ΧΡΙΣΤΑΚΗΣ ΚΙΡΛΑΠΠΟΣ ν. SEA GREEN HOMES LTD κ.α., Αρ. Υπόθεσης 9233/2013, 15/1/2018

(2013)2 ΑΑΔ 591 , στην οποίαν και με παραπέμπει ο ευπαίδευτος συνήγορος για την Κατηγορούσα Αρχή, αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: « Δεν μας διαφεύγει το γεγονός ότι εδώ πρόκειται για ποινικές διώξεις ιδιωτικής φύσης. Σε κάθε περίπτωση όμως η τιμωρία των κατηγορουμένων για τη μη πληρωμή των επιταγών ενυπάρχει με τη νόμιμη επιδίωξη είσπραξης του λαβείν της παραπονουμένης εταιρείας. Στην υπόθεση N.C.P. Diamonds Co Ltd v. Ιωαννίδη κ.ά.

(2003)2 Α.Α.Δ. 162, όπου κρίθηκε πως η καταχώριση δύο υποθέσεων για δύο διαφορετικές επιταγές, δεν συνιστά εκ προοιμίου κατάχρηση διαδικασίας ή η ακυρότητα της δίκης, εισήχθη η καταλυτική κατά την κρίση μας παρατήρηση: «το Δικαστήριο διαθέτει επαρκή μέτρα θεραπείας εάν διαπιστώσει ότι δημιουργείται διαδικαστική ταλαιπωρία στον κατηγορούμενο». Όπως ήδη υποδεικνύει η απόφαση Hunter v. Chief Constable of West Midlands [1981] 3 All E.R. 727, στην οποία παρέπεμψε το εκδικάζον Δικαστήριο, η σύμφυτη εξουσία του Δικαστηρίου για ενεργοποίηση του καθήκοντός του για διακοπή της δίκης γίνεται όταν «.manifestly unfair to a party to litigation before it, or would otherwise bring the administration of justice into direspute among right-thinking people». Η υπόθεση Hunter, όμως, αφορούσε ένα εντελώς διαφορετικό ζήτημα: επιδιώχθηκε εκεί μέσω πολιτικής υπόθεσης που καταχωρίστηκε εκ των υστέρων, να καταδειχθεί ότι η ομολογία του κατηγορούμενου στην ποινική υπόθεση στην οποία και καταδικάστηκε, λήφθηκε κάτω από καταπιεστικές συνθήκες. Τα δεδομένα των ποινικών διώξεων διέφεραν ως προς το χρόνο δημιουργίας και στοιχειοθέτησης εκάστης κατηγορίας. Το γεγονός του χρόνου, κατά τον οποίο ανακλήθηκε η πληρωμή της επίδικης επιταγής, έχει τη σημασία του, εφ' όσον οι υποθέσεις που καταχωρίστηκαν ανάγονται σε χρόνους όπου οι μεταγενέστερες επιταγές πάλι δεν είχαν καταστεί πληρωτέες. Και πάλι ενώ το πρωτόδικο Δικαστήριο ορθά διαπιστώνει ότι η έκδοση περισσοτέρων επιταγών χωρίς αντίκρισμα συνιστά τόσα αδικήματα της ιδίας φύσης, όσα και ο αριθμός των επιταγών και ότι δεν ήταν νοητό να αναμένουν οι εφεσείοντες μέχρι και την κατάθεση της τελευταίας και μετά να καταχωρούσαν την υπό κρίση υπόθεση, αυτό θα οδηγούσε, εξ αντικειμένου σε καθυστέρηση της ποινικής δίωξης, έρχεται εκ των υστέρων να εφαρμόσει τις αρχές που διατυπώθηκαν στις πιο πάνω αποφάσεις, αναστέλλοντας τη διαδικασία. Στο τέλος της ημέρας είναι ορθή η παρατήρηση του δικηγόρου των εφεσειόντων ότι το Δικαστήριο δεν είχε μαρτυρία ενώπιόν του που να συνηγορεί υπέρ του ότι, οι κατηγορούμενοι κατά την εκδίκαση όλων των κατηγορητηρίων που εκκρεμούσαν εναντίον τους, θα πρóβαλλαν την ίδια ακριβώς υπεράσπιση, για να δικαιολογήσουν τη διάπραξη εκάστου συγκεκριμένου αδικήματος, ούτε μπορούσε το Δικαστήριο στο στάδιο αυτό του εκ πρώτης όψεως, να αποδεχθεί καταληκτικά ότι επρόκειτο να ακουστούν οι ίδιοι μάρτυρες και να επαναληφθούν τα ίδια ακριβώς γεγονότα κατά την εκδίκαση των υπολοίπων υποθέσεων. Το ποια υπεράσπιση επιθυμούν να προωθήσουν οι κατηγορούμενοι ενώπιον ενός Δικαστηρίου, είναι ζήτημα το οποίο παραμένει ανοικτό και δεν μπορεί να πλαισιωθεί εκ των προτέρων όπως η ετυμηγορία του πρωτόδικου Δικαστηρίου. Αν οι κατηγορούμενοι επιθυμούν να προωθήσουν την ίδια ή άλλη υπεράσπιση ή να επιχειρήσουν να διαφοροποιήσουν τα γεγονότα και τη σχετική μαρτυρία, αυτό βέβαια είναι στην επιλογή τους, οπότε τότε το Δικαστήριο θα είναι σε θέση αξιολογώντας την ενώπιόν του μαρτυρία να καταλήξει σε απόφαση. Τα αυτά ισχύουν και για την κατηγορούσα αρχή. Το πως θα προωθήσει την υπόθεσή της η κατηγορούσα αρχή και ποια μαρτυρία θα προσάξει είναι και πάλι ζήτημα που εναπόκειται στη δική της κρίση. Το Άρθρο 30.1 του Συντάγματος κατοχυρώνει το δικαίωμα κάθε προσώπου να προσφύγει στο Δικαστήριο. Η Ευρωπαϊκή Σύμβαση για την Προστασία των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών κατοχυρώνουν το δικαίωμα της δίκαιης δίκης, δικαίωμα το οποίο δεν μπορεί να είναι αυθαίρετο και καταχρηστικό, αλλά θα πρέπει να επιδιώκεται μέσα στα πλαίσια της δικαστικής λειτουργίας (Χαραλαμπίδης, ανωτέρω). Ενώ το πρωτόδικο Δικαστήριο αναφέρθηκε, όπως είπαμε, ορθά στο νομολογιακό πλαίσιο, εν τούτοις κατά την κρίση μας, λανθασμένα εφάρμοσε τις πιο πάνω αρχές στα πραγματικά γεγονότα της υπόθεσης. Η περίπτωση, κρίνουμε, δεν ήταν τέτοια, παρά τον αριθμό των υποθέσεων που καταχωρίστηκαν εναντίον των εφεσιβλήτων, ώστε να χαρακτηριστεί καταχρηστική, σε βαθμό που να ανασταλεί η εναντίον τους ποινική διαδικασία. Τα γεγονότα της υπόθεσης δεν συνιστούν, κατά τη γνώμη μας, κατάχρηση διαδικασίας. Το Δικαστήριο, για να επαναλάβουμε το λόγο της N.C.P. Diamonds Co Ltd, ανωτέρω, διαθέτει επαρκή μέτρα θεραπείας, όταν διαπιστώσει πως δημιουργείται διαδικαστική ταλαιπωρία στον κατηγορούμενο, τα οποία επίσης δεν προτιθέμεθα να απαριθμήσουμε εδώ γιατί κάθε υπόθεση αντιμετωπίζεται αναλόγως με τα ιδιαίτερα περιστατικά της. Ασφαλώς όμως καταχώρηση ξεχωριστών κατηγορητηρίων για αριθμό αδικημάτων δεν οδηγεί εκ προοιμίου, σε ακυρότητα καμίας δίκης. Πολύ περισσότερο που εδώ επρόκειτο για αριθμό μεταχρονολογημένων επιταγών με αποτέλεσμα να καταχωριστούν, δικαιολογημένα, έκρινε το πρωτόδικο Δικαστήριο, διαφορετικές ποινικές υποθέσεις. Όπως υπογραμμίστηκε στη Ttofinis v. Theocharides

(1983)2 C.L.R. 363 υιοθετήθηκε στη Χαραλαμπίδης, ανωτέρω, το ιδιωτικό δικαίωμα δίωξης συμβολίζει το κοινό συμφέρον για την εφαρμογή του νόμου, καθώς και το συμφέρον των παθόντων να καταφύγουν στην ποινική διαδικασία για την αυτοπροστασία τους. Εξισορρόπηση των δικαιωμάτων της κατηγορούσας αρχής και του κατηγορουμένου αποτελεί χρέος κάθε Δικαστηρίου, ώστε από τη μια να διασφαλίζεται η πρόσβαση στο Δικαστήριο στη βάση του Άρθρου 30.1 του Συντάγματος, και από την άλλη, τη διεξαγωγή δίκαιης δίκης και προάσπισης των δικαιωμάτων του κατηγορουμένου με επάρκεια και χωρίς καταπίεση. Άρθρο 30.2. Δικαιώματα που σε κάθε περίπτωση επιδιώκεται η διασφάλισή τους στα πλαίσια της δικαστικής λειτουργίας (Γίγας Λτδ ν. Ουστά

(1994)1 Α.Α.Δ. 109, Μαυρομιχάλη ν. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας

(1996)1 Α.Α.Δ. 530, 534 και In re Efthymiou

(1987)1 C.L.R. 329, 333). Η περίπτωση, κρίνουμε, δεν χαρακτηρίζεται ως εξαιρετική ή τόσο ξεκάθαρα έντονης κατάχρησης ώστε να δικαιολογείται η αναστολή της διαδικασίας.» (η υπογράμμιση είναι δική μου) Υιοθετώντας και το σκεπτικό της πιο πάνω υπόθεσης καταλήγω, με βάση τα στοιχεία που έχω ενώπιόν μου, ότι δεν ήταν η καταχώρηση της παρούσας υπόθεσης, πριν μάλιστα να είναι πληρωτέα η άλλη επιταγή στην οποίαν έγινε λόγος, τέτοια συμπεριφορά, ώστε να κατατάσσεται σε περιπτώσεις κατάχρησης διαδικασίας. Οπότε η εκδίκαση της παρούσας υπόθεσης μπορεί να συνεχιστεί κανονικά. (Υπ). .......... Ξ. Ξενοφώντος, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο