδοτική πλευρά προσκόμισε μεταξύ άλλων, τον πίνακα Σεπτεμβρίου 2016 όχι όμως και τους πίνακες Ιουλίου και Αυγούστου
4. Η μάρτυς ανέφερε ότι, μετά που έλεγξε τον πίνακα Σεπτεμβρίου 2016 για να δει κατά πόσο υπήρξε συμμόρφωση με τις προηγούμενες υποδείξεις της, διαπίστωσε ότι υπήρξε μια διαφοροποίηση σε σχέση με τον πίνακα Ιουνίου 2016, αναφορικά με τον υπάλληλο Α. Κουννά. Συγκεκριμένα η μάρτυς ανέφερε ότι, ο συγκεκριμένος υπάλληλος, ενώ παρουσιαζόταν στον πίνακα Ιουνίου να κατέχει την ιδιότητα του Cook B και να λαμβάνει, ορθά, 7 μονάδες δικαιώματος υπηρεσίας εντούτοις στον πίνακα Σεπτεμβρίου, αν και ο ίδιος υπάλληλος παρουσιαζόταν πλέον ως Cook A, εξακολουθούσε να λαμβάνει 7 μονάδες αντί 8 που δικαιούτο ως εκ της «νέας» του θέσης. Ως εκ τούτου, ανέφερε η μάρτυς, ζήτησε από την εργοδοτική πλευρά να προβεί εκ νέου σε σχετική διόρθωση και εν τέλει, στις 27/10/16, όταν η εργοδοτική πλευρά της προσκόμισε περαιτέρω έγγραφα, διαπίστωσε ότι είχε γίνει και αυτή η διόρθωση. Τέλος, η μάρτυς ανέφερε ότι μέχρι το τέλος 2016, εξακολουθούσαν να μην της έχουν αποσταλεί οι πίνακες Ιουλίου και Αυγούστου και ούτε ο πίνακας Νοεμβρίου 2016 είχε αποσταλεί. Όταν τελικά αποφασίστηκε από τος αρμοδίους της η δίωξη των κατηγορουμένων για τα θέματα της μισθοδοσίας των υπαλλήλων τους, αποφασίστηκε όπως αυτοί διωχθούν επίσης και για την παράλειψη τους να προσκομίσουν όλους τους εν λόγω πίνακες. Κατά την αντεξέταση της μάρτυρος, της υπεβλήθη από τον ευπαίδευτο συνήγορο των κατηγορουμένων ότι οι κατηγορούμενοι, της είχαν δεόντως προσκομίσει τους επίμαχους πίνακες και ότι αυτή τους είχε παραλάβει προσωπικά. Είναι γι' αυτό το λόγο, της υπέβαλε ο συνήγορος, που στο email της στις 7/9/16, περιορίστηκε να ζητήσει μόνο τον πίνακα Σεπτεμβρίου 2016 και πώς ο ισχυρισμός της ότι δεν παρέλαβε τους εν λόγω πίνακες, εδράζεται στο ότι για κάποιο λόγο η ίδια, δεν μπορεί να τους εντοπίσει στο αρχείο της. Την εν λόγω υποβολή η μάρτυς την απέρριψε, αναφέροντας ότι κανένα λόγο είχε για να αποκρύψει την αλήθεια και ούτε υποκινείτο από οποιαδήποτε αλλότρια κίνητρα. Αν ίσχυε κάτι τέτοιο, διερωτήθηκε η ΜΚ1, τότε γιατί να ισχυριστεί ότι οι κατηγορούμενοι συμμορφώθηκαν πλήρως με τους υπόλοιπους μήνες και να περιοριστεί μόνο στους τρεις αυτούς μήνες. Θα μπορούσε κάλλιστα, ανέφερε η μάρτυς, αν αυτή ήταν η πρόθεση της από την αρχή, να ισχυριστεί ότι δεν της απεστάλη κανένας πίνακας. Της υποβλήθηκε επίσης ότι, το «πρόβλημα» που διαπιστώθηκε με τον Α. Κουννά, στην πραγματικότητα αυτή το είχε εντοπίσει από τον πίνακα Ιουλίου 2016 που της είχε δεόντως αποσταλεί πλην όμως τώρα, επιχειρεί εντέχνως να παρουσιάσει ότι το θέμα προέκυψε από τον πίνακα του Σεπτέμβρη. Η μάρτυς απέρριψε και αυτή την υποβολή, υποδεικνύοντας τις διαφορές που υπήρχαν στους πίνακες Ιουνίου και Σεπτεμβρίου σε σχέση με τον εν λόγω υπάλληλο και ισχυρίστηκε ότι, εφόσον δεν είχε τους πίνακες Ιουλίου και Αυγούστου δεν μπορούσε να γνωρίζει αν η λανθασμένη αναφορά ήταν από τότε και εφόσον στον πίνακα Ιουνίου, ο εν λόγω υπάλληλος περιγράφετο σωστά, δεν έκαμε σχετική αναφορά στο email της ημερ. 7/9/
5. Όταν όμως παρέλαβε τον πίνακα Σεπτεμβρίου στις 10/10/16 και διαπίστωσε τη διαφορά με τον πίνακα του Ιουνίου, ενημέρωσε αμέσως την εργοδοτική πλευρά. 2ος Κατηγορούμενος - Α. Χατζηηρακλής Ο μάρτυρας ανέφερε ότι τους πίνακες δικαιώματος κατανομής υπηρεσίας για το ξενοδοχείο τους ετοιμάζει το λογιστήριο του ξενοδοχείου μία φορά το μήνα και αφού τους εγκρίνει και τους υπογράψει, την επόμενη μέρα αναρτούνται στο ξενοδοχείο και αποστέλλονται στο Επαρχιακό Γραφείο Εργασίας. Όσον αφορά τους επίμαχους πίνακες Ιουλίου, Αυγούστου και Νοεμβρίου 2016, η διαβεβαίωση που του έχει δώσει η ΜΥ1, υπάλληλος του λογιστηρίου του ξενοδοχείου, αυτοί παραδόθηκαν δεόντως στο Επαρχιακό Γραφείο Λεμεσού. ΜΥ2 - Ο. Χ'' Γεωργίου Η μάρτυς ανέφερε ότι τους επίμαχους πίνακες όπως και όλους τους πίνακες που αφορούν στη μισθοδοσία των υπαλλήλων, τους ετοίμασε εκείνη προσωπικά Ειδικότερα, σε σχέση με τους επίμαχους πίνακες Ιουλίου 2016, Αυγούστου 2016 και Νοεμβρίου 2016, τους οποίους η μάρτυς κατέθεσε κατά τη μαρτυρία της ως Τεκμήρια 8, 9 και 10 αντίστοιχα, η μάρτυς ανέφερε ότι ετοιμάστηκαν στις 9/8/16, 02/09/16 και 06/12/16 αντίστοιχα. Προς επίρρωση του ισχυρισμού της αυτού, η μάρτυς παρέπεμψε στην ημερομηνία εκτύπωσης που αναγράφεται στον κάθε πίνακα και υποστήριξε ότι η εν λόγω ημερομηνία καταγράφεται από το ηλεκτρονικό σύστημα του λογιστηρίου στο οποίο δεν μπορεί κανείς να επέμβει. Μόλις «κλείσει» η μισθοδοσία του συγκεκριμένου μήνα, ανέφερε η μάρτυς, «κλείνει» και η περίοδος από το σύστημα και καμία αλλαγή δεν μπορεί να γίνει. Είναι γι' αυτό το λόγο, ισχυρίστηκε η μάρτυρας, που η ΜΚ1 της ζήτησε με email στις 7/9/16 να γίνουν συγκεκριμένες αλλαγές για τον Σεπτέμβρη διότι για τους προηγούμενους μήνες που είχαν ήδη κλείσει, δεν μπορούσαν να γίνουν αλλαγές. Σύμφωνα με τη μάρτυρα, τους επίμαχους πίνακες, τους παρέδωσε η ίδια προσωπικά στη ΜΚ1 στο γραφείο της τελευταίας, εντός 1-2 ημερών από την ημέρα που ετοιμάστηκαν, δεν έλαβε όμως οποιαδήποτε απόδειξη παραλαβής. Σήμερα, ανέφερε η μάρτυς, οι σχετικοί πίνακες αποστέλλονται και δια χειρός αλλά και με email. Ο λόγος που τους παρέδωσε η ίδια προσωπικά στη ΜΚ1 ήταν, σύμφωνα με τη μάρτυρα, επειδή «...το ξενοδοχείο ήταν κλειστό υπό ανακαίνιση, λειτούργησε 17 Ιουνίου και επειδή είχαμε τη σύμβαση, αλλάξαμε συμβόλαια, κάναμε αλλαγές στο σύστημα της μισθοδοσίας και έπρεπε να πάω εγώ προσωπικά να δούμε τι διαφορές είχαμε να συζητήσουμε για να αλλάξουμε». ΤΕΛΙΚΕΣ ΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ Μετά το πέρας της υπόθεσης για την υπεράσπιση αμφότεροι οι συνήγοροι των δύο πλευρών επιχειρηματολόγησαν προς υποστήριξη των εκατέρωθεν θέσεων τους. Ως προς το αδίκημα της 2ης και 3ης κατηγορίας, αμφότεροι οι συνήγοροι υποστήριξαν ουσιαστικά ότι, με δεδομένη και παραδεκτή τη θέσμια υποχρέωση ενός εργοδότη δυνάμει του Κ.14

(3), να προσκομίζει μηνιαίως τους συγκεκριμένους πίνακες στο Επαρχιακό Γραφείο Εργασίας, το κατά πόσο οι κατηγορούμενοι διέπραξαν το υπό κρίση αδίκημα στην παρούσα υπόθεση, είναι καθαρά θέμα αξιολόγησης της σχετικής μαρτυρίας. Υποστήριξαν συναφώς την αξιοπιστία των δικών τους μαρτύρων έναντι του αναξιόπιστου της μαρτυρίας της άλλης πλευράς και εισηγήθηκαν, ο μεν κ. Προδρόμου ότι η κατηγορούσα αρχή, με τη μαρτυρία της ΜΚ1, απέδειξε στον απαιτούμενο βαθμό την ενοχή των κατηγορουμένων, ο δε κ. Ορουντιώτης, στη βάση της μαρτυρίας της ΜΥ2, το αντίθετο. Ως προς το αδίκημα της 1ης κατηγορίας, η επιχειρηματολογία των συνηγόρων, όπως ανέφερα ανωτέρω, περιστράφηκε γύρω από την ερμηνεία του Κ.13

(2)και ιδιαίτερα γύρω από τον τρόπο που οι εν λόγω πρόνοιες υποχρεώνουν την καταβολή βασικού μισθού, τιμαρίθμου και δικαιώματος υπηρεσίας (service charge). Αμφότεροι δέχονται ότι, με βάση και τους Κανονισμούς, το δικαίωμα υπηρεσίας είναι το ποσό που χρεώνεται επιπρόσθετα στους λογαριασμούς των πελατών ενός ξενοδοχείου αντί φιλοδωρήματος ή ως «χρέωση για τις προσφερόμενες υπηρεσίες» (service charge) και αντιπροσωπεύει το 10% από τα συνολικά έσοδα του ξενοδοχείου για κάθε μήνα και το οποίο ποσό, αφού πρώτα μειωθεί κατά 13% ως προνοεί σήμερα ο Νόμος για να αντισταθμίσει τυχόν σπασίματα και ζημιές στο ξενοδοχείο, κατανέμεται στους υπαλλήλους του ξενοδοχείου, ανάλογα με τον αριθμό μονάδων που δικαιούνται, σύμφωνα με τη θέση που έχει ο κάθε υπάλληλος του ξενοδοχείου. Δέχονται επίσης και οι δύο συνήγοροι ότι με βάση τους Κανονισμούς, ο μισθός ενός εργοδοτούμενου που απασχολείται σε ξενοδοχείο ή τουριστικό κατάλυμα, θα πρέπει να αποτελείται από τον βασικό μισθό, τον τιμάριθμο και το δικαίωμα υπηρεσίας και ότι ο τιμάριθμος είναι επί του βασικού μισθού που υπολογίζεται. Εκεί που διαφωνούν οι δύο πλευρές, είναι ως προς το κατά πόσο ο βασικός μισθός θα πρέπει να μπορεί να διαχωρίζεται από το συνολικό ποσό που λαμβάνει ένας υπάλληλος ως μισθό, έτσι ώστε να πρέπει να καθορίζεται ρητά σε μια σχέση εργοδότησης, ποιος είναι ο βασικός μισθός του υπαλλήλου και ποιο το δικαίωμα υπηρεσίας (service charge) που επίσης δικαιούται να λαμβάνει. ΘΕΣΗ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΣΑΣ ΑΡΧΗΣ Θέση της κατηγορούσας αρχής είναι ότι, σκοπός της νομοθεσίας είναι να καταστήσει τα ποσά που εισπράττονται ως δικαίωμα υπηρεσίας, περιουσία των εργαζομένων του ξενοδοχείου και όχι του εργοδότη, ούτως ώστε να δίνεται έτσι κίνητρο στους εργαζόμενους να είναι πιο παραγωγικοί αφού όσο μεγαλύτερες είναι οι εισπράξεις του ξενοδοχείου τόσο μεγαλύτερες θα είναι και οι δικές τους απολαβές. Με τον τρόπο που υπολογίζουν και καταβάλλουν το μισθό των υπαλλήλων τους οι κατηγορούμενοι, υποστήριξε ο κ. Προδρόμου, ήτοι να αυξομειώνουν το μηνιαίο βασικό μισθό των εργαζομένων ανάλογα με την αυξομείωση της μονάδας, ουσιαστικά καθιστούν τον «βασικό μισθό» ως «συμπληρωματικό» και χρησιμοποιούν την περιουσία των εργαζομένων τους ήτοι το δικαίωμα υπηρεσίας για να «επιδοτήσουν» το βασικό μισθό τον οποίο αυτοί θα πρέπει κανονικά να καταβάλλουν χωρίς οποιεσδήποτε ανεξέλεγκτες αυξομειώσεις. Την περίοδο δηλαδή που η μονάδα είναι ψηλή και αυξομειώνεται, ο βασικός μισθός ουσιαστικά πληρώνεται από τη μονάδα που ούτως ή άλλως δικαιούται ο υπάλληλος. Την ίδια στιγμή, υποστήριξε ο συνήγορος, εφόσον το τιμαριθμικό επίδομα υπολογίζεται πάνω στον βασικό μισθό, αν ο βασικός μισθός ενός υπαλλήλου δεν είναι καθορισμένος, τότε ο υπάλληλος θα αδικηθεί ως προς το τιμαριθμικό επίδομα που θα λάβει. Με βάση την πολιτική των κατηγορουμένων, εξήγησε ο συνήγορος, αν την περίοδο που γίνεται η αναπροσαρμογή του τιμάριθμου οι μονάδες είναι ψηλές, που συνήθως είναι εφόσον πρόκειται για τους μήνες Ιούλιο και Δεκέμβριο, ο υπάλληλος που θα λάβει πολύ χαμηλό «συμπληρωματικό» βασικό μισθό λόγω της αυξημένης μονάδας που δικαιούται εκείνη την περίοδο, αδίκως θα λάβει και ανάλογα χαμηλή αύξηση από την τιμαριθμική αναπροσαρμογή. ΘΕΣΗ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗΣ Θέση της υπεράσπισης είναι ότι, πουθενά στη νομοθεσία δεν αναφέρεται ότι απαγορεύεται η συμφωνία ενός σταθερού συνολικού μισθού όπως και δεν επιβάλλεται να υπάρχει σταθερός αναλλοίωτος βασικός μισθός. Ενδεικτικό τούτου, υποστήριξε ο συνήγορος παραπέμποντας στο αρ. 10

(1)(ε) του περί Προστασίας των Μισθών Νόμου 2007 Ν.35(Ι)/07, είναι ότι ο Νομοθέτης επιτρέπει την αποκοπή μισθού μετά από συγκατάθεση του εργοδοτούμενου. Υποστήριξε συναφώς ο κ. Ορουντιώτης ότι, στην παρούσα περίπτωση, ενόψει του ότι το όλο θέμα του μισθού των υπαλλήλων είναι αντικείμενο ελεύθερης συμφωνίας τους με τους εργοδότες τους, οι «φόβοι» της κατηγορούσας αρχής περί πρόκλησης «αδικίας» είναι αβάσιμοι και αδικαιολόγητοι. Και βασικός μισθός πληρώνεται, υπέβαλε ο συνήγορος, και δικαίωμα υπηρεσίας αλλά και τιμάριθμος και αυτές είναι οι και μόνες υποχρεώσεις που επιβάλλει ο Νόμος να πληρούνται. Περαιτέρω, ανέφερε ο κ. Ορουντιώτης, ο τρόπος με τον οποίο καταβάλλουν το μισθό στους υπαλλήλους τους οι κατηγορούμενοι, δεν θα πρέπει να αντικριστεί μόνο υπό την περίπτωση όπου η μονάδα είναι ψηλή αλλά θα πρέπει να ληφθεί υπόψη και η περίοδος όπου η μονάδα είναι χαμηλή, οπόταν και είναι ο εργοδότης που επιδοτεί ουσιαστικά το μισθό του υπαλλήλου. Την ίδια στιγμή όμως, ούτε και το δικαίωμα σε τιμαριθμική αναπροσαρμογή στερείται ο υπάλληλος, υποστήριξε ο κ. Ορουντιώτης, αφού αφ' ενός, ο τιμάριθμος δεν είναι σταθερός άρα γιατί να είναι σταθερός ο βασικός μισθός και αφ' ετέρου, ως έχουν τα συμβόλαια των κατηγορουμένων, οι υπαλλήλοι τους δικαιούνται πλήρως στην εν λόγω αναπροσαρμογή. Στη βάση των πιο πάνω, κατέληξε ο κ. Ορουντιώτης, οι κατηγορούμενοι κανένα αδίκημα διέπραξαν ως τους καταλογίζεται στην 1η κατηγορία. Εξέτασα με προσοχή τα όσα τέθηκαν ενώπιον μου, τόσο από τους μάρτυρες που κατέθεσαν στο Δικαστήριο όσο και από την επιχειρηματολογία των συνηγόρων. Όπως ανέφερα ανωτέρω, τα μόνα γεγονότα που τελούν υπό αμφισβήτηση στην παρούσα υπόθεση, είναι τα γεγονότα που περιβάλλουν τη 2η και 3η κατηγορία και συγκεκριμένα το κατά πόσο οι επίμαχοι πίνακες του Ιουλίου, Αυγούστου και Νοεμβρίου 2016, προσκομίστηκαν δεόντως στο Επαρχιακό Γραφείο Εργασίας. Σχετικές με το θέμα αυτό, είναι μόνο η μαρτυρίες της ΜΚ1 και ΜΥ2 αφού η μαρτυρία του 2ου κατηγορούμενου, ως πρόσωπο που δεν είχε οποιαδήποτε ουσιαστική εμπλοκή ή άμεση γνώση περί της ετοιμασίας και αποστολής των σχετικών εγγράφων, περιορίστηκε σε αναφορά του τι τον διαβεβαίωσε η άμεσα εμπλεκόμενη, ΜΥ2. Η μαρτυρία του 2ου κατηγορούμενου επομένως καθίσταται δευτερεύουσας σημασίας. Προχωρώ επομένως να αξιολογήσω την ενώπιον μου αποδεκτή μαρτυρία, έχοντας κατά νου τις σχετικές νομολογιακές αρχές (βλέπε Παύλου v. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 68, Σάββα v. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 391, Kades v. Nicolaou & Another

(1986)1 C.L.R. 212, Agapiou v. Panayiotou

(1988)1 C.L.R. 257 και Theomaria Estates Ltd v. Samuel Mason κ.α.

(2005)1 Α.Α.Δ. 256). ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ Ξεκινώντας κατ' αρχή από τη μαρτυρία τη ΜΚ1, αναφέρω ότι η μάρτυς μου έκανε καλή εντύπωση. Έδωσε σαφείς και κατατοπιστικές απαντήσεις για να υποστηρίξει τις θέσεις της και ως το πρόσωπο που ήταν άμεσα εμπλεκόμενο με τη διερεύνηση και χειρισμό της υπόθεσης είχε άμεση και προσωπική γνώση των γεγονότων για τα οποία κατέθεσε και σε κανένα σημείο της αντεξέτασης της δεν κλονίστηκε η μαρτυρία της. Εκεί που δεν είχε προσωπική γνώση για τα γεγονότα, δεν δίστασε να το αναφέρει αλλά και να αναφέρει την πηγή της γνώσης της. Η μαρτυρία της όμως επιβεβαιώνεται και από την πραγματική μαρτυρία που έχει κατατεθεί. Υπενθυμίζω ότι η αμφισβήτηση που έτυχε η μάρτυς κατά την αντεξέταση της βασίστηκε επί των αναφορών της στο email της 7/9/16 και ειδικότερα ως προς το κατά πόσο είχε στην κατοχή της κατά το χρόνο συγγραφής του εν λόγω email τους επίμαχους πίνακες. Θέση της μάρτυρος ήταν ότι μέχρι τότε, μόνο τον πίνακα Ιουνίου είχε στην κατοχή της. Σημειώνω κατά πρώτο ότι δεν αμφισβητήθηκε η θέση της μάρτυρος ότι στις 13/7/16 και 14/7/16, της προσκομίσθηκαν τα έγγραφα που ζητήθηκαν στις 5/7/16, μεταξύ των οποίων ήταν ο πίνακας Ιουνίου

1. Αυτό άλλωστε, επιβεβαιώνεται και από την ημερομηνία εκτύπωσης του σχετικού πίνακα ήτοι 12/7/16 (βλ. Τ.6) αλλά και από την ίδια τη θέση της υπεράσπισης ότι μέχρι τότε, οι επίμαχοι πίνακες δεν είχαν καν ετοιμαστεί. Κατά δεύτερο, στο email 7/9/16, η μάρτυς αναφέρεται συνεχώς σε «πίνακα» ήτοι στον ενικό αριθμό και όχι σε «πίνακες» κάτι που θα υποδηλούσε ότι είχε στην κατοχή της πέραν του ενός πίνακα. Την ίδια στιγμή, ο υπάλληλος Γ. Χατζηγεωργίου στον οποίο αναφέρεται η ΜΚ1 στο email της και για τον οποίο ζητά να γίνουν διορθώσεις για το μέλλον, συναντάται ως μέλος του προσωπικού του ξενοδοχείου, μόνο στον πίνακα Ιουνίου. Δεν φαίνεται σε κανένα άλλο μεταγενέστερο πίνακα προσωπικού ούτε και στους πίνακες Ιουλίου και Αυγούστου που κατέθεσε η υπεράσπιση, ήτοι τα Τ.8 και
2. Λαμβάνοντας υπόψη και την κοινή και αδιαμφισβήτητη θέση ότι η μάρτυς, είχε ενημερωθεί από την ΜΥ2 ότι δεν μπορούσαν να γίνουν αναδρομικές διορθώσεις στους πίνακες, τότε ποιο λόγο είχε η ΜΚ1 να ζητά στις 7 Σεπτεμβρίου 2016 να διορθωθεί για το μέλλον, η ιδιότητα ενός υπάλληλου που φαίνεται να έπαυσε να είναι μέλος του προσωπικού του ξενοδοχείου από τους προηγούμενους μήνες, ήτοι τον Ιούλιο και Αύγουστο. Η μόνη λογική εξήγηση για τούτο είναι απλά ότι η μάρτυς δεν το γνώριζε γιατί δεν είχε στην κατοχή της τους επίμαχους πίνακες Ιουλίου και Αυγούστου. Έτσι άλλωστε εξηγείται και το γιατί η μάρτυς να μην προβεί στην ίδια υπόδειξη που προέβη για διόρθωση της ιδιότητας του Γ. Χατζηγεωργίου ως Maître D'Hotel και για τον υπάλληλο που φαίνεται από τον πίνακα Ιουλίου να τον αντικατέστησε, με την ίδια όμως «λανθασμένη ιδιότητα» «Maître D'Hotel», Κ. Κυριάκου. Πρόσθετα τούτου, η μάρτυς αμφισβητήθηκε και σε σχέση με την αναφορά της στον Α. Κουννά υπό την έννοια του ότι, οι «διαπιστώσεις» στις οποίες ισχυρίστηκε ότι προέβη στις 10/10/16, στην πραγματικότητα έγιναν πολύ πιο πριν ήτοι τον Αύγουστο, όταν της παραδόθηκε ο πίνακας Ιουλίου. Κατ' αρχή, η θέση αυτή της υπεράσπισης τέθηκε στη μάρτυρα χωρίς οποιοδήποτε πραγματικό υπόβαθρο αφού οι επίμαχοι πίνακες ουδέποτε της παρουσιάστηκαν κατά την αντεξέταση της, παρά μόνο κατατέθηκαν στο Δικαστήριο από την τελευταία μάρτυρα της υπεράσπισης. Κατά δεύτερο, η απάντηση της μάρτυρος στην υποβολή αυτή, ήτοι ότι αν της προσκομίζονταν οι εν λόγω πίνακες πριν την 7/9/16 και όντως φαινόταν η αλλαγή στην ιδιότητα του Α. Κουννά, τότε θα περιλάμβανε και αυτή τη διαπίστωση της στο σχετικό email της όπως έκανε για όλους τους υπόλοιπους υπαλλήλους και όπως το έπραξε στις 10/10/16 όταν παρέλαβε τον πίνακα Σεπτεμβρίου και είδε την εν λόγω αλλαγή, είναι και λογική και πειστική. Υπό το φως δε των λεπτομερειών που παραθέτει στο email της 7/9/16 η μάρτυς, η εν λόγω θέση της είναι και αληθοφανής. Κατά τρίτο, το γεγονός ότι η διόρθωση στην ιδιότητα του Κουννά, παρουσιάζεται να έγινε για πρώτη φορά στον πίνακα Οκτωβρίου 2016, ο οποίος ετοιμάστηκε στις 09/11/16 (βλ. Τ.6), επιβεβαιώνει τη θέση της ΜΚ1 ότι το λάθος διαπιστώθηκε από τα έγγραφα που παραλήφθηκαν μετά και το τελευταίο της email στις 28/9/
3. Ούτε όμως φάνηκε η μάρτυς να ωθείται από οποιαδήποτε αλλότρια κίνητρα, ως γενικά και αόριστα ισχυρίστηκε η υπεράσπιση. Η μάρτυς όχι μόνο ανέφερε εξ' αρχής την πλήρη συμμόρφωση των κατηγορουμένων σε σχέση με τις πλείστες από τις διαπιστώσεις της αλλά μάλιστα, από το Τ.1, προκύπτει και το ότι η μάρτυς, παρά το ότι μπορούσε ανά πάσα στιγμή να προχωρήσει με δίωξη των κατηγορουμένων συνεπεία των διαπιστώσεων της, εντούτοις δεν το έπραξε και αντίθετα τους έδωσε και παράταση χρόνου να συμμορφωθούν αλλά και συμβουλές ως προς τούτο. Αποδέχομαι συνεπώς τη μαρτυρία της στο σύνολο της ως αξιόπιστη. Αναφορικά με τη ΜΥ1, η μάρτυς κλήθηκε για να υποστηρίξει τη θέση της υπεράσπισης ότι οι επίμαχοι πίνακες είχαν παραδοθεί προσωπικά στη ΜΚ1 εντός των προβλεπόμενων χρονικών ορίων. Σύμφωνα με τη μάρτυρα, αυτή είχε στην κατοχή της αντίγραφα των εν λόγω πινάκων από τον καιρό που αυτοί καταρτίστηκαν ήτοι από τον Αύγουστο 2016 και εντεύθεν. Τον τελευταίο δε επίμαχο πίνακα, ήτοι αυτόν του Νοεμβρίου 2016, η μάρτυς ισχυρίστηκε ότι τον είχε στην κατοχή της από τον Δεκέμβριο 2016 ήτοι 3 μόλις μήνες πριν να καταχωρηθεί η παρούσα υπόθεση. Παρά ταύτα, καμία εξήγηση δόθηκε γιατί πριν κληθεί και η τελευταία μάρτυρας για την υπεράσπιση στις 6/10/17 ήτοι η ΜΥ2, οι εν λόγω πίνακες δεν παρουσιάστηκαν ποτέ κατά την ακρόαση και ιδιαίτερα κατά την αντεξέταση της ΜΚ1, μεγάλο μέρος της οποίας αναλώθηκε, στο τι υποτίθεται ότι περιείχαν αυτοί οι πίνακες αλλά και στην επίμονη άρνηση της ΜΚ1 ότι έλαβε γνώση του περιεχομένου τους κατά τον ουσιώδη χρόνο. Ούτε και δόθηκε οποιαδήποτε εξήγηση γιατί έστω και την υστάτη, ήτοι όταν επιδόθηκε η παρούσα υπόθεση, η ΜΥ2 δεν αντέδρασε στέλλοντας κάποια επιστολή ή άλλως πως ενημέρωση στη ΜΚ1 ότι, τους επίμαχους πίνακες τους είχε στείλει από τότε ή έστω ότι προτίθεται να τους στείλει τώρα. Παράλληλα όμως σημειώνω και το εξής. Η μάρτυς ανέφερε ότι ήταν από τις 7/9/16, ενήμερη για το σχετικό email της ΜΚ1 καθώς και για το περιεχόμενο του. Ισχυρίστηκε δε ότι, παρά το ότι δεν αναφέρονται οι μήνες Ιούλιος και Αύγουστος στο εν λόγω email, εντούτοις η ίδια, αντιλήφθηκε τις διορθώσεις που ζητούσε η ΜΚ1 να γίνουν, ότι όντως αφορούσαν τους πίνακες Ιουλίου και Αυγούστου. Λαμβάνοντας όμως υπόψη τα όσα σημειώνονται πιο πάνω σε σχέση με την αναφορά της ΜΚ1 για την ιδιότητα του Χατζηγεωργίου, εύλογα διερωτάται κανείς, όπως άλλωστε διερωτήθηκε και ο συνήγορος της κατηγορούσας αρχής κατά την αντεξέταση της μάρτυρος, γιατί αυτή να μην αντιδράσει στο email της ΜΚ1 και να της υποδείξει ότι τα πράγματα άλλαξαν και πλέον ήταν ως φαίνονταν στους πίνακες Ιουλίου και Αυγούστου που της είχαν ήδη αποσταλεί. Αντίθετα, όχι μόνο καμία τέτοια υπόδειξη γίνεται αλλά μάλιστα, η εργοδοτική πλευρά, εν γνώση της, προχωρεί και ζητά χρόνο μέχρι και τις 10/10/10 να συμμορφωθεί με τις υποδείξεις του email της 7/9/17 (βλ. Τ.4). Η όλη στάση της ΜΥ2, υπό το φως και της γενικότερη στάσης που τήρησε η υπεράσπιση στην παρούσα υπόθεση, δημιουργεί θεωρώ, σε τέτοιο βαθμό ερωτηματικά, που δεν μπορεί το Δικαστήριο να βασιστεί με ασφάλεια στη μαρτυρία της. Ίσως η μάρτυς θεώρησε ότι, ενόψει της προσκόμισης του πίνακα του Ιουνίου 2016 και των συζητήσεων που γίνονταν με τη ΜΚ1 από τις αρχές Ιουλίου 2016 για «να δούμε τι διαφορές είχαμε να συζητήσουμε για να αλλάξουμε», το όλο θέμα θα επιλύετο σύντομα και επομένως δεν θα ήταν αναγκαίο να προσκομιστούν οι εν λόγω πίνακες οι οποίοι άλλωστε δεν μπορούσαν να αλλάξουν αναδρομικά. Σε κάθε περίπτωση όμως, τη μαρτυρία της ΜΥ2 δεν μπορώ να τη δεχτώ και την απορρίπτω. Στη βάση της πιο πάνω αξιολόγησης της μαρτυρίας, πρόσθετα των πιο πάνω ευρημάτων μου, βρίσκω ότι από την 1/8/16 μέχρι και την 30/9/16, οι πίνακες κατανομής του δικαιώματος υπηρεσίας των υπαλλήλων της κατηγορουμένης 1, για τους μήνες Ιούλιο και Αύγουστο 2016, δεν αποστάληκαν στον αρμόδιο Επαρχιακό Λειτουργό Εργασιακών Σχέσεων. Το ίδιο βρίσκω να ισχύει και σε σχέση με την περίοδο 1/12/16 - 31/12/16 αναφορικά με τον αντίστοιχο πίνακα για τον μήνα Νοέμβριο
4. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Α. Παράλειψη αποστολής αντίγραφου πίνακα κατανομής του δικαιώματος υπηρεσίας των υπαλλήλων της κατηγορουμένης 1 - 2η και 3η κατηγορία Το υπό εξέταση αδίκημα, είναι το αδίκημα που προκύπτει από τη συνδυασμένη εφαρμογή των Κ. 14

(3)και 21

(2)της ΚΔΠ 136/72 οι σχετικές πρόνοιες των οποίων έχουν ως εξής: 14. -

(1)Έκαστος εργοδότης τηρεί ανηρτημένα εις περίοπτον μέρος του ξενοδοχείου, εις το όποιον πάντες οι εργοδοτούμενοι εισέρχονται ή δύνανται να εισέλθωσιν ευκόλως, τα ακόλουθα έγγραφα: (α) Κατάλογον των εν τω ξενοδοχείω εργοδοτουμένων, διαλαμβάνοντα ως προς έκαστον αυτών το ωράριον καθήκοντος, ήτοι την χρονικήν περίοδον κατά την διάρκειαν της οποίας απαιτείται παρ' εργοδοτουμένου όπως εκτελεί εργασίαν του ξενοδοχείου, το αναλογούν ποσοστόν δικαιώματος υπηρεσίας, την οριζόμενην δυνάμει του Κανονισμού 7 εβδομαδιαίαν ημέραν αργίας και τον αριθμόν των ημερών αδείας τας οποίας ούτος δικαιούται δυνάμει του Κανονισμού 10, και (β) πίνακα, δεικνύοντα τον τρόπον κατανομής του δικαιώματος υπηρεσίας μεταξύ των εργοδοτουμένων.

(2)Ουδέν των έγγραφων των αναφερομένων εν τη παραγράφω

(1)του παρόντος Κανονισμού τροποποιείται ειμή μόνον κατόπιν 48ωρου προειδοποιήσεως προς τους ενδιαφερομένους εργοδοτουμένους εξαιρουμένων των περιπτώσεων ασθενείας ή τερματισμού των υπηρεσιών εργοδοτουμένου ιδία αυτού πρωτοβουλία και άνευ προ- ειδοποιήσεως.

(3)Έκαστος εργοδότης αποστέλλει προς τον Επαρχιακό Λειτουργό Εργασιακών Σχέσεων της οικείας επαρχίας ανά δύο αντίγραφα των εν τη παραγράφω

(1)αναφερομένων εντύπων εντός μιας εβδομάδος από της το πρώτον αναρτήσεως των και εφεξής καθ' όσον μεν αφορά εις τον κατάλογον ανά εξάμηνον, καθ' όσον δε αφορά τον πίνακα καθ' έκαστον μήνα: Νοείται ότι πασά αλλαγή εις τον κατάλογον εντός της προαναφερθείσης περιόδου των εξ μηνών γνωστοποιείται προς τον Επαρχιακόν Λειτουργόν Εργασιακών Σχέσεων εντός μιας εβδομάδος διά της αποστολής δυο αντιγράφων του εν τη παραγράφω 1 (α) αναφερομένου εντύπου. 21. -

(1)Οιοσδήποτε εργοδότης παραβεί ή παραλείψει να συμμορφωθεί με τις διατάξεις των Κανονισμών 7 και 10 των παρόντων Κανονισμών είναι ένοχος αδικήματος και σε περίπτωση καταδίκης του υπόκειται σε ποινή φυλάκισης μέχρις ενός έτους ή σε πρόστιμο μέχρι δύο χιλιάδες λίρες ή και στις δύο ποινές μαζί.

(2)Τηρουμένης της παραγράφου

(1)του παρόντος Κανονισμού οιονδήποτε πρόσωπο το οποίο εσκεμμένα παρεμποδίζει την τριμερή Επιτροπή ή οιονδήποτε Επιθεωρητήν κατά την ενάσκηση των υπό των διατάξεων των Κανονισμών 18 και 19, αντίστοιχα, χορηγουμένων σα αυτούς εξουσιών και οιοσδήποτε εργοδότης παραβεί ή παραλείψει να συμμορφωθεί προς οιανδήποτε άλλην από τις διατάξεις των παρόντων Κανονισμών είναι ένοχος αδικήματος και σε περίπτωση καταδίκης του υπόκειται σε ποινή προστίμου μέχρι χίλιες λίρες. Οι σχετικές με την παρούσα υπόθεση πρόνοιες του Κ.19 που αναφέρονται στον κ.21

(2)έχουν ως εξής: «Κ.19

(3)- Οιοσδήποτε Επιθεωρητής δύναται καθ' οιονδήποτε εύλογον χρόνον να εισέλθη εις οιονδήποτε ξενοδοχείον και επιθεωρήση και εξετάση τούτο ή οιονδήποτε τμήμα αυτού, διά να εξακριβώση κατά πόσον αι διατάξεις των παρόντων Κανονισμών τηρούνται δεόντως» Όπως αμφότεροι οι συνήγοροι αναγνωρίζουν, η θέσμια υποχρέωση ενός εργοδότη δυνάμει του Κ.14

(3), είναι να αποστέλλει μηνιαίως, τους συγκεκριμένους πίνακες στο Επαρχιακό Γραφείο Εργασίας. Από απλή ανάγνωση των επίμαχων προνοιών προκύπτει ότι το υπό κρίση αδίκημα, είναι αδίκημα αυστηρής ευθύνης, υπό την έννοια ότι δεν απαιτεί την απόδειξη οποιουδήποτε στοιχείου ένοχης διάνοιας (mens rea) (βλ. ΜΑΡΚΟΣ ΜΑΡΚΟΥ ν. ΤΑΚΗ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ, Ποινική Έφεση 58/2016, 16/3/2017 και MAGAR TEREZIAN ν. ΓΙΑΝΝΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΥ, Πoινική ΄Εφεση αρ. 198/15, 2/12/2016 καθώς και ΚΥΠΡΙΑΚΟΥ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ ΤΟΥΡΙΣΜΟΥ ν. ΑΝΔΡΕΑ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ, Ποινική Έφεση Αρ.120/2015, 26/4/2017 και AESTAS TRADING LTD κ.α. ν. ΚΥΠΡΙΑΚΟΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΤΟΥΡΙΣΜΟΥ, Ποινική Έφεση αρ. 78/2014, 79/2014, 3/9/2015). Η παράλειψη αποστολής των προβλεπόμενων πινάκων εντός της καθορισμένης μηνιαίας προθεσμίας συνιστά και το σχετικό αδίκημα. Στη βάση των πιο πάνω ευρημάτων μου, βρίσκω ότι η κατηγορούμενη 1 εργοδότρια εταιρεία, κατά παράβαση των προνοιών του Κ.14

(3), δεν απέστειλε εντός της προβλεπόμενης προθεσμίας ως όφειλε, τους πίνακες του τρόπου κατανομής του δικαιώματος υπηρεσίας μεταξύ των εργοδοτουμένων της, για τους μήνες Ιούλιο, Αύγουστο και Νοέμβριο 2016 ως αναφέρεται στις λεπτομέρειες της 2ης και 3ης κατηγορίας. Κρίνω συνεπώς ότι η κατηγορούσα αρχή πέτυχε να αποδείξει στον απαιτούμενο βαθμό, την ενοχή της 1ης κατηγορούμενης, σε σχέση με τα αδικήματα των κατηγοριών 2 και

1. Όσον αφορά τους 2ο και 3ο κατηγορούμενο, οι εναντίον τους υπό κρίση κατηγορίες, εδράζονται στο αρ.20 Κεφ.
2. Όπως έχει επανειλημμένα νομολογηθεί, για τη στοιχειοθέτηση του αρ. 20, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για διευθυντή ή υπεύθυνο νομικού προσώπου, ο οποίος κατηγορείται για συνέργεια με την εταιρεία που διευθύνει ή που διαχειρίζεται, να διαπράξει αδίκημα, η εν λόγω ιδιότητα του, από μόνη της δεν αρκεί για να τον καταστήσει εξίσου ποινικά υπεύθυνο ως συνεργό στη διάπραξη του αδικήματος. Για καταδίκη του, απαιτείται, η στοιχειοθέτηση της ανεξάρτητης ενέργειας του για να διαπραχθεί το αδίκημα για το οποίο κατηγορείται, αποκλειομένου όμως κάθε άλλου λογικού συμπεράσματος. Τα υπό κρίση αδικήματα, έστω και αν είναι αυστηρής ευθύνης αδικήματα, εν τη απουσία οποιασδήποτε διαφορετικής ρύθμισης στο Νόμο, δεν τυγχάνουν διαφορετικής αντιμετώπισης όταν η υπόθεση εναντίον του κατηγορούμενου εδράζεται επί του αρ.20 Κεφ.154 (βλ. Παπαγεωργίου ανωτέρω) Για τη στοιχειοθέτηση «συνέργειας» στη διάπραξη ενός αδικήματος, συμπεριλαμβανομένου και του υπό κρίση αδικήματος, «η νομολογία ... αγγλική και κυπριακή, δείχνει ότι ο συνεργός θα πρέπει να γνωρίζει, κατά τον ουσιώδη χρόνο, τουλάχιστον τα αναγκαία στοιχεία που συνιστούν το αδίκημα.» (έμφαση δική μου - βλ. πρόσφατη απόφαση Θεόδωρου Μ. Ιωαννίδη ν Gastop Boutique LTD κ.α., Ποινική Έφεση αρ. 161/2014, 30/6/2017 και τις παραπομπές που γίνονται στην εν λόγω αυθεντία σε κυπριακή και αγγλική νομολογία). Το νοητικό στοιχείο που πρέπει να αποδεικνύεται για συνεργό, όπως έχει νομολογηθεί, είναι γενικά στενότερο και πιο απαιτητικό απ' ό,τι χρειάζεται για τον αυτουργό και απαιτεί πρόθεση ή γνώση εκ μέρους του συνεργού» (βλ. Παυλόπουλος Αθανάσιος ν. Skopy Shoe Factory Ltd,

(2003)2 Α.Α.Δ. 261 και Στη βάση των πιο πάνω ευρημάτων μου, σημειώνω κατ' αρχή ότι αναφορικά με τον 3ο κατηγορούμενο, δεν προσκομίστηκε καμία μαρτυρία ως προς την οποιαδήποτε εμπλοκή του, άμεση ή έμμεση, στη διάπραξη του υπό κρίση αδικήματος ή στην υπόθεση γενικότερα. Όσον αφορά το 2ο κατηγορούμενο, η μόνη μαρτυρία περί εμπλοκής του στο θέμα της ετοιμασίας και αποστολής των πινάκων και αυτή στη βάση της δικής του αναφοράς η οποία δεν αμφισβητήθηκε, είναι μόνο ότι είναι το πρόσωπο που εγκρίνει τους πίνακες όταν αυτοί ετοιμαστούν από τη ΜΥ2, η οποία και είναι το πρόσωπο που στη συνέχεια αναλαμβάνει να τους αποστείλει. Πέραν τούτου, δεν υπάρχει οποιαδήποτε άλλη μαρτυρία περί εμπλοκής του 2ου κατηγορούμενου στο υπό εξέταση θέμα, αλλά ούτε και οποιαδήποτε μαρτυρία περί πληροφόρησης του ιδίου προσωπικά σε οποιοδήποτε στάδιο ότι οι επίμαχοι πίνακες δεν αποστάληκαν. Στη βάση των πιο πάνω, κρίνω ότι αναφορικά με τους κατηγορούμενους 2 και 3 διευθυντές, δεν έχει αποδειχθεί στον απαιτούμενο βαθμό η αποδιδόμενη σε αυτούς από τη 2η και 3η κατηγορία, εμπλοκή στη διάπραξη των αδικημάτων από την κατηγορούμενη 1 εργοδότρια εταιρεία (βλ. Peppis Company Ltd και Άλλος ν. Eπαρχιακού Λειτουργού Eργασίας,

(1999)2 Α.Α.Δ. 272) Κρίνω συνεπώς ότι οι εν λόγω κατηγορούμενοι θα πρέπει να αθωωθούν και απαλλαχτούν από την 2η και 3η κατηγορία. Β. Μη καθορισμός Βασικού Μισθού για κάθε εργοδοτούμενο - 1η κατηγορία Σημειώνω εξ' αρχής ότι, από ανάγνωση των προνοιών του Κ.13 και ειδικότερα των Κ.15, 16 και των ερμηνευτικών διατάξεων του Κ.2, η θέση του κ. Προδρόμου ως προς το ότι ο νομοθέτης αντικρίζει το δικαίωμα υπηρεσίας ως ένα περιουσιακό ουσιαστικά δικαίωμα του ξενοδοχοϋπάλληλου, ξεχωριστό και ανεξάρτητο από το δικαίωμα του να λαμβάνει οποιασδήποτε άλλης μορφής αντιμισθία, είναι απόλυτα ορθή. Το δικαίωμα υπηρεσίας σύμφωνα με το Κ.2, καθορίζεται ως η «οιανδήποτε προσθήκην εις τους λογαριασμούς πελατών αντί φιλοδωρήματος ή ως χρέωσιν δι΄ υπηρεσίαν» (έμφαση δική μου). Από τη στιγμή που ο νομοθέτης καθιστά το δικαίωμα υπηρεσίας, ανάλογο με το φιλοδώρημα που αποφασίζει κάποιος πελάτης να αφήσει σε ένα υπάλληλο για τις υπηρεσίες που του προσέφερε, το εν λόγω φιλοδώρημα ανήκει αποκλειστικά στον υπάλληλο και όχι στον εργοδότη. Άλλωστε, πλην αυτών φιλοδωρημάτων, ένας μισθωτός υπάλληλος περιορίζεται να λαμβάνει μόνο το μισθό του από τον εργοδότη και δεν δικαιούται σε μερίδιο από τις εισπράξεις του τελευταίου έστω και αν είναι λόγω της εργατικότητας και της παραγωγικότητας του που αυξάνονται οι εισπράξεις. Υπό αυτή την έννοια το δικαίωμα υπηρεσίας συνιστά το κίνητρο του υπαλλήλου να είναι πιο παραγωγικός και εργατικός. Προφανώς ο νομοθέτης, αφ' ενός για να «εξασφαλίσει» κάποιας μορφής φιλοδωρήματος στους ξενοδοχοϋπαλλήλους και αφ' ετέρου για να διασφαλίσει ότι οι τελευταίοι όντως θα το λαμβάνουν, εισήγαγε στη νομοθεσία τις πρόνοιες των Κ.15 και 16 ήτοι ότι: «Κ. 15

(1)Τηρουμένων των διατάξεων του Κανονισμού 16, δικαίωμα υπηρεσίας εκ 10% χρεούται υπό του εργοδότου επί των λογαριασμών των πελατών διά πάσαν υπηρεσίαν προσφερομένην υπό των εργοδοτουμένων εντός του ξενοδοχείου.» Κ.16. -

(1)Άπαντα τα χρεούμενα υπό του εργοδότου επί των λογαριασμών των πελατών ως δικαίωμα υπηρεσίας ποσά κατανέμονται μεταξύ των εργοδοτουμένων εις τοιαύτην αναλογίαν οία ήθελε συμφωνηθή ύφ' οιωνδήποτε ενδιαφερομένων οργανώσεων εργοδοτών και εργοδοτουμένων και εγκριθή υπό της Επιτροπής, ή, μη επελθούσης τοιαύτης συμφωνίας, εις τοιαύτην αναλογίαν οία ήθελεν αποφασισθή υπό της Επιτροπής: Νοείται ότι ο εργοδότης δύναται να αφαιρή εκ του συνόλου του δικαιώματος υπηρεσίας το οποίον είναι διαθέσιμον προς διανομήν 13% κατά το έτος 2016, 12% κατά το επόμενο έτος και 10% από το μεθεπόμενο έτος και μετέπειτα διά σπασίματα.

(2)Το δικαίωμα υπηρεσίας δι' έκαστον μήνα καταβάλλεται εις τους εργοδοτουμένους ουχί αργότερον της 6ης του επομένου μηνός.

(3)Ο εργοδότης δύναται να συμφωνήση μετά των εργοδοτουμένων αυτού εφ' ενός ηγγυημένου ποσού δικαιώματος υπηρεσίας, προσθέτως προς τον βασικόν μισθόν: Νοείται ότι, εν η περιπτώσει, το δικαίωμα υπηρεσίας, το όποιον θα καθίστατο άλλως καταβλητέον εις τον ενδιαφερόμενον εργοδοτούμενον, ήθελεν υπερβή το ηγγυημένον ποσόν, η διαφορά μεταξύ του ηγγυημένου ποσού και του δικαιώματος υπηρεσίας κατά την διάρκειαν του χρονικού διαστήματος της υπηρεσίας καταβάλλεται εις τον ενδιαφερόμενον εργοδοτούμενον.

(4)..» (έμφαση δική μου) Από τις πρόνοιες που έχω τονίσει πιο πάνω, προκύπτουν ξεκάθαρα θεωρώ τα εξής: A. Επιπρόσθετα των συνηθισμένων χρεώσεων των πελατών του, ο ξενοδόχος εργοδότης, χρεώνει τους πελάτες του για τις υπηρεσίες που τους προσφέρει, με 10% δικαίωμα υπηρεσίας (service charge), το οποίο αντιστοιχεί στο φιλοδώρημα που αναμένεται ότι θα έδιναν οι πελάτες στους υπαλλήλους του ξενοδοχείου.(βλ. Κ.15) B. Το σύνολο των ποσών που εισπράττονται ως δικαίωμα υπηρεσίας, ο εργοδότης υποχρεούται να το καταβάλλει στους υπαλλήλους του ουχί αργότερον της 6ης του επομένου μηνός.(βλ. Κ.16

(2)). Γ. Το ποσό που αναλογεί στον κάθε υπάλληλο ως δικαίωμα υπηρεσίας, πρέπει να καταβάλλεται επιπρόσθετα και ανεξάρτητα από το βασικό μισθό εξ' ου και ο νομοθέτης έκρινε πρέπον, όπως καθορίσει συγκεκριμένη προθεσμία καταβολής του αντίθετα με το βασικό μισθό, όπου τα μέρη αφήνονται ελεύθερα να συμφωνήσουν όπως επιθυμούν. (βλ. Κ.16

(2)και 16

(3)). Δ. Το δικαίωμα υπηρεσίας δεν εξαρτάται ούτε και σχετίζεται με το μισθό που συμφωνήθηκε να λαμβάνει ο υπάλληλος, υπολογίζεται δε και καταβάλλεται ξεχωριστά από οποιαδήποτε άλλη μισθολογική συμφωνία και αν και δύναται να συμφωνηθεί κάποιο σχετικό όριο μεταξύ εργοδότη και υπάλληλου, αν σε κάποιο μήνα της εργοδότησης ο υπάλληλος προκύπτει να δικαιούται σε μεγαλύτερο ποσό από το συμφωνηθέν, ο τελευταίος δικαιούται να λάβει και το συμφωνηθέν ποσό και τη διαφορά που προκύπτει (βλ. επιφύλαξη Κ.16

(3)). Στη βάση των πιο πάνω, θα συμφωνήσω με τη θέση της κατηγορούσας αρχής ότι με τον τρόπο που πληρώνονται οι υπαλλήλοι του ξενοδοχείου στην παρούσα υπόθεση, αποστερούνται του πλήρες όφελους του δικαιώματος υπηρεσίας που τους αναλογεί αλλά και του πλήρες όφελους του βασικού τους μισθού, εφόσον ουσιαστικά, χρησιμοποιείται από τον εργοδότη το δικαίωμα υπηρεσίας που ανήκει εξ' υπαρχής στους υπαλλήλους, για να «επιδοτηθεί» ο μισθός που λαμβάνουν και τον οποίο επίσης δικαιούνται στο ακέραιο. Κοντολογίς, η χρήση του δικαιώματος υπηρεσίας, για να καλυφτεί μέρος του μεικτού συμφωνηθέν μισθού και η μετέπειτα «συμπλήρωση» του, με κάποιο ακαθόριστο ποσό, το οποίο μπορεί και να μην χρειαστεί να καταβληθεί αν η μονάδα είναι πολύ ψηλή, ούτως ώστε να «συμπληρωθεί» ο συμφωνηθέν μεικτός μισθός, καταστρατηγεί πρωτίστως, τις πρόνοιες του Κ.16 της ΚΔΠ 136/72. Το σχετικό αδίκημα, αφορά στην καταβολή και υπολογισμό του δικαιώματος υπηρεσίας των υπαλλήλων. Στην παρούσα υπόθεση όμως, οι κατηγορούμενοι δεν κατηγορούνται δυνάμει του Κ.16 αλλά του Κ.13

(2)οι πρόνοιες του οποίου αφορούν στην περίπτωση όπου δεν καταβάλλεται δικαίωμα υπηρεσίας ή βασικός μισθός κατά την πληρωμή που γίνεται δυνάμει των Κανονισμών 7, 10, 11 και 12 ήτοι κατά την πληρωμή υπερωριακής αμοιβής, ετήσιας άδειας, άδειας ασθενείας και προειδοποίησης τερματισμού, περιπτώσεις που δεν αφορούν στην παρούσα υπόθεση. Αν και αυτό δεν απασχόλησε την υπεράσπιση σε κανένα στάδιο της υπόθεσης, σφραγίζει θεωρώ την τύχη της 1ης κατηγορίας αναφορικά με όλους τους κατηγορούμενους. Έχω προβληματιστεί κατά πόσο θα ενδείκνυτο τροποποίηση του κατηγορητηρίου με προσθήκη νέας κατηγορίας αναφορικά με παράβαση του Κ.16, στη βάση του αρ.85

(4)Κεφ.155, οι πρόνοιες του οποίου παρέχουν τη δυνατότητα στο Δικαστήριο, εφόσον συντρέχουν οι απαραίτητες προϋποθέσεις, να προβεί κατά την έκδοση της τελικής απόφασης του στην προσθήκη κατηγοριών οι οποίες κατά τη κρίση του έχουν αποδειχθεί και να προβεί στην καταδίκη του κατηγορούμενου χωρίς άλλη ενέργεια. Λαμβάνοντας όμως υπόψη το στάδιο που βρίσκεται η υπόθεση και γενικότερα τα δικαιώματα των κατηγορουμένων ως καθορίζονται από τη σχετική νομολογία κρίνω ότι υπό τις περιστάσεις, τέτοια τροποποίηση δεν ενδείκνυται (βλ. σχ. Lanitis Bros Ltd ν. Ιατρικών Υπηρεσιών,

(1995)2 Α.Α.Δ. 266). Τονίζω όμως στους κατηγορούμενους ότι, το αδίκημα του Κ.16 είναι συνεχές και ότι η συνέχιση της ανωτέρω πρακτικής που ακολουθούν, ενδεχομένως να οδηγήσει σε μελλοντική ποινική δίωξη τους. Με το θέμα αυτό όμως δεν θα ασχοληθώ περαιτέρω. Για όλους τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω πιο πάνω, η κατηγορούμενη 1 κρίνεται ένοχη στη 2η και 3η και κατηγορία ενώ αθωώνεται και απαλλάσσεται στην 1η κατηγορία. Οι κατηγορούμενοι 2 και 3 αθωώνονται και απαλλάσσονται απ' όλες τις κατηγορίες. (Υπ.) ........... Λ. Πασχαλίδης, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής ../Λ.Π., Ε.Π. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο