Αστυνομικός Διευθυντής Λεμεσού ν. Παναγιώτη Αποστόλου κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 14296/15, 4/4/2018

(1999)2 ΑΑΔ 632: «το μέγιστο ύψος της ποινής που προβλέπεται από τον Νόμο είναι η αρχή από την οποία ξεκινά το Δικαστήριο για να επιμετρήσει την ποινή» Βέβαια δεν διαφεύγει της προσοχής του Δικαστηρίου ότι η παρούσα υπόθεση εκδικάζεται συνοπτικά, οπότε σε περίπτωση που επιβληθεί ποινή φυλάκισης, αυτή δεν μπορεί να υπερβαίνει τα πέντε χρόνια, αυτό όμως το γεγονός, σε καμία περίπτωση δεν υποβαθμίζει τη σοβαρότητα των αδικημάτων όπως προδιαγράφεται μέσα από τις προβλεπόμενες από τον Νόμο ποινές. Θα πρέπει στο σημείο αυτό επίσης να λεχθεί ότι όπως είναι και σαφώς νομολογημένο, κατά την επιμέτρηση της ποινής σε υποθέσεις οι οποίες εκδικάζονται συνοπτικά ύστερα από γραπτή έγκριση του Γενικού Εισαγγελέα, όπως είναι και η παρούσα, το Δικαστήριο μπορεί να λαμβάνει υπόψη ως ανώτατη ποινή, την ποινή που προβλέπεται από το νόμο και όχι την ανώτατη ποινή που το ίδιο έχει δικαιοδοσία να επιβάλει με αποτέλεσμα να μπορεί, αν τα γεγονότα και οι περιστάσεις της υπόθεσης το απαιτούν να επιβάλει ακόμα και το ανώτατο όριο ποινής που μπορεί να επιβληθεί σε συνοπτική διαδικασία (βλ. Raymond Elias Ghafari v. Αστυνομίας

(2001)2 ΑΑΔ 442, Chikh v. Police

(1984)2 CLR, Attorney General of the Repuplic v. Vasiliotis Alias Kaizer and Another

(1967)2 CLR 20). Σοβαρά είναι τα αδικήματα τα οποία διέπραξε ο πρώτος κατηγορούμενος όπως και όλα τα αδικήματα που αφορούν ναρκωτικά και ως εκ της φύσεως τους (βλ. Χριστόδουλος Χριστοδούλου ν. Αστυνομία και Ανδρέα Χρίστου ν. Αστυνομίας Ποινικές Εφέσεις 7812 και 7813 ημερ. 25.10.2004). Η χρήση δε και η εμπορία ναρκωτικών έχει χαρακτηριστεί σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου ως κοινωνική μάστιγα και ως νάρκη στο θεμέλιο της κοινωνίας. Τα ναρκωτικά αποτελούν κίνδυνο τόσο για τη φυσική όσο και την κοινωνική ευημερία του κοινού. Η έξαρση δε που παρατηρείται στη χρήση των ναρκωτικών καθιστά την αποτροπή κυρίαρχο στοιχείο της ποινής, γεγονός που καθιστά την φυλάκιση εμφανή επιλογή Στην υπόθεση Μάρκος Brayan Berne v. Δημοκρατίας

(2003)2 ΑΑΔ 437, έχουν τονιστεί τα πιο κάτω, τα οποία υιοθετήθηκαν και στην υπόθεση Youssef Nehmed Allah Sikaf ν. Δημοκρατίας

(2003)2 ΑΑΔ 467: «Το Ανώτατο Δικαστήριο έχει τονίσει επανειλημμένα την ανάγκη επιβολής αυστηρών ποινών σε υποθέσεις αδικημάτων που σχετίζονται με τα ναρκωτικά, σε μια προσπάθεια περιορισμού ή εξάλειψης παρόμοιων αδικημάτων και προστασίας του κοινού. Μάλιστα έχει τονιστεί ότι είναι καιρός όπως οι επιβαλλόμενες ποινές καταστούν αυστηρότερες για να δείχνουν τόσο την αποδοκιμασία όσο και την ενεργό συμμετοχή της Δικαιοσύνης στον αγώνα που διεξάγεται σε παγκόσμια κλίμακα για την καταπολέμηση της χρήσης και εμπορίας ναρκωτικών (βλ. Kablawi & others v. Δημοκρατίας

(1990)2 ΑΑΔ 494). Το είδος, η ποσότητα των ναρκωτικών και ο σκοπός για τον οποίο κατέχονται είναι όπως φαίνεται από την σχετική νομολογία, μεταξύ των σοβαρών παραγόντων που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη στον καθορισμό της ποινής. Η επιβολή ιδιαίτερα σοβαρών ποινών ενδείκνυται σε περιπτώσεις όπου η κατοχή συνοδεύεται με την πρόθεση εμπορίας των ναρκωτικών (βλ. μεταξύ άλλων Hassan ν. Δημοκρατίας

(1971)2 CLR 210, Abdullah ν. Δημοκρατίας

(1971)2 CLR 323, Esper v. Δημοκρατίας

(1972)2 CLR 73 και Moussa ν. Δημοκρατίας

(1992)2 ΑΑΔ 320). Η χρήση και διάδοση των ναρκωτικών έχει επανειλημμένα χαρακτηρισθεί ως κοινωνική μάστιγα που υπονομεύει το θεμέλιο της κοινωνίας. Η έξαρση που παρατηρείται στην διάπραξη των αδικημάτων αυτής της κατηγορίας δεν μπορεί παρά να καταστήσει το στοιχείο αποτροπής στον καθορισμό της τιμωρίας των παραβατών πιο έντονο.» Στην υπόθεση Mahrad Mohamad Reza Beyki ν. Αστυνομίας

(2008)2 ΑΑΔ 60, λέχθηκαν τα εξής: «Είναι θεμελιωμένο ότι τα ναρκωτικά αποτελούν σοβαρό κίνδυνο για τον άνθρωπο, ο οποίος κίνδυνος πρέπει να καταπολεμηθεί. Οι αυστηρές ποινές που επιβάλλονται για αδικήματα σχετιζόμενα με ναρκωτικά είναι το μέσο που έχουν τα δικαστήρια για την επίτευξη του σκοπού αυτού. Γι΄ αυτό οι ποινές που συνήθως επιβάλλονται για τέτοια αδικήματα ενέχουν και το στοιχείο της αποτροπής. Όμως, θεμελιωμένη είναι και η αρχή της διάκρισης της σοβαρότητας των αδικημάτων που αφορούν σε εμπορία ναρκωτικών και εκείνων που αφορούν σε κατοχή και χρήση. Οι έμποροι ναρκωτικών, όπως λέχθηκε στην Afroughi (ανωτέρω), καθιστούν επάγγελμα τους την διασπορά του θανάτου και ως εκ τούτου είναι δύσκολο να ανευρεθούν ερείσματα για μετριασμό των ποινών που επιβάλλονται σ' αυτούς.» Στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Dos Santos

(2005)2 ΑΑΔ 297, τονίστηκαν τα ακόλουθα: «Τα κακά από τη χρήση ναρκωτικών είναι ήδη στη χώρα μας. Και εκτός από τα ολέθρια αποτελέσματα στη ζωή και υγεία των χρηστών δημιουργούν, σωρευτικά, εστίες εγκλήματος. Η εμπορία πρέπει να παταχθεί. Οι ποινές πρέπει να είναι αποτρεπτικές. Ο έμπορας των ναρκωτικών να υποχρεωθεί να υπολογίζει τις επιπτώσεις της σύλληψης και καταδίκης του.» Στην υπόθεση Κύπρος Μ. Χριστοδούλου v. Δημοκρατίας

(2008)2 ΑΑΔ 124, το Ανώτατο Δικαστήριο επικυρώνοντας την απόφαση του εκδικάσαντος Κακουργιοδικείου υιοθέτησε τα όσα αναφέρθηκαν από αυτό σε σχέση με την σοβαρότητα των αδικημάτων και ανέφερε τα ακόλουθα : «Το Κακουργιοδικείο, στην εμπεριστατωμένη απόφασή του, ανάλωσε ένα σημαντικό μέρος της για να αναφερθεί στη σοβαρότητα των αδικημάτων. Έκαμε μία ιστορική αναδρομή της νομολογίας με ειδική αναφορά στην Khalil v. Δημοκρατίας

(1990)2 Α.Α.Δ. 78, όπου προ δεκαεπταετίας, το Εφετείο προειδοποίησε ότι η απάντηση των Δικαστηρίων στην συνεχιζόμενη από τότε αύξηση της διάδοσης των ναρκωτικών, δεν θα μπορούσε να ήταν άλλη από την ύπαρξη πιο αυστηρών ποινών. Ειδική αναφορά έγινε και στην Mansour v. Δημοκρατίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 434 στην οποία τονίστηκε η υποχρέωση των Δικαστηρίων να συμμετέχουν αποφασιστικά στην παγκόσμια εκστρατεία, για καταπολέμηση της μάστιγας των ναρκωτικών. Βέβαια, η αυξανόμενη συχνότητα διάπραξης αδικημάτων που έχουν σχέση με ναρκωτικά, δυστυχώς δε συγκρατήθηκε παρά τις προειδοποιήσεις και τις αυστηρές ποινές που επιβλήθηκαν. Όμως, τα Δικαστήρια σταθερά συνέχισαν να προειδοποιούν για την ανοικτή πληγή στο σώμα ολόκληρης της κοινωνίας και για την ανεπανόρθωτη ζημιά που προκαλείται στην υλική και ηθική ευημερία του ανθρώπου (Βλ. Σίμκαση ν. Αστυνομίας

(1995)2 Α.Α.Δ. 22, Zahra Ali Gholi ν. Δημοκρατίας

(1997)2 Α.Α.Δ. 30). Στη Hussein Hassan v. Αστυνομίας

(2006)2 Α.Α.Δ. 356 και στην Ρεσλάν ν. Αστυνομίας

(2006)2 Α.Α.Δ. 127, διαπιστώθηκε ότι η αυξητική τάση στη διάπραξη τέτοιας φύσεως αδικημάτων τελικά δεν απετράπη, επειδή αδίστακτοι εγκληματίες με μόνο κίνητρο το οικονομικό όφελος, γίνονται συνεργοί στη διάδοση των ναρκωτικών. Με αυτό το φόντο, αναφορικά με τη σοβαρότητα των αδικημάτων, το Κακουργιοδικείο έλαβε υπόψη όλα τα ελαφρυντικά του εφεσείοντα, τονίζοντας όμως ότι αυτά δεν μπορούν και δεν πρέπει να αφεθούν να εξουδετερώσουν την ανάγκη προστασίας της κοινωνίας από τη διάδοση του αργού θανάτου, η οποία δεν μπορεί να επιτευχθεί χωρίς την επιβολή αποτρεπτικών ποινών. ...........................................................................». Και συνεχίζεται πιο κάτω: «Όπως τονίστηκε επανειλημμένως από τα Δικαστήρια και ορθά επισημάνθηκε από το Κακουργιοδικείο, αν επιθυμούμε η εκστρατεία των Δικαστηρίων για πάταξη της μάστιγας των ναρκωτικών, να μην περιοριστεί σε φραστικές αποδοκιμασίες, θα πρέπει οι ποινές που επιβάλλονται να συνάδουν απόλυτα με τις εξαγγελμένες πάγιες θέσεις της νομολογίας, μέσα από τις οποίες διακηρύσσεται η αποφασιστικότητα των Δικαστηρίων να πατάξουν το πρόβλημα. Όπως τονίστηκε στη Μιχαήλ ν. Αστυνομίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 577, αν η αυξητική τάση του εγκλήματος συνεχίσει θα έχει και την ανάλογη αντιμετώπιση από τα Δικαστήρια, με την περαιτέρω αύξηση των ποινών». Όπως επίσης λέχθηκε από το Εφετείο στην υπόθεση Σωτήρης Αθηνής ν. Δημοκρατίας Π.Ε 45/07, 10.4.2008: «.Δεν είναι δυνατό να γίνει ανεχτή η διάπραξη τέτοιας φύσεως εγκλημάτων, η οποία μοναδικό στοιχείο έχει την προσπόριση υλικού κέρδους από τους παρανομούντες από θύματα που οδηγούνται στη φυσική και ψυχολογική εξαθλίωση και στο θάνατο». Τέλος στην υπόθεση Victor Abe v. Δημοκρατίας

(2008)2 ΑΑΔ 211, έγινε αναφορά στην προηγούμενη νομολογία και τονίστηκε ότι η επιβολή αυστηρών ποινών σχετίζεται με το είδος, την ποσότητα και τον σκοπό κατοχής των ναρκωτικών (βλέπε επίσης Γενικός Εισαγγελέας ν. Sak

(2005)2 ΑΑΔ 377). Όπως λοιπόν συνάγεται από τα πιο πάνω, στον καθορισμό του είδους και του εύρους της ποινής που θα επιβληθεί σε υποθέσεις με αδικήματα ναρκωτικών, λαμβάνεται υπόψη και συνυπολογίζεται, με δεδομένη την σοβαρότητα των αδικημάτων αυτού του είδους, η ποσότητα των ναρκωτικών, το είδος των ναρκωτικών και κυρίως ο σκοπός για τον οποίο κατέχονται. Ως προς το είδος της ποινής δεν χωρεί αμφιβολία ότι ειδικά για τις υποθέσεις που αφορούν κατοχή με σκοπό την προμήθεια και την προμήθεια, η μόνη επιλογή αλλά και κατάλληλη ποινή είναι αυτή της φυλάκισης. Περαιτέρω για σκοπούς επιμέτρηση της ποινής λαμβάνεται υπόψη και η έκταση της εγκληματικής συμπεριφοράς ενός κατηγορούμενου αλλά και ο προσχεδιασμός (Βλέπε Γενικός Εισαγγελέας ν. Ζανέττου Τσαπατσάρη

(2000)2 ΑΑΔ 304) . Η σοβαρότητα των αδικημάτων βεβαίως, όπως άνωθεν περιγράφεται, δεν εμποδίζει το Δικαστήριο να επιβάλει εκείνο το είδος της ποινής που κατά την κρίση του τα περιστατικά που περιβάλλουν την υπόθεση και τον αδικοπραγούντα δικαιολογούν. Αποτελεί αξίωμα, ότι η ανάγκη για αυστηρή αντιμετώπιση δεν μειώνει την παράλληλη ανάγκη εξατομίκευσης της ποινής σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση, ώστε αυτή να αρμόζει στις συνθήκες του παραβάτη και να προσιδιάζει στην προσωπικότητά του. Όπως χαρακτηριστικά τέθηκε στην υπόθεση Φιλίππου ν. Αστυνομίας

(1989)2 ΑΑΔ 245, ακόμα και όταν υπάρχει ανάγκη επιβολής αποτρεπτικής ποινής, τούτο σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει ότι ατονεί το καθήκον εξατομίκευσης της. Παράλληλα το Δικαστήριο διατηρεί κατά νου, ότι η εξατομίκευση της ποινής δεν πρέπει να οδηγεί στην ουδετεροποίηση της αποτελεσματικότητας του νόμου ή την εξουδετέρωση του αποτρεπτικού χαρακτήρα της ποινής, που επιβάλλει η φύση και τα περιστατικά του αδικήματος που αντιμετωπίζει ένας κατηγορούμενος (βλ. Antoniades v. Police

(1986)2 CLR 21 και Κωνσταντίνου ν. Δημοκρατίας

(1989)2 ΑΑΔ 224). Έχει επίσης νομολογηθεί ότι οι συνήθεις μετριαστικοί παράγοντες έχουν μόνο οριακή σημασία σε αδικήματα παρόμοιας φύσεως με αυτά που ο Κατηγορούμενος αντιμετωπίζει στην παρούσα υπόθεση. Αυτό εν όψει των σοβαρών συνεπειών που προκύπτουν από την κατοχή και εμπορία των ναρκωτικών οι οποίες είναι πλέον ορατές. Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Gholi ν. Δημοκρατίας

(1997)2 Α.Α.Δ. 30, οι προσωπικές περιστάσεις και τα ιδιαίτερα προβλήματα αδικοπραγούντων καθώς και η εξατομίκευση έχουν τη θέση τους, αλλά δεν μπορούν να εξουδετερώσουν ή να αποδυναμώσουν την μέριμνα για προστασία της κοινωνίας. Το Δικαστήριο σ' αυτό το στάδιο παραπέμπει σε σχετικά παραδείγματα από την νομολογία, όπου το Δικαστήριο με σχετική έρευνα του, προσπάθησε να εντοπίσει παρόμοιες περίπου ποσότητες με τις ποσότητες που ανευρέθηκαν στην παρούσα υπόθεση, έτσι ώστε να γίνει στο μέτρο του δυνατό μια καθοδήγηση, χωρίς βέβαια οι προηγούμενες αποφάσεις να αποτελούν απόλυτα δεσμευτικό χαρακτήρα, αλλά σίγουρα αποτελούν ασφαλή οδοδείκτη και πυξίδα στο έργο του Δικαστηρίου να αξιολογήσει το είδος, αλλά και την έκταση της ποινής. Στην υπόθεση Νίκη Τσιάκκα ν. Δημοκρατίας

(2011)2 ΑΑΔ σελ. 282 όπου ο κατηγορούμενος με λευκό ποινικό μητρώο και αφορούσε ελεγχόμενο φάρμακο τάξεως Α, συγκεκριμένα ηρωίνη, ειδικότερα 48,0943 γραμμάρια, όπου πρωτόδικα επιβλήθηκε 5 ½ χρόνια φυλάκιση στην κατηγορία της κατοχής με σκοπό την προμήθεια και κατ' έφεση μειώθηκε σε 4. Στην Κώστας Κωσταντίνου ν. Αστυνομίας

(2012)2 ΑΑΔ σελ. 216 που αφορούσε και πάλι ελεγχόμενο φάρμακο τάξεως Α και ειδικότερα 19,8362, μετά από ακρόαση επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης ενός έτους που κρίθηκε ότι ήταν επιεικής. Στην Γιώργος Θεμιστοκλέους ν. Αστυνομίας, Ποινική έφεση 96/2015 ημερ. 19.2.16, μετά από ακρόαση, σε ελεγχόμενο φάρμακο τάξεως Α, πάλι με κατηγορία κατοχής με σκοπό την προμήθεια όπου το συνολικό βάρος ήταν 10,7741, επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης 2 ½ χρόνων. Στην Mohsen Jokarbozorgi ν. Αστυνομίας

(2001)2 ΑΑΔ 726, όπου αφορούσε πάλι κατηγορία κατοχής με σκοπό την προμήθεια ελεγχόμενου φάρμακου τάξεως Α, η ποσότητα ήταν 12,266 επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης 4 χρόνων, παρόλο που κρίθηκε αυστηρή, δεν ανατράπηκε. Στην Βασίλης Λάμπρου κ.α. ν. Δημοκρατίας

(2009)2 ΑΑΔ σελ. 662, όπου αφορούσε κατοχή με σκοπό την προμήθεια τάξεως Α, συγκεκριμένα 17,3655 επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης 5 χρόνων, αλλά σε εκείνη την περίπτωση υπήρχε ποσότητα κάνναβης 326,14 γραμμάρια. Το Δικαστήριο έρχεται στο στάδιο αυτό να αξιολογήσει τους μετριαστικούς παράγοντες οι οποίοι αναφέρθηκαν στην εμπεριστατωμένη, πολύ ικανή και λεπτομερέστατη αγόρευση του ευπαίδευτου συνηγόρου του κατηγορουμένου 1. Το Δικαστήριο λαμβάνει πολύ σοβαρά υπόψη, οι οποίοι επέδρασαν δραστικά ως προς το ύψος της ποινής, όχι όμως ως προς το είδος τους πιο κάτω παράγοντες, αντλώντας το Δικαστήριο διαφώτιση και καθοδήγηση από το πιο πάνω νομολογιακό πλαίσιο. Το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη την πάροδο σχεδόν 4 ½ χρόνων από την διάπραξη των αδικημάτων, λαμβάνεται πάρα πολύ σοβαρά υπόψη ότι παρήλθαν περίπου 2 χρόνια από την διάπραξη μέχρι την καταχώρηση της παρούσας υπόθεσης. Λαμβάνεται επίσης πάρα πολύ σοβαρά υπόψη η παραδοχή του κατηγορουμένου, η οποία μπορεί να μην ήταν άμεση, αλλά λαμβάνεται πάρα πολύ σοβαρά υπόψη στο χρόνο που έλαβε χώρα σε συγκεκριμένες κατηγορίες, με επιστέγασμα την παραδοχή του στην κατηγορία της κατοχής με σκοπό την προμήθεια. Αναμφίβολα η πάροδος του χρόνου αυτού λαμβάνεται πάρα πολύ σοβαρά υπόψη. Το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη την έκθεση του γραφείου και χωρίς βεβαίως αυτή να παρατίθεται αυτολεξεί, το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη το προσωπικό, οικογενειακό, οικονομικό, εκπαιδευτικό και λοιπό υπόβαθρο του κατηγορουμένου, όπου υπάρχουν ιδιάζουσες περιστάσεις, όπως είναι δυστυχώς η απώλεια της μητέρας του, ότι υπέστη ένα πάρα πολύ σοβαρό ατύχημα και ήταν σε καταστολή 3 μήνες, ευτυχώς ανέκυψε και παρακολούθησε συγκεκριμένα προγράμματα, παρά τα προβλήματα υγείας, όπου του έμειναν σοβαρά κατάλοιπα, μαθησιακά και μνήμης κ.λπ. ως αναφέρθηκε λεπτομερώς και με την παράθεση συγκεκριμένων πιστοποιητικών. Πολύ σοβαρά λαμβάνεται υπόψη ότι ο κατηγορούμενος, χωρίς να παραγνωρίζεται η 5η κατηγορία, έχει απεξαρτηθεί από την μάστιγα των ναρκωτικών και πλέον αντικρύζει την ζωή με άλλο φακό. Λαμβάνεται υπόψη πάρα πολύ σοβαρά το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος διατηρεί συγκεκριμένη οικογενειακή επιχείρηση όπως αναφέρθηκε και δεν κρίνεται σκόπιμο να παρατεθούν λεπτομέρειες. Επίσης εξαιρετικά πάρα πολύ σοβαρά λαμβάνεται υπόψη τα όσα αναφέρθηκαν στην εμπεριστατωμένη αγόρευση του κατηγορουμένου και όλοι οι παράγοντες λαμβάνονται υπόψη στο σύνολο τους και κάθε παράγοντας ξεχωριστά. Όλοι οι παράγοντες επέδρασαν στο σύνολο τους ως προς το ύψος της ποινής, δεν επέδρασαν βεβαίως ως προς το είδος της ποινής και αυτό αναγνωρίστηκε και είναι προς τιμή του ευπαίδευτου συνηγόρου του κατηγορουμένου 1, ότι δηλαδή αρμόζουσα ποινή είναι αυτή της φυλάκισης. Αυτό βέβαια αντικατοπτρίζεται μέσα από τις προβλεπόμενες από το νόμο ποινές και τα πιο πάνω παραδείγματα της νομολογίας. Οι πιο πάνω μετριαστικοί παράγοντες, ως αναφέρθηκαν και από την νομολογία, σίγουρα δεν μπορούν να υπερφαλλαγίσουν την ανάγκη αποτρεπτικής ποινής. Αποτελεί ένα εξαιρετικά πολύ δύσκολο και λεπτό έργο για το Δικαστήριο να επιβάλει μία ποινή. Πρέπει να συγκεράσει όλους τους παράγοντες, αλλά αναμφίβολα οι προσωπικές περιστάσεις δεν μπορούν να υπερφαλλαγίσουν την ανάγκη επιβολής αποτρεπτικής ποινής. Τα πιο πάνω παραδείγματα της νομολογίας, σίγουρα, όπως αναφέρθηκε πιο πάνω, αποτελούν μία ασφαλή ένδειξη ως προς το Δικαστήριο για το είδος και την έκταση της ποινής, αλλά το Δικαστήριο δεν παραγνωρίζει την θεμελιακή αρχή του δικαιϊκού συστήματος ότι κάθε ποινή πρέπει να είναι εξατομικευμένη και να αρμόζει στο πρόσωπο του συγκεκριμένου παραβάτη και δεν πρέπει να είναι εκ των προτέρων καθορισμένη (standarized). Αναμφίβολα το λευκό ποινικό μητρώο του κατηγορουμένου και η απολογία του, σίγουρα είναι πολύ δραστικοί μετριαστικοί παράγοντες, χωρίς να παραγνωρίζονται οι υπόλοιποι μετριαστικοί παράγοντες. Η παραδοχή και με βάση την νομολογία, αποτελούν ένα ισχυρό μετριαστικό παράγοντα, αναμφίβολα εξοικονομούν πολύτιμο δικαστικό χρόνο, τουλάχιστον στην εκδίκαση της υπόθεσης αναφορικά με το πρόσωπο του πρώτου κατηγορούμενου. Ο δικαστικός χρόνος είναι πολύτιμος και πρέπει να επιβραβεύεται μία τέτοια κίνηση από τον κατηγορούμενο, έχοντας υπόψη την σωρεία των υποθέσεων που υπάρχουν στα Κυπριακά Δικαστήρια και τα εν γένει προβλήματα. Από την άλλη τα αδικήματα αυτά βρίσκονται σε έξαρση και αυτό διαφαίνεται μέσα από την πληθώρα των υποθέσεων που εκδικάζονται από το παρόν Δικαστήριο καθημερινά. Συνεκτιμώντας τους πιο πάνω παράγοντες, το Δικαστήριο κρίνει ότι αρμόζουσα ποινή είναι η ποινή της φυλάκισης. Συνακόλουθα το Δικαστήριο επιβάλλει στον κατηγορούμενο στην 5η κατηγορία ποινή φυλάκισης 2 ½ ετών. Δεν επιβάλλεται καμιά ποινή στην 2η κατηγορία διότι αποτελεί συστατικό στοιχείο και μέρος της 5ης κατηγορίας. Σίγουρα δεν επιβάλλεται καμιά ποινή στην 1η κατηγορία, διότι ουσιαστικά αυτή έχει απορροφηθεί μέσα από την διάπραξη του αδικήματος της 5ης κατηγορίας. Στην 4η κατηγορία επιβάλλεται ποινή φυλάκισης 6 μηνών. Δεν επιβάλλεται καμιά ποινή στην 3η κατηγορία, διότι ουσιαστικά αποτελεί συστατικό στοιχείο και μέρος της 4ης κατηγορίας. Ενόψει της πιο πάνω κατάληξης το Δικαστήριο θα εξετάσει κατά πόσο η πιο πάνω ποινή θα έχει άμεσο και εκτελεστό χαρακτήρα ή ανασταλτικό χαρακτήρα ως ήταν η εισήγηση του ευπαίδευτου συνηγόρου του κατηγορουμένου. Υπάρχει πλούσια και πάγια νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου και το Δικαστήριο παραπέμπει ενδεικτικά στις πιο κάτω αποφάσεις Γενικός Εισαγγελέας ν. Ρομίνας Τζαουχάρη

(2005)2 ΑΑΔ σελ. 161, Κωνσταντίνου ν. Δημοκρατίας

(2009)2 ΑΑΔ 583 , Χριστοδούλου ν. Αστυνομίας

(2010)2 ΑΑΔ σελ. 22, Κύπρος Κυπριανού ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφεση 28/14 ημερ. 24.2.14 Κωνσταντίνου Γεωργίου κ. α. Ποιν. Έφεση 27/16 ημερ. 19.7.16, Κάρλος Ντερμενετζιάν ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφεση 86/16 ημερ. 20.12.16. Το απαύγασμα από το πιο πάνω νομολογιακό πλαίσιο είναι το ακόλουθο. Η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου έχει πλέον διευρυνθεί και δεν απαιτούνται πλέον εξαιρετικές περιστάσεις για να ανασταλεί μια ποινή φυλάκισης. Το Δικαστήριο δηλαδή λαμβάνει υπόψη το σύνολο των παραγόντων, οι οποίοι ενδεικτικά και όχι περιοριστικά είναι οι ακόλουθοι: η σοβαρότητα των αδικημάτων, η ανάγκη επιβολής αποτρεπτικής ποινής, ιδίως σε αδικήματα τα οποία βρίσκονται σε έξαρση, η συμπεριφορά του κατηγορούμενου κατά αλλά και μετά τη διάπραξη των αδικημάτων και οι συνέπειες αυτών, οι προσωπικές, οικογενειακές και επαγγελματικές συνθήκες του κατηγορούμενου. Κάθε παράγοντας έχει τη δική του βαρύτητα και όλοι οι παράγοντες λαμβάνονται υπόψη στο σύνολο τους. Κάθε περίπτωση κρίνεται με βάση τα δικά της περιστατικά και το Δικαστήριο έχει ένα εξαιρετικά λεπτό έργο, να ισοσταθμίσει, να ισοζυγήσει τους πιο πάνω παράγοντες, το δε ζήτημα άγεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Το Δικαστήριο αντλώντας διαφώτιση και καθοδήγηση από το πιο πάνω νομολογιακό πλαίσιο και ασκώντας τη διακριτική του ευχέρεια, κρίνει ότι δεν δικαιολογείται η αναστολή της ποινής φυλάκισης και τα μεγάλα προβλήματα υγείας και η απεξάρτηση του κατηγορούμενου, το λευκό του ποινικό μητρώο, δεν υπερφαλαγγίζουν την επιβολή αποτρεπτικής ποινής, λόγω ακριβώς της φύσεως της 5ης κατηγορίας, της μάστιγας των ναρκωτικών, των ολέθριων συνεπειών και των μηνυμάτων που έθεσε το Ανώτατο Δικαστήριο με πάγια νομολογία του. Ως προς τα προβλήματα υγείας υπάρχει πλούσια και πάγια νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου για το θέμα αυτό, όπου δίδονται οδηγίες από το Δικαστήριο στις αρμόδιες αρχές των φυλακών να παράσχουν κάθε δυνατή βοήθεια στον εφεσείοντα και αυτές δίδονται από το παρόν Δικαστήριο, ώστε αυτός να έχει κατά τη διάρκεια του εγκλεισμού του στις φυλακές την απαραίτητη ιατρική φροντίδα και φαρμακευτική αγωγή. Το Δικαστήριο παραπέμπει ενδεικτικά στην Graham v. Αστυνομίας

(2013)2 ΑΑΔ σελ. 438. (Υπ.) ............... Α. Φυλακτού, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ /Σ.Κ. Subject: Ποινή Αναφορά: Κατοχή με σκοπό την προμήθεια (κοκαΐνη) cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο