BRAINVIBES LTD ν. A.T. HELLENIC AFFAIRS & FLAVOURS LTD κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 4188/17, 2/4/2018

(2)και 20 του Ποινικού Κώδικα. Η 1η κατηγορία αφορά την επιταγή με αριθμό 22812672 για το ποσό των €1.000.-, η 2η κατηγορία την επιταγή με αριθμό 22812673 για το ποσό των €1.000.-, η 3η κατηγορία την επιταγή με αριθμό 22812674 για το ποσό των €1.000.-, η 4η κατηγορία την επιταγή με αριθμό 22812675 για το ποσό των €1.000.-, η 5η κατηγορία την επιταγή με αριθμό 22812676 για το ποσό των €1.000.- και η 6η κατηγορία την επιταγή με αριθμό 22812678 για το ποσό των €735.- Κατά την Ακρόαση της υπόθεσης δηλώθηκαν και εγκρίθηκαν ως παραδεκτά γεγονότα τα ακόλουθα: - Η κατηγορούμενη 1 εταιρεία εξέδωσε τις επίδικες επιταγές. - Η υπογραφή επί των επίδικων επιταγών ανήκει στην 2η κατηγορούμενη και η κατηγορούμενη ανακάλεσε την πληρωμή των επίδικων επιταγών. - Την 24.8.16 με βάση γραπτών εντολών της 2ης κατηγορούμενης ανακλήθηκε η πληρωμή όλων των επίδικων επιταγών - Ο ΜΚ1, Κυριάκος Παττίχης είναι διευθυντής της παραπονούμενης. Οι επίδικες επιταγές κατατέθηκαν επίσης εκ συμφώνου ως Τεκμήρια 1-6. Ενόψει των πιο πάνω παραδεκτών γεγονότων παρέμεινε ως επίδικο ζήτημα, κατά πόσο η ανάκληση πληρωμής των επίδικων επιταγών έγινε με εύλογη αιτία. Κατά τη δίκη παρακολούθησα με την απαιτούμενη προσοχή όλους τους μάρτυρες που κατέθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου. Είναι καλά γνωστό ότι η μαρτυρία που παρουσιάζεται δεν κρίνεται μικροσκοπικά, υπό την έννοια πως δεν απομονώνονται τα λεγόμενα του κάθε μάρτυρα από το συνολικό πλαίσιο της μαρτυρίας. Πιο κάτω γίνεται ξεχωριστή αξιολόγηση του κάθε μάρτυρα. Η αξιολόγηση αυτή ωστόσο δεν έχει περιοριστεί στην ατομική κρίση της αξιοπιστίας του κάθε μάρτυρα αλλά συσχετίστηκε, τέθηκε σε αντιπαράθεση και διερευνήθηκε με την αντικειμενική υπόσταση των εκατέρωθεν θέσεων (Στυλιανίδης v. Χατζηπιέρα

(1992)1 Α.Α.Δ 1056 Mustafa v. Κακουρή κ.α

(2002)1Α Α.Α.Δ 165). Επίσης η κρίση του Δικαστηρίου επί της αξιοπιστίας των μαρτύρων δεν περιορίστηκε στην εξωτερική εντύπωση που προκαλεί ο μάρτυρας, αλλά τέθηκε στη βάσανο της αξιολόγησης του περιεχομένου της (βλ. Γεώργιος & Σπύρος Τσαππή Λτδ v. Πολυβίου

(2009)1 Α.Α.Δ. 339). Όπως επισημάνθηκε στην Αθηνής v. Δημοκρατίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 256: «όταν αναφερόμαστε στη βάσανο της αξιολόγησης του περιεχομένου της μαρτυρίας, εννοούμε κατά κύριο λόγο τον έλεγχο «με τη βάσανο της λογικής και την ανθρώπινη εμπειρία ως προς την αναμενόμενη φυσιολογική εξέλιξη των πραγμάτων της ζωής». Το πλήρες περιεχόμενο της μαρτυρίας βρίσκεται καταγεγραμμένο στα πρακτικά της υπόθεσης και μαζί με το περιεχόμενο των τεκμηρίων έχει μελετηθεί και λαμβάνεται υπόψη στο σύνολο του. Δεν θα προβώ σε εκτενή και λεπτομερή παράθεση της μαρτυρίας, αλλά θα περιοριστώ σε εκείνα τα μέρη της μαρτυρίας τα οποία σχετίζονται με τα επίδικα θέματα και είναι απαραίτητα για την αξιολόγηση της και την εξαγωγή των ευρημάτων του Δικαστηρίου. Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι κατέθεσαν τελικές γραπτές αγορεύσεις, οι οποίες έχουν επίσης μελετηθεί και όπου κρίνεται αναγκαίο θα αναφερθώ σ' αυτές. Από πλευράς παραπονούμενης παρουσιάστηκε ως μάρτυρας ο διευθυντής της, Κυριάκος Παττίχης (ΜΚ1). Αδιαμφισβήτητη θέση του αποτέλεσε ότι μεταξύ της παραπονούμενης και της 1ης κατηγορούμενης καταρτίστηκε η συμφωνία πώλησης ενός φορτηγού αυτοκινήτου με αριθμούς εγγραφής KWQ991, από την παραπονούμενη προς την 1η κατηγορούμενη ημερομηνίας 1.4.16 (Τεκμήριο 7). Αδιαμφισβήτητο επίσης αποτελεί το γεγονός ότι ο μάρτυρας υπέγραψε τη συμφωνία εκ μέρους της παραπονούμενης και η 2η κατηγορούμενη εκ μέρους της 1ης κατηγορούμενης. Αξία του φορτηγού συμφωνήθηκε το ποσό των €6.500.- πλέον Φ.Π.Α. €1.235.- το οποίο θα πληρωνόταν δια οκτώ μεταχρονολογημένων επιταγών. Οι δυο πρώτες επιταγές, ως προνοούσε η συμφωνία για το ποσό των €1.000.- έκαστη και με ημερομηνία 30.6.16 και 31.7.16 είχαν τιμηθεί. Όπως αποτελεί παραδεκτό γεγονός η πληρωμή των υπόλοιπων επιταγών, Τεκμήρια 1-6, έχει ανακληθεί. Κατά τον ίδιο η πληρωμή των επιταγών είχε ανακληθεί, λόγω του ότι υπήρχε διαφωνία μεταξύ των συνεταίρων της 1ης κατηγορούμενης, και συγκεκριμένα με τον Ιωάννη Νιάκα (στο εξής «Νιάκας»), ο οποίος ήταν συνέταιρος στην 1η κατηγορούμενη. Το φορτηγό κατά τον ίδιο βρισκόταν πάντοτε στην κατοχή της 1ης κατηγορούμενης ακόμα και πριν την σύναψη της συμφωνίας, αλλά για λόγους που δεν γνώριζε, το είχε στην κατοχή του ο Νιάκας, ο οποίος ήταν και ο μοναδικός που είχε άδεια για να το οδηγά. Σε κάποιο στάδιο του ζητήθηκε από την κατηγορούμενη να βοηθήσει στο να καταχωρηθεί μια αγωγή εναντίον του Νιάκα για να λάβει την κατοχή του η 1η κατηγορούμενη, λόγω του ότι ο ίδιος του βρισκόταν ακόμα στον τίτλο ιδιοκτησίας του φορτηγού, όμως του ζητήθηκε επίσης και από τον Νιάκα να υπερασπιστεί τη θέση του. Ακολούθως κινήθηκε η αγωγή εναντίον του Νιάκα και ως ενάγοντας ήταν και η παραπονούμενη εταιρεία. Όπως είπε, ο ίδιος του ουδέποτε συναίνεσε στην καταχώρηση της αγωγής γιατί δεν ήθελε να εμπλακεί σε οποιανδήποτε νομική διαδικασία για κάτι που δεν τον αφορούσε. Θέση του αποτέλεσε επίσης ότι λόγω της άρνησης του να βοηθήσει τους κατηγορούμενους στην ανάκτηση του φορτηγού από τον Νιάκα, τιμωρητικά έγινε η ανάκληση πληρωμής των επίδικων επιταγών. Κατά τον ίδιο, η συμφωνία μεταξύ τους προνοούσε την πώληση του φορτηγού, το οποίο παρέδωσε στην 1η κατηγορούμενη και τίμησε στο έπακρο τη συμφωνία αυτή. Αντεξεταζόμενος αρνήθηκε αρχικά ότι είχε ενημερωθεί για την πρόθεση των κατηγορουμένων να ανακαλέσουν την πληρωμή των επιταγών. Στη συνέχεια συμφώνησε ότι έλαβε επιστολή από δικηγόρο με την οποία ενημερώθηκε για τους λόγους που οι κατηγορούμενοι θα ανακαλούσαν την πληρωμή των επιταγών, αλλά κατά τον ίδιο κάτι τέτοιο είναι άνευ ουσίας εφόσον και ο ίδιος του μπορεί να στέλνει επιστολές στον οποιονδήποτε για να επικαλεστεί τον οποιονδήποτε λόγο. Παραθέτω αυτούσιο απόσπασμα από τη μαρτυρία του ΜΚ1, το οποίο αφορά τη θέση του ιδίου προς την κύρια θέση της υπεράσπισης ότι η παραπονούμενη εξουσιοδότησε τον Νιάκα να οδηγά το φορτηγό, με αποτέλεσμα οι κατηγορούμενοι να μην μπορούν να επανακτήσουν το φορτηγό από τον Νιάκα, ο οποίος αρνείτο να τους το παραδώσει: «E.Κύριε μάρτυς, εσείς μας είπατε προηγουμένως ότι δεν θέλετε να έχετε καμίαν εμπλοκή και καμίαν ανάμειξη με τις εσωτερικές συγκρούσεις που είχαν ο συνέταιρος της κατηγορούμενης, ο κύριος Νιάκας με την κυρία Τσαμπά και δεν εκάμετε οποιανδήποτε ενέργεια, δεν θέλατε να εμπλακείτε, σωστά; A.Μάλιστα. Νομικά δεν ήθελα να εμπλακώ, διευκρίνισα. Νομικά. E.Εγώ, κύριε μάρτυς, σας υποβάλλω ότι στα πλαίσια της αγωγής που αναφέρατε πριν, που λέτε ότι δεν θέλατε να έχετε καμίαν εμπλοκή, πήγατε στο Δικαστήριο και προβήκατε σε γραπτή δήλωση, όπου αναφέρατε σε αυτή τη γραπτή δήλωση ότι κατοχή του οχήματος θα έχει ο κύριος Νιάκας μέχρι την αποπληρωμή από την κυρία Τσαμπά. Α. Κατ' αρχήν να διευκρινίσω, δεν πήγα σε κανένα Δικαστήριο. Επίσης το σημείο που ήθελα να διευκρινίσω, εφόσον επαναφέρει ο δικηγόρος της κατηγορούμενης εταιρείας, ότι πέραν του ότι δεν έχω μεταβεί στο συγκεκριμένο Δικαστήριο, δεν υπόγραψα ποτέ κανένα retainer του Συνηγόρου Υπεράσπισης για να με εκπροσωπήσει στην εν λόγω δικαστική διαμάχη μεταξύ των δύο συνεταίρων. Απ' εκεί και πέρα, είναι άνευ ουσίας η οποιαδήποτε δήλωση, όχι εξουσιοδότηση, δήλωση για κατοχή να επιτρέπεται να οδηγά το συγκεκριμένο αυτοκίνητο ο συγκεκριμένος άνθρωπος. Αυτό έχει γίνει στα πλαίσια του ότι εγώ ήμουν ένας εκ των ιδιοκτητών του συγκεκριμένου αυτοκινήτου. Δεν ήταν... επί της ουσίας, δεν είχε καμία σχέση με τη συμφωνία, γι' αυτό και έχουν πληρωθεί και οι δύο πρώτες επιταγές που προηγήθηκαν της επίμαχης δικαστικής διαμάχης των δύο συνεταίρων. E.Δεν μας απαντήσατε όμως, κύριε μάρτυς. Υπογράψατε ουδέποτε οποιανδήποτε δήλωση, ότι κατοχή θα είχε ο κύριος Νιάκας και όχι η κυρία Τσαμπά; Ναι ή όχι; A. Υπόγραψα την εν λόγω... πώς το αναφέρετε; E. Δήλωση. A. Υπόγραψα την εν λόγω δήλωση, αλλά η συγκεκριμένη δήλωση είναι πολύ μεταγενέστερη της συμφωνίας αυτής. Δεν αλλοιώνει τη συμφωνία που έχουμε υπογράψει και ούτε δίνει το δικαίωμα στον οποιονδήποτε να αθετήσει τα της συμφωνίας, ούτε εμένα στο να πωλήσω το αυτοκίνητο, ούτε και να με πληρώσει, που είχε υποχρέωση να πληρώσει το τίμημα της εν λόγω συμφωνίας.» Η ουσία της υπεράσπισης, η οποία τέθηκε στον μάρτυρα, αποτέλεσε πρώτο, ότι αυτός γνώριζε για την πρόθεση της παραπονούμενης να ανακαλέσει την πληρωμή των επιταγών, μέσω επιστολής του δικηγόρου των κατηγορουμένων, και δεύτερο, το γεγονός το οποίο δεν αρνήθηκε, ότι ο ίδιος του με γραπτή δήλωση του εξουσιοδότησε τον Νιάκα να οδηγεί το φορτηγό μέχρι να εξοφληθεί από την 2η κατηγορούμενη. Τα πιο πάνω, ως γεγονότα, δεν αμφισβητήθηκαν από τον μάρτυρα. Αποτέλεσε όμως θέση του μάρτυρα, ότι και τα δυο ζητήματα είναι άνευ σημασίας εφόσον ο καθένας μπορεί να στέλνει επιστολές, όπως είπε και να επικαλείται ότι θέλει και εις ότι αφορά τη δήλωση και πάλι αυτή δεν έχει σημασία εφόσον μόνο αδειούχος οδηγός θα μπορούσε να οδηγά το φορτηγό και ως συνιδιοκτήτης αυτού είχε δικαίωμα να προβεί στη δήλωση αυτή και αυτή καταρτίστηκε μετά τη συμφωνία χωρίς να μεταβάλλεται η ουσία της. Η δήλωση στην οποία αναφέρθηκε ο μάρτυρας κατά την αντεξέταση του κατατέθηκε ως Τεκμήριο 15 και το πιστό αντίγραφο αυτής ως Τεκμήριο 15Α και φέρει ημερ. 29.7.

1. Η κατάθεση των τεκμηρίων αυτών έγινε μετά τη μαρτυρία του ΜΚ
2. Τα συγκεκριμένα τεκμήρια δεν υποδείχθηκαν στον μάρτυρα κατά την αντεξέταση του και ως εκ τούτου, ως εισηγείται η παραπονούμενη με την τελική αγόρευση της, η μαρτυρία που αφορά την εν λόγω δήλωση δεν θα πρέπει να ληφθεί καθόλου υπόψη εφόσον δεν δόθηκε στον μάρτυρα η ευκαιρία να τοποθετηθεί συγκεκριμένα επί του εγγράφου. Συνιστά πάγια αρχή της νομολογίας ότι μαρτυρία ή θέση η οποία δεν τίθεται υπόψη ενός μάρτυρα κατά τρόπο που δεν του δίδεται η ευκαιρία να τοποθετηθεί και να δώσει την εξήγηση του, μπορεί να μην ληφθεί υπόψη. Στην προκειμένη όμως περίπτωση, ο ίδιος ο μάρτυρας συμφώνησε στην ύπαρξη της δήλωσης αυτής, επανειλημμένα αναφέρθηκε στο περιεχόμενο της το οποίο συνάδει απόλυτα με τα όσα ανέφερε προφορικά ότι αυτή περιείχε, δεν αμφισβήτησε ότι υπογράφηκε από τον ίδιο και εξήγησε ότι για τον ίδιο δεν έχει καμία σημασία η δήλωση αυτή, εφόσον ήταν ένας εκ των ιδιοκτητών και ο Νιάκας ήταν ο μόνος που είχε άδεια οδήγησης φορτηγού. Συνεπώς, δεν αποστερήθηκε της δυνατότητας ο μάρτυρας να τοποθετηθεί επί του εγγράφου αυτού, εφόσον έθεσε τις θέσεις του επί τούτου. Υπό αυτές τις συνθήκες μάλιστα, η κατάθεση της δήλωσης ήταν συμπληρωματική των όσων ανέφερε ο ίδιος ο μάρτυρας ο οποίος δεν αμφισβήτησε την ύπαρξη της και συνεπώς λαμβάνεται υπόψη. Ο μάρτυρας δεν με έπεισε για την αλήθεια της εκδοχής του. Με τον τρόπο που απαντούσε διεφάνηκε ότι προσπάθεια του ήταν να πείσει το Δικαστήριο ότι ο ίδιος του συμφώνησε να πωλήσει το φορτηγό στην 1η κατηγορούμενη, το πώλησε και το παρέδωσε ακόμα και πριν την σύναψη της συμφωνίας και οι όποιες διαφορές υπήρχαν μεταξύ των συνεταίρων δεν τον αφορούσαν. Παρ' όλα αυτά, αποδέχεται ότι ενώ είχε ενημερωθεί για τις διαφορές που υπήρχαν μεταξύ των συνεταίρων αναφορικά με το φορτηγό και του ζητήθηκε βοήθεια τόσο από τους κατηγορούμενους όσο και από τον Νιάκα και ενώ όπως επανειλημμένα ανάφερε οι διαφορές τους δεν τον αφορούσαν και δεν ήθελε να εμπλακεί, παράλληλα φαίνεται να εξουσιοδότησε το Νιάκα να το οδηγεί και να το παραδώσει στην 2η κατηγορούμενη όταν αυτό εξοφληθεί. Το κατά πόσο έδωσε τη συγκατάθεση του ή όχι στην έγερση αγωγής εναντίον του Νιάκα δεν έχει τόση σημασία εφόσον το αποτέλεσμα ήταν ότι η αγωγή αυτή είχε αποσυρθεί λόγω της έλλειψης συγκατάθεσης της παραπονούμενης να εγείρει την αγωγή. Οι θέσεις του μάρτυρα κρίνονται αντιφατικές μεταξύ τους. Δεν μπορεί από τη μια να υποστηρίζει ότι πώλησε και παρέδωσε το φορτηγό και οτιδήποτε άλλο εκκρεμούσε δεν τον ενδιέφερε, αλλά από την άλλη με τη δήλωση στην οποία παραδέχεται ότι προέβηκε, όχι μόνο να εξουσιοδοτεί τον Νιάκα να οδηγεί το φορτηγό αλλά τον εξουσιοδοτεί ταυτόχρονα να το παραδώσει στην 2η κατηγορούμενη όταν αυτό εξοφληθεί. Από τη στιγμή που υποστηρίζει ότι παρέδωσε το φορτηγό στην 1η κατηγορούμενη, δεν βρίσκω την όποια λογική εξήγηση να εξουσιοδοτεί τον Νιάκα να παραδώσει το φορτηγό στην 2η κατηγορούμενη με την εξόφληση του. Ναι μεν ο μάρτυρας είχε συμφωνήσει την πώληση του φορτηγού και τίποτε άλλο. Εξουσιοδοτώντας όμως τον Νιάκα να οδηγά το φορτηγό και να το παραδώσει στην 2η κατηγορούμενη μετά την εξόφληση του, ενέργεια η οποία έγινε πολύ πιο μετά την κατάρτιση της συμφωνίας και σε χρόνο που ήδη γνώριζε ότι υπήρχαν διαφωνίες μεταξύ των μετόχων της εταιρείας αναφορικά με το φορτηγό, δεν υποστηρίζει τη θέση και πεποίθηση του ότι ο ίδιος έμεινε αμέτοχος στην όλη διαφορά τους και δεν τον αφορούσε η όποια διαφωνία μεταξύ τους. Όπως είπε του είχαν ζητήσει και οι δυο πλευρές να τους βοηθήσει για την κατοχή του φορτηγού. Φαίνεται ότι έκανε αυτή την επιλογή και μάλιστα μια επιλογή η οποία αφορούσε απόφαση η οποία θα έπρεπε να ληφθεί από το νομικό πρόσωπο, την 1η κατηγορούμενη και προτού εξουσιοδοτήσει τον Νιάκα ή τον οποιοδήποτε να οδηγεί το φορτηγό, θα μπορούσε τουλάχιστον προηγουμένως να συνεννοηθεί ή ενημερώσει τους κατηγορούμενους. Ενόψει των πιο πάνω διαπιστώσεων οι οποίες σχετίζονται με τα ουσιώδη επίδικα ζητήματα, ο μάρτυρας δεν κρίνεται ειλικρινής και πειστικός εν σχέση με τα αμφισβητούμενα επίδικα ζητήματα. Καθ' όλη τη διάρκεια της μαρτυρίας του ήταν εμφανής η προσπάθεια του να πείσει το Δικαστήριο ότι δεν τον ενδιέφεραν οι διαφορές των συνεταίρων της 1ης κατηγορούμενης ενώ την ίδια στιγμή και σε αντίφαση με την θέση του αυτή, φαίνεται να επεμβαίνει κατά τρόπο μάλιστα που φέρνει τους κατηγορούμενους προ τετελεσμένων γεγονότων. Συνεπώς η μαρτυρία του αναφορικά με τα αμφισβητούμενα γεγονότα δεν γίνεται αποδεκτή. Μετά την κλήση των κατηγορουμένων σε απολογία, ένορκη μαρτυρία έδωσε πρώτα η 2η κατηγορούμενη. Κατέθεσε ως μέρος της κυρίως εξέτασης της γραπτή δήλωση η οποία κατατέθηκε ως Τεκμήριο Α. Η 2η κατηγορούμενη δεν αμφισβήτησε ότι το φορτηγό αρχικά ήταν στην κατοχή της 1ης κατηγορούμενης το οποίο οδηγείτο από τον Νιάκα οποίος είναι μέτοχος κατά 25% στην 1η κατηγορούμενη λόγω του ότι ήταν ο μόνος που είχε επαγγελματική άδεια οδήγησης και υπήρχε πρόθεση να εργοδοτηθεί στην 1η κατηγορούμενη. Διαπιστώθηκε όμως στη συνέχεια ότι ο Νιάκας χρησιμοποιούσε το φορτηγό για δικό του όφελος και ενάντια στα συμφέροντα της 1ης κατηγορούμενης. Το πρόβλημα ξεκίνησε όταν ζητήθηκε από τον Νιάκα να επιστρέψει ουσιαστικά το φορτηγό στην 1η κατηγορούμενη (Τεκμήριο 12) η οποία είχε ήδη υπόψη της αδειούχο οδηγό για να οδηγεί το φορτηγό, εφόσον δεν ήταν ευχαριστημένοι με τις υπηρεσίες του Νιάκα. Στη συνέχεια ζητήθηκε η βοήθεια της παραπονούμενης να βοηθήσει τους κατηγορούμενους, ως συνιδιοκτήτες εφόσον εις τον τίτλο ιδιοκτησίας αναφέρεται και η παραπονούμενη (Τεκμήριο 11) μέχρι την εξόφληση, για να ανακτήσουν την κατοχή του φορτηγού. Ενώ αρχικά η παραπονούμενη συμφώνησε να βοηθήσει, εξού και καταχωρήθηκε η Αγωγή 2138/16 (Τεκμήριο 13) με την οποία ζητήθηκε και η έκδοση προσωρινού διατάγματος, η διαδικασία αυτή αποσύρθηκε λόγω του ότι η παραπονούμενη δεν έδιδε την εξουσιοδότηση της. Ακολούθως στάληκαν οι επιστολές Τεκμήριο 14 στην παραπονούμενη δια της οποίας ενημερώνεται ότι λόγω μη παραχώρησης διοριστήριου από μέρους της θ' αποσυρθούν οι δικηγόροι από την εκπροσώπηση της. Ενώ εκκρεμούσε η Αγωγή 2138/16 κατατέθηκε η ένορκη δήλωση του Νιάκα ημερ. 1.8.16 (Τεκμήριο 15Α) στην οποία επισυνάπτεται γραπτή δήλωση ημερ. 29.7.16 υπογραμμένη από την παραπονούμενη με το περιεχόμενο εις το οποίο αναφέρθηκα πιο πάνω. Μετά από αυτό όπως είπε η 2η κατηγορούμενη ζήτησε νομική συμβουλή για τον τρόπο με τον οποίο θα μπορούσε να ενεργήσει λόγω του ότι είχαν πληρωθεί οι δυο πρώτες επιταγές στην παραπονούμενη, αλλά οι υπόλοιπες, θα ήταν άδικό να πληρωθούν εφόσον η εταιρεία δεν είχε το φορτηγό που είχε αγοράσει και το οποίο οδηγείτο και χρησιμοποιείτο από τον Νιάκα με την εξουσιοδότηση της παραπονούμενης. Ενόψει των πιο πάνω, οι κατηγορούμενοι με επιστολή των δικηγόρων τους ημερ. 23.8.16 (Τεκμήριο 16) τερμάτισαν τη συμφωνία ημερ. 1.4.16 και ζήτησαν την επιστροφή των επίδικων επιταγών τις οποίες είχαν πρόθεση να ανακαλέσουν, η οποία απαντήθηκε με την επιστολή Τεκμήριο
3. Συνοπτικά αναφέρεται στο Τεκμήριο 16 ότι ενώ αρχικά η παραπονούμενη συμφώνησε στην έγερση Αγωγής εναντίον του Νιάκα για επανάκτηση του φορτηγού, εν τέλει η παραπονούμενη όχι μόνο δεν συμφώνησε σε κάτι τέτοιο αλλά προέβηκε στην γραπτή δήλωση, στην οποία αναφέρθηκα εκτενώς πιο πάνω. Αντεξεταζόμενη της τέθηκε ουσιαστικά η θέση ότι η παραπονούμενη παρέδωσε την κατοχή του φορτηγού στην 1η κατηγορούμενη ως είχε υποχρέωση και περάν τούτου ουδεμία ευθύνη φέρει η παραπονούμενη για διαφορές μεταξύ των συνεταίρων. Η 2η κατηγορούμενη δεν αρνήθηκε ότι παραδόθηκε το φορτηγό στην 1η κατηγορούμενη ούτε ότι αυτό οδηγείτο έστω και σε κάποιο βαθμό για λογαριασμό της 1ης κατηγορούμενης από τον Νιάκα. Το παράπονο των κατηγορουμένων έγκειται κατά την ίδια, στο ότι όταν προέκυψαν αυτές οι διαφορές με τον Νιάκα, οι ενέργειες της παραπονούμενης, ήτοι η παραχώρηση εξουσιοδότησης στον Νιάκα να οδηγά το φορτηγό (Τεκμήριο 15Α) και ενώ αυτό αφορούσε ζήτημα της εταιρείας, επηρέασε την μεταξύ τους συμφωνία για την πώληση του φορτηγού εφόσον δεν μπορούσαν να χρησιμοποιούν το φορτηγό για τους σκοπούς της εταιρείας. Εξού και ανακλήθηκε η πληρωμή των επίδικων επιταγών μετά από νομική συμβουλή που έλαβε και τερματίστηκε η συμφωνία με το Τεκμήριο
4. Η πιο πάνω ουσιαστική θέση της μάρτυρος δεν κλονίστηκε παρά την μακρά αντεξέταση που υπέστη. Φαίνεται ότι περί τα τέλη Ιουλίου 2016 όπου οι διαφορές τους στην εταιρεία ήταν έντονες εν σχέση με το φορτηγό και αμέσως μετά την λήψη νομικής συμβουλής, οι κατηγορούμενοι έλαβαν μέτρα εναντίον του Νιάκα, στη συνέχεια εναντίον και της παραπονούμενης (Τεκμήριο 19) όπου εν τέλει η συμφωνία μεταξύ τους τερματίστηκε λόγω της συμπεριφοράς της παραπονούμενης. Η μάρτυρας κρίνεται πειστική και για ακόμα ένα λόγο. Φαίνεται ότι μέχρι τη χρονική στιγμή όπου κατά την ίδια, η παραπονούμενη θα βοηθούσε στην επανάκτηση του φορτηγού από τον Νιάκα, οι πληρωμές έγιναν κανονικά στην παραπονούμενη χωρίς να υπάρχει από μέρους των κατηγορουμένων οποιαδήποτε επίρριψη ευθύνης στην παραπονούμενη. Η όποια αντίδραση των κατηγορουμένων φαίνεται να προέκυψε μετά όπου η παραπονούμενη, γνωρίζοντας το πρόβλημα που υπήρχε μεταξύ της εταιρείας και του Νιάκα για το φορτηγό, εξουσιοδότησε τον τελευταίο να οδηγά αυτό μέχρι την εξόλφηση του από την 2η κατηγορούμενη. Δεν διαπιστώνω οποιαδήποτε ουσιαστική αντίφαση στην μαρτυρία της, τα όσα ανέφερε κρίνονται πειστικά και υποστηρίζονται από τα τεκμήρια τα οποία κατέθεσε αλλά και την μαρτυρία των μαρτύρων υπεράσπισης, όπως θα διαφανεί πιο κάτω. Επαναλαμβάνω επίσης ότι ουσιαστικά ως προς τα γεγονότα δεν υπάρχει μεταξύ των δυο πλευρών μεγάλη και ουσιαστική διαφωνία. Η διαφωνία τους φαίνεται περισσότερο να έγκειται στον τρόπο που ο καθένας ερμηνεύει τις πράξεις του. Ενόψει της πιο πάνω αξιολόγησης της μαρτυρίας της 2ης κατηγορούμενης η μαρτυρία της επί των ουσιαστικών και αμφισβητούμενων επιδίκων ζητημάτων, γίνεται αποδεκτή. Επόμενος μάρτυρας παρουσιάστηκε ο τραπεζικός Φίλιππος Αβρααμίδης (ΜΥ2). Εργάζεται στην Τράπεζα Κύπρου και γνωρίζει την 1η κατηγορούμενη ως πελάτη του καταστήματος που εργαζόταν. Κατέθεσε ως Τεκμήριο 24 το έντυπο με γραπτές οδηγίες ανάκλησης πληρωμής των επίδικων επιταγών, οι οποίες όπως είπε δόθηκαν στις 24.8.
5. Η μαρτυρία του ουσιαστικά αφορούσε γεγονότα τα οποία δηλώθηκαν ως παραδεκτά και γίνεται αποδεκτή. Επόμενος μάρτυρας παρουσιάστηκε ο Μάρκος Τσαμπάς (ΜΥ3). Κατέθεσε ως μέρος της κυρίως εξέτασης του γραπτή δήλωση Τεκμήριο Β. Αναφέρει σε αυτήν ότι είναι γραμματέας και μέτοχος της 1ης κατηγορούμενης και αδελφός της 2ης κατηγορούμενης. Κατά τον Ιούνιο ή Ιούλιο 2016 αποφασίστηκε από την εταιρεία, τον ίδιο δηλαδή και την 2η κατηγορούμενη, να τερματίσουν τις υπηρεσίες του Νιάκα ως οδηγού λόγω αδυναμίας του να εκτελέσει άρτια τα καθήκοντα του. Ακολούθως ζητήθηκε από τον Νιάκα, ο οποίος παλαιότερα εργαζόταν στην παραπονούμενη, να τους παραδώσει το φορτηγό αλλά αυτός αρνιόταν ζητώντας αποζημιώσεις. Μετά από νομική συμβουλή που έλαβαν με την αδελφή του, προτού κινηθούν νομικά εναντίον του Νιάκα επικοινώνησαν με τον Κυριάκο Παττίχη κατά πόσο ήταν διατεθειμένος να συμπεριληφθεί ως ενάγοντας στην αγωγή για διεκδίκηση του φορτηγού, ο οποίος συναίνεσε αλλά αργότερα αμφισβήτησε ότι είχε δώσει τέτοια συγκατάθεση. Στα πλαίσια αγωγής η οποία κινήθηκε εναντίον του Νιάκα με αριθμό 2138/16, κατατέθηκε από τον Νιάκα η δήλωση της παραπονούμενης με την οποία εξουσιοδοτείται να οδηγά το φορτηγό. Κατά τον μάρτυρα οι ενέργειες της παραπονούμενης συνέβαλαν στην αποστέρηση του φορτηγού από την 1η κατηγορούμενη με αποτέλεσμα για τον ίδιο και την αδερφή του αυτό να συνιστά παραβίαση της μεταξύ τους συμφωνία. Αντεξεταζόμενος του τέθηκε η θέση ότι η πληρωμή ανακλήθηκε μετά όπου η παραπονούμενη δεν συγκατατέθηκε στην έγερση της Αγωγής. Θέση του μάρτυρα αποτέλεσε ότι η ανάκληση έγινε μετά που δεν είχαν το φορτηγό στα χέρια τους και μετά τις προσπάθειες τους να το πάρουν οι οποίες απέτυχαν λόγω και της συμβολής της παραπονούμενης, ανακλήθηκε η πληρωμή τους. Δεν διαπιστώνω οποιαδήποτε ουσιαστική αντίφαση στην μαρτυρία του ΜΥ
6. Ήταν σταθερός στις απαντήσεις του τις οποίες μετέφερε στο Δικαστήριο με απλό και άμεσο τρόπο. Το περιεχόμενο της μαρτυρίας του επιβεβαιώνει και επιβεβαιώνεται από την υπόλοιπη μαρτυρία που παρουσίασαν οι κατηγορούμενοι. Δεν διακρίνω σε κανένα σημείο την όποια προσπάθεια του να αποκρύψει την αλήθεια με σκοπό να βοηθήσει την αδερφή του. Η μαρτυρία του γίνεται αποδεκτή. Τελευταίος μάρτυρας παρουσιάστηκε ο γραφολόγος Ανδρέας Παναγιώτου (ΜΥ4). Κατέθεσε ως Τεκμήριο 25 έκθεση την οποία ετοίμασε για σκοπούς εξέτασης της υπογραφής στην δήλωση (επί του Τεκμηρίου 15 και 15Α) και κατά πόσο αυτή ανήκει στον Κυριάκο Παττίχη, διευθυντή της παραπονούμενης. Σημειώνω βεβαίως ότι η υπογραφή της εν λόγω δήλωσης από την παραπονούμενη δεν φάνηκε να έχει αμφισβητηθεί, εφόσον ο διευθυντής της παραπονούμενης αναφέρθηκε στην δήλωση αυτή χωρίς να αρνηθεί ότι δόθηκε. Κατά τον μάρτυρα έλαβε δείγματα υπογραφής ανύποπτου χρόνου του Κυριάκου Παττίχη, διευθυντή της παραπονούμενης, από έγγραφα της εταιρείας τα οποία βρίσκονται στον Έφορο Εταιρειών και αποδίδονται στον Κυριάκο Παττίχη. Τα προσόντα του γραφολόγου δεν έχουν αμφισβητηθεί από πλευράς υπεράσπισης. Συγκρίνοντας όπως είπε, μέσω της συγκριτικής μεθόδου, την υπογραφή στην συγκεκριμένη δήλωση και των δειγμάτων ανύποπτου χρόνου κατέληξε ότι η αμφισβητούμενη υπογραφή σε σύγκριση με τα δείγματα υπογραφών που αποδίδονται στον Κυριάκο Παττίχη παρουσιάζουν ουσιώδεις μεταξύ τους ως προς τα ιδιαίτερα γραφολογικά χαρακτηριστικά και κατά τη γνώμη του η αμφισβητούμενη υπογραφή είναι γνήσια υπογραφή του Κυριάκου Παττίχη. Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι παρ' όλο όπου τα δείγματα δεν ήταν πλησιόχρονα με την αμφισβητούμενη υπογραφή, διαπίστωσε ότι δεν άλλαξαν τα χαρακτηριστικά και γραφολογικά γνωρίσματα. Ερωτήθηκε κατά πόσο γνωρίζει ότι τα δείγματα είναι γνήσιες υπογραφές του Κυριάκου Παττίχη και ανέφερε ότι δεν το γνωρίζει εφόσον δεν υπέγραψε ενώπιον του. Όπως έχει τονιστεί σε σωρεία αποφάσεων, η υποχρέωση, ενός εμπειρογνώμονα είναι να προμηθεύσει το Δικαστήριο με τα αναγκαία επιστημονικά κριτήρια για αξιολόγηση της ορθότητας των συμπερασμάτων του ώστε να σχηματίσει ίδιαν ανεξάρτητη γνώμη (Βλ. Σπύρου ν. Χατζηχαραλάμπους

(1989)1(Ε) Α.Α.Δ. 298). Όπως έχω πει, τα προσόντα του μάρτυρα δεν έχουν αμφισβητηθεί από την υπεράσπιση με οποιοδήποτε τρόπο όπως δεν έχουν αμφισβητηθεί τα ακαδημαϊκά προσόντα του όπως αυτά καταγράφονται στην έκθεση του Τεκμήριο 25. Έχοντας υπόψη τα προσόντα και εμπειρία του, καταλήγω ότι αυτός μπορεί να γίνει αποδεκτός από το Δικαστήριο ως εμπειρογνώμονας. Ο μάρτυρας εξέθεσε με κάθε λεπτομέρεια στην έκθεση του τον τρόπο με τον οποίο εξέτασε τις ενώπιον του υπογραφές και τις διαπιστώσεις του οι οποίες καταγράφονται λεπτομερώς στις σελ. 4,7 και 9 της έκθεσης του. Η μαρτυρία του ουσιαστικά δεν έχει αμφισβητηθεί επί της ουσίας της ούτε έχει τεθεί σε αυτόν οποιαδήποτε αντίθετη θέση από πλευράς υπεράσπισης. Αν και ανέφερε ο μάρτυρας ότι ο Κυριάκος Παττίχης δεν υπέγραψε ενώπιον του, δεν αμφισβητήθηκε ότι τα δείγματα υπογραφής τα οποία χρησιμοποίησε προς σύγκριση και έλαβε από τον Έφορο Εταιρειών, δεν ανήκουν στο εν λόγω πρόσωπο. Ούτε και τα συμπεράσματα του έχουν αμφισβητηθεί. Πέραν των πιο πάνω, σημειώνω ότι η μαρτυρία των εμπειρογνωμόνων, δεν υποκαθιστά την πρωτογενή μαρτυρία των πρωταγωνιστών της διαφοράς. (βλ. Δημήτρης Ευσταθίου ν. Alpha Bank Ltd

(2012)1 ΑΑΔ 1682, Φίλιππου ν. Οδυσσέως

(1989)1 Α.Α.Δ 1, ΓΕΝΙΚΟΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ν. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΕΥΡΙΠΙΔΟΥ κ.α., Ποινική Έφεση Αρ. 176/2013, 6/4/2015). Στην προκειμένη περίπτωση η μαρτυρία του γραφολόγου επιβεβαιώνεται από την μαρτυρία των «πρωταγωνιστών» εφόσον ο διευθυντής της παραπονούμενης δεν αμφισβήτησε ότι δόθηκε αυτή η δήλωση από την παραπονούμενη. Συνεπώς, ο μάρτυρας εξήγησε επαρκώς τις παρατηρήσεις του οι οποίες τον οδήγησαν στα συμπεράσματα του, τα οποία επιβεβαιώνονται από την υπόλοιπη μαρτυρία η οποία δεν αμφισβητήθηκε και ως εκ τούτου μπορώ να στηριχτώ στην μαρτυρά του για την διεξαγωγή των δικών μου συμπερασμάτων. Ενοψει της πιο πάνω αξιολόγησης και της μαρτυρία που έγινε αποδεκτή, τα παραδεκτά και αδιαμφισβήτητα γεγονότα, καταλήγω στα ακόλουθα ευρήματα ως προς τα γεγονότα που περιβάλλουν την υπόθεση: - Η παραπονούμενη πώλησε στην 1η κατηγορούμενη το φορτηγό αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφή KWQ 991, δυνάμει συμφωνίας ημερ. 1.4.16 (Τεκμήριο 7). - Για την πληρωμή της αξίας του φορτηγού εξεδόθηκαν από την 1η κατηγορούμενη με την υπογραφή της 2ης κατηγορούμενης, οκτώ μεταχρονολογημένες επιταγές. Οι δυο πρώτες εξ αυτών πληρώθηκαν. - Το φορτηγό βρισκόταν στην κατοχή της 1ης κατηγορούμενης το οποίο οδηγείτο από τον συνέταιρό αυτής Ιωάννη Νιάκα. - Κατά τον Ιούνιο - Ιούλιο 2016 προέκυψαν προβλήματα μεταξύ των συνεταίρων της 1ης κατηγορούμενης και συγκεκριμένα με τον Νιάκα, τα οποία δεν αφορούν την παρούσα υπόθεση. - Ζητήθηκε από τον Νιάκα να παραδώσει την κατοχή του φορτηγού στην 1η κατηγορούμενη για να χρησιμοποιείται για τις εργασίες της και ο ίδιος του αρνήθηκε. - Το φορτηγό μέχρι που θα εξοφλείτο ήταν εγγεγραμμένο στην παραπονούμενη και στην 2η κατηγορούμενη. - Ζητήθηκε από την 1η κατηγορούμενη η βοήθεια της παραπονούμενης για να ανακτηθεί η κατοχή του φορτηγού το οποίο δεν παρέδιδε ο Νιάκας. - Η παραπονούμενη ενημερώθηκε για τις προσπάθειες των κατηγορουμένων να ανακτήσουν την κατοχή του φορτηγού από τον Νιάκα. - Η παραπονούμενη, μέσω του διευθυντή της Κυριάκου Παττίχη (ΜΚ) υπέγραψε δήλωση ημερ. 29.7.16 στην οποία αναφέρει ότι ουδέποτε εξουσιοδότησε τους δικηγόρους των κατηγορουμένων να καταχωρήσουν Αγωγή εναντίον του Νιάκα και εξουσιοδοτούν τον Νιάκα να οδηγά το φορτηγό μέχρι την εξόφληση του από την 2η κατηγορούμενη. - Στις 24.8.16 τερματίστηκε η συμφωνία πώλησης μεταξύ της παραπονούμενης και της 1ης κατηγορούμενης με επιστολή του δικηγόρου της 1ης κατηγορούμενης και ενημερώθηκε επίσης η παραπονούμενη για την ανάκληση των επίδικων επιταγών. - Στις 24.8.16 με γραπτές οδηγίες της 1ης κατηγορούμενης τις οποίες υπέγραψε η 2η κατηγορούμενη, ανακλήθηκε η πληρωμή των επίδικων επιταγών και δόθηκε ως λόγος η αθέτηση συμφωνίας. Η 2η κατηγορούμενη κατηγορείται δυνάμει του άρθρου 20 του Ποινικού Κώδικα. Κάθε πρόσωπο που εμπλέκεται σε αδίκημα, περιλαμβανομένων και των συνεργών, μπορεί να διωχθεί ως αυτουργός (βλ. Ajini κ.ά. ν. Αστυνομίας,

(1996)2 Α.Α.Δ. 319). Εις ότι αφορά τα συστατικά στοιχεία των αδικημάτων που αφορούν το κατηγορητήριο, σύμφωνα με το άρθρο 305Α

(2), είναι η έκδοση των επίδικων επιταγών και η ανάκληση της πληρωμής τους από τον εκδότη, τα οποία έχουν δηλωθεί ως παραδεκτά γεγονότα και συνεπώς αυτά έχουν αποδειχθεί. Όπως επίσης έχουν αποδειχθεί τα συστατικά στοιχεία των αδικημάτων και για την 2η κατηγορούμενη η οποία παραδέχεται τις ενέργειες στις οποίες προέβηκε ήτοι στην υπογραφή των επιταγών και την υπογραφή των οδηγιών ανάκλησης. Σύμφωνα με τη νομολογία, μετά την απόδειξη των πιο πάνω συστατικών στοιχείων των αδικημάτων, το βάρος μεταφέρεται στους ώμους της υπεράσπισης να αποδείξει εις το ισοζύγιο των πιθανοτήτων ότι η ανάκληση έγινε έχοντας εύλογη αιτία, η οποία εξετάζεται υπό το φως του λόγου που δίδεται στην τράπεζα κατά την ανάκληση. Η εύλογη αιτία συνδέεται με την καλή πίστη και θα πρέπει η πεποίθηση του εκδότη ότι έχει εύλογη αιτία για την ανάκληση, να είναι ειλικρινής. Τα στοιχεία αυτά εξετάζονται χωρίς επέκταση σε άλλες έννομες σχέσεις των διαδίκων, παρά μόνο εντός του πλαισίου του άρθρου 305Α

(2)του Κεφ.

1. (βλ. ενδεικτικά ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ ΝΕΟΦΥΤΟΥ ν. A.S.G. SOLAR TECHNOLOGIES LIMITED, Ποινική Έφεση 147/
2. 28.11.17, ΦΩΤΙΟΥ ν. EXANTAS MARINE ENTERPRISES LTD κ.ά.

(2012)2 Α.Α.Δ. 704, N.C. DIAMONDS CO. LTD v. ΓΕΩΡΓΙΟΥ

(2001)2 Α.Α.Δ. 763). Συνεπώς, δεν αποτελεί έργο του παρόντος Δικαστηρίου να εξετάσει ή να καταλήξει επί ζητημάτων που αφορούν τυχόν αστικές διαφορές που εκκρεμούν μεταξύ των διαδίκων, ούτε κατά πόσο όντως τα όσα επικαλέστηκαν οι κατηγορούμενοι συνιστούν αθέτηση συμφωνίας. Η μαρτυρία και εκδοχή των κατηγορουμένων κρίθηκε αξιόπιστη και έγινε αποδεκτή. Συνοπτικά επαναλαμβάνω ότι ενώ εκκρεμούσαν διαφορές μεταξύ των κατηγορουμένων και του μετόχου της 1ης κατηγορούμενης, τον Ιωάννη Νιάκα και ενώ ενημερώθηκε η παραπονούμενη για τις μεταξύ τους διαφορές, η παραπονούμενη εξουσιοδότησε τον Νιάκα να οδηγεί το εν λόγω φορτηγό μέχρι εξόφλησης του από την 2η κατηγορούμενη. Η δήλωση σημειώνω δόθηκε πριν ανακληθεί η πληρωμή των επιταγών και χωρίς να υπάρχει καθυστέρηση στην οποιαδήποτε πληρωμή αλλά και χωρίς προηγούμενη συνεννόηση με τους κατηγορούμενους με αποτέλεσμα, ως ισχυρίζονται οι κατηγορούμενοι, να εμποδίζονται ακόμα περισσότερο στην ανάκτηση της κατοχής του φορτηγού από τον Νιάκα. Όπως φαίνεται, τα προβλήματα με τον Νιάκα υπήρχαν από τον Ιούνιο - Ιούλιο 2016, χωρίς να αποδίδεται οποιαδήποτε ευθύνη στην παραπονούμενη, εξού και πληρώθηκαν οι πρώτες δυο επιταγές. Το γεγονός το οποίο οδήγησε όμως στην ανάκληση είναι η εξουσιοδότηση της παραπονούμενης στον Νιάκα να οδηγά το φορτηγό μέχρι την εξόφληση του από την 2η κατηγορούμενη, και το γεγονός αυτό επαναλαμβάνω δεν αμφισβητήθηκε από τον ΜΚ1. Για τους κατηγορούμενους αποτέλεσε αθέτηση συμφωνίας το γεγονός ότι ενώ αναμένετο από τους ίδιους να πληρώνουν ως είχε συμφωνηθεί στην παραπονούμενη την αξία του φορτηγού, η τελευταία εξουσιοδότησε τον Νιάκα να το οδηγεί, τη στιγμή όπου κάτι τέτοιο αφορούσε ζήτημα των κατηγορούμενων. Ο λόγος αυτός, ήτοι η αθέτηση συμφωνίας αποτελεί το λόγο τον οποίο δήλωσε η 2η κατηγορούμενη κατά την ανάκληση στην τράπεζα. Συνεπώς η μαρτυρία και εκδοχή των κατηγορουμένων συνάδει με τον λόγο που δόθηκε στην τράπεζα, σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 305Α

(2). Επαναλαμβάνω ότι κατά πόσο όντως η παραπονούμενη αθέτησε τη συμφωνία δεν αποτελεί επίδικο ζήτημα στην παρούσα (Αντρέου Αντρέας ν. Vangel Art Ltd και άλλου,

(2012)2 Α.Α.Δ. 7). Η εκδοχή της υπεράσπισης και τα όσα υποστηρίχθηκαν με την μαρτυρία των κατηγορουμένων συνάδει πλήρως και με τα όσα αναφέρονται στην επιστολή τερματισμού Τεκμήριο 16, καταδυκνείοντας έτσι ότι τα όσα προώθησαν στο Δικαστήριο δεν αποτελούν εκ των υστέρων σκέψεις. Η πεποίθηση τους υπό τις πιο πάνω περιστάσεις κρίνεται, για τους λόγους που έχω εξηγήσει, καλόπιστη, ειλικρινής και εύλογη. Με βάση όλα τα πιο πάνω κρίνεται πώς οι κατηγορούμενοι πέτυχαν να αποδείξουν εις το ισοζύγιο των πιθανοτήτων ότι με εύλογη αιτία ανακάλεσαν την πληρωμή των επίδικων επιταγών. Συνεπώς οι κατηγορούμενοι αθωώνονται και απαλλάσσονται από τις κατηγορίες που αντιμετωπίζουν. Τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ των κατηγορουμένων και εναντίον της παραπονούμενης, ως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. Ένα σετ εξόδων ενόψει της κοινής εκπροσώπησης των κατηγορουμένων. ............. Χρ. Χατζηγεωργίου, Ε.Δ Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο