Δημοκρατία ν. CECIL PHILIP HERMAN FLORUS κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 4277/17, 8/3/2018

(1)(α), 26 και 30, Πρώτου Πίνακα Μέρος Ι και Τρίτου Πίνακα του περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου 29/77, όπως έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα και άρθρο 20 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154. (4η κατηγορία). 2. Παράνομη κατοχή ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Α΄, κατά παράβαση των άρθρων 2,3,6

(2)και 30, Πρώτου Πίνακα Μέρος Ι και Τρίτου Πίνακα του περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου 29/77, όπως έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα. (6η κατηγορία). 3. Παράνομη κατοχή ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Α΄ με σκοπό την προμήθεια σε άλλο πρόσωπο, κατά παράβαση των άρθρων 2,3,6

(3)και 30, Πρώτου Πίνακα Μέρος Ι και Τρίτου Πίνακα του περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου 29/77, όπως έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα. (8η κατηγορία). Ο κατηγορούμενος 2 παραδέχθηκε, επίσης, ενοχή στις ακόλουθες κατηγορίες: 1. Παράνομη εισαγωγή ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Α΄, κατά παράβαση των άρθρων 2,3,4

(1)(α), 26 και 30, Πρώτου Πίνακα Μέρος Ι και Τρίτου Πίνακα του περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου 29/77, όπως έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα και άρθρο 20 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154. (5η κατηγορία). 2. Παράνομη κατοχή ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Α΄, κατά παράβαση των άρθρων 2,3,6

(2)και 30, Πρώτου Πίνακα Μέρος Ι και Τρίτου Πίνακα του περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου 29/77, όπως έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα. (7η κατηγορία). 3. Παράνομη κατοχή ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Α΄ με σκοπό την προμήθεια σε άλλο πρόσωπο, κατά παράβαση των άρθρων 2,3,6

(3)και 30, Πρώτου Πίνακα Μέρος Ι και Τρίτου Πίνακα του περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου 29/77, όπως έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα. (9η κατηγορία). Τα παραδεκτά γεγονότα που περιβάλλουν την υπόθεση, ως έχουν εκτεθεί από την κατηγορούσα αρχή, είναι τα ακόλουθα: Στις 12/6/2017, μετά από πληροφορία ότι ο 2ος κατηγορούμενος, ο οποίος θα έφτανε στο αεροδρόμιο Λάρνακας από Βρυξέλλες, είχε στην κατοχή του ναρκωτικά, μέλη της ΥΚΑΝ μετέβηκαν στο αεροδρόμιο Λάρνακας, τον εντόπισαν και τον έθεσαν υπό παρακολούθηση. Κατά την παρακολούθηση διαπιστώθηκε ότι 2ος κατηγορούμενος συνομιλούσε με τον 1° κατηγορούμενο ο οποίος ήταν χαρακτηριστικά ανήσυχος. Αφού εγέρθηκε υποψία ότι και οι δύο μετέφεραν ναρκωτικά ερευνήθηκαν οι αποσκευές τους από τελωνειακούς λειτουργούς, χωρίς να εντοπιστεί οτιδήποτε. Τους ζητήθηκε στην συνέχεια η συγκατάθεση τους για ακτινολογικό έλεγχο και αποδέχτηκαν. Προς τον σκοπό αυτό μεταφέρθηκαν στο Γενικό Νοσοκομείο Λάρνακας και εξετάστηκαν. Από τις ακτινογραφίες εντοπίστηκαν στα έντερα τους ξένα σώματα. Και οι δύο παραδέχτηκαν ότι επρόκειτο για ναρκωτικά, τα οποία εισήγαγαν για οικονομικό όφελος. Ο 1ος κατηγορούμενος αφόδευσε συνολικά 82 ωοειδείς συσκευασίες με κοκαΐνη, συνολικού βάρους 787,2 γραμμαρίων, ενώ ο 2ος κατηγορούμενος 84 συσκευασίες με κοκαΐνη, συνολικού βάρους 674,5 γραμμαρίων. Και οι δύο ομολόγησαν την ενοχή τους και σε γραπτές καταθέσεις. Ο 1ος κατηγορούμενος ανάφερε ότι είχε γνωρίσει κάποιο άντρα με το ψευδώνυμο «Bit», από το Σουρινάμ, του οποίου δεν γνωρίζει περαιτέρω στοιχεία. Ο κατηγορούμενος είχε ξαναέρθει με την φιλενάδα του για διακοπές στην Κύπρο και γι' αυτό ο «Bit» του ζήτησε να κάμει κάποια δουλειά για αμοιβή 400 ευρώ. Αυτό που έκανε ήταν να έρθει στην Κύπρο, να παραλάβει ένα φάκελο με λεφτά και να τον μεταφέρει στον «Bit» στην Ολλανδία. Αυτό έγινε τρεις φορές και μετά ο «Bit» του πρότεινε να μεταφέρει ναρκωτικά για 1200 ευρώ. Αφού αποδέχτηκε, μετέβηκε στο σπίτι του κάποιος άγνωστος και του έδωσε τις συσκευασίες με την κοκαΐνη για να τις καταπιεί, όπως και έπραξε. Ο 2ος κατηγορούμενος ανάφερε ότι είχε γνωρίσει σε καφετέρια στο Amsterdam ένα άντρα με το όνομα Gerald, από το Σουρινάμ, του οποίου δεν γνώριζε περαιτέρω στοιχεία. Αυτός του πρότεινε να βρεθούν σε διαμέρισμα με τρίτο άγνωστο άντρα για να του αναθέσουν μια δουλειά για να βγάλει λεφτά. Αυτός μετέβηκε στο διαμέρισμα και του έδωσαν τις συσκευασίες με την κοκαΐνη τις οποίες κατάπιε, αφού τις είχαν ζυγίσει σε 8 γραμμάρια την καθεμιά. Και οι δύο κατηγορούμενοι ανάφεραν ότι ήταν άγνωστοι μεταξύ τους και συναντήθηκαν για πρώτη φορά στο ταξί στο οποίο μπήκαν για να κατευθυνθούν προς το αεροδρόμιο από όπου θα αναχωρούσαν για την μεταφορά των ναρκωτικών στην Κύπρο. Από ποσοτικό έλεγχο της κοκαΐνης, διαπιστώθηκε η καθαρότητα της σε 66% της δραστικής ουσίας. Οι κατηγορούμενοι δεν έχουν προηγούμενες καταδίκες. Ο κ. Χρίστου για τον κατηγορούμενο 1 ανέφερε ότι ο κατηγορούμενος δεν καταδικάστηκε ως αναφέρεται στην κοινωνική έρευνα του Τμήματος Κοινωνικής Ευημερίας, απλώς συνελήφθη και αμέσως αφέθηκε ελεύθερος. Η αναφορά του έχει σχέση με το 2006. Παρέδωσε επίσης ιατρική έκθεση των Υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας του Τμήματος Φυλακών, σύμφωνα με την οποία δεν παρουσιάζει μείζονα ψυχοπαθολογία. Αναγνωρίζει το αξιόποινο της πράξης του και μετανιώνει γι' αυτήν. Στο ιστορικό του αναφέρεται ότι είχε παρατεταμένο στρες και μειωμένη διάθεση όταν φρόντιζε τον άρρωστο πατέρα του, ο οποίος τελικά απεβίωσε. Ανέφερε επίσης ότι ο κατηγορούμενος δεν είναι εγκληματικό στοιχείο αλλά πρόκειται για ένα ευγενικό άνθρωπο, πράο και ντροπαλό, ο οποίος μεγάλωσε σε πολύ δύσκολες συνθήκες σε μια χώρα της Νότιας Αμερικής από εφταμελή οικογένεια. Η πρώτη του γυναίκα τον εγκατέλειψε με άλλο άντρα και μεγάλωσε την κόρη του στην Ολλανδία. Η δεύτερη του γυναίκα με την οποία απέκτησε την δεύτερη του κόρη απεβίωσε και έτσι μεγάλωσε μόνος του τις δύο κόρες του. Η μια του κόρη είναι γιατρός και η άλλη ζωγράφος. Ο κατηγορούμενος εργαζόταν στην Ολλανδία ως οικοδόμος, καθαριστής και ως φρουρός ασφαλείας. Λόγω προβλήματος υγείας με τα πόδια του, από κάποια στιγμή και μετά δεν μπορούσε να εργαστεί και από εκεί ξεκίνησαν τα προβλήματα. Είχε μια πολύ στενή σχέση με τον πατέρα του ο οποίος όταν αρρώστησε πήγε στο Σουρινάμ από όπου και κατάγεται και τον φρόντιζε μέχρι που πέθανε. Αυτό τον συγκλόνισε και ήταν καταλυτικό για την εξέλιξη της πορείας του, έπαθε κατάθλιψη, στεναχώρια και άγχος και αρχικά λάμβανε φαρμακευτική αγωγή. Στην συνέχεια, επειδή στην Ολλανδία είναι επιτρεπτή η κάνναβη έκανε χρήση. Εκεί γνώρισε τους εμπόρους ναρκωτικών οι οποίοι τον παρέσυραν για ένα πενιχρό ποσό να διαπράξει τα αδικήματα τα οποία αντιμετωπίζει. Ένιωθε τύψεις διότι δεν μπορούσε να βοηθήσει τον πατέρα του να τον πάρει στην Ολλανδία να νοσηλευτεί. Πρόσφατα αρρώστησε η μητέρα του η οποία είναι σε αναπηρικό καροτσάκι και ήθελε να την πάρει στην Ολλανδία να γίνει η επέμβαση. Αυτός είναι και ο λόγος που ήθελε τα χρήματα. Πρόκειται για ένα ταλαίπωρο άνθρωπο που πέρασε δύσκολα στην ζωή του, διέπραξε ένα μεγάλο λάθος και θα πρέπει να του δοθεί μια ευκαιρία για να ξαναδεί την οικογένεια του. Πέραν των πιο πάνω προσωπικών περιστάσεων του κατηγορουμένου 1, ο ευπαίδευτος δικηγόρος αναφέρθηκε σε νομολογία που διέπει θέματα επιβολής ποινών όπως και η παρούσα, έδωσε έμφαση στα ψυχολογικά προβλήματα που παρουσίαζε ο κατηγορούμενος, τα οποία και τον ώθησαν στην διάπραξη των αδικημάτων, τονίζοντας την τραγικότητα του γεγονότος να αναγκαστεί να δράσει με τον τρόπο που έδρασε για να μεταφέρει τα ναρκωτικά στην Κύπρο. Ανέφερε επίσης ότι δεν είναι ούτε ο εγκέφαλος της σπείρας, ούτε ο ηθικός αυτουργός. Τόνισε επίσης την άμεση παραδοχή του κατηγορουμένου τόσο στην αστυνομία όσο και στο δικαστήριο, όσο και την βοήθεια του στο ανακριτικό έργο της αστυνομίας, γεγονός που δείχνει την έμπρακτη και ανεπιφύλακτη μεταμέλεια του. Αναφορικά με τον κατηγορούμενο 2 ο ευπαίδευτος δικηγόρος του υιοθέτησε την κοινωνική έρευνα του Τμήματος Κοινωνικής Ευημερίας, τονίζοντας ιδιαίτερα την άμεση παραδοχή και συνεργασία του στο χώρο του αεροδρομίου. Έδωσε επίσης έμφαση στο γεγονός ότι τα ναρκωτικά δεν μεταφέρονταν σε βαλίτσες και δεν μπορούσαν να εντοπιστούν, παρά μόνο κατόπιν εξειδικευμένων ιατρικών εξετάσεων, γεγονός το οποίο κατά την εισήγηση του δικηγόρου του, αναδεικνύει την βοήθεια και την συνεργασία του προς τις ανακριτικές αρχές. Τόνισε το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος 2 δεν είναι ούτε ο έμπορας ναρκωτικών, ούτε ο ιθύνον νους, αλλά ο μεταφορέας και το πρόσωπο που χρησιμοποιήθηκε από τους εμπόρους ως πιόνι, εκμεταλλευόμενοι τα προβλήματα αλλά και την οικονομική του κατάσταση. Ανέφερε επίσης ότι δεν ανήκει σε οποιαδήποτε εγκληματική οργάνωση μεταφοράς και διακίνησης ναρκωτικών. Αναφέρθηκε στην ανάγκη εξατομίκευσης της ποινής και στο λευκό ποινικό μητρώο του κατηγορουμένου. Παρέπεμψε επίσης σε νομολογία που διέπει το θέμα επιβολής ποινής επί παρομοίων υποθέσεων και στην βάση αυτών, ζήτησε την επιείκεια του δικαστηρίου. Θα πρέπει να αναφέρουμε ότι και οι δυο δικηγόροι παρέδωσαν γραπτώς τις αγορεύσεις τους προς μετριασμό της ποινής, πέραν των όσων ανέφεραν προφορικά ενώπιον μας. Έχουμε ενδιατρίψει και μελετήσει όσα καταγράφονται στις αγορεύσεις των δικηγόρων και όπου χρειαστεί θα γίνει ειδική αναφορά. Για σκοπούς επιμέτρησης της ποινής λήφθηκαν επίσης υπόψη όλα όσα αναφέρθηκαν στις προφορικές αγορεύσεις των δικηγόρων, σε σχέση με κάθε κατηγορούμενο ξεχωριστά. Η ανώτατη ποινή που προβλέπει ο νόμος λαμβάνεται υπόψη κατά την επιμέτρηση της ποινής και συνεκτιμάται με τα γεγονότα της υπόθεσης για σκοπούς καθορισμού του είδους και της έκτασης της ποινής που θα επιβληθεί (Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Γενεθλίου, Ποιν. Έφεση Αρ. 5/16, ημερ.1.3.16). Όπως τέθηκε στη Λεβέντης ν. Αστυνομίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 632, «το μέγιστο ύψος της ποινής που προβλέπεται από το νόμο είναι η βάση από την οποία ξεκινά το Δικαστήριο για να επιμετρήσει την ποινή». Η προβλεπόμενη ποινή για τα αδικήματα που παραδέχτηκαν ενοχή οι κατηγορούμενοι, κατ' ανώτατο όριο, επισύρουν δια βίου φυλάκιση. Η έκταση της ποινής αυτής δίδει και το στίγμα της σοβαρότητας των αδικημάτων. Σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου έχει δώσει το στίγμα, τις παραμέτρους και την κατεύθυνση που τα δικαστήρια θα πρέπει να ακολουθούν κατά το στάδιο επιμέτρησης της ποινής σε παρόμοιες υποθέσεις. Το γενικό μήνυμα είναι ότι τα Δικαστήρια πρέπει να επιβάλλουν αυστηρές ποινές, ώστε να δίνεται το μήνυμα σε όλους τους επίδοξους μεταφορείς ναρκωτικών ουσιών, με σκοπό την προμήθεια, ότι ανάλογη θα είναι και η αντιμετώπισή τους (δες ενδεικτικώς, μεταξύ άλλων, Berne v. Δημοκρατίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 437, Τουμάζου ν. Δημοκρατίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 63, Μαυρίκιου ν. Αστυνομίας

(2007)2 Α.Α.Δ. 359, και Tomatari v. Δημοκρατίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 169). Η αναγκαιότητα για επιβολή αποτρεπτικών ποινών σε αδικήματα που αφορούν στα ναρκωτικά έχει τονιστεί πλειστάκις από το Ανώτατο Δικαστήριο στη βάση της κοινωνικής απαξίας και αποστροφής που τα χαρακτηρίζει. Η παράθεση νομολογίας ως προς το ζήτημα αυτό, όση πρακτική αξία και αν έχει, είναι ενδεικτική του μέτρου τιμωρίας παρόμοιων εγκλημάτων και των παραμέτρων του καθορισμού της ποινής, χωρίς όμως να έχει τον δεσμευτικό χαρακτήρα που ενέχει ο καθορισμός αρχών δικαίου. Και τούτο, διότι η ποινή που επιβάλλεται σε κάθε υπόθεση είναι αλληλένδετη με τις ιδιαιτερότητες των γεγονότων που την συνθέτουν και με τις ιδιαιτερότητες των συνθηκών του παραβάτη (Χαραλάμπους v. Δημοκρατίας

(2000)2 Α.Α.Δ. 1, Πόλεος ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφεση 141/16, ημερ.2.6.17), χωρίς να παραγνωρίζεται η αρχή για την όσο το δυνατόν ενιαία προσέγγιση στην αντιμετώπιση των παραβατών (Γρηγορίου v. Αστυνομίας

(1996)2 Α.Α.Δ. 217). Στην υπόθεση Muhannad Aburazha v. Δημοκρατίας

(2009)2 Α.Α.Δ551, υπεδείχθη ότι οι αποφάσεις και οι ποινές που επιβάλλονται σε παρόμοιας φύσεως υποθέσεις, λαμβάνονται υπόψη επειδή δεν είναι επιθυμητή η ανομοιομορφία στη μεταχείριση αδικοπραγούντων, χωρίς βέβαια με τις ποινές που επιβάλλονται, να καθορίζεται με οποιονδήποτε τρόπο μια στατική διατίμηση. Οι προηγούμενες ποινές και η προσέγγιση των δικαστηρίων στο πρόσφατο και στο απώτερο παρελθόν, είναι ενδεικτικές του τρόπου αντιμετώπισης των υποθέσεων κατά το χρόνο διάπραξής τους. Από την άλλη, δεν πρέπει να παραβλέπονται οι προσωπικές περιστάσεις ενός κατηγορούμενου οι οποίες, μαζί με την παραδοχή και τη μεταμέλεια, διαδραματίζουν το δικό τους ρόλο στον καθορισμό της ορθής ποινής. Κοινή συνισταμένη και σταθερός νομολογιακός δείκτης σε αδικήματα αυτού του είδους είναι η αποτρεπτικότητα, εκφραζόμενη μέσα ακριβώς από την αυστηρότητα των ποινών. Όχι μόνο οι έμποροι ναρκωτικών, αλλά και όσοι τους υποβοηθούν στο εγκληματικό τους έργο, είτε με την διακίνηση, είτε με κάθε άλλο τρόπο, σπέρνουν μέσα στην κοινωνία τον όλεθρο, την καταστροφή και την απόγνωση. Στην υπό κρίση υπόθεση, οι κατηγορούμενοι ήταν μεταφορείς ναρκωτικών, έκαστος βέβαια για τη δική του ξεχωριστή ποσότητα. Αποτέλεσαν συνδετικό και καίριο κρίκο στην αλυσίδα της διακίνησης των ναρκωτικών ουσιών από το εξωτερικό στη Κύπρο. Είναι ακριβώς γι' αυτό το λόγο που οι συνήθεις μετριαστικοί παράγοντες έχουν μόνον οριακή σημασία. Το είδος, η ποσότητα των ναρκωτικών και ο σκοπός για τον οποίο κατέχονται, είναι μεταξύ των σοβαρών παραγόντων που πρέπει να λαμβάνονται υπόψη στον καθορισμό της ποινής, με την επιβολή αυστηρών ποινών να ενδείκνυται σε περιπτώσεις όπου η κατοχή συνοδεύεται και με πρόθεση προμήθειας σε τρίτους. Σύμφωνα με τη νομολογία, η αναγκαιότητα πρόσδωσης αποτρεπτικού χαρακτήρα στην ποινή, δεν οδηγεί σε ατονία της υποχρέωσης για εξατομίκευση της, έτσι ώστε αυτή να αρμόζει στις συνθήκες του παραβάτη και να προσιδιάζει στην προσωπικότητα του, νοουμένου ασφαλώς ότι η εξατομίκευση αυτή δεν οδηγεί στην εξουδετέρωση του στοιχείου της αποτροπής που επιβάλλουν η φύση και τα περιστατικά του αδικήματος, ιδιαίτερα σε υποθέσεις ναρκωτικών, αφού η εξατομίκευση δεν πρέπει να εξουδετερώνει την προσπάθεια που καταβάλλεται για την προστασία της κοινωνίας από τη σύγχρονη αυτή μάστιγα. Στην υπόθεση Αbe ν. Δημοκρατίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 211, 223 υπεδείχθη ότι δεν πρέπει να δίνεται η εντύπωση ότι οι προσωπικές συνθήκες ενός κατηγορουμένου δε λαμβάνονται ουσιαστικώς καθόλου υπόψη, παρά το γεγονός ότι μνημονεύονται στην απόφαση, όπως και το λευκό του ποινικό μητρώο. Πρόκειται για παράγοντες που ασφαλώς, αν και περιθωριακής σημασίας, έχουν τη δική τους αξία ως αξιολογούμενα στοιχεία στα πλαίσια της διεργασίας εξατομίκευσης της ποινής (δες και Μαυραντωνίου ν. Δημοκρατίας

(2012)2 Α.Α.Δ. 333). Σε σχέση με τις προσωπικές περιστάσεις των κατηγορουμένων, έγινε αναφορά και από τους δυο δικηγόρους. Υπάρχει όμως και σχετική κοινωνική έκθεση. Θα παραθέσουμε τις προσωπικές περιστάσεις ενός εκάστου κατηγορουμένου στο στάδιο αυτό, και ειδικότερη αναφορά σε αυτές θα γίνει στη συνέχεια, για τον κάθε κατηγορούμενο ξεχωριστά. Αναφορικά με τον κατηγορούμενο 1, πέραν των όσων μας ανέφερε ο δικηγόρος του, σύμφωνα με την έρευνα του Τμήματος Κοινωνικής Ευημερίας είναι ηλικίας 64 ετών, γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Νότια Αμερική και είναι ο τρίτος από ένα αδελφό και πέντε αδελφές. Ο πατέρας του, αστυφύλακας απεβίωσε από έμφραγμα το 2008, ενώ η μητέρα του, 83 ετών, είναι συνταξιούχος και ασθενής και βρίσκεται στη Νότιο Αμερική. Σύμφωνα με τον δικηγόρο του η καταγωγή του είναι από το Σουρινάμ. Φοίτησε σε Τεχνική Σχολή στον Κλάδο του Αρχιτεκτονικού Σχεδίου και στη συνέχεια εργάστηκε για 6 χρόνια ως τοπογράφος στη Δημόσια Υπηρεσία της χώρας του. Σε ηλικία 34 ετών μετακόμισε στην Ολλανδία και απασχολήθηκε ως εργάτης για μεγάλο χρονικό διάστημα. Εργάστηκε ως φρουρός ασφαλείας, ενώ πριν από 3 χρόνια παρουσίασε προβλήματα υγείας και συντηρείται από επίδομα ασθενείας. Οι σχέσεις του με τις δυο του κόρες είναι πολύ καλές και εκφράζει μεταμέλεια για τα αδικήματα τα οποία αποδίδει στην δύσκολη οικονομική του κατάσταση. Καταβάλλει κάθε δυνατή προσπάθεια να απασχολείται στις φυλακές και να εκτίσει την ποινή του με αξιοπρέπεια. Παρουσιάζει νεφροπάθεια, καθώς και προβλήματα σπονδύλου. Αναφορικά με τον 2ο κατηγορούμενο και σύμφωνα με την έκθεση, είναι ηλικίας 50, ετών διαζευγμένος και διέμενε στην Ολλανδία. Μεγάλωσε και αυτός στη Νότια Αμερική, στο Σουρινάμ, και έχει τρεις αδελφές εκ των οποίων η μεγαλύτερη απεβίωσε. Το ίδιο και οι γονείς του. Ο πατέρας του εργαζόταν στο Υπουργείο Εσωτερικών και η μητέρα του ήταν δασκάλα. Οι σχέσεις της οικογένειας περιγράφονται ως καλές. Αποφοίτησε από την Τεχνική Σχολή ως ελαιοχρωματιστής. Στη συνέχεια και για 8 χρόνια εργάστηκε σε υπεραγορά που διατηρεί η οικογένεια του στη χώρα του. Το 1993 μετέβη στην Ολλανδία όπου εργαζόταν ως οικοδόμος, μέχρι πριν 2 χρόνια, που λόγω προβλημάτων υγείας αναγκάστηκε να σταματήσει να εργάζεται και συντηρείται από επίδομα ασθενείας. Από το γάμο του δεν απέκτησε παιδιά. Εκφράζει μεταμέλεια για τα αδικήματα που αντιμετωπίζει και αποδίδει την ενέργεια του στην δύσκολη οικονομική του κατάσταση. Απασχολείται πλήρως στις φυλακές και επιθυμεί να εκτίσει την ποινή του με αξιοπρέπεια. Παρουσιάζει προβλήματα στον ώμο. Ζητήθηκε από την Λειτουργό των Κοινωνικών Υπηρεσιών και επισυνάφθηκε στην έκθεση, χειρόγραφη σημείωση του κατηγορουμένου 2. Σύμφωνα με το σημείωμα που επισυνάφθηκε στην έκθεση, το οποίο τιτλοφορείται «Letter of Apology», αναφέρει ότι θέλει να υποβάλει την απολογία του στο Δικαστήριο για τις βλακώδεις (foolish) ενέργειες του. Έμενε στην Ολλανδία και εργαζόταν, αλλά δυστυχώς όταν έχασε την εργασία του δημιούργησε χρέη στα οποία δεν μπορούσε να ανταποκριθεί και να πληρώσει τους λογαριασμούς του. Αναγκάστηκε να δανειστεί χρήματα από κάποιες - παράνομες - πηγές και όταν δεν μπορούσε να τα πληρώσει, του είπαν ότι θα έπρεπε να μεταφέρει ναρκωτικά γι' αυτούς. Αρχικά αρνήθηκε, αλλά στη συνέχεια ήταν απελπισμένος και ενέδωσε. Γνωρίζει ότι αυτό που διέπραξε είναι μεγάλο λάθος και ότι θα πρέπει να υποστεί τις συνέπειες και την τιμωρία. Ελπίζει ότι στο μέλλον θα μπορέσει να επιστρέψει στην οικογένεια του στην Ολλανδία. Η παραδοχή των κατηγορουμένων στα γεγονότα όπως έχουν εκτεθεί έχει περιορισμένη σημασία. Συνελήφθησαν επ' αυτοφόρω μεταφέροντας τα ναρκωτικά στο σώμα τους. Παρόλα αυτά, στην υπόθεση Βασιλείου ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφεση Αρ. 110/14, ημερ.15.6.15, ο κατηγορούμενος που συνελήφθη στο αεροδρόμιο με τις βαλίτσες με τα ναρκωτικά, το θέμα της παραδοχής του τέθηκε ως εξής: «.... η παραδοχή δεν έχει την αξία που θα μπορούσε να έχει υπό άλλες περιστάσεις, αφετέρου όμως δεν πρέπει να παραγνωρίσουμε το πάντοτε ευπρόσδεκτο μιας παραδοχής ως απτού στοιχείου μεταμέλειας, αλλά και τη σημασία της, όπως εξηγήθηκε στην υπόθεση Χαρτούπαλλος ν. Δημοκρατία

(2002)2 ΑΑΔ 28: «Τονίζουμε συναφώς ότι η παραδοχή ενοχής πρέπει να αμείβεται με σχετική έκπτωση στην ποινή. Αυτό ενθαρρύνει τους αδικοπραγούντες να παραδέχονται ενοχή με συνέπεια να μη σπαταλάται πολύτιμος χρόνος στην εκδίκαση υποθέσεων. Αποτελεί πορεία που προάγει τους σκοπούς της δικαιοσύνης.» Τέθηκε από τον κ. Ανδρέου, ότι πέραν της παραδοχής του κατηγορουμένου 2, ευθέως εκ των γεγονότων εξάγεται και η άμεση συνεργασία του με τις ανακριτικές αρχές. Ήταν η θέση του κ. Ανδρέου, ότι κατόπιν δικής του συνεργασίας με τις αρχές, βοήθησε στην ανεύρεση των ναρκωτικών, στοιχείο που συνιστά ακόμα ένα μετριαστικό παράγοντα. Καταγράφουμε ότι ήταν με δική τους συγκατάθεση που εξετάστηκαν σε ακτινολογικό έλεγχο, αλλά και την άμεση παραδοχή τους, πως επρόκειτο για ναρκωτικά. Σημειώνουμε ότι αυτό ισχύει και για τον κατηγορούμενο 1, αφού ο δικηγόρος του αναφέρθηκε στη συνεργασία του με τις αρχές. Κατά συνέπεια, η παραδοχή και η συνεργασία και των δυο κατηγορουμένων, θα κριθεί και θα προσμετρήσει προς όφελος τους, στα πλαίσια των πιο πάνω παραμέτρων. Ακόμα ένας μετριαστικός παράγοντας που θα ληφθεί υπόψη προς όφελος και των δυο κατηγορουμένων, συνιστά το λευκό ποινικό μητρώο τους. Αναμφίβολα, το λευκό μητρώο ενός κατηγορουμένου, συνιστά στοιχείο και δεδομένο που έχει την δική του μετριαστική αξία στα πλαίσια εξατομίκευσης της ποινής και θα προσδοθεί η ανάλογη βαρύτητα. Όμως, δεν μπορεί να παραγνωριστεί ότι τα αδικήματα που παραδέχθηκαν ενοχή οι κατηγορούμενοι από άποψη βαρύτητας και σοβαρότητας, σύμφωνα με το άρθρο 30

(4)του περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου, Ν.29/77, στα περιστατικά και γεγονότα όπως έχουν εκτεθεί, κατατάσσονται ως ιδιαίτερα σοβαρά. Έκαστος κατηγορούμενος ήταν αναμεμειγμένος σε οργανωμένη εγκληματική ομάδα παράνομης εισαγωγής ναρκωτικών, και μάλιστα κοκαΐνης, ανεξάρτητα από το γεγονός ότι, ούτε ο ένας, ούτε και ο άλλος, δεν ήταν ο ιθύνον νους στο όλο εγχείρημα. Ο ρόλος ενός εκάστου, που ήταν εκείνος του μεταφορέα, δεν καθιστά την συμμετοχή τους στην όλη οργάνωση περιθωριακή. Κάθε άλλο. Χωρίς τον μεταφορέα η παράνομη εισαγωγή και στην συνέχεια η προμήθεια των ναρκωτικών δεν μπορεί να επιτευχθεί. Οι μεταφορείς, από όποια σκοπιά και να αντικριστούν, έχουν σημαίνοντα ρόλο στην αλυσίδα της διακίνησης ναρκωτικών και αποτελούν απαραίτητο συνδετικό κρίκο σε τέτοιας μορφής αδικήματα. Ούτε μπορούμε να παραγνωρίσουμε ότι η πρόθεση κέρδους και ο προσπορισμός οικονομικού οφέλους εκ μέρους τους, αυτοκαθορίζουν, όπως υποδείχθηκε στην υπόθεση Mallouk v. Δημοκρατίας

(2000)2 ΑΑΔ 711, τη σοβαρότητα της υπόθεσης. Στην παρούσα υπόθεση, ο μεν κατηγορούμενος 1 για την μεταφορά των ναρκωτικών στην Κύπρο θα λάμβανε το ποσό των €1.200, ο δε κατηγορούμενος 2 παραδέχτηκε ότι ανέλαβε τον ρόλο του μεταφορέα, έναντι οικονομικού ανταλλάγματος. Το στοιχείο αυτό αναδεικνύει ότι ο ρόλος τους είχε την δική του σημαίνουσα αξία στο άνομο σχέδιο μεταφοράς και εισαγωγής της κοκαΐνης. Σχετική ακόμα επί τούτου, είναι και η υπόθεση Valdez ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφεση 144/16, ημερ.21.2.17. Το είδος καθώς και η ποσότητα των ναρκωτικών, αλλά και ο σκοπός για τον οποίο κατέχονται είναι, ως λέχθηκε, μεταξύ των παραγόντων που λαμβάνονται υπόψη από το Δικαστήριο κατά τον καθορισμό της ποινής. (Chassen v. Αστυνομίας

(1996)2 ΑΑΔ 196). Η παρούσα υπόθεση αφορά διακίνηση από το εξωτερικό και εισαγωγή στην Κύπρο, κοκαΐνης, ο μεν 1ος κατηγορούμενος συνολικού βάρους 787,2 γραμμαρίων, ενώ ο 2ος κατηγορούμενος, συνολικού βάρους 674,5 γραμμαρίων. Δεν πρόκειται συναφώς για μικρές ποσότητες και η ποσότητα που έκαστος κατηγορούμενος μετέφερε, έχει, εκ των πραγμάτων, την δική της βαρύτητα στην επιμέτρηση της ποινής. Πρόκειται για ποσότητες καθόλου ευκαταφρόνητες, με τις προφανείς ανάλογες συνέπειες που θα είχε η διασπορά τους μέσα στην κοινωνία και ειδικότερα στους νέους. Από την κατάταξη του Νόμου για τα αδικήματα που παραδέχθηκαν ενοχή, καταδεικνύεται η αγωνία της κοινωνίας και η αποδοκιμασία του κοινωνικού συνόλου γι' αυτά τα αδικήματα. (Suilmi v. Αστυνομίας

(1992)2 Α.Α.Δ. 248, Hadavand v. Δημοκρατίας,

(2000)2 Α.Α.Δ. 359, και Σαμπή ν. Δημοκρατίας Ποινική έφεση 124/2010, ημερ. 22 Φεβρουαρίου 2012). Η σοβαρότητα των αδικημάτων, συνδυαζόμενη με τη συχνότητα που παρουσιάζει στο τόπο μας, η αυξητική και η ανησυχητική τάση διάπραξης αδικημάτων αυτής της μορφής που αποτελεί σοβαρότατο πρόβλημα στην κοινωνία του τόπου μας, επιβάλλει εκ των πραγμάτων, την επιβολή αυστηρών και αποτρεπτικών ποινών. (Ξύδα ν. Δημοκρατίας,

(2012)2 Α.Α.Δ. 807). Αυτός ακριβώς είναι και ο λόγος που υποχωρούν οι προσωπικές περιστάσεις του κατηγορουμένου, αφού προέχει η ανάγκη για την προστασία του κοινωνικού ιστού, που πλήττεται καίρια με την εξάπλωση της χρήσης ναρκωτικών ουσιών, και αποτελεί το πρώτιστο καθήκον του Δικαστηρίου. Εν τούτοις και στα σοβαρά αδικήματα, οι προσωπικές περιστάσεις ενός κατηγορουμένου, όσης περιθωριακής σημασίας και αν έχουν, δεν μπορούν να αγνοηθούν εντελώς. Στην υπόθεση Τσιάκκα κ.ά ν. Δημοκρατίας

(2011)2 Α.Α.Δ.282 υπεδείχθη ότι: «Το Δικαστήριο είτε πρωτοδίκως, είτε κατ΄ έφεση, έχει πρώτιστο στόχο, ως Δικαστήριο δικαιοσύνης, να συνυπολογίζει όλους τους σχετικούς παράγοντες, και να εξετάζει σφαιρικά την ενώπιον του υπόθεση, ώστε να ανιχνεύει στο μέτρο του ανθρωπίνως δυνατού, την καταλληλότερη και πλέον αρμόζουσα ποινή ούτως ώστε και τα περιστατικά της διάπραξης του αδικήματος να λαμβάνονται υπόψη, αλλά και οι προσωπικές συνθήκες του δράση κατά τη διαδικασία εξατομίκευσης της ποινής. Πέραν της καταδίκης για φόνο εκ προμελέτης όπου η ποινή προκαθορίζεται νομοθετικά, το επιβάλλον την ποινή Δικαστήριο κινείται εντός παραμέτρων που είναι ιδιάζουσες για κάθε υπόθεση, έτσι ώστε να ενυπάρχει, ουσιαστικά και όχι μόνο λεκτικά, ένα εύρος κινήσεως ως προς την αρμόζουσα ποινή. Διαφορετικά, η επιβολή ποινής θα είναι μια μηχανιστική άσκηση χωρίς περιθώριο ευλυγισίας». Από τις προσωπικές περιστάσεις του κατηγορουμένου 1, όπως αυτές έχουν εκτεθεί, λαμβάνουμε υπόψη την ηλικία του, που είναι 64 ετών. Στην υπόθεση Liasteschenko ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφεση 216/14, ημερ.19.3.15, αναφορικά με την ηλικία του κατηγορουμένου, υπεδείχθη ότι: «Στην προκειμένη περίπτωση η μεγάλη ηλικία του Εφεσείοντος σε συνδυασμό με το λευκό ποινικό του μητρώο, δικαιολογούσαν κάποια περαιτέρω εξατομίκευση της ποινής, ώστε ο Εφεσείων να μπορέσει να αποφυλακιστεί σε μια ηλικία που θα του επιτρέπει να αντιμετωπίσει διαφορετικά το υπόλοιπο της ζωής του (βλ. R. v. Nicholson

(1992)14 Cr. Ap. Rep.

(5)311 και Principles of Sentencing by D. A. Thomas, Πρώτη Έκδοση, σελ. 173). Ακόμα και με τη μείωση που θεωρούμε ορθό και δίκαιο να επιφέρουμε, η ποινή φυλάκισης συνεχίζει να είναι μακρά και δεν παύει να αντανακλά τη σοβαρότητα των αδικημάτων που διέπραξε ο Εφεσείων» Σχετική ακόμα είναι και η υπόθεση Νικολάου κ.ά ν. Δημοκρατίας

(2010)2 Α.Α.Δ 616, στην οποία λέχθηκε το εξής: «Στην υπόθεση Λοΐζου κ.ά. ν. Δημοκρατίας

(2001)2 ΑΑΔ 546 υιοθετήθηκε το πιο κάτω απόσπασμα από τη σελίδα 45 του Συγγράμματος Sentencing References 1998 του D. Thomas, το οποίο και παραθέτουμε, αφού κατά την άποψή μας, συνοψίζει τον τρόπο αντιμετώπισης του ζητήματος:- «There is no disparity if a difference in sentence reflects a difference in the respective responsibilities of the offenders, or a difference in their ages, previous convictions, or the existence of personal mitigating factors peculiar to one of them. Where one offender has the benefit of personal mitigation which is not available to other offenders, the other offenders should not be given the benefit of that mitigation.» Σε ελεύθερη μετάφραση:- «Δεν προκύπτει ανισότητα εάν η διαφορά στην ποινή αντανακλά τη διαφορά στις αντίστοιχες ευθύνες των παραβατών, ή διαφορά στην ηλικία τους, προηγούμενες καταδίκες, ή την ύπαρξη προσωπικών μετριαστικών παραγόντων οι οποίοι σχετίζονται με ένα από αυτούς. Όπου ένας παραβάτης διαθέτει το ευεργέτημα προσωπικών ελαφρυντικών περιστάσεων, το οποίο δεν διαθέτουν οι άλλοι παραβάτες, στους άλλους παραβάτες δεν πρέπει να δοθεί το ευεργέτημα εκείνου του ελαφρυντικού.» Λαμβάνουμε επίσης υπόψη ότι είναι πατέρας δυο ενηλίκων θυγατέρων, και ότι αντιμετωπίζει κάποια προβλήματα υγείας, νεφροπάθεια, καθώς και σε όσα άλλα ανέφερε ο ευπαίδευτος δικηγόρος του και κυρίως τις δυσκολίες που του επιφύλαξε η ζωή στην προσωπική και οικογενειακή του διαδρομή. Δεν είναι εθισμένος σε ναρκωτικές ουσίες και αλκοόλ. Οι οικονομικές δυσκολίες του κατηγορουμένου 1 που τον ώθησαν στην διάπραξη των αδικημάτων, δεν μπορούν να δικαιολογήσουν την πράξη του. Στην υπόθεση Κυριάκου ν. Δημοκρατίας

(2013)2 Α.Α.Δ. 154, αναφέρθηκε ότι: «.κανένας, μα κανένας, λόγω προσωπικών αναγκών ή περιστάσεων, δεν μπορεί να δικαιολογήσει την προσφυγή στο έγκλημα και, ιδιαίτερα, εγκλήματα του είδους τα οποία πλήττουν το θεμέλιο της όλης ασφάλειας των πολιτών.» Ο κατηγορούμενος 2 είναι ηλικίας 50 ετών. Παρουσιάζει κάποια προβλήματα υγείας και συντηρείται με επίδομα ασθενείας. Λάβαμε επίσης υπόψη μας όσα αναφέρει στο σημείωμα που παρέδωσε στην κοινωνική λειτουργό και κυρίως την μεταμέλειά του, καθώς και τους λόγους που τον ώθησαν να μεταφέρει τα ναρκωτικά στην Κύπρο. Παρόλα αυτά, όπως λέχθηκε στην Κυριάκου ανωτέρω, προσωπικές ανάγκες και οικονομικές δυσκολίες δεν μπορούν να δικαιολογήσουν την προσφυγή στο έγκλημα. Στην υπόθεση Νικολάου, ανωτέρω, οι κατηγορούμενοι παραδέχτηκαν ενοχή σε κατηγορίες κατοχής και κατοχής με σκοπό την προμήθεια 355.92 γρ. ηρωίνης. Ο εφεσείων 1 βαρύνετο με 4 προηγούμενες καταδίκες και ο άλλος με μια προηγούμενη καταδίκη. Στον πρώτο επιβλήθηκαν 8 χρόνια φυλάκισης, ενώ στον δεύτερο 7 χρόνια φυλάκισης. Σημαίνοντα ρόλο είχαν οι προηγούμενες καταδίκες του εφεσείοντος 1. Η ποινή του του εφεσείοντα 2 μειώθηκε στα 6 χρόνια, λόγω κυρίως της μεγάλης ηλικίας του, 65 ετών, σε σχέση με τον πρώτο κατηγορούμενο, που ήταν 32 ετών, αλλά και των λιγότερων προηγούμενων καταδικών του. Στην υπόθεση Liasteschenko, ανωτέρω, ο κατηγορούμενος κρίθηκε ένοχος μετά από ακροαματική διαδικασία, μεταξύ άλλων, στις κατηγορίες της εισαγωγής ελεγχόμενου φαρμάκου, τάξεως Α΄, ήτοι 7034 δισκίων έκσταση, βάρους 1853.7 γρ., της παράνομης εισαγωγής των πιο πάνω ναρκωτικών στη Δημοκρατία και παράνομη κατοχή με σκοπό την προμήθεια σε άλλα πρόσωπα. Η επιβληθείσα ποινή των 16 ετών, λόγω της ηλικίας του των 64 ετών, μειώθηκε στα 13 χρόνια, που ήταν και πάλι μακρά και αντανακλούσε τη σοβαρότητα των αδικημάτων που διέπραξε. Στην Marius v. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφεση 155/14, ημερ.27.5.15, μετά από παραδοχή του κατηγορουμένου για την εισαγωγή, κατοχή και κατοχή με σκοπό την προμήθεια ναρκωτικού φαρμάκου τάξεως Α, 883,4463 γρ. κοκαΐνη, επιβλήθηκαν συνολικώς, συντρέχουσες ποινές φυλάκισης 11 χρόνων. Ο κατηγορούμενος ήταν ηλικίας 23 ετών, λευκού ποινικού μητρώου και συνεργάστηκε με τις αρχές. Κρίθηκε ότι η ποινή ήταν αρκετά αυστηρή, αλλά όχι σε τέτοιο βαθμό που θα μπορούσε, αντικειμενικά, να χαρακτηριστεί έκδηλα υπερβολική. Στην υπόθεση αυτή γίνεται αναφορά σε τρείς άλλες υποθέσεις. Παραθέτουμε αυτούσιο το πιο κάτω απόσπασμα: «..και με αναφορά στις υποθέσεις Saliba ν. Δημοκρατίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 388, Sikal v. Δημοκρατίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 467 και Γενικός Εισαγγελέας ν. Dos Santos

(2005)2 Α.Α.Δ. 297 κατέληξε στην επιβολή της 11χρονης ποινής φυλάκισης. Σημειώνουμε στο σημείο αυτό ότι στην πρώτη αυθεντία επικυρώθηκε 10ετής ποινή φυλάκισης για κατοχή με σκοπό την προμήθεια 130.2612 γρ. κοκαΐνης, στη δεύτερη 7ετής ποινή φυλάκιση για κατοχή με σκοπό την προμήθεια 557,3412 γρ. κοκαΐνης και στην τρίτη το Ανώτατο Δικαστήριο αύξησε την πρωτόδικη ποινή των 6 ετών φυλάκισης σε 9 έτη φυλάκισης για 1.021 γρ. κοκαΐνης, αποφάσεις ενδεικτικές του μέτρου της ποινής σε παρόμοιες υποθέσεις». Να προσθέσουμε ότι στην Saliba, ανωτέρω, ο κατηγορούμενος παραδέχτηκε ενοχή, ήταν λευκού μητρώου και ηλικίας 26 ετών. Παραδέχτηκε ότι αγόρασε τα ναρκωτικά στο Λίβανο με πρόθεση να τα πωλήσει σε πρόσωπα στη Λεμεσό. Προκύπτει από τα γεγονότα ότι δεν ήταν μεταφορέας των ναρκωτικών. Κρίθηκε αυστηρή, αλλά όχι υπερβολική. Στην Εl Kara ν. Δημοκρατίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 239, η κατηγορούμενη, ηλικίας 61 ετών, παραδέχθηκε ενοχή για την κατοχή με σκοπό την προμήθεια 247,183 γραμμαρίων ηρωίνης, επικυρώθηκε 7ετής ποινή φυλάκισης. Στην υπόθεση Sikaf ν. Δημοκρατίας

(2003)2 Α.Α.Δ 467, ο κατηγορούμενος, ηλικίας 46 ετών, παραδέχθηκε ενοχή στις κατηγορίες για εισαγωγή και κατοχή με σκοπό τη προμήθεια 587,3412 γρ. κοκαΐνης, την μετέφερε στο σώμα του από το Λίβανο, επιβλήθηκε 7ετής ποινή φυλάκισης, η οποία χαρακτηρίστηκε ως επιεικής. Στη Γενικός Εισαγγελέας ν. Sak

(2005)2 Α.Α.Δ. 377, επί παραδοχής του κατηγορουμένου στη κατηγορία της κατοχής με σκοπό τη προμήθεια 391,25 γρ. ηρωίνης, ποινή φυλάκισης 5 ετών αυξήθηκε κατ' έφεση σε 8 χρόνια. Στην υπόθεση MBAKOUP ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφεση 86/14, ημερ.27.3.15, ο κατηγορούμενος παραδέχτηκε ενοχή στις κατηγορίες της κατοχής µε σκοπό τη προµήθεια ελεγχόµενου φαρµάκου τάξεως Α, δηλαδή 351,4998 γρ. κοκαΐνης και του επιβλήθηκε για την κατηγορία της κατοχής µε σκοπό την προµήθεια, ποινή φυλάκισης 7 ετών. Ήταν λευκού ποινικού μητρώου. Στην Ιωάννου ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφεση 39/15, ημερ.15.11.16, ο κατηγορούμενος παραδέχθηκε ενοχή για την κατοχή ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α, ήτοι 248.54γρ. κοκαΐνης, επικυρώθηκε 5ετής ποινή φυλάκισης. Ήταν λευκού ποινικού μητρώου. Στην υπόθεση SOARES DE ALMEIDA, ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφεση 22/15, ημερ.7.7.17, μετά από παραδοχή του κατηγορουμένου, ηλικίας 23 ετών, στις κατηγορίες της εισαγωγής ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α΄, δηλαδή 2.831,9 γρ. κοκαΐνης, επιβλήθηκαν συντρέχουσες ποινές φυλάκισης 10 ετών, η καθαρότητα της κοκαΐνης ήταν 69% η οποία κρίθηκε ως μεγάλης καθαρότητας, επικυρώθηκε κατ΄'εφεση. Στην υπόθεση Memic ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφεση 197/11, ημερ.16.4.14, μετά από παραδοχή για παράνομη κατοχή και παράνομη κατοχή με σκοπό την προμήθεια 915,27 γραμμάρια κοκαΐνης, επικυρώθηκε κατ' έφεση 8ετής ποινή φυλάκισης. Στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας v. Dos Santos

(2005)2 Α.Α.Δ, 297, ο κατηγορούμενος παραδέχτηκε ενοχή για την εισαγωγή ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Α, ήτοι 1.021 γρ. κοκαΐνης, με κίνητρο το οικονομικό όφελος. Επιβληθείσες ποινές 6 ετών, αυξήθηκαν κατ' έφεση σε συντρέχουσες ποινές φυλάκισης 9 ετών. Μας έχει λεχθεί ότι και οι δυο κατηγορούμενοι μετέφεραν τα ναρκωτικά ως απλοί μεταφορείς και δεν είναι οι έμποροι, ή και ο ιθύνον νους στην όλη διακίνηση των ναρκωτικών. Έχουμε αναφερθεί στο θέμα αυτό. Στην υπόθεση Μιχαήλ ν. Δημοκρατίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 577, υπεδείχθη ότι: «. η πείρα καταδεικνύει ότι οι έμποροι ναρκωτικών συχνά επιλέγουν άτομα αδύναμα ή άτομα με ειδικά προβλήματα για τη μεταφορά ναρκωτικών. Η κατανόηση αυτών των αδυναμιών και προβλημάτων δεν μπορεί να επιδράσει κατά τρόπο που να εξασθενίζει την αποτελεσματική εφαρμογή του νόμου». Στην Valdez ανωτέρω, αναφορικά με τους μεταφορείς ναρκωτικών, με αναφορά σε αγγλική νομολογία, υπεδείχθη ότι: «Η πεμπτουσία της ως άνω παρατήρησης είναι ότι το Δικαστήριο πρέπει να διαχωρίσει σε τι είδους μεταφορείς ναρκωτικών θα επιβάλει ποινή, όχι αυστηρά με το να «κατατάξει» σε κατηγορίες ή υποκατηγορίες αλλά να διακρίνει κάποια χαρακτηριστικά του δράστη που καθορίζουν αφενός το βαθμό υπαιτιότητας του και αφετέρου το είδος και την ποσότητα των ναρκωτικών που μεταφέρει». Εκ των γεγονότων όπως έχουν εκτεθεί, προκύπτει ότι και οι δυο κατηγορούμενοι καλώς γνώριζαν τι μετέφεραν. Μάλιστα, όπως και στην υπόθεση Valdez ανωτέρω, οι κατηγορούμενοι χαρακτηρίστηκαν ως «αποφασισμένοι μεταφορείς» για να περιγραφεί ο τρόπος απόκρυψης των ναρκωτικών στο σώμα τους, όπως ακριβώς έγινε και στην παρούσα υπόθεση και από τους δυο κατηγορουμένους, με όλους μάλιστα τους ελλοχεύοντες κινδύνους, ακόμη και για τους ίδιους. Δεν μπορεί ομοίως να παραγνωριστεί ότι μετέφεραν σκληρά ναρκωτικά, ως είναι η κοκαΐνη, ψηλής καθαρότητας 66%. Στην υπόθεση ALMEIDA, ανωτέρω, η καθαρότητα της κοκαΐνης ήταν 69% και χαρακτηρίστηκε ως μεγάλης καθαρότητας. Υπεδείχθη περαιτέρω ότι: «είναι αδύνατο να αγνοήσουμε την εξαιρετικά μεγάλη σοβαρότητα των αδικημάτων της πρώτης και τρίτης κατηγορίας, τα οποία διέπραξε και παραδέχθηκε ο Εφεσείων. Τόσο η εισαγωγή όσο και η κατοχή με σκοπό την προμήθεια ναρκωτικών Τάξεως Α΄ και ειδικά κοκαΐνης σχεδόν τριών κιλών της καθαρότητας του 69%, είναι εγκλήματα τα οποία επισύρουν ανώτατη ποινή φυλάκισης την διά βίου φυλάκιση». Μας έχουν προβληματίσει, αναφορικά με την ποινή, οι προσωπικές περιστάσεις των κατηγορουμένων, όπως έχουν εκτεθεί, κυρίως του κατηγορούμενου 1 σε σχέση με την ηλικία του, αλλά και των άλλων προσωπικών του περιστάσεων, ο οποίος μετέφερε περισσότερη ποσότητα κοκαΐνης από τον κατηγορούμενο 2. Η ποινή για τον κατηγορούμενο 1, λόγω της ποσότητας που μετέφερε, ήτοι 787.2 γρ. θα πρέπει να είναι μεγαλύτερη από την ποινή του κατηγορούμενου 2, που μετέφερε ποσότητα μικρότερη, ήτοι, 674.5 γρ. κοκαΐνης. Κρίνουμε όμως, ότι η ηλικία του κατηγορουμένου 1 καθώς και οι προσωπικές του περιστάσεις, όπως έχουν εκτεθεί, δικαιολογούν, στα πλαίσια της εξατομίκευσης της ποινής, την επιβολή μικρότερης ποινής, δηλαδή της ίδιας ποινής με τον κατηγορούμενο 2 (Liasteschenko και Νικολάου ανωτέρω). Δηλαδή λαμβάνοντας ως μέτρο τη μικρότερη ποσότητα και για τους δυο κατηγορούμενους, σε αντιστάθμισμα για τον κατηγορούμενο 1 των ιδιαίτερων προσωπικών του περιστάσεων. Αναφορικά με τον κατηγορούμενο 2, λαμβάνουμε υπόψη μας όσα καταγράφονται τόσο στην κοινωνική έρευνα, αλλά όσα και ο ίδιος κατέγραψε στο ιδιόχειρο σημείωμα, όπως τα έχουμε ήδη εκθέσει. Να αναφέρουμε ακόμα, ότι σύμφωνα με τις κατευθυντήριες οδηγίες των Drug Offences Definitive Guideline 2012 του Sentencing Council της Αγγλίας, η ποσότητα που μετέφεραν οι κατηγορούμενοι, που είναι πέραν των 150γρ κοκαΐνης, αλλά κάτω από το 1 kg, για σκοπούς επιμέτρησης της ποινής, είναι μεταξύ των κατηγοριών 2 και 3 και οι ποινές, σύμφωνα με τις πιο πάνω κατευθυντήριες οδηγίες, κυμαίνονται από 6.5 χρόνια μέχρι και 10 χρόνια. Συνεκτιμώντας όλα όσα προαναφέραμε, και έχοντας υπόψη τις συνθήκες και περιστατικά διάπραξης των αδικημάτων, όπως έχουν εκτεθεί, το είδος και την ποσότητα των ναρκωτικών, τις προσωπικές και άλλες περιστάσεις ενός εκάστου κατηγορουμένου ξεχωριστά, την παραδοχή και το λευκό ποινικό μητρώο τους, καθώς και όλα όσα ανέφεραν οι ευπαίδευτοι δικηγόροι τους προς μετριασμό της ποινής, καταλήγουμε ότι η επιλογή ποινής φυλάκισης είναι η μόνη αρμόζουσα και ενδεδειγμένη για τους Κατηγορούμενους, έτσι ώστε η ποινή να μη βρίσκεται σε δυσαρμονία είτε προς τη σοβαρότητα των αδικημάτων και την αναγκαιότητα αποτροπής του ιδίου και του ευρύτερου κοινωνικού συνόλου από παρόμοιες συμπεριφορές, είτε προς την υποχρέωση για διασφάλιση, στο μέτρο του δυνατού, της αναμόρφωσής τους. Κρίνουμε ως αρμόζουσες τις ακόλουθες ποινές φυλάκισης τις οποίες και επιβάλλουμε στον Κατηγορούμενο 1: 4η κατηγορία - ποινή φυλάκισης Οκτώ

(8)ετών 6η κατηγορία - Καμία ποινή 8η κατηγορία - ποινή φυλάκισης Οκτώ

(8)ετών Κρίνουμε ως αρμόζουσες τις ακόλουθες ποινές φυλάκισης, τις οποίες και επιβάλλουμε στον Κατηγορούμενο 2: 5η κατηγορία - ποινή φυλάκισης Οκτώ

(8)ετών 7η κατηγορία - Καμία ποινή 9η κατηγορία - ποινή φυλάκισης Οκτώ

(8)ετών Δεν επιβάλλεται ποινή στην 6η κατηγορία για τον Κατηγορούμενο 1 και στην 7η κατηγορία για τον Κατηγορούμενο 2, καθότι τα γεγονότα αυτών εμπεριέχονται στα γεγονότα των κατηγοριών 4 και 8, και 5 και 9 αντίστοιχα, στις οποίες έχουμε επιβάλει ποινή (Βασιλείου ν. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 385 και Περικλέους ν. Αστυνομίας

(1996)2 Α.Α.Δ. 34). Οι ποινές να συντρέχουν. Νοείται βεβαίως ότι η περίοδος έκτισης της ποινής φυλάκισης, μειώνεται κατά το χρονικό διάστημα που οι Κατηγορούμενοι τελούσαν σε προφυλάκιση ή και υπό κράτηση βάσει του άρθρου 117

(1)του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ.155, (Aboutalebi v. Αστυνομίας

(2009)2 Α.Α.Δ. 677, Γενικός Εισαγγελέας ν. Παντελή

(2000)2 Α.Α.Δ. 384 και Παυλίδης κ.ά. v. Αστυνομίας

(1996)2 Α.Α.Δ. 220). Τα ναρκωτικά κατάσχονται και να καταστραφούν. (Υπ.)................ Ν. Γιαπανάς,Π.Ε.Δ. . (Υπ.)................ Ν. Ταλαρίδου - Κοντοπούλου, Ε.Δ (Υπ.)................ Λ. Παντελή, Ε.Δ Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής Αναφορά: Ποινή/Ναρκωτικά Subject:Poini/Narkotika cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο