Αστυνομικός Διευθυντής Λεμεσού ν. ΡΑΦΑΕΛΑ ΘΕΟΔΩΡΟΥ, Αρ. Υπόθεσης: 12340/17, 17/4/2018 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2018:B71 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ε. Δημητρίου - Παναγή, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 12340/17 Αστυνομικός Διευθυντής Λεμεσού ν. ΡΑΦΑΕΛΑ ΘΕΟΔΩΡΟΥ Κατηγορουμένη -------------------------- Ημερομηνία: 17 Απριλίου 2018 Για κατηγορούσα αρχή: κα Χ''Κωνσταντίνου Για κατηγορουμένη: κα Αν. Γρηγορίου Κατηγορουμένη: παρούσα ΠΟΙΝΗ Το κατηγορητήριο Η κατηγορουμένη έχει βρεθεί ένοχη μετά από δική της παραδοχή στο αδίκημα της πρόκλησης θανάτου λόγω αλόγιστης, απερίσκεπτης ή επικίνδυνης πράξης κατά παράβαση του άρθρου 210 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154, όπως τροποποιήθηκε, και των άρθρων 19 και 20Α του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου, Ν.86/72όπως τροποποιήθηκε. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος η κατηγορούμενη στις 29/4/2016 στην Λεωφόρο Μακαρίου Γ' στη Λεμεσό, ενώ οδηγούσε το μηχανοκίνητο όχημα με αρ. εγγραφής KRQ 663, λόγω αλόγιστης, απερίσκεπτης ή επικίνδυνης πράξης ή συμπεριφοράς, που δεν αναγόταν σε υπαίτια αμέλεια, χωρίς πρόθεση επέφερε το θάνατο της Αναστασίας Σολωμού, τέως από τη Λεμεσό. Τα Γεγονότα της Υπόθεσης Τα γεγονότα που αφορούν το παρόν κατηγορητήριο κατατέθηκαν από πλευράς Κατηγορούσας Αρχής και δεν αμφισβητήθηκαν από την Υπεράσπιση ως Τεκμήριο 2 και έχουν ως ακολούθως: Στις 29/04/2016 (Μεγάλη Παρασκευή) και ώρα 2050 η κατηγορούμενη οδηγούσε το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής KRQ663 στην Λεωφ. Μακάριου Γ, στην Λεμεσό και ακολουθούσε ανατολική πορεία, έχοντας συνοδηγό την αδελφή της Γεωργία Θεοδώρου. Αμφότερες έφεραν ζώνες ασφάλεια και έχοντας τα φώτα του οχήματος αναμμένα στην κανονική στάση. Την κατηγορούμενη ακολουθούσε ο Μ-1 επί του κατηγορητηρίου με το ιδιωτικό όχημα και πιο πίσω σε άλλο όχημα βρισκόταν επιβάτης ο Μ-
- Σε κάποια στιγμή ο Μ-2 ο οποίος εκτελούσε καθήκοντα τηλεφωνητή στον Πυροσβεστικό σταθμό Αρ1, κείμενο επί της νότιας πλευράς της Λεωφόρου και είχε μέτωπο προς το δρόμο πρόσεξε το θύμα να περπατά στο νότιο πεζοδρόμιο και να κατευθύνεται δυτικά. Σε κάποιο σημείο του δρόμου αμέσως μετά την πάροδο της οδού Μονής Μάχαιρα και πλησίον της διάβασης πεζών έξω από τον Πυροσβεστικό Σταθμό Αρ 1 (Βασίλη Κρόκος), η κατηγορούμενη κτύπησε, εκτίναξε και παρέσυρε την πεζή Αναστασία Σολωμού (θύμα), η οποία διασταύρωνε την Λεωφόρο από τα νοτιά προς τα βόρεια συμφώνα με την πορεία της ίδιας. Από την σύγκρουση η Σολωμού βρήκε ακαριαίο τον θάνατο και η σορός της μεταφέρθηκε με ασθενοφόρο στο Νοσοκομείο Λεμεσού οπού διαπιστώθηκε ο θάνατος της από τον Μ-5 ο οποίος εξέδωσε πιστοποιητικό θανάτου με ημερομηνία 29/04/2016 και ώρα 21.
- Οι αδελφές Θεόδωρου δεν έπαθαν τίποτε ενώ το αυτοκίνητο υπέστηκε ζημίες στο μπροστινό μέρος. Στην σκηνή του δυστυχήματος έφτασε ο Α/Αστ 2042 Μ-10 μαζί με τον Αστ 1775 και αφού διαπίστωσε την κατάσταση κάλεσε στο μέρος τον Λοχ 2369 Μ-11 ο οποίος και ανέλαβε την διερεύνηση του δυστυχήματος. Στην κατηγορούμενη έγινε έλεγχος αλκοόλης με μηδενική ένδειξης. Στην παρουσία της κατηγορούμενης ο Μ-10 πήρε διάφορα μέτρα της σκηνής του δυστυχήματος και αφού τοποθέτησε σε αυτό όλα τα ευρήματα και το σημείο συγκρούσεως, η κατηγορούμενη συμφώνησε με αυτό και το υπόγραψε. Σε μεταγενέστερο χρόνο ετοίμασε σχέδιο επί κλίμακας 1:250 και το παρέδωσε στον ανακριτή. Στην συνέχεια στην παρουσία της κατηγορούμενη ο Αστ. 2009 Μ-9 πήρε αριθμό φωτογραφιών της σκηνής του δυστυχήματος και του οχήματος στην τελική του θέση. Σε μεταγενέστερο χρόνο εμφάνισε τις φωτογραφίες τις οποίες έδεσε σε βιβλιάριο με επεξηγηματικό πίνακα στο πίσω μέρος. Ακολούθως, ο Μ-11 έλεγξε την ορατότητα στον δρόμο και διαπίστωσε ότι η κατηγορούμενη μπορούσε κάλλιστα να έχει ορατότητα πέραν των 300 μέτρων συμφώνα με την πορεία που ακολουθούσε. Η κατηγορούμενη μεταφέρθηκε στην Τροχαία Λεμεσού όπου εναντίον της εξασφαλίστηκε δικαστικό ένταλμα σύλληψης και αυτή συνελήφθηκε η ώρα 01:20 στις 30/04/2016 από τον Μ-11 και αφού της επέστησε την προσοχή της στο Νομό απάντησε "Τι να πω". Στις 29-30/04/2016 και μεταξύ των ωρών 2345-0140 ο Λοχίας 2369 Μ-11 έλαβε ανακριτική κατάθεση από την κατηγορούμενη. Κατά την διάρκεια της κατάθεσης έγινε έλεγχος των φώτων του οχήματος και η εμβέλεια τους ήταν 28 μέτρα. Στις 30/04/16 και ώρα 1200 η κατηγορούμενη απολύθηκε της κράτησης της. Στις 02/05/16 και μεταξύ των ωρών 0900-1000 η ιατροδικαστής Ε. Αντωνίου Μ-7 στο νεκροτομείο του Γενικού Νοσοκομείου Λεμεσού διενήργησε την νενομισμένη νεκροτομή στην σορό του θύματος και αποφάνθηκε ότι αιτία του θανάτου της ήταν η «κρανιοεγκεφαλική κάκωση συνέπεια τροχαίου δυστυχήματος». Κατά την διάρκεια της νεκροτομής ο Αστ. 2738 πήρε αριθμό φωτογραφιών και σε μεταγενέστερο χρόνο εμφάνισε τις φωτογραφίες τις οποίες έδεσε σε βιβλιάριο με επεξηγηματικό πίνακα στο πίσω μέρος. Την αναγνώριση της σορού έκαμε ο Μ-
- Από την σορό της θανούσας λήφθηκαν δείγματα για τοξικολογικές εξετάσεις τα οποία στάλθηκαν στο Γενικό Χημείο του Κράτους για έλεγχο αλκοόλης με αρνητικό αποτέλεσμα. Στις 05/05/2016 και μεταξύ των ωρών 0800 - 0830 στην Τροχαία Λεμεσού ο Λοχίας 2369 Μ-11 διενέργησε μηχανικό έλεγχο του στο ενεχόμενο όχημα και διαπίστωσε ότι αυτό βρισκόταν σε πολύ κατάσταση πριν από το δυστύχημα. Στην συνεχεία το αυτοκίνητο παραδόθηκε στο ιδιοκτήτη του. Περαιτέρω η ευπαίδευτη συνήγορος της Κατηγορούσας Αρχής ανάφερε ότι οι καιρικές συνθήκες κατά τον χρόνο του δυστυχήματος ήταν καλές, ο καιρός ήταν αίθριος και το οδόστρωμα στεγνό. Το δυστύχημα έγινε κατά την διάρκεια της νύκτας με οδικό φωτισμό. Το όχημα της κατηγορούμενης υπέστη υλικές ζημιές στο μπροστινό μέρος και συγκεκριμένα στο καπό, ανεμοθώρακα και προφυλακτήρα. Ως Τεκμήριο 1 κατατέθηκε ενώπιον μου το σχέδιο επί κλίμακας το οποίο ως προκύπτει από τα γεγονότα ετοιμάστηκε και για το οποίο ουδεμία ένσταση προβλήθηκε από πλευράς Υπεράσπισης. Η κατηγορούμενη είναι λευκού ποινικού μητρώου και δεν βαρύνεται με οιοσδήποτε βαθμούς ποινής. Οι Εισηγήσεις της Συνηγόρου της Κατηγορουμένης Η ευπαίδευτη συνήγορος της κατηγορουμένης στην εμπεριστατωμένη γραπτή αγόρευση της, την οποία ανέλυσε ενώπιον του Δικαστηρίου, παρέπεμψε στη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου σε σχέση με το αδίκημα του άρθρου
- Αναφέρθηκε στις περιστάσεις διάπραξης του δυστυχήματος και τις προσωπικές περιστάσεις της Κατηγορουμένης. Μέσα από την αγόρευση η συνήγορος τονίζει την παραδοχή της κατηγορούμενης και την μεταμέλεια της, το λευκό της ποινικό μητρώο και την μη ύπαρξη βαθμών ποινής. Ειδικότερα τονίζει το νεαρό της ηλικίας της, 23 ετών σήμερα και τις προσωπικές και οικογενειακές της συνθήκες. Από την ημέρα του δυστυχήματος η κατηγορούμενη νιώθει την αγωνία να τελειώσει αυτή η υπόθεση ενώ έχει διαρρεύσει χρόνος περίπου 2 ετών. Με αναφορά στο νεαρό της ηλικίας της η συνήγορος παρέπεμψε σε σχετική νομολογία αναφέροντας ότι η επιβολή ποινής φυλάκισης δεν θα έχει στην προκειμένη περίπτωση τον αναμορφωτικό χαρακτήρα που θα προορίζεται να έχει. Επιπλέον τόνισε την παρέλευση χρόνου από την διάπραξη αλλά και την καθυστέρηση στην καταχώρηση της υπόθεσης 16 μήνες μετά το δυστύχημα χωρίς να υπάρχει οιοσδήποτε λόγος. Η συνήγορος της κατηγορούμενης υιοθέτησε το περιεχόμενο της έκθεσης του Γραφείου Ευημερίας, η οποία ετοιμάστηκε κατόπιν σχετικών οδηγιών του Δικαστηρίου με βάση την οποία η κατηγορούμενη είναι ηλικίας σήμερα 23 ετών. Διαμένει με τον πατέρα, μητέρα και αδελφή της σε ιδιόκτητη οικία. Εργάζεται ως κομμώτρια με εισοδήματα περί τα €600= μηνιαίως. Γεννήθηκε στη Λεμεσό και είναι το μικρότερο από τα 5 παιδιά της οικογένειας. Ο πατέρας της είναι άνεργος ενώ η μητέρα της εργάζεται ως ιδιωτική υπάλληλος. Τα τρία μεγαλύτερα αδέλφια της ζουν εκτός της οικίας με τις οικογένειες του. Η ίδια και η αμέσως μεγαλύτερη αδελφή της ζουν με τους γονείς τους. Ολοκλήρωσε το 12ο Λύκειο Αγίου Σπυρίδωνα. Ακολούθως σπούδασε κομμωτική στο Queen's Academy για 2 χρόνια και μετά την αποπεράτωση των σπουδών της και μέχρι και σήμερα εργάζεται ως υπάλληλος σε κομμωτήριο. Με αναφορά στο αδίκημα του άρθρου 210 η συνήγορος παρέπεμψε σε σωρεία νομολογίας αναφορικά με τις ποινές αλλά και την διάκριση του άρθρου 210 με αναφορά στην οδηγητική συμπεριφορά και το είδος και βαθμό της αμέλειας σε κάθε περίπτωση και πως αυτό επηρεάζει την ποινή. Τόνισε επίσης την ανάγκη εξατομίκευσης της ποινής. Εφαρμόζοντας τις αρχές που προκύπτουν από την σχετική νομολογία αποτελεί θέση και εισήγηση της συνηγόρου υπεράσπισης ότι οι συνθήκες του δυστυχήματος είναι τέτοιες που δεν εμπεριέχουν κανένα επιβαρυντικό στοιχείο εφόσον η κατηγορούμενη δεν οδηγούσε υπό την επήρεια αλκοόλης ή ναρκωτικών, δεν οδηγούσε καθ' υπέρβαση του ορίου ταχύτητας η με επικίνδυνη ταχύτητα επίσης δεν οδηγούσε κατά παράβαση οιονδήποτε οδικών σημάνσεων. Δεν εγκατέλειψε την σκηνή του δυστυχήματος και συνεργάστηκε πλήρως με την Αστυνομία. Η συμπεριφορά της αποτελεί εισήγηση ότι δεν συνιστά ούτε εγωιστική ούτε αδιάφορη για την ασφάλεια άλλων προσώπων. Είναι η θέση της υπεράσπισης ότι το δυστύχημα οφείλεται σε στιγμιαίο σφάλμα της κατηγορούμενης αφού παρέλειψε να αντιληφθεί την πεζή που διασταύρωνε το δρόμο έγκαιρα. Τονίζει δε στο σημείο αυτό την ύπαρξη σε απόσταση λίγων μέτρων διάβασης πεζών που το θύμα δεν χρησιμοποίησε. Το θύμα από την άλλη επέλεξε να διασταυρώσει μια από τις κύριες αρτηρίες της πόλης σε σημείο μετά την διάβαση πεζών και όχι πάνω σε αυτή. Στην επιμέτρηση της ποινής κάλεσε το Δικαστήριο να λάβει υπόψη την αποζημίωση της περιουσίας της αποβιωσάσης από την ασφαλιστική εταιρεία της κατηγορούμενης σύμφωνα και με βεβαίωση της Παγκυπριακής Ασφαλιστικής η οποία και κατατέθηκε ενώπιον μου. Με αναφορά σε νομολογία αλλά και σε αποφάσεις πρωτόδικων Δικαστηρίων η συνήγορος εισηγήθηκε ότι η αρμόζουσα ποινή σε σχέση με την παρούσα υπόθεση είναι αυτή του χρηματικού προστίμου ενώ σε περίπτωση που επιβληθεί ποινή φυλάκισης κάλεσε το Δικαστήριο να αναστείλει την εκτέλεση αυτής ενόψει της νομολογίας και του σχετικού νόμου. Έχω παραθέσει μια σύνοψη της αγόρευσης της συνηγόρου της κατηγορούμενης ενώ το πλήρες κείμενο αυτής έχει μελετηθεί και ληφθεί υπόψη. Νομική Πτυχή Το αδίκημα που αντιμετωπίζει η κατηγορούμενη αποτελεί ένα από τα σοβαρότερα αδικήματα που άπτονται μεταξύ άλλων και με αναφορά στην παρούσα της οδηγητικής συμπεριφοράς κάποιου προσώπου. Σύμφωνα με το άρθρο 210 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154: «Όποιος, λόγω αλόγιστης, απερίσκεπτης, ή επικίνδυνης πράξης ή συμπεριφοράς, που δεν ανάγεται σε υπαίτια αμέλεια, χωρίς πρόθεση επιφέρει το θάνατο άλλου προσώπου, είναι ένοχος αδικήματος και σε περίπτωση καταδίκης υπόκειται σε φυλάκιση μέχρι τεσσάρων χρόνων ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις δύο χιλιάδες πεντακόσιες λίρες.» Περαιτέρω σύμφωνα με το άρθρο 19 του Ν.86/72 το Δικαστήριο έχει εξουσία να στερήσει σε κατηγορούμενο που κρίνεται ένοχος για τροχαίο αδίκημα το δικαίωμα να κατέχει άδεια οδήγησης για όσο χρονικό διάστημα ήθελε αποφασίσει και με το άρθρο 20 Α να επιβάλει και βαθμούς ποινής στην άδεια του[1]. Στη Γενικός Εισαγγελέας ν. Στυλιανού
(2009)2 ΑΑΔ 543, 549, τονίστηκε η σοβαρότητα των αδικημάτων της φύσης αυτής και η ανάγκη επιβολής αποτρεπτικών ποινών, δεδομένης της μεγάλης συχνότητας αλλά και των τραγικών συνεπειών της διάπραξης τέτοιων αδικημάτων. θα πρέπει να λεχθεί ότι τα θανατηφόρα δυστυχήματα στο τόπο μας έχουν λάβει ανησυχητικές διαστάσεις και η νομολογία έχει καταδείξει ότι τα Δικαστήρια έχουν υποχρέωση να επιβάλουν αυστηρές και αποτρεπτικές ποινές σε τέτοιες περιπτώσεις. Παραθέτω το πιο κάτω χαρακτηριστικό απόσπασμα από την υπόθεση Μενελάου v. Αστυνομίας
(1998)2 Α.Α.Δ. 232: «..Τα τροχαία δυστυχήματα έχουν προσλάβει ανησυχητικές διαστάσεις, διαπίστωση που άπτεται τόσο της επιλογής των τιμωρητικών μέσων όσο και του ύψους της ποινής, μέσα στο πλαίσιο που επιλέγεται. Τα οδικά δυστυχήματα έχουν αποβεί χαίνουσα πληγή για την κυπριακή κοινωνία. Οι απώλειες σε ανθρώπινες ζωές, τραυματισμούς και υλική ζημιά είναι τεράστιες. Δεν μπορεί το Δικαστήριο να αδιαφορήσει μπροστά στο καταστροφικό αυτό φαινόμενο. Αυτό επιβάλει το καθήκον του Δικαστηρίου για την αποτελεσματική εφαρμογή του νόμου, που έχει ως λόγο την καθήλωση μέσω της τιμωρίας, της παράνομης συμπεριφοράς, που στην περίπτωση της οδικής αμέλειας χαρακτηρίζει ο έντονος αντικοινωνικός χαρακτήρας.» Στην Νικολάου ν. Αστυνομίας, ECLI:CY:AD:2015:B205, Π.Ε. 195/2014, 20/3/2015, διατυπώθηκαν εκ νέου οι κατευθυντήριες γραμμές επιβολής ποινής σε σχέση με το εξεταζόμενο αδίκημα (με αναφορά στις R. v. Guilfoyle 57 Cr.App.R. 549, Γενικός Εισαγγελέας ν. Αβρααμίδη
(1993)2 ΑΑΔ 355, Γενικός Εισαγγελέας ν. Σωτηρίου
(2003)2 ΑΑΔ 331, Παμπακάς κ.ά. ν. Αστυνομίας
(1990)2 ΑΑΔ 487, Κωνσταντίνου ν. Αστυνομίας
(1989)2 ΑΑΔ 109). Τις συνοψίζω κάτωθι ως ακολούθως:
- Το είδος και η έκταση της ποινής είναι πρωταρχική ευθύνη του πρωτόδικου Δικαστηρίου. Σε τέτοιου είδους αδικήματα δεν υπάρχει καθιερωμένο μέτρο για την ποινή. Στην αρμόζουσα ποινή το δικαστήριο καταλήγει ανάλογα με τα περιστατικά της υπόθεσης, την έκταση της ευθύνης του κατηγορουμένου, λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι το επικίνδυνο οδήγημα στοιχίζει πόρους και ζωές. Η επιμέτρηση της ποινής είναι άμεσα σχετιζόμενη με την έκταση και την υφή της αμέλειας που προκάλεσε το θάνατο, δηλαδή με τη συμπεριφορά και τις πράξεις του κατηγορουμένου που οδήγησαν στη διάπραξη του αδικήματος και την πρόκληση του θανάτου, σε συνάρτηση βέβαια με τις προσωπικές του συνθήκες, οι οποίες θα πρέπει επίσης να λαμβάνονται υπόψη.
- Όταν το ατύχημα οφείλεται σε στιγμιαία αβλεψία και το ποινικό μητρώο του κατηγορούμενου είναι καλό, πρέπει να επιβάλλεται χρηματική ποινή και στέρηση της άδειας οδηγού, εκτός αν συντρέχουν ειδικοί λόγοι για να μην επιβληθεί στέρηση της άδειας.
- Όταν όμως το θανατηφόρο δυστύχημα προκαλείται από εγωιστική παραγνώριση της ασφάλειας των άλλων προσώπων ή πεζών ή από επικίνδυνη ή απερίσκεπτη οδήγηση, ενδείκνυται η επιβολή ποινής φυλάκισης και στέρησης της άδειας οδηγού. Η επιβολή ποινής φυλάκισης ενδείκνυται κατ' αρχήν στις περιπτώσεις εκείνες που η αμέλεια εμπεριέχει και το στοιχείο της αδιαφορίας για την ασφάλεια άλλων προσώπων.
- Είναι θεμελιωμένο ότι η πάροδος αρκετού χρόνου από τη διάπραξη του αδικήματος είναι στοιχείο ουσιώδες που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη στην επιβολή ποινής, ειδικά αναφορικά με το είδος της ποινής, αν δηλαδή θα επιβληθεί ποινή φυλάκισης ή όχι. Με αναφορά στην Παντέλα ν. Αστυνομίας
(2011)2 ΑΑΔ 562 και την R. v. Boswell [1984] 3 All ER 353 παρατίθενται περαιτέρω στην προρρηθείσα απόφαση, ενδεικτικοί επιβαρυντικοί και μετριαστικοί παράγοντες που θα πρέπει να λαμβάνονται υπόψη κατά την επιβολή ποινής:
- Ως επιβαρυντικοί παράγοντες κρίνονται, η οδήγηση υπό την επήρεια αλκοόλης ή ναρκωτικών, η υπερβολική ταχύτητα, η αδιαφορία σε προειδοποιήσεις από τους επιβάτες του και η επί μακρόν επίμονη και εκούσια πορεία πολύ κακής οδήγησης, όπως είναι για παράδειγμα η αδιαφορία σε φώτα τροχαίας και το προσπέρασμα άλλων αυτοκινήτων από τη λανθασμένη πλευρά. Άλλοι επιβαρυντικοί παράγοντες είναι η ταυτόχρονη διάπραξη άλλων αδικημάτων (όπως για παράδειγμα η οδήγηση χωρίς άδεια). Επιβαρυντικός παράγων είναι επίσης η ύπαρξη προηγούμενων καταδικών για οδικά αδικήματα, το κατά πόσο περισσότερα από ένα πρόσωπα σκοτώθηκαν ως αποτέλεσμα της αμελούς οδήγησης, αν ο κατηγορούμενος παρέλειψε να σταματήσει στη σκηνή ή αν διέπραξε το αδίκημα στην προσπάθειά του να αποφύγει έλεγχο ή σύλληψη.
- Ως ελαφρυντικοί παράγοντες θεωρούνται, μεταξύ άλλων, η λανθασμένη στάθμιση της κατάστασης (error of judgment), το λευκό οδικό μητρώο, ο καλός χαρακτήρας, η παραδοχή κατά τη δίκη και η ειλικρινής μεταμέλεια. Ελαφρυντικό είναι επίσης και το κατά πόσο το θύμα είναι στενός φίλος ή συγγενής του οδηγού και το έντονο συναισθηματικό αποτέλεσμα που είχε ο θάνατός του στον οδηγό.
- Όπου υπάρχουν ένας ή περισσότεροι επιβαρυντικοί παράγοντες, γενικά η ποινή φυλάκισης είναι η πλέον κατάλληλη, και σε μια επιβαρυμένη υπόθεση ως προς τον τρόπο οδήγησης, όπως για παράδειγμα η ανταγωνιστική οδήγηση σε δημόσιο υπεραστικό δρόμο ή η αμελής οδήγηση μετά την κατανάλωση αλκοόλης, ποινή δύο ή περισσότερων χρόνων φυλάκισης και μεγάλη περίοδος στέρησης αδείας (μεταξύ επτά έως δέκα ετών) θα πρέπει να επιβάλλεται. Σε σχέση με το αδίκημα του άρθρου 210 με θύμα πεζό παραπέμπω και στην απόφαση Κωνσταντίνου ν. Αστυνομίας
(1989)2 ΑΑΔ 109) στην οποία παρέπεμψα και ανωτέρω και στην οποία λέχθηκαν τα κάτωθι: «Η παράλειψή του να επισημάνει την παρουσία του θύματος στο δρόμο χωρίς να παρεμβάλλεται οποιοδήποτε εμπόδιο σε συσχετισμό με τον φωτισμό της περιοχής και την ορατότητα που απολάμβανε εύλογα οδήγησαν το Δικαστήριο στο συμπέρασμα στο πλαίσιο της ολότητας των γεγονότων της υπόθεσης ότι ο εφεσείων διέπραξε το αδίκημα που προσδιορίζει το άρθρο 210. Επισημαίνουμε όμως ότι η αμέλεια του δεν επιβαρύνετο με το στοιχείο της αδιαφορίας για την τύχη του θύματος, που είναι παράγοντας κεφαλαιώδους σημασίας για τον καθορισμό της ποινής. Πρόθεση του Εφεσείοντα ήταν να διασταυρώσει την οδό Νικοδήμου Μυλωνά ώστε να εισέλθει στην οδό Δοϊράνη, η οποία βρίσκεται απέναντι και δεξιότερα από την οδό Δημόκριτου, πάροδο της Νικοδήμου Μυλωνά, απ' όπου εισήλθε στον κύριο δρόμο. Πριν προχωρήσει στον κύριο δρόμο σταμάτησε όπως είναι παραδεκτό· εισήλθε στον κύριο δρόμο, όταν η πορεία του ήταν απρόσκοπτη και προχώρησε, όπως κατέδειξε η μαρτυρία ενώπιον του Πρωτόδικου Δικαστηρίου, με χαμηλή ταχύτητα. Η αμέλειά του δεν μπορεί να αποδοθεί είτε σε αδιαφορία είτε σε επικίνδυνη χρήση του δρόμου. Συναρτάται περισσότερο με στιγμιαία απροσεξία ή αβλεψία.» (ο τονισμός και έμφαση είναι του παρόντος Δικαστηρίου). Κατάληξη και Ποινή Όπως προκύπτει από τα γεγονότα τα οποία τέθηκαν ενώπιον μου, τόσο από την κατηγορούσα αρχή όσο και από την ευπαίδευτη συνήγορο της κατηγορούμενης, η κατηγορούμενη οδηγώντας το όχημα της επί της οδού Μακαρίου Γ' στη Λεμεσό κατά την διάρκεια της νύχτας και ενώ υπήρχε οδικός φωτισμός σε κάποιο σημείο του δρόμου αμέσως μετά την πάροδο της οδού Μονής Μάχαιρα και πλησίον της διάβασης πεζών έξω από τον Πυροσβεστικό Σταθμό Αρ 1 (Βασίλη Κρόκος) κτύπησε, εκτίναξε και παρέσυρε την πεζή Αναστασία Σολωμού (θύμα), η οποία διασταύρωνε την Λεωφόρο από τα νότια προς τα βόρεια σύμφωνα με την πορεία της ίδιας και την οποία η κατηγορούμενη παρέλειψε να δει. Το ερώτημα είναι κατά πόσο η πιο πάνω ενέργεια και συμπεριφορά της κατηγορούμενης μπορεί να χαρακτηριστεί ως εγωιστική και αδιάφορη για την ασφάλεια των άλλων οδηγών που χρησιμοποιούσαν το δρόμο ή το λάθος της ήταν στιγμιαίο. Για να αποφασιστεί το ζήτημα αυτό στην παρούσα υπόθεση, θα πρέπει να εξεταστεί ο τρόπος με τον οποίο η κατηγορούμενη οδηγούσε το όχημα της τη δεδομένη στιγμή καθώς επίσης και τις ενέργειες στις οποίες προέβηκε. Δεν έχει αναφερθεί και δεν προκύπτει από τα ενώπιον μου τεθέντα γεγονότα ότι η κατηγορούμενη κινείτο με μεγάλη ταχύτητα ή με ταχύτητα πέραν του επιτρεπομένου ορίου. Επίσης δεν έχει αναφερθεί οιαδήποτε παραβατική των κανονισμών οδικής κυκλοφορίας συμπεριφορά της κατηγορούμενης κατά την διάρκεια της οδήγησης της επί της Λεωφόρου είτε παραβίαση φώτων τροχαίας είτε παραβίαση της σήμανσης της διάβασης πεζών που φαίνεται και προκύπτει και από τα γεγονότα να υπάρχει λίγα μέτρα από το σημείο σύγκρουσης. Ούτε έχω οιαδήποτε άλλα γεγονότα που να δεικνύουν την οδηγητική συμπεριφορά της κατηγορούμενης αμέσως πριν την σύγκρουση και τα οποία να καταδεικνύουν εγωιστική συμπεριφορά οδήγησης. Από την άλλη δεν παραγνωρίζω ότι η πεζή διασταύρωνε από νότια προς βόρεια και από την δεξιά πλευρά σύμφωνα με την πορεία της κατηγορούμενης. Το σημείο εκείνο του δρόμου αποτελείται από 3 λωρίδες κυκλοφορίας και το θύμα είχε ήδη διασταυρώσει την δεξιά λωρίδα σύμφωνα με την πορεία της κατηγορούμενης και μέρος της λωρίδας που η κατηγορούμενη χρησιμοποιούσε. Ως προκύπτει από το Τεκμήριο 1 το σημείο χ βρίσκεται περίπου στο μέσο της λωρίδας που η κατηγορούμενη χρησιμοποιούσε. Παρά ταύτα όμως θα πρέπει να ληφθεί υπόψη η κατάσταση του δρόμου στον οποίο έγινε το δυστύχημα ήτοι ότι πρόκειται για σημείο αμέσως μετά από διάβαση πεζών την οποία το θύμα επέλεξε να μην χρησιμοποιήσει. Σύμφωνα με τα γεγονότα η εμβέλεια των φώτων της κατηγορούμενης ήταν περί τα 28 μέτρα ενώ με αναφορά στην ορατότητα στον δρόμο διαπιστώθηκε ότι η κατηγορούμενη μπορούσε κάλλιστα να έχει ορατότητα πέραν των 300 μέτρων συμφώνα με την πορεία που ακολουθούσε. Ουδεμία βέβαια αναφορά γίνεται στο ακριβές σημείο που η κατηγορούμενη βρισκόταν όταν η πεζή προσπάθησε να εισέλθει και εισήλθε στο δρόμο ή κατά πόσο στην δεξιά με βάση την πορεία της κατηγορούμενης λωρίδα υπήρχε τροχαία κίνηση ή αυτοκίνητα. Όφειλε φυσικά η κατηγορούμενη εφόσον υπήρχε ορατότητα σύμφωνα με τα γεγονότα και στοιχεία να είχε αντιληφθεί την ύπαρξη και παρουσία της πεζής στον δρόμο που αποτελούσε για αυτήν ορατό και υπαρκτό κίνδυνο και να λάβει αποτρεπτικά μέτρα. Παρά ταύτα, ως προκύπτει δεν αντιλήφθηκε την πεζή και κτύπησε και παρέσυρε αυτή. Εδώ έγκειται και το σφάλμα της κατηγορούμενης. Δεδομένων των πιο πάνω περιστάσεων και συνθηκών του δυστυχήματος και στην απουσία άλλων γεγονότων αναφορικά με την οδηγητική συμπεριφορά της κατηγορούμενης πριν την σύγκρουση, φαίνεται και προκύπτει ότι πρόκειται για ένα τραγικό μεν, στιγμιαίο δε λάθος και αβλεψία της κατηγορούμενης να δει την πεζή εντός της πορείας της, να λάβει αποτρεπτικά μέτρα και να αποφύγει την σύγκρουση με όλα τα τραγικά δυστυχώς επακόλουθα, του θανάτου του θύματος. Ως ανάφερα οι πιο πάνω πράξεις και ενέργειες της κατηγορούμενης αλλά και τα γεγονότα στο σύνολο τους ως τέθηκαν δεν καταδεικνύουν ότι πριν από τη σύγκρουση η κατηγορούμενη οδηγούσε με οποιοδήποτε εγωιστικό ή αδιάφορο τρόπο για την ασφάλεια των άλλων χρηστών του δρόμου. Σημειώνω ότι η κατηγορούμενη πέρασε την διάβαση πεζών χωρίς να παραβιάσει οιαδήποτε σήμανση σε ένα δρόμο που χαρακτηρίστηκε και δεν αμφισβητήθηκε ότι αποτελεί μια από τις πιο κύριες, αν όχι την κυριότερη οδική αρτηρία της πόλης. Έχοντας υπόψη μου τα πιο πάνω και τις περιστάσεις που επικρατούσαν στο δρόμο τη δεδομένη στιγμή η κατάληξη μου είναι ότι η κατηγορουμένη υπέπεσε σε μοιραίο στιγμιαίο σφάλμα αφού παρέλειψε να αντιληφθεί έγκαιρα τη παρουσία της πεζής στην πορεία της η οποία επιχειρούσε να διασταυρώσει το δρόμο και αποτελούσε γι αυτήν ορατό και υπαρκτό κίνδυνο. Δεν υπάρχουν ενώπιον του Δικαστηρίου οποιαδήποτε γεγονότα που να καταδεικνύουν ότι η οδήγηση της κατηγορούμενης ήταν εγωιστική ή αδιάφορη ως προς την ασφάλεια τρίτων προσώπων. Δεν οδηγούσε με οποιαδήποτε υπερβολική ταχύτητα ούτε με οποιοδήποτε απερίσκεπτο τρόπο. Η στιγμιαία αβλεψία έχει την έννοια της μιας και μόνο λανθασμένης κίνησης της στιγμής. Είναι ένα μεμονωμένο σφάλμα, το οποίο συμβαίνει σε ένα πολύ μικρό χρονικό διάστημα, σε αντίθεση με την αλόγιστη και εγωιστική οδική συμπεριφορά, η οποία υπερβαίνει το στιγμιαίο και καλύπτει περισσότερα χρονικά στάδια (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Ιωάννου, ECLI:CY:AD:2015:B632, Π.Ε. 221/2013, 28/9/2015, Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Κωνσταντίνου Κουκκίδη, Ποινική Εφεση αρ. 198/12, ημερ. 19/2/2013). Πέραν των πιο πάνω, λαμβάνω υπόψη μου τον τρόπο με τον οποίο η πεζή επιχείρησε να διασταυρώσει το δρόμο στο συγκεκριμένο σημείο και ειδικότερα το σημείο από το οποίο εισήλθε στο δρόμο καθώς επίσης και το γεγονός ότι λίγα μέτρα πιο πάνω υπήρχε φωτοελεγχόμενη, ως φαίνεται από το σχεδιάγραμμα - Τεκμήριο 1, διάβαση πεζών. Πέραν της πιο πάνω κατάληξης μου αναφορικά με την οδηγητική συμπεριφορά της κατηγορούμενης λαμβάνω υπόψη μου ότι η παράλειψη της κατηγορουμένης δεν συνδυάζεται με άλλο επιβαρυντικό παράγοντα. Είναι λευκού ποινικού μητρώου, δεν βαρύνεται με οιοδήποτε βαθμούς ποινής ενώ έχει παραδεχθεί ευθύνη και ενοχή η οποία προκύπτει να είναι άμεση και από την πρώτη εμφάνιση της ενώπιον του Δικαστηρίου ενώ και μέχρι σήμερα ουδέν άλλο αδίκημα διέπραξε. Το αδίκημα έλαβε χώρα στις 29/4/2016 ενώ το κατηγορητήριο καταχωρίστηκε στις 22/08/2017 ήτοι 16 σχεδόν μήνες μετά την διάπραξη. Από την διάπραξη του αδικήματος μέχρι και σήμερα η κατηγορούμενη ουδεμία παραβατική συμπεριφορά επέδειξε αντίθετα δείχνει να έχει αντιληφθεί την σοβαρότητα της πράξης της ενώ προσμετρώ προς όφελος της ότι αποζημίωσε μέσα από την ασφαλιστική της εταιρεία τους κληρονόμους της θανούσας γεγονός που δεν άρει βέβαια τις τραγικές συνέπειες της οδηγητικής της συμπεριφοράς δεικνύει όμως έμπρακτη μεταμέλεια για αυτές. Το Δικαστήριο καλείται ενόψει των ανωτέρω να επιβάλει ποινή μετά παρόδου 2 περίπου ετών από την διάπραξη των αδικημάτων. Η κατηγορούμενη επιπλέον είναι νεαρής ηλικίας, 23 ετών. Εργάζεται και διαμένει με του γονείς της και την αδελφή της ενώ ο πατέρας της είναι άνεργος. Δεν διαθέτει ακίνητη περιουσία ή καταθέσεις και τα μηνιαία της εισοδήματα περιορίζονται σε ποσό εκ €600=. Περαιτέρω προσμετρώ τους λοιπούς ελαφρυντικούς παράγοντες και το σύνολο της έκθεσης του γραφείου ευημερίας και την πάροδο του χρόνου η οποία αναλύθηκε ανωτέρω. Είναι γεγονός ότι το Δικαστήριο καλείται να επιβάλει ποινή μετά από πάροδο περίπου δύο χρόνων από τη διάπραξη του αδικήματος. Το γεγονός αυτό θα ληφθεί υπόψη από το Δικαστήριο ως ελαφρυντικός παράγοντας (Σωτήρης Αβραάμ v. Αστυνομίας
(2005)2 Α.Α.Δ. 365, Γενικός Εισαγγελέας ν. Αβρααμίδη
(1993)2 Α.Α.Δ. 355, Γενικός Εισαγγελέας v. Πεγειώτης κ.α
(2001)2 Α.Α.Δ. 617, Γενικός Εισαγγελέας v. Bαρνάβα
(1999)2 Α.Α.Δ. 638). Λαμβάνοντας υπόψη μου τις περιστάσεις διάπραξης του αδικήματος σε συνδυασμό με την παραδοχή, το λευκό ποινικό μητρώο της κατηγορουμένης και την μη ύπαρξη οιονδήποτε βαθμών ποινής επί της άδειας οδήγηση της σε συνδυασμό με τις προσωπικές και οικογενειακές της περιστάσεις κρίνω ότι δεν ενδείκνυται στερητική της ελευθερίας ποινή στην κατηγορουμένη, αναφορικά με τις κατηγορίες που αντιμετωπίζει. Αναφορικά τώρα με την στέρηση του δικαιώματος της κατηγορουμένης να κατέχει ή να λαμβάνει άδεια οδήγησης, δεν έχουν τεθεί ενώπιον μου συγκεκριμένοι και ειδικοί λόγοι περί του αντιθέτου. Αντίθετα η φύση του αδικήματος είναι τέτοια που η ποινή αυτή δεν υπάρχουν περιθώρια ή λόγοι μη επιβολής της. Ως εκ των ανωτέρω έχω αναφέρει, επιβάλλω στην κατηγορουμένη στην κατηγορία που αντιμετωπίζει ποινή προστίμου €3.000= πλέον 7 βαθμούς ποινής. Επιπρόσθετα, η κατηγορουμένη αποστερείται του δικαιώματος να κατέχει ή να λαμβάνει άδεια οδήγησης για περίοδο 12 μηνών από σήμερα. (Υπ.).............. Ε. Δημητρίου - Παναγή, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής Subject: Criminal/ Sentence/ Causing Death by careless driving Αναφορά: Πρόκληση θανάτου από μη υπαίτια αμέλεια [1] 5-10 βαθμούς ποινής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο