ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΛΕΜΕΣΟΥ ν. Αλέξανδρος Ανδρέου κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 29761/14, 30/3/2018 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2018:B62 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: ΑΛ. ΦΥΛΑΚΤΟΥ Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 29761/14 ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΛΕΜΕΣΟΥ Κατηγορούσα αρχή εναντίον Αλέξανδρος Ανδρέου Παντελάκης Χρίστου Κατηγορούμενοι ---------------------------------- ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 30/3/2018 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για την κατηγορούσα αρχή: κ. Γιάννος Αργυρού με κα Α. Αριστείδου Για τον κατηγορούμενο 1: κ. Ηρακλής Αγαθοκλέους Για τον κατηγορούμενο 2: κ. Νίκος Νικολαϊδης Κατηγορούμενοι 1 και 2 : παρόντες Π Ο Ι Ν Η Ο κατηγορούμενος 1 βρέθηκε ένοχος μετά από δική του παραδοχή στις κατηγορίες 3,5 και 6 και μετά από ακρόαση στην 4η κατηγορία ενώ αθωώθηκε μετά από ακρόαση στις κατηγορίες 1 και
- Πολύ συνοπτικά οι κατηγορίες αφορούν τα εξής αδικήματα: H τρίτη κατηγορία αφορά παράνομη κατοχή ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως "B", δηλαδή κάνναβης και πιο συγκεκριμένα 806.5509 γραμμάρια, η τέταρτη κατηγορία αφορά την κατοχή αλλά με σκοπό την προμήθεια, η πέμπτη κατηγορία αφορά καλλιέργεια φυτού κάνναβης και πιο συγκεκριμένα 5 φυτών κάνναβης και η έκτη κατηγορία αφορά το κάπνισμα φυτού καννάβεως. Ο δεύτερος κατηγορούμενος βρέθηκε ένοχος μετά από δική του παραδοχή στην έβδομη κατηγορία δηλαδή του καπνίσματος φυτού καννάβεως, ενώ αθωώθηκε στις υπόλοιπες κατηγορίες που αναφέρθηκαν πιο πάνω. Ως προς τα γεγονότα αυτά από την μια εκτίθενται στην απόφαση του Δικαστηρίου ημερομηνίας 20.3.18 και δεν χρειάζεται να επαναληφθούν αυτολεξεί. Γίνεται όμως η εξής διευκρίνιση ότι ως προς τα γεγονότα που τέθηκαν γραπτώς αυτά, δεν έχουν απόκλιση με τα γεγονότα που αποκρυσταλλώθηκαν με την απόφαση ημερ. 20.3.
- Πολύ συνοπτικά ο πυρήνας των γεγονότων της παρούσας υπόθεσης είναι ως ακολούθως: στο επίδικο χωράφι, μέλη της ΥΚΑΝ κατά τον ουσιώδη χρόνο και τόπο, έθεσαν υπό διακριτική παρακολούθηση το μέρος όπου εντοπίστηκαν τα φυτά κάνναβης. Eκεί εντοπίσθηκαν οι δύο κατηγορούμενοι οι οποίοι έκαναν χρήση κάνναβης και κατευθύνθηκαν μαζί προς το μέρος, όπου υπήρχε το ένα εκ των φυτών κάνναβης, όπου ο πρώτος κατηγορούμενος έκοψε κλαδιά από το φυτό και τα έδωσε στο δεύτερο κατηγορούμενο, ο οποίος αμέσως τα άφησε κάτω στο έδαφος και τότε έγινε έφοδος της αστυνομίας, όπου οι κατηγορούμενοι έδωσαν τις απαντήσεις τους, όπου ουσιαστικά ο πρώτος κατηγορούμενος παραδέχεται ότι ήταν δικά του, όχι όμως το σκοπό της προμήθειας. Ο δε δεύτερος κατηγορούμενος αρνήθηκε οποιαδήποτε ανάμειξη, με εξαίρεση το κάπνισμα του φυτού κάνναβης. Στο μέρος υπήρχαν τα φυτά κάνναβης που αναφέρθηκαν πιο πάνω, τα οποία και κατατέθηκαν ως Τεκμήρια στα πλαίσια της ακροαματικής διαδικασίας, ακολούθησε η έρευνα στο σπίτι του πρώτου κατηγορούμενου, όπου και βρέθηκαν και τα υπόλοιπα ναρκωτικά και όλα μαζί είχαν συνολικό βάρος 806,5509 γραμμάρια κάνναβης τα οποία αποτελούν ελεγχόμενο φάρμακο Τάξεως "Β". Αμφότεροι οι ευπαίδευτοι συνήγοροι αγόρευσαν για σκοπούς μετριασμού και εξατομίκευσης της ποινής που θα επιβληθεί στους κατηγορούμενους στις εμπεριστατωμένες και ικανές αγορεύσεις τους. Το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη για σκοπούς μετριασμού τα ακόλουθα: Προς όφελος του κατηγορούμενου 1 λαμβάνεται υπόψη η παραδοχή του στις κατηγορίες 3,5 και 6, το λευκό του ποινικό μητρώο, η ηλικία του, δηλαδή 56 ετών, η συνεργασία του με τις αρχές, ο πρόσφατος τραυματισμός στο δυστύχημα και η υποβολή του σε χειρουργική επέμβαση στο γόνατο. Το Δικαστήριο έλαβε εξίσου πάρα πολύ σοβαρά υπόψη την έκθεση του γραφείου ευημερίας, όπου σ' αυτήν καταγράφεται ευκρινώς και λεπτομερώς το οικογενειακό, οικονομικό, εκπαιδευτικό και επαγγελματικό του υπόβαθρο. Πάρα πολύ σοβαρά λαμβάνεται υπόψη από το Δικαστήριο ότι ευτυχώς ο κατηγορούμενος 1 παραμένει πλέον απεξαρτημένος από τις εξαρτησιογόνες ουσίες για περίοδο τριών και πλέον χρόνων με επιτυχή παρακολούθηση σε συγκεκριμένο πρόγραμμα απεξάρτησης όπως αναφέρθηκε, τόσο στα πλαίσια της ακροαματικής διαδικασίας, αλλά και στα όσα ανάφερε ο ευπαίδευτος συνήγορος του πρώτου κατηγορούμενου στην αγόρευση του, όπου κατατέθηκαν συγκεκριμένα πιστοποιητικά που πιστοποιούσαν το πιο πάνω, καθώς επίσης πάρα πολύ σοβαρά υπόψη το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη και τα λοιπά προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος, ψυχολογικής και άλλης φύσεως και ιδιαίτερα πάρα πολύ σοβαρά υπόψη για σκοπούς μετριασμούς και εξατομίκευσης της ποινής που θα επιβληθεί στον κατηγορούμενο λαμβάνεται υπόψη το γεγονός ότι ο πρώτος κατηγορούμενος δεν έχει διαπράξει άλλα αδικήματα εδώ και 3 ½ πλέον χρόνια. Ως προς τον δεύτερο κατηγορούμενο, το Δικαστήριο λαμβάνει πάρα πολύ σοβαρά υπόψη την παραδοχή του, τη συνεργασία του με τις αρχές, το λευκό του ποινικό μητρώο, τη μη διάπραξη άλλων αδικημάτων από τον ουσιώδη χρόνο μέχρι σήμερα, δηλαδή για περίοδο περίπου 3 ½ χρόνων, τις σοβαρές προσπάθειες απεξάρτησης που κάνει, όπως αυτές αναφέρθηκαν από τον ευπαίδευτο συνήγορο του δεύτερου κατηγορούμενου, αλλά και τα πιστοποιητικά τα οποία κατατέθηκαν και τις ομολογουμένως ιδιάζουσες περιστάσεις που αναφέρθηκαν, κυρίως το ψυχολογικό τομέα του δεύτερου κατηγορούμενου, καθώς επίσης και τα προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζει τα οποία είναι χρόνια ως αυτά εμφαίνονται επ' ακριβώς και λεπτομερώς στα πιστοποιητικά που προσκομίστηκαν στα πλαίσια της αγόρευσης του ευπαίδευτου συνήγορου του κατηγορούμενου 2, στα πλαίσια δηλαδή της έκθεσης γεγονότων και αγόρευσης για μετριασμό της ποινής. Η σοβαρότητα των αδικημάτων είναι δεδομένη και αυτή αντικατοπτρίζεται μέσα από τις προβλεπόμενες από το νόμο ποινές, ιδίως της τέταρτης κατηγορίας όπου αφορά κατοχή με σκοπό την προμήθεια. Όπως δε αναφέρθηκε στην υπόθεση Λεβέντης ν. Αστυνομίας
(1999)2 ΑΑΔ 632: «το μέγιστο ύψος της ποινής που προβλέπεται από τον Νόμο είναι η αρχή από την οποία ξεκινά το Δικαστήριο για να επιμετρήσει την ποινή» Βέβαια δεν διαφεύγει της προσοχής του Δικαστηρίου ότι η παρούσα υπόθεση εκδικάζεται συνοπτικά, οπότε σε περίπτωση που επιβληθεί ποινή φυλάκισης, αυτή δεν μπορεί να υπερβαίνει τα πέντε χρόνια, αυτό όμως το γεγονός, σε καμία περίπτωση δεν υποβαθμίζει τη σοβαρότητα των αδικημάτων όπως προδιαγράφεται μέσα από τις προβλεπόμενες από τον Νόμο ποινές. Θα πρέπει στο σημείο αυτό επίσης να λεχθεί ότι όπως είναι και σαφώς νομολογημένο, κατά την επιμέτρηση της ποινής σε υποθέσεις οι οποίες εκδικάζονται συνοπτικά ύστερα από γραπτή έγκριση του Γενικού Εισαγγελέα, όπως είναι και η παρούσα, το Δικαστήριο μπορεί να λαμβάνει υπόψη ως ανώτατη ποινή, την ποινή που προβλέπεται από το νόμο και όχι την ανώτατη ποινή που το ίδιο έχει δικαιοδοσία να επιβάλει με αποτέλεσμα να μπορεί, αν τα γεγονότα και οι περιστάσεις της υπόθεσης το απαιτούν να επιβάλει ακόμα και το ανώτατο όριο ποινής που μπορεί να επιβληθεί σε συνοπτική διαδικασία (βλ. Raymond Elias Ghafari v. Αστυνομίας
(2001)2 ΑΑΔ 442, Chikh v. Police
(1984)2 CLR, Attorney General of the Repuplic v. Vasiliotis Alias Kaizer and Another
(1967)2 CLR 20). Σοβαρά είναι τα αδικήματα τα οποία διέπραξε ο πρώτος κατηγορούμενος όπως και όλα τα αδικήματα που αφορούν ναρκωτικά και ως εκ της φύσεως τους (βλ. Χριστόδουλος Χριστοδούλου ν. Αστυνομία και Ανδρέα Χρίστου ν. Αστυνομίας Ποινικές Εφέσεις 7812 και 7813 ημερ. 25.10.2004). Η χρήση δε και η εμπορία ναρκωτικών έχει χαρακτηριστεί σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου ως κοινωνική μάστιγα και ως νάρκη στο θεμέλιο της κοινωνίας. Τα ναρκωτικά αποτελούν κίνδυνο τόσο για τη φυσική όσο και την κοινωνική ευημερία του κοινού. Η έξαρση δε που παρατηρείται στη χρήση των ναρκωτικών καθιστά την αποτροπή κυρίαρχο στοιχείο της ποινής, γεγονός που καθιστά την φυλάκιση εμφανή επιλογή Στην υπόθεση Μάρκος Brayan Berne v. Δημοκρατίας
(2003)2 ΑΑΔ 437, έχουν τονιστεί τα πιο κάτω, τα οποία υιοθετήθηκαν και στην υπόθεση Youssef Nehmed Allah Sikaf ν. Δημοκρατίας
(2003)2 ΑΑΔ 467: «Το Ανώτατο Δικαστήριο έχει τονίσει επανειλημμένα την ανάγκη επιβολής αυστηρών ποινών σε υποθέσεις αδικημάτων που σχετίζονται με τα ναρκωτικά, σε μια προσπάθεια περιορισμού ή εξάλειψης παρόμοιων αδικημάτων και προστασίας του κοινού. Μάλιστα έχει τονιστεί ότι είναι καιρός όπως οι επιβαλλόμενες ποινές καταστούν αυστηρότερες για να δείχνουν τόσο την αποδοκιμασία όσο και την ενεργό συμμετοχή της Δικαιοσύνης στον αγώνα που διεξάγεται σε παγκόσμια κλίμακα για την καταπολέμηση της χρήσης και εμπορίας ναρκωτικών (βλ. Kablawi & others v. Δημοκρατίας
(1990)2 ΑΑΔ 494). Το είδος, η ποσότητα των ναρκωτικών και ο σκοπός για τον οποίο κατέχονται είναι όπως φαίνεται από την σχετική νομολογία, μεταξύ των σοβαρών παραγόντων που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη στον καθορισμό της ποινής. Η επιβολή ιδιαίτερα σοβαρών ποινών ενδείκνυται σε περιπτώσεις όπου η κατοχή συνοδεύεται με την πρόθεση εμπορίας των ναρκωτικών (βλ. μεταξύ άλλων Hassan ν. Δημοκρατίας
(1971)2 CLR 210, Abdullah ν. Δημοκρατίας
(1971)2 CLR 323, Esper v. Δημοκρατίας
(1972)2 CLR 73 και Moussa ν. Δημοκρατίας
(1992)2 ΑΑΔ 320). Η χρήση και διάδοση των ναρκωτικών έχει επανειλημμένα χαρακτηρισθεί ως κοινωνική μάστιγα που υπονομεύει το θεμέλιο της κοινωνίας. Η έξαρση που παρατηρείται στην διάπραξη των αδικημάτων αυτής της κατηγορίας δεν μπορεί παρά να καταστήσει το στοιχείο αποτροπής στον καθορισμό της τιμωρίας των παραβατών πιο έντονο.» Στην υπόθεση Mahrad Mohamad Reza Beyki ν. Αστυνομίας
(2008)2 ΑΑΔ 60, λέχθηκαν τα εξής: «Είναι θεμελιωμένο ότι τα ναρκωτικά αποτελούν σοβαρό κίνδυνο για τον άνθρωπο, ο οποίος κίνδυνος πρέπει να καταπολεμηθεί. Οι αυστηρές ποινές που επιβάλλονται για αδικήματα σχετιζόμενα με ναρκωτικά είναι το μέσο που έχουν τα δικαστήρια για την επίτευξη του σκοπού αυτού. Γι΄ αυτό οι ποινές που συνήθως επιβάλλονται για τέτοια αδικήματα ενέχουν και το στοιχείο της αποτροπής. Όμως, θεμελιωμένη είναι και η αρχή της διάκρισης της σοβαρότητας των αδικημάτων που αφορούν σε εμπορία ναρκωτικών και εκείνων που αφορούν σε κατοχή και χρήση. Οι έμποροι ναρκωτικών, όπως λέχθηκε στην Afroughi (ανωτέρω), καθιστούν επάγγελμα τους την διασπορά του θανάτου και ως εκ τούτου είναι δύσκολο να ανευρεθούν ερείσματα για μετριασμό των ποινών που επιβάλλονται σ' αυτούς.» Στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Dos Santos
(2005)2 ΑΑΔ 297, τονίστηκαν τα ακόλουθα: «Τα κακά από τη χρήση ναρκωτικών είναι ήδη στη χώρα μας. Και εκτός από τα ολέθρια αποτελέσματα στη ζωή και υγεία των χρηστών δημιουργούν, σωρευτικά, εστίες εγκλήματος. Η εμπορία πρέπει να παταχθεί. Οι ποινές πρέπει να είναι αποτρεπτικές. Ο έμπορας των ναρκωτικών να υποχρεωθεί να υπολογίζει τις επιπτώσεις της σύλληψης και καταδίκης του.» Στην υπόθεση Κύπρος Μ. Χριστοδούλου v. Δημοκρατίας
(2008)2 ΑΑΔ 124, το Ανώτατο Δικαστήριο επικυρώνοντας την απόφαση του εκδικάσαντος Κακουργιοδικείου υιοθέτησε τα όσα αναφέρθηκαν από αυτό σε σχέση με την σοβαρότητα των αδικημάτων και ανέφερε τα ακόλουθα : «Το Κακουργιοδικείο, στην εμπεριστατωμένη απόφασή του, ανάλωσε ένα σημαντικό μέρος της για να αναφερθεί στη σοβαρότητα των αδικημάτων. Έκαμε μία ιστορική αναδρομή της νομολογίας με ειδική αναφορά στην Khalil v. Δημοκρατίας
(1990)2 Α.Α.Δ. 78, όπου προ δεκαεπταετίας, το Εφετείο προειδοποίησε ότι η απάντηση των Δικαστηρίων στην συνεχιζόμενη από τότε αύξηση της διάδοσης των ναρκωτικών, δεν θα μπορούσε να ήταν άλλη από την ύπαρξη πιο αυστηρών ποινών. Ειδική αναφορά έγινε και στην Mansour v. Δημοκρατίας
(1991)2 Α.Α.Δ. 434 στην οποία τονίστηκε η υποχρέωση των Δικαστηρίων να συμμετέχουν αποφασιστικά στην παγκόσμια εκστρατεία, για καταπολέμηση της μάστιγας των ναρκωτικών. Βέβαια, η αυξανόμενη συχνότητα διάπραξης αδικημάτων που έχουν σχέση με ναρκωτικά, δυστυχώς δε συγκρατήθηκε παρά τις προειδοποιήσεις και τις αυστηρές ποινές που επιβλήθηκαν. Όμως, τα Δικαστήρια σταθερά συνέχισαν να προειδοποιούν για την ανοικτή πληγή στο σώμα ολόκληρης της κοινωνίας και για την ανεπανόρθωτη ζημιά που προκαλείται στην υλική και ηθική ευημερία του ανθρώπου (Βλ. Σίμκαση ν. Αστυνομίας
(1995)2 Α.Α.Δ. 22, Zahra Ali Gholi ν. Δημοκρατίας
(1997)2 Α.Α.Δ. 30). Στη Hussein Hassan v. Αστυνομίας
(2006)2 Α.Α.Δ. 356 και στην Ρεσλάν ν. Αστυνομίας
(2006)2 Α.Α.Δ. 127, διαπιστώθηκε ότι η αυξητική τάση στη διάπραξη τέτοιας φύσεως αδικημάτων τελικά δεν απετράπη, επειδή αδίστακτοι εγκληματίες με μόνο κίνητρο το οικονομικό όφελος, γίνονται συνεργοί στη διάδοση των ναρκωτικών. Με αυτό το φόντο, αναφορικά με τη σοβαρότητα των αδικημάτων, το Κακουργιοδικείο έλαβε υπόψη όλα τα ελαφρυντικά του εφεσείοντα, τονίζοντας όμως ότι αυτά δεν μπορούν και δεν πρέπει να αφεθούν να εξουδετερώσουν την ανάγκη προστασίας της κοινωνίας από τη διάδοση του αργού θανάτου, η οποία δεν μπορεί να επιτευχθεί χωρίς την επιβολή αποτρεπτικών ποινών. ...........................................................................». Και συνεχίζεται πιο κάτω: «Όπως τονίστηκε επανειλημμένως από τα Δικαστήρια και ορθά επισημάνθηκε από το Κακουργιοδικείο, αν επιθυμούμε η εκστρατεία των Δικαστηρίων για πάταξη της μάστιγας των ναρκωτικών, να μην περιοριστεί σε φραστικές αποδοκιμασίες, θα πρέπει οι ποινές που επιβάλλονται να συνάδουν απόλυτα με τις εξαγγελμένες πάγιες θέσεις της νομολογίας, μέσα από τις οποίες διακηρύσσεται η αποφασιστικότητα των Δικαστηρίων να πατάξουν το πρόβλημα. Όπως τονίστηκε στη Μιχαήλ ν. Αστυνομίας
(1999)2 Α.Α.Δ. 577, αν η αυξητική τάση του εγκλήματος συνεχίσει θα έχει και την ανάλογη αντιμετώπιση από τα Δικαστήρια, με την περαιτέρω αύξηση των ποινών». Όπως επίσης λέχθηκε από το Εφετείο στην υπόθεση Σωτήρης Αθηνής ν. Δημοκρατίας Π.Ε 45/07, 10.4.2008: «.Δεν είναι δυνατό να γίνει ανεχτή η διάπραξη τέτοιας φύσεως εγκλημάτων, η οποία μοναδικό στοιχείο έχει την προσπόριση υλικού κέρδους από τους παρανομούντες από θύματα που οδηγούνται στη φυσική και ψυχολογική εξαθλίωση και στο θάνατο». Η ανάγκη αυτή, επιβεβαιώθηκε επίσης στις συνεκδικασθείσες ποινικές εφέσεις με αριθμούς 25/2007, 26/2007 και 27/2007. Στην εξ αυτών 27/2007, Γενικός Εισαγγελέας ν. Mahmoud Gate Elgathi κ.α.
(2007)ΑΑΔ 199, στην απόφαση του το Ανώτατο Δικαστήριο αποδεχόμενο την έφεση του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας που υπεστήριξε πώς οι ποινές που επιβλήθηκαν πρωτόδικα στα αδικήματα της κατοχής ποσότητας ελεγχομένου φαρμάκου τάξεως Β΄ και συγκεκριμένα ρητίνης καννάβεως με σκοπό την προμήθεια του σε άλλα άτομα (1η κατηγορία), για το αδίκημα της κατοχής ελεγχομένου φαρμάκου τάξεως Β΄, δηλαδή 179,1817 γρ. ρητίνης καννάβεως χωρίς άδεια του Υπουργού Υγείας (2η κατηγορία), για το αδίκημα κατοχής ελεγχομένου φαρμάκου τάξεως Β΄, δηλαδή της προαναφερόμενης ποσότητος ρητίνης καννάβεως, συσκευασμένο με σκοπό την προμήθεια σε άλλο πρόσωπο (3η κατηγορία), και για το αδίκημα της προμήθειας της προαναφερόμενης ποσότητας ελεγχόμενου φαρμάκου σε τρίτο πρόσωπο (4η κατηγορία), ήταν ανεπαρκείς, αύξησε τις επιβληθείσες ποινές των 8, 8, 15 και 15 μηνών αντίστοιχα σε ποινές αμέσου φυλάκισης 15, 15, 30 και 30 μηνών αντίστοιχα. Όπως δε χαρακτηριστικά λέχθηκε από τον Δικαστή Νικολάτο στη σελίδα 204: «Η σοβαρότητα των αδικημάτων κατοχής και εμπορίας ελεγχομένων φαρμάκων τάξεως Β΄ έχει τονιστεί πάρα πολλές φορές και δεν προτιθέμεθα να επαναλάβουμε τα ίδια. Αφού λάβαμε υπόψη τις συνθήκες υπό τις οποίες διαπράχθηκαν τα αδικήματα, την ποσότητα και τη φύση των ναρκωτικών, καθώς και τις προσωπικές περιστάσεις και την προαναφερόμενη παραδοχή των εφεσειόντων, κρίνουμε πως οι ποινές που επιβλήθηκαν στους δύο εφεσείοντες στις πρώτες 4 κατηγορίες είναι όντως έκδηλα ανεπαρκείς και δεν αντικατοπτρίζουν τη σοβαρότητα των αδικημάτων και τη συνακόλουθη ανάγκη προστασίας της κοινωνίας. Ως εκ τούτου αυξάνομε τις ποινές των δύο εφεσειόντων στις πρώτες δύο κατηγορίες από 8 μήνες φυλάκιση για τον καθένα σε 15 μήνες φυλάκιση για τον καθένα και αυξάνομε τις ποινές στην 3η και 4η κατηγορία από 15 μήνες φυλάκιση στον καθένα σε 30 μήνες φυλάκιση στον καθένα.» Στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Ανδρέα Παπαχαραλάμπους
(2007)2 Α.Α.Δ. σελ. 11 όπου η πρώτη κατηγορία αφορούσε στη παράνομη κατοχή ελεγχόμενου φαρμάκου, δηλαδή 419.96 γραμμάρια φυτού κάνναβης, από το οποίο δεν είχε εξαχθεί η ρητίνη, τάξεως Β, κατά παράβαση των άρθρων 2, 3, Πρώτος Πίνακας Μέρος ΙΙ, 6
(1)
(2), 24, 30, 31, 31Α και Τρίτος Πίνακας του περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου 29/77, όπως τροποποιήθηκε από τους Νόμους 67/83 και 20(Ι)/92, Άρθρο 20 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ.154, η δεύτερη ήταν για κατοχή της πιο πάνω παράνομης ουσίας, με σκοπό την προμήθεια της σε άλλα πρόσωπα, κατά παράβαση των άρθρων 2, 3, Πρώτος Πίνακας Μέρος ΙΙ, 5
(1)(β), 6
(1)
(3), 30, 30Α, 31, 31Α και Τρίτος Πίνακας του περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου 29/77, όπως τροποποιήθηκε από τους Νόμους 67/83 και 20(Ι)/92, και 91(Ι)/03, Άρθρο 20 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ.154 και η τρίτη ότι ο εφεσίβλητος κάπνισε φυτό κάνναβης κατά παράβαση των άρθρων 10(α), 24
(1), 30 και 31, Πρώτος Πίνακας Μέρος ΙΙ και Τρίτος Πίνακας του Περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου 29/77 όπως τροποποιήθηκε από τους Νόμους 20(Ι)/92 και 91(Ι)/03, ανατράπηκαν οι πρωτοδίκως επιβληθείσες ποινές και επιβλήθηκαν ποινή φυλάκισης ενός χρόνου στην 1η κατηγορία, 2 χρόνια στη 2η κατηγορία και 6 μήνες στην 3η κατηγορία και η ποσότητα ήταν 419,96 γραμμάρια κάνναβης. Στην υπόθεση Κυριάκος Κυριάκου ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 244/2012 ημερ. 25/11/2013 το Ανώτατο Δικαστήριο επικύρωσε ποινή φυλάκισης 2 χρόνων και επέβαλε ποινή φυλάκισης 5 χρόνων στις κατηγορίες όπου η πρώτη αφορούσε κατοχή ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Β΄, ήτοι 688,2684 γρ. ξηρής φυτικής ύλης κάνναβης, από την οποία δεν είχε εξαχθεί η ρητίνη και η δεύτερη σε κατοχή σε ξεχωριστές συσκευασίες μέρους της πιο πάνω ποσότητας, δηλαδή 500 γρ. με σκοπό την προμήθεια. Τέλος στην υπόθεση Victor Abe v. Δημοκρατίας
(2008)2 ΑΑΔ 211, έγινε αναφορά στην προηγούμενη νομολογία και τονίστηκε ότι η επιβολή αυστηρών ποινών σχετίζεται με το είδος, την ποσότητα και τον σκοπό κατοχής των ναρκωτικών (βλέπε επίσης Γενικός Εισαγγελέας ν. Sak
(2005)2 ΑΑΔ 377). Όπως λοιπόν συνάγεται από τα πιο πάνω, στον καθορισμό του είδους και του εύρους της ποινής που θα επιβληθεί σε υποθέσεις με αδικήματα ναρκωτικών, λαμβάνεται υπόψη και συνυπολογίζεται, με δεδομένη την σοβαρότητα των αδικημάτων αυτού του είδους, η ποσότητα των ναρκωτικών, το είδος των ναρκωτικών και κυρίως ο σκοπός για τον οποίο κατέχονται. Ως προς το είδος της ποινής δεν χωρεί αμφιβολία ότι ειδικά για τις υποθέσεις που αφορούν κατοχή με σκοπό την προμήθεια και την προμήθεια, η μόνη επιλογή αλλά και κατάλληλη ποινή είναι αυτή της φυλάκισης. Περαιτέρω για σκοπούς επιμέτρηση της ποινής λαμβάνεται υπόψη και η έκταση της εγκληματικής συμπεριφοράς ενός κατηγορούμενου αλλά και ο προσχεδιασμός (Βλέπε Γενικός Εισαγγελέας ν. Ζανέττου Τσαπατσάρη
(2000)2 ΑΑΔ 304) . Η σοβαρότητα των αδικημάτων βεβαίως, όπως άνωθεν περιγράφεται, δεν εμποδίζει το Δικαστήριο να επιβάλει εκείνο το είδος της ποινής που κατά την κρίση του τα περιστατικά που περιβάλλουν την υπόθεση και τον αδικοπραγούντα δικαιολογούν. Αποτελεί αξίωμα, ότι η ανάγκη για αυστηρή αντιμετώπιση δεν μειώνει την παράλληλη ανάγκη εξατομίκευσης της ποινής σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση, ώστε αυτή να αρμόζει στις συνθήκες του παραβάτη και να προσιδιάζει στην προσωπικότητά του. Όπως χαρακτηριστικά τέθηκε στην υπόθεση Φιλίππου ν. Αστυνομίας
(1989)2 ΑΑΔ 245, ακόμα και όταν υπάρχει ανάγκη επιβολής αποτρεπτικής ποινής, τούτο σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει ότι ατονεί το καθήκον εξατομίκευσης της. Παράλληλα το Δικαστήριο διατηρεί κατά νου, ότι η εξατομίκευση της ποινής δεν πρέπει να οδηγεί στην ουδετεροποίηση της αποτελεσματικότητας του νόμου ή την εξουδετέρωση του αποτρεπτικού χαρακτήρα της ποινής, που επιβάλλει η φύση και τα περιστατικά του αδικήματος που αντιμετωπίζει ένας κατηγορούμενος (βλ. Antoniades v. Police
(1986)2 CLR 21 και Κωνσταντίνου ν. Δημοκρατίας
(1989)2 ΑΑΔ 224). Έχει επίσης νομολογηθεί ότι οι συνήθεις μετριαστικοί παράγοντες έχουν μόνο οριακή σημασία σε αδικήματα παρόμοιας φύσεως με αυτά που ο Κατηγορούμενος αντιμετωπίζει στην παρούσα υπόθεση. Αυτό εν όψει των σοβαρών συνεπειών που προκύπτουν από την κατοχή και εμπορία των ναρκωτικών οι οποίες είναι πλέον ορατές. Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Gholi ν. Δημοκρατίας
(1997)2 Α.Α.Δ. 30, οι προσωπικές περιστάσεις και τα ιδιαίτερα προβλήματα αδικοπραγούντων καθώς και η εξατομίκευση έχουν τη θέση τους, αλλά δεν μπορούν να εξουδετερώσουν ή να αποδυναμώσουν την μέριμνα για προστασία της κοινωνίας. Το Δικαστήριο σ' αυτό το στάδιο παραπέμπει σε σχετικά παραδείγματα από την νομολογία, όπου το Δικαστήριο με σχετική έρευνα του, προσπάθησε να εντοπίσει παρόμοιες περίπου ποσότητες με τις ποσότητες που ανευρέθηκαν στην παρούσα υπόθεση, έτσι ώστε να γίνει στο μέτρο του δυνατό μια καθοδήγηση, χωρίς βέβαια οι προηγούμενες αποφάσεις να αποτελούν απόλυτα δεσμευτικό χαρακτήρα, αλλά σίγουρα αποτελούν ασφαλή οδοδείκτη και πυξίδα στο έργο του Δικαστηρίου να αξιολογήσει το είδος, αλλά και την έκταση της ποινής. Στην Παρασκευά Παπαπαντελή ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφεση 11/2016 ημερομηνίας 17.10.16 όπου αφορούσε 618,315 γρ. κάνναβης επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης 18 μηνών και κρίθηκε ότι δεν δικαιολογείτο η αναστολή ποινής φυλάκισης. Στην Ανδρέα Ανδρέου ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Εφ. 163/15 ημερομηνίας 11.7.2016 που αφορούσε ποσότητα 996,8 γραμμάρια κάνναβης, ποινή φυλάκισης 4 ½ ετών μειώθηκε στα 3 ½. Στην Αντωνάκη Φλώρου ν. Δημοκρατίας, ECLI:CY:AD:2016:B311, Ποιν. Έφεση 27/15 ημερ. 29.6.2016 κατόπιν παραδοχής σε ποσότητα 618,315 γραμμαρίων κάνναβης η ποινή των 2 ½ ετών μειώθηκε σε 1 ½ έτος. Στην Σάββα Σιδερένου ν. Αστυνομίας, Ποιν. Έφεση 46/16 που αφορούσε 6 φυτά κάνναβης συμπεριλαμβανομένων και των άλλων γεγονότων και αντικειμένων εκείνης της υπόθεσης αναστάληκε ποινή φυλάκισης 6 μηνών. Στην υπόθεση Χ"Πέτρου v. Δημοκρατίας, 1998
(2)ΑΑΔ 123, επικυρώθηκε η επιβληθείσα από το Κακουργιοδικείο ποινή φυλάκισης των 3 χρόνων για κατοχή ρητίνης κάνναβης 228.11γρ. Συνεκτιμώντας όλα τα πιο πάνω επιβάλλονται οι πιο κάτω ποινές στο 1ον κατηγορούμενο. Στην 4η κατηγορία επιβάλλεται ποινή φυλάκισης 2 ½ χρόνων και καμιά ποινή στην 3η κατηγορία, διότι το Δικαστήριο κρίνει ότι απορροφάται και αποτελεί μέρος της 4ης κατηγορίας. Στη 5η κατηγορία επιβάλλεται ποινή φυλάκισης 6 μηνών και καμιά ποινή στην 6η κατηγορία, λόγω ακριβώς και της επιβολής των πιο πάνω ποινών. Στο 2ο κατηγορούμενο στην 7η κατηγορία επιβάλλεται χρηματική ποινή ύψους €260 με πεντάμηνη εφάπαξ αναστολή, ενόψει των όσων αναφέρθηκαν από τον κ. Νικολαϊδη. Ενόψει της πιο πάνω εξέλιξης το Δικαστήριο θα εξετάσει κατά πόσο οι πιο πάνω ποινές θα έχουν άμεσο και εκτελεστό χαρακτήρα ή ανασταλτικό χαρακτήρα, ως ήταν και η εισήγηση του ευπαιδεύτου συνηγόρου του κατηγορούμενου 1. Υπάρχει πλούσια και πάγια νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου και το Δικαστήριο παραπέμπει ενδεικτικά στις πιο κάτω αποφάσεις Γενικός Εισαγγελέας ν. Ρομίνας Τζαουχάρη
(2005)2 ΑΑΔ σελ. 161, Κωνσταντίνου ν. Δημοκρατίας
(2009)2 ΑΑΔ 583 , Χριστοδούλου ν. Αστυνομίας
(2010)2 ΑΑΔ σελ. 22, Κύπρος Κυπριανού ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφεση 28/14 ημερ. 24.2.14 Κωνσταντίνου Γεωργίου κ. α. Ποιν. Έφεση 27/16 ημερ. 19.7.16, Κάρλος Ντερμενετζιάν ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφεση 86/16 ημερ. 20.12.
- Το απαύγασμα από το πιο πάνω νομολογιακό πλαίσιο είναι το ακόλουθο. Η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου έχει πλέον διευρυνθεί και δεν απαιτούνται πλέον εξαιρετικές περιστάσεις για να ανασταλεί μια ποινή φυλάκισης. Το Δικαστήριο δηλαδή λαμβάνει υπόψη το σύνολο των παραγόντων, οι οποίοι ενδεικτικά και όχι περιοριστικά είναι οι ακόλουθοι: η σοβαρότητα των αδικημάτων, η ανάγκη επιβολής αποτρεπτικής ποινής, ιδίως σε αδικήματα τα οποία βρίσκονται σε έξαρση, η συμπεριφορά του κατηγορούμενου κατά αλλά και μετά τη διάπραξη των αδικημάτων και οι συνέπειες αυτών, οι προσωπικές, οικογενειακές και επαγγελματικές συνθήκες του κατηγορούμενου. Κάθε παράγοντας έχει τη δική του βαρύτητα και όλοι οι παράγοντες λαμβάνονται υπόψη στο σύνολο τους. Κάθε περίπτωση κρίνεται με βάση τα δικά της περιστατικά και το Δικαστήριο έχει ένα εξαιρετικά λεπτό έργο, να ισοσταθμίσει, να ισοζυγήσει τους πιο πάνω παράγοντες, το δε ζήτημα άγεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Το Δικαστήριο αντλώντας διαφώτιση και καθοδήγηση από το πιο πάνω νομολογιακό πλαίσιο και ασκώντας τη διακριτική του ευχέρεια, κρίνει ότι δεν δικαιολογείται η αναστολή της ποινής φυλάκισης και τα μεγάλα προβλήματα υγείας και η απεξάρτηση του κατηγορούμενου, το λευκό του ποινικό μητρώο, δεν υπερφαλαγγίζουν την επιβολή αποτρεπτικής ποινής, λόγω ακριβώς της φύσεως της 4ης κατηγορίας, της μάστιγας των ναρκωτικών, των ολέθριων συνεπειών και των μηνυμάτων που έθεσε το Ανώτατο Δικαστήριο με πάγια νομολογία του. Αφαιρείται με βάση το άρθρο 117, παράγραφος 1 του Κεφ. 155 η περίοδος που ο κατηγορούμενος τελεί υπό κράτηση δηλαδή από τις 20.3.
- Ως προς τα προβλήματα υγείας υπάρχει πλούσια και πάγια νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου για το θέμα αυτό, όπου δίδονται οδηγίες από το Δικαστήριο στις αρμόδιες αρχές των φυλακών να παράσχουν κάθε δυνατή βοήθεια στον εφεσείοντα και αυτές δίδονται από το παρόν Δικαστήριο, ώστε αυτός να έχει κατά τη διάρκεια του εγκλεισμού του στις φυλακές την απαραίτητη ιατρική φροντίδα και φαρμακευτική αγωγή. Το Δικαστήριο παραπέμπει ενδεικτικά στην Graham v. Αστυνομίας
(2013)2 ΑΑΔ σελ. 438. Τα €220 έξοδα να καταβληθούν από τη Δημοκρατία ενόψει της πιο πάνω ποινής. Τα τεκμήρια ήτοι οι ναρκωτικές ουσίες να κατασχεθούν και να καταστραφούν. (Υπ.) .................... Αλ. Φυλακτού, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ Subject: Ποινή Αναφορά: Κατοχή με σκοπό την προμήθεια (κάνναβη) cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο