Αντρέου ν. ΧΑΤΖΗΑΠΟΣΤΟΛΟΥ, Αρ. Υπόθεσης: 4240/18, 15/6/2018

(1)(γ) του Νόμου 60(Ι)/2008 και του άρθρου 90 του Κεφ. 6, για την παράλειψη καταβολής προς τον εκ Δικαστικής Αποφάσεως Πιστωτή το ποσό της δόσης των €3.300.- μηνιαίως το οποίο είχε διαταχθεί να πληρώνει στα πλαίσια της Αγωγής 1093/15 στις 7.4.

1. Η παράλειψη καταβολής των δόσεων αποδίδεται στον κατηγορούμενο από την 3.5.15 μέχρι 3.8.
2. Πρώτος μάρτυρας παρουσιάστηκε ο Χριστόδουλος Χαραλάμπους, Πρωτοκολλητής του Ε.Δ. Λεμεσού. Έχει στην κατοχή του το φάκελο της Αγωγής 1093/15 και κατέθεσε πιστό αντίγραφο της απόφασης η οποία εκδόθηκε εκ συμφώνου στις 7.4.15 υπέρ της παραπονούμενης στην παρούσα, ως ενάγουσα στην Αγωγή και εναντίον του κατηγορούμενου στην παρούσα ως εναγομένου στην ως άνω Αγωγή. Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι δεν καταχωρήθηκε αίτηση έρευνας ή άλλη διαδικασία στην ως άνω Αγωγή και τα μόνα έγγραφα που υπάρχουν στον φάκελο είναι το Κλητήριο Ένταλμα, σημείωμα εμφάνισης και η εκ συμφώνου απόφαση. Μαρτυρία έδωσε επίσης η παραπονούμενη η οποία ανέφερε ότι δεν πληρώθηκε οποιοδήποτε ποσό σύμφωνα με τα όσα προβλέπονται στην απόφαση. Μετά την παρουσίαση της μαρτυρίας από πλευράς παραπονουμένης υποβλήθηκε εισήγηση ότι δεν αποδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση εφόσον δεν έχει αποδειχθεί το συστατικό στοιχείο της ύπαρξης διατάγματος πληρωμής χρέους με δόσεις, εν τη εννοία του Νόμου. Αντίθετη ήταν η θέση της συνηγόρου της παραπονούμενης η οποία υποστήριξε ότι το Διάταγμα ημερ. 7.4.15 είναι ξεκάθαρο όπως ξεκάθαρα είναι τα ποσά τα οποία έπρεπε να πληρώνει ο κατηγορούμενος και μέχρι σήμερα παραλείπει να συμμορφωθεί με αυτό. Σύμφωνα με τη νομολογία (βλ. Αζίνας ν. Δημοκρατίας

(1981)2 Α.Α.Δ. 9 και Γενικός Εισαγγελέας ν. Χριστοδούλου

(1990)2 Α.Α.Δ. 133), προκύπτει ότι στο στάδιο αυτό το Δικαστήριο θα πρέπει να αθωώσει τον κατηγορούμενο, όταν κρίνει από την ενώπιον του μαρτυρία ότι:

1. Εξ αντικειμένου, η υπόθεση του παραπονούμενου δεν στοιχειοθετείται, λόγω μη απόδειξης ενός από τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος, ή
2. Η μαρτυρία που έχει παρουσιασθεί από πλευράς παραπονούμενου είναι τόσο αντινομική ή στερείται πειστικότητας ή είναι εμφανώς αναξιόπιστη σε τέτοιο βαθμό που κανένα λογικό Δικαστήριο δεν θα μπορούσε να βασισθεί σε αυτή για να καταδικάσει τον κατηγορούμενο. Και στις δύο αυτές περιπτώσεις το κριτήριο είναι καθαρά αντικειμενικό. Το Δικαστήριο, στο στάδιο αυτό δεν προβαίνει σε υποκειμενική αξιολόγηση της μαρτυρίας αλλά κρίνει τα γεγονότα της υπόθεσης χωρίς να υπεισέρχεται στην αξιολόγηση της αξιοπιστίας των μαρτύρων. (βλ. Ι.Π.Κ. ΗΧΟΚΙΝΗΣΗ ΛΤΔ ν. ΧΡΙΣΤΑΚΗΣ (ΤΑΚΗΣ) ΣΙΕΓΓΕΡΗΣ κ.α., Ποινική Έφεση Αρ. 121/2014, 16/12/2016). Έχω εξετάσει εις τον επιτρεπόμενο βαθμό την προσκομισθείσα μαρτυρία σε συνάρτηση με τις θέσεις οι οποίες έχουν τεθεί κατά το στάδιο των αγορεύσεων. Το άρθρο Το άρθρο 3

(1)(γ) του περί Καταδολίευσης των εκ Δικαστικής Αποφάσεως Πιστωτών Νόμου του 2008 Ν.60

(1)/2008 (στο εξής ο «Νόμος») προνοεί τα ακόλουθα: «3.

(1)Οποιοσδήποτε εκ δικαστικής αποφάσεως οφειλέτης χρέους: ...... (γ) παραλείψει να καταβάλει προς τον εκ δικαστικής αποφάσεως πιστωτή το ποσό οποιασδήποτε δόσης κατά την ηµεροµηνία πληρωµής που είχε διαταχθεί από το ∆ικαστήριο κατά την έκδοση διατάγµατος πληρωµής εκ δικαστικής αποφάσεως χρέους µε δόσεις, για λόγο άλλο από οικονοµική ή φυσική αδυναµία· είναι ένοχος ποινικού αδικήµατος και σε περίπτωση καταδίκης του υπόκειται στις ποινές που προβλέπονται στο άρθρο 4.» Στο δε ερμηνευτικό άρθρο 2 του Νόμου «διάταγμα πληρωμής εκ δικαστικής αποφάσεως χρέους με δόσεις" σημαίνει διάταγμα που εκδίδεται δυνάμει του άρθρου 90 του Μέρους ΙΧ του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου·" Σύμφωνα επομένως με τα πιο πάνω, τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος που αντιμετωπίζει o κατηγορούμενος είναι τα ακόλουθα: (α) η παραπονούμενη να είναι εκ δικαστικής αποφάσεως πιστωτής και ο κατηγορούμενος εκ δικαστικής αποφάσεως οφειλέτης, εν τη εννοία του άρθρου 2 του Κεφ. 6, (β) η ύπαρξη διατάγματος πληρωμής του εκ δικαστικής αποφάσεως χρέους με δόσεις το οποίο εκδόθηκε δυνάμει του άρθρου 90 του Κεφ. 6, (γ) η παράλειψη καταβολής προς την εκ δικαστικής αποφάσεως πιστωτή του ποσού οποιασδήποτε δόσης, και (δ) να οφείλονται τουλάχιστον τρεις δόσεις, εκτός εάν οι δόσεις που υπολείπονται προς εξόφληση είναι λιγότερες από τρεις. Το άρθρο 90 του Κεφ. 6, επί του οποίου επίσης στηρίζονται οι κατηγορίες αλλά αποτελεί και μέρος των συστατικών στοιχείων του αδικήματος του άρθρου 3

(1)(γ) του Ν. 80(Ι)/2006, προβλέπει τα ακόλουθα: «90.-

(1)Το Δικαστήριο δύναται, αν κρίνει τούτο σκόπιμο κατά ή μετά την εξέταση που γίνεται δυνάμει του Μέρους VIII, να διατάξει όπως το οφειλόμενο δυνάμει της απόφασης χρέος πληρωθεί με δόσεις κατά τις ημερομηνίες και στα ποσά που ήθελε κρίνει εύλογα και εντός των οικονομικών δυνατοτήτων του οφειλέτη. .........» Συνάγεται από τα πιο πάνω ότι απαραίτητη προϋπόθεση και απαραίτητο συστατικό στοιχείο για την στοιχειοθέτηση των κατηγοριών που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος είναι η ύπαρξη Διατάγματος πληρωμής του εξ αποφάσεως χρέους το οποίο μάλιστα να είχε εκδοθεί σύμφωνα με τις πρόνοιες του Μέρους VIII του Κεφ. 6, από το οποίο προβλέπεται η καταχώρηση σχετικής αίτησης στα πλαίσια της οποίας εξετάζεται η οικονομική δυνατότητα ενός οφειλέτη να αποπληρώσει το χρέος του με μηνιαίες δόσεις. Στην προκειμένη περίπτωση δεν τέθηκε ενώπιον μου ούτε φαίνεται να έχει εκδοθεί τέτοιο Διάταγμα πληρωμής εξ αποφάσεως χρέους εν τη εννοία του άρθρου 2 του Νόμου 60(Ι)/2008 ήτοι Διάταγμα το οποίο εκδόθηκε σύμφωνα με το άρθρο 90 του Κεφ. 6 μετά από καταχώρηση σχετικής αίτησης στα πλαίσια της Αγωγής 1093/15, με αποτέλεσμα να ελλείπει το συστατικό αυτό στοιχείο των αδικημάτων που αντιμετωπίζει με όλες τις κατηγορίες ο κατηγορούμενος. Δεν παραβλέπω ότι εις τις λεπτομέρειες αδικήματος γίνεται αναφορά σε Διάταγμα ημερ. 13.12.16 χωρίς να τεθεί τέτοιο Διάταγμα ενώπιον μου ούτε όμως σύμφωνα με τον ΜΚ1 καταχωρήθηκε οποιαδήποτε αίτηση έρευνας στην Αγωγή ή άλλη διαδικασία μετά την έκδοση της Απόφασης Το Τεκμήριο 1 κατά, την πλευρά της παραπονούμενης συνιστά το Διάταγμα το οποίο προέβλεπε την πληρωμή δόσεων και αυτές τις δόσεις παρέλειψε ο κατηγορούμενος να καταβάλει. Ακόμα όμως και η αναφορά στην Απόφαση ημερ. 7.4.15 για πληρωμή δόσεων, αυτή φαίνεται από το λεκτικό του Τεκμηρίου 1 να συνδέεται με την παροχή αναστολής πληρωμής ολόκληρου του εξ αποφάσεως χρέους, εφόσον οι δόσεις αυτές καταβάλλονται. Το Τεκμήριο 1 δεν δημιουργεί και δεν προβλέπει τρόπο πληρωμής του χρέους αλλά προβλέπει τον τρόπο με τον οποίο θα δίδεται αναστολή της εκτέλεσης της απόφασης νοουμένου ότι πληρούνται κάποιες προϋποθέσεις, περιλαμβανομένης και της πληρωμής του ποσού των €3.300.- μηνιαίως από 3.5.15. Όπως προκύπτει επίσης από το Τεκμήριο 1, παράλειψη πληρωμής δυο συνεχόμενων δόσεων καθιστά ολόκληρο το υπόλοιπο απαιτητό και πληρωτέο αμέσως, χωρίς δηλαδή να ρυθμίζεται η πληρωμή του χρέους με δόσεις όπως απαιτείται για σκοπούς του Νόμου 60(Ι)/2008. Ενόψει των πιο πάνω, και στην απουσία του συστατικού στοιχείου της έκδοσης Διατάγματος πληρωμής εκ δικαστικής αποφάσεως χρέους με δόσεις εν τη εννοία του άρθρου 2 του Ν. 60(Ι)/2008, καταλήγω ότι δεν έχει αποδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του κατηγορούμενου, ο οποίος απαλλάσσεται και αθωώνεται σε όλες τις κατηγορίες που αντιμετωπίζει. Τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ του κατηγορούμενου και εναντίον της παραπονούμενης ως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ................ Χρ. Χατζηγεωργίου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο