Δημοκρατία ν. ARKADIOS SAVINIAN κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 2260/17, 2/3/2018

(1)(α) (β) και Δεύτερου Παραρτήματος του Τύπου Ε του περί Πυροβόλων και μη Πυροβόλων Όπλων Νόμου 113

(1)/2004 όπως τροποποιήθηκε (3η κατηγορία). 3. Κατοχή αντικειμένου κατασκευασμένου ή διασκευασμένου για εκκένωση ή εκτόξευση επιβλαβούς υγρού ή αερίου ή χημικής ουσίας ή παρόμοιου υλικού, κατά παράβαση των άρθρων 2, 25

(2)του Περί Πυροβόλων και μη Πυροβόλων Όπλων Νόμου του 2004 υπ΄ αριθμό 113

(1)/2004 όπως τροποποιήθηκε (4η κατηγορία).

1. Οπλοφορία προς διέγερση τρόμου, κατά παράβαση των άρθρων 20,21 και 80 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 όπως τροποποιήθηκε (6η κατηγορία)
2. Απειλή κατά παράβαση των άρθρων 20, 21 και 91Α του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 όπως τροποποιήθηκε (7η κατηγορία).
3. Κακόβουλη βλάβη κατά παράβαση των άρθρων 20, 21 και 324

(1)του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 τροποποιήθηκε (8η κατηγορία). Τα γεγονότα της υπόθεσης όπως τα εξέθεσε ενώπιον μας η Κατηγορούσα Αρχή και με τα οποία συμφώνησε και η υπεράσπιση, σε συντομία, είναι τα ακόλουθα: Στις 15/8/2017 και περί ώρα 04:20, ενώ ο ΜΚ2 εργαζόταν στο περίπτερο K.S. SHOPNER MAHAL στο Παραλίμνι, ο κατηγορούμενος 1 εισήλθε στο περίπτερο μαζί με άλλο πρόσωπο, με σκοπό την ληστεία. Ο κατηγορούμενος πρόταξε αεροβόλο πιστόλι και απείλησε τον ΜΚ2 ότι θα τον πυροβολήσει, ενώ το δεύτερο πρόσωπο, εις γνώση του κατηγορούμενου κρατούσε σπρέι με δακρυγόνο αέριο, το οποίο και χρησιμοποίησε εναντίον του ΜΚ

1. Υπό το κράτος της πιο πάνω βίας και απειλών περιορίστηκε ο ΜΚ2 έτσι ώστε να καταστεί δυνατή η κλοπή του χρηματικού ποσού των 1400 ευρώ, τα οποία το πρόσωπο το οποίο ήταν με τον κατηγορούμενο πήρε από την ταμειακή μηχανή. Επίσης, κλάπηκαν τσιγάρα αξίας €
2. Στα πλαίσια των πιο πάνω ενεργειών των δραστών προξενήθηκε και ζημιά σε εξοπλισμό του περιπτέρου, συνολικού ύψους περίπου €
3. Με την έξοδο των δραστών από το περίπτερο ο ΜΚ2 άρχισε να καλεί σε βοήθεια και επίσης τους καταδίωξε. Με την βοήθεια των ΜΚ3 και 4 ακινητοποιήθηκε ο κατηγορούμενος 1 έξω από το περίπτερο και ειδοποιήθηκε η Αστυνομία. Το αεροβόλο πιστόλι το οποίο είχε χρησιμοποιήσει ο κατηγορούμενος 1 βρέθηκε με την άφιξη της αστυνομίας σε ανθώνα έξω από το περίπτερο. Διαπιστώθηκε ότι η αμπούλα αερίου εντός του αεροβόλου πιστολιού ήταν κενή. Από το περίπτερο λήφθηκε καταγραφή κλειστού κυκλώματος στην οποία φαίνονται τα όσα διαδραματίστηκαν στο περίπτερο, χωρίς όμως να φαίνονται τα πρόσωπα των δραστών, αφού είχαν τα πρόσωπα τους καλυμμένα. Την ίδια μέρα ο κατηγορούμενος 1 έδωσε γραπτή κατάθεση στην Αστυνομία στην οποία παραδέχτηκε την διάπραξη των αδικημάτων όπως αυτά φαίνονται στις κατηγορίες τις οποίες αντιμετωπίζει. Ανάφερε ότι δέχτηκε να λάβει μέρος στην ληστεία έτσι ώστε να αγοράσει ναρκωτικά. Ο κατηγορούμενος βαρύνεται με προηγούμενη ποινική καταδίκη στην υπόθεση 1940/16, Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου. Αφορούσε παράνομη κατοχή και χρήση ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α και του επιβλήθηκε συνολικό πρόστιμο €
4. Η ημερομηνία διάπραξης του αδικήματος ήταν η 1.5.15, της καταδίκης του από το δικαστήριο η 9.5.16 και το αδίκημα παραγράφεται την 9.5.
5. Ο ευπαίδευτος δικηγόρος του κατηγορουμένου προς μετριασμό της ποινής, αναφορικά με τις προσωπικές του περιστάσεις, υιοθέτησε την έκθεση του γραφείου ευημερίας. Αναγνώρισε τη σοβαρότητα των κατηγοριών που αντιμετωπίζει και έδωσε έμφαση στη παραδοχή και την μεταμέλεια του, καθώς και στο γεγονός ότι συνεργάστηκε από τη πρώτη στιγμή με την αστυνομία. Έμφαση δόθηκε στις προσωπικές του περιστάσεις και κυρίως στο γεγονός ότι από την ηλικία των 15 χρονών είναι χρήστης ναρκωτικών ουσιών. Η παραβατική συμπεριφορά του πηγάζει από το γεγονός αυτό και στην αδυναμία του να ελέγξει τον εαυτό του. Αυτός ήταν και ο λόγος που δέχτηκε να λάβει μέρος στη ληστεία, ώστε να εξασφαλίσει τη δόση του. Κατά τη σύλληψη του δεν βρέθηκε κανένα χρηματικό ποσό στη κατοχή του. Η σοβαρότητα του αδικήματος καθίσταται έκδηλη, έχοντας υπόψη την προβλεπόμενη ποινή για τη ληστεία, με βάση το άρθρο 283 του Ποινικού Κώδικα, αυξάνεται σε φυλάκιση δια βίου εφόσον, κατά τη διάπραξη του αδικήματος χρησιμοποιηθεί επικίνδυνο ή επιθετικό όπλο, ή συνοδεύεται από ένα ή περισσότερα πρόσωπα, όπως έγινε και στην παρούσα περίπτωση. Τα υπόλοιπα αδικήματα επισύρουν ποινές φυλάκισης από 2 μέχρι 5 χρόνια. Η ανώτατη ποινή που προβλέπει ο νόμος λαμβάνεται υπόψη κατά την επιμέτρηση της ποινής και συνεκτιμάται με τα γεγονότα της υπόθεσης για σκοπούς καθορισμού του είδους και της έκτασης της ποινής που θα επιβληθεί (Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Γενεθλίου, Ποιν. Έφεση Αρ. 5/16, ημερ.1.3.16). Όπως τέθηκε στη Λεβέντης ν. Αστυνομίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 632, «το μέγιστο ύψος της ποινής που προβλέπεται από το νόμο είναι η βάση από την οποία ξεκινά το Δικαστήριο για να επιμετρήσει την ποινή». Στην παρούσα υπόθεση και με βάση τα γεγονότα ως έχουν εκτεθεί, συντρέχουν διάφοροι επιβαρυντικοί παράγοντες. O Κατηγορούμενος δεν έδρασε μόνος του, αλλά ήταν μέλος ομάδας που εκτέλεσε μια καλά προσχεδιασμένη και μελετημένη ληστεία. Είχε στη κατοχή του αεροβόλο πιστόλι με το οποίο απείλησε τον ΜΚ2, ενώ το άλλο μέλος της ομάδας, εν γνώση του κατηγορούμενου, κρατούσε σπρέι με δακρυγόνο αέριο. Το οποίο μάλιστα χρησιμοποιήθηκε εναντίον του ΜΚ2. Δεν πρόκειται για μια αυθόρμητη πράξη και ενέργεια εξικνούμενη από επιπολαιότητα, αλλά για οργανωμένο και προγραμματισμένο σχέδιο που τέθηκε σε εφαρμογή. Η νομολογία υποδεικνύει ότι όσο μεγαλύτερος είναι ο προσχεδιασμός ενός αδικήματος, τόσο σοβαρότερο καθίσταται το αδίκημα και συνακόλουθα επιβάλλεται αυστηρότερη ποινή (Michaelides v. The Republic

(1965)2 C.L.R. 113 και Γενικός Εισαγγελέας ν. Ευαγγέλου

(2001)2 Α.Α.Δ. 678). Ιδίως όταν ο προσχεδιασμός συνδυάζεται με οργάνωση και συστηματικότητα στην τέλεση, τόσο πιο πολύ αποτελεί επιβαρυντικό παράγοντα κατά την επιμέτρηση της ποινής (Παναγίδη ν. Δημοκρατίας

(1997)2 Α.Α.Δ. 104). Στην υπόθεση Yusuf v. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφεση 46/14, ημερ.18.2.16, υπεδείχθη ότι το αδίκημα της ληστείας γίνεται ακόμα πιο σοβαρό, όταν συνοδεύεται από άλλο ή άλλα πρόσωπα. Άλλος επιβαρυντικός παράγοντας που υπάρχει στα γεγονότα της υπόθεσης, είναι ότι κατά την εφαρμογή του σχεδίου διάπραξης της ληστείας, αυτή συνοδευόταν με πιστόλι, απειλές και άσκηση βίας. Ο κατηγορούμενος πρόταξε το πιστόλι προς τον ΜΚ2 απειλώντας ότι θα τον πυροβολήσει, ώστε να καταστεί δυνατή και αποτελεσματική η κλοπή των €1.400 και της ποσότητας των τσιγάρων. Η γνώση του κατηγορουμένου ότι το άλλο πρόσωπο είχε μαζί του δακρυγόνο σπρέι και ο συνδυασμός της πρόταξης του αεροβόλου πιστολιού με τη χρήση του σπρέι, στόχευε ακριβώς να εκφοβίσει αλλά και να κάμψει την πιθανή αντίσταση του ΜΚ2, ώστε να γίνει γρήγορα και αποτελεσματικά η ληστεία. Δεν μπορεί τέλος να παραγνωριστεί, ως επιβαρυντικός παράγοντας, ότι ο κατηγορούμενος είχε καλυμμένο το πρόσωπο του ώστε να μην μπορεί να αναγνωριστεί κατά την προσπάθεια εξιχνίασης των αδικημάτων από τις αστυνομικές αρχές. Το γεγονός αυτό αναδεικνύει ακόμα ένα επιβαρυντικό στοιχείο, που ούτε αυτό δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο. Στο περίπτερο υπήρχε κλειστό κύκλωμα παρακολούθησης και η κάλυψη του προσώπου του κατηγορουμένου, στόχευε αφενός στην αδυναμία αναγνώρισης του, αλλά ταυτόχρονα αναδεικνύει, όχι μόνο τον προσχεδιασμό, αλλά και την αποφασιστικότητα του να διαπράξει το αδίκημα της ληστείας. Επρόκειτο για μια σχεδιασμένη και καλά μελετημένη ληστεία που τέθηκε σε εφαρμογή με αποφασιστικότητα και χρήση βίας. Σύμφωνα με τα γεγονότα, η αμπούλα αερίου εντός του αεροβόλου πιστολιού ήταν κενή. Η νομολογία αναγνωρίζει τη διαφορά της χρήσης ομοιώματος, ή απενεργοποιημένου όπλου με σκοπό τον εκφοβισμό, όπως είναι η παρούσα περίπτωση, από εκείνη που το όπλο είναι λειτουργήσιμο και έμφορτο. Στην Μακρή ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφεση 33/12, ημερ.15.1.13 υπεδείχθη ότι: «Όμως, στην προκείμενη περίπτωση το όπλο ήταν έμφορτο. Η δυναμική που υπάρχει σε τέτοια περίπτωση είναι ότι μπορεί να εκδηλωθεί σε οποιαδήποτε στιγμή. Γι΄ αυτό και το αδίκημα χαρακτηρίζεται ως ιδιαίτερα σοβαρό στην προκείμενη περίπτωση, γεγονός που δεν διέλαθε της προσοχής του Κακουργιοδικείου και το οποίο δεν μπορεί να αγνοηθεί από το Εφετείο ως το κύριο χαρακτηριστικό της υπόθεσης αυτής». Επεξηγήθηκε περαιτέρω στην υπόθεση Κυριάκου ν. Δημοκρατίας

(2013)2 Α.Α.Δ. 154, ότι το θέμα δεν είναι κατά πόσο έχει ή δεν έχει χρησιμοποιηθεί το όπλο, αλλά κατά πόσο ο κίνδυνος ο οποίος ενυπάρχει, και ο οποίος είναι διαρκής, αν κάτι πάει στραβά στην πορεία, μπορεί να εκδηλωθεί, όταν το πιστόλι είναι έμφορτο, με τραγικές συνέπειες για τον ανυποψίαστο πολίτη. Η χρήση συνεπώς έμφορτου πιστολιού χαρακτηρίζει το αδίκημα και το κατατάσσει στα σοβαρότερα του είδους. (Κυριάκου, ανωτέρω). Το στοιχείο τούτο ελλείπει στην παρούσα υπόθεση και προσμετρά προς όφελος του κατηγορουμένου, με την έννοια βεβαίως που έχει εξηγηθεί. Από την άλλη, η εκτέλεση της ληστείας προκάλεσε οικονομική βλάβη, η οποία δεν έχει αποκατασταθεί, και αναμφίβολα φόβο και ανησυχία τόσον στον ΜΚ2 όσο και σε άλλους ανυποψίαστους πολίτες (ILIEV ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφεση 218/16, ημερ.18.1.17). «Δεν μπορούμε παρά να τονίσουμε το ανησυχητικό φαινόμενο ότι το αδίκημα της ένοπλης ληστείας δυστυχώς, βρίσκεται σε έξαρση και με αυξητική τάση και προβάλλει επιτακτική η ανάγκη επιβολής αποτρεπτικών ποινών. Η νομολογία που έχουμε αναφέρει, αναδεικνύει τις σοβαρές ποινές που πρέπει να επιβάλλονται σε τέτοιας μορφής αδικήματα. Η δημόσια τάξη και ασφάλεια έχει δεσπόζουσα βαρύτητα σε αδικήματα αυτής της μορφής και το καθήκον των δικαστηρίων είναι η επιβολή αυστηρών και αποτρεπτικών ποινών». Στην υπόθεση Κωνσταντίνου ν. Δημοκρατίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 83 επισημαίνεται ότι τα εγκλήματα ληστείας βρίσκονται σε έξαρση γεγονός το οποίο καθιστά το στοιχείο της αποτροπής εντονότερο στον καθορισμό της ποινής. Ανάλογη είναι και η προσέγγιση και για τα αδικήματα που αφορούν σε παράνομη κατοχή και μεταφορά οπλισμού και εκρηκτικών υλών (Γενικός Εισαγγελέας ν. Βασιλείου κ.α.

(2007)2 Α.ΑΔ. 84). Στην υπόθεση Yusuf ανωτέρω, καθόσον αφορά την έξαρση των αδικημάτων ληστείας, υπεδείχθη ότι: «Το Κακουργιοδικείο ορθά τόνισε την αυξητική τάση του αδικήματος της ληστείας, ιδιαίτερα, το οποίο ταλανίζει την κοινωνία. Αναφέρθηκε σε νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, μεταξύ των οποίων, την Σωκράτους ν. Αστυνομίας

(1994)2 ΑΑΔ 13, την Φανάρας κ.ά. ν. Δημοκρατίας

(1999)2 AAΔ. 50, την Κωνσταντίνου ν. Δημοκρατίας

(1999)2 ΑΑΔ, 411, την Κωνσταντίνου ν. Δημοκρατίας

(1986)2 ΑΑΔ 224, την Πισκόπου ν. Δημοκρατίας

(1999)2 ΑΑΔ 342, την Mehmet Urgan ν. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση 159/2011, ημερομηνίας 4.4.2012 και την Tatal (ανωτέρω)». Η παραδοχή του κατηγορουμένου στα γεγονότα όπως έχουν εκτεθεί έχει περιορισμένη σημασία. Συνελήφθη αμέσως μετά τη διάπραξη της ληστείας. Η νομολογία όμως, σε διάφορες περιπτώσεις, έχει τονίσει ότι η παραδοχή συνιστά σοβαρό μετριαστικό παράγοντα. Έτσι, στην υπόθεση Βασιλείου ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφεση Αρ. 110/14, ημερ.15.6.15, ο κατηγορούμενος που συνελήφθη στο αεροδρόμιο με τις βαλίτσες με τα ναρκωτικά, το θέμα της παραδοχής του τέθηκε ως εξής: «.... η παραδοχή δεν έχει την αξία που θα μπορούσε να έχει υπό άλλες περιστάσεις, αφετέρου όμως δεν πρέπει να παραγνωρίσουμε το πάντοτε ευπρόσδεκτο μιας παραδοχής ως απτού στοιχείου μεταμέλειας, αλλά και τη σημασία της, όπως εξηγήθηκε στην υπόθεση Χαρτούπαλλος ν. Δημοκρατία

(2002)2 ΑΑΔ 28: «Τονίζουμε συναφώς ότι η παραδοχή ενοχής πρέπει να αμείβεται με σχετική έκπτωση στην ποινή. Αυτό ενθαρρύνει τους αδικοπραγούντες να παραδέχονται ενοχή με συνέπεια να μη σπαταλάται πολύτιμος χρόνος στην εκδίκαση υποθέσεων. Αποτελεί πορεία που προάγει τους σκοπούς της δικαιοσύνης.» Στην Κυριάκου ανωτέρω, η παραδοχή του κατηγορουμένου τέθηκε υπό εξής σκοπιά: «... η παραδοχή είναι το σημαντικότερο ελαφρυντικό, έστω και υπό τις παρούσες συνθήκες που ήταν επ' αυτοφόρω η σύλληψη του εφεσείοντα, καθ' ότι είναι ο πρώτος απτός τρόπος να καταδειχθεί ότι ο κατηγορούμενος αναγνώρισε το λάθος του και προσπάθησε να εκφράσει τη μεταμέλειά του, χωρίς την οποία τα λοιπά ελαφρυντικά δεν παίρνουν σάρκα και οστά». Κατά συνέπεια θα αποδοθεί όλη η δέουσα βαρύτητα στην παραδοχή του κατηγορουμένου, τόσο στις ανακριτικές αρχές καθώς και η συνεργασία του με αυτές, όσο και ενώπιον μας, αφού το γεγονός αυτό συνιστά σοβαρό μετριαστικό παράγοντα. Σύμφωνα με τη νομολογία, η αναγκαιότητα πρόσδωσης αποτρεπτικού χαρακτήρα στην ποινή δεν οδηγεί σε ατονία της υποχρέωσης για εξατομίκευση της, έτσι ώστε αυτή να αρμόζει στις συνθήκες του παραβάτη και να προσιδιάζει στην προσωπικότητα του, νοουμένου ασφαλώς ότι η εξατομίκευση αυτή δεν οδηγεί στην εξουδετέρωση του στοιχείου της αποτροπής που επιβάλλουν η φύση και τα περιστατικά του αδικήματος. Ακόμα και σε αδικήματα που βρίσκονται σε έξαρση, όπως τα αδικήματα που παραδέχθηκε ενοχή ο κατηγορούμενος, οι προσωπικές του περιστάσεις δεν ατονούν. Στην υπόθεση Αbe ν. Δημοκρατίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 211, 223 υπεδείχθη ότι δεν πρέπει να δίνεται η εντύπωση ότι οι προσωπικές συνθήκες ενός κατηγορουμένου δε λαμβάνονται ουσιαστικώς καθόλου υπόψη, παρά το γεγονός ότι μνημονεύονται στην απόφαση. Πρόκειται για παράγοντες που ασφαλώς, αν και περιθωριακής σημασίας, έχουν τη δική τους αξία ως αξιολογούμενα στοιχεία στα πλαίσια της διεργασίας εξατομίκευσης της ποινής (δες και Μαυραντωνίου ν. Δημοκρατίας

(2012)2 Α.Α.Δ. 333). Ο κατηγορούμενος είναι ηλικίας 29 ετών γεννηθείς στη Γεωργία από πατέρα ελληνοποντιακής υπηκοότητας. Προέρχεται από οικογένεια μέτριας κοινωνικο-οικονομικής κατάστασης. Οι γονείς του διαμένουν στην Επαρχία της Λάρνακας. Είναι ο μικρότερος από δυο ακόμα αδέλφια και οι σχέσεις της οικογένειας είναι ικανοποιητικές. Φοίτησε στη Θεσσαλονίκη μέχρι την Β' τάξη του γυμνασίου και διέκοψε λόγω χαμηλής επίδοσης και έλλειψης ενδιαφέροντος. Εργάστηκε στις οικοδομές και υπηρέτησε 4 μήνες στον Ελληνικό στρατό, αλλά απαλλάχτηκε λόγω χρήσης εξαρτησιογόνων ουσιών. Στην Κύπρο ήλθε το 2011 και άσκησε διάφορες εργασίες, ως αποθηκάριος, βοηθός κουζίνας και οδηγός. Από την ηλικία των 15 ετών προέβαινε σε χρήση εξαρτησιογόνων ουσιών. Αυτός ήταν και ο λόγος, σύμφωνα με τον δικηγόρο του, που έλαβε μέρος στη ληστεία, δηλαδή για να εξασφαλίσει τη δόση του. Στην Κυριάκου ανωτέρω, αναφορικά με το κίνητρο του κατηγορουμένου, που εκεί ήταν σοβαρά οικογενειακά προβλήματα, υπεδείχθη ότι: «.κανένας, μα κανένας, λόγω προσωπικών αναγκών ή περιστάσεων, δεν μπορεί να δικαιολογήσει την προσφυγή στο έγκλημα και, ιδιαίτερα, εγκλήματα του είδους τα οποία πλήττουν το θεμέλιο της όλης ασφάλειας των πολιτών.» Στην Iliev ανωτέρω, τέθηκε ως εξής: «Όπως διαχρονικά η νομολογία κατά καιρούς υπενθυμίζει, ο ίδιος ο κατηγορούμενος θα έπρεπε να αναζητήσει ιατρική βοήθεια και στήριξη και όχι να καταφύγει στο έγκλημα και δη, με τη μορφή που αυτό έλαβε, προκαλώντας οικονομική και άλλη βλάβη». Ο κατηγορούμενος βαρύνεται και με μια προηγούμενη καταδίκη. Την έχουμε παραθέσει, καθώς και την εισήγηση του δικηγόρου του ότι η ποινή παραγράφεται την 9.5.18. Αφορούσε αδικήματα κατοχής και χρήσης ναρκωτικών Τάξεως Α και του επιβλήθηκε χρηματικό πρόστιμο. Είναι γεγονός ότι δεν πρόκειται για παρόμοιο αδίκημα, αλλά αυτό δεν καθιστά τον κατηγορούμενο ως λευκού ποινικού μητρώου. Η προηγούμενη καταδίκη του, δεν παύει να αποτελεί δείκτη του σεβασμού που δείχνει προς τους νόμους της πολιτείας. Η παράθεση νομολογίας ως προς το ζήτημα της ποινής, όση πρακτική αξία και αν έχει, είναι ενδεικτική του μέτρου τιμωρίας παρόμοιων εγκλημάτων και των παραμέτρων του καθορισμού της ποινής, χωρίς όμως να έχει τον δεσμευτικό χαρακτήρα που ενέχει ο καθορισμός αρχών δικαίου. Και τούτο, διότι η ποινή που επιβάλλεται σε κάθε υπόθεση είναι αλληλένδετη με τις ιδιαιτερότητες των γεγονότων που την συνθέτουν και με τις ιδιαιτερότητες των συνθηκών του παραβάτη (Χαραλάμπους v. Δημοκρατίας

(2000)2 Α.Α.Δ. 1, Πόλεος ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφεση 141/16, ημερ.2.6.17), χωρίς να παραγνωρίζεται η αρχή για την όσο το δυνατόν ενιαία προσέγγιση στην αντιμετώπιση των παραβατών (Γρηγορίου v. Αστυνομίας

(1996)2 Α.Α.Δ. 217). Στην υπόθεση Muhannad Aburazha v. Δημοκρατίας

(2009)2 Α.Α.Δ551, υπεδείχθη ότι οι αποφάσεις και οι ποινές που επιβάλλονται σε παρόμοιας φύσεως υποθέσεις, λαμβάνονται υπόψη επειδή δεν είναι επιθυμητή η ανομοιομορφία στη μεταχείριση αδικοπραγούντων, χωρίς βέβαια με τις ποινές που επιβάλλονται, να καθορίζεται με οποιονδήποτε τρόπο μια στατική διατίμηση. Οι προηγούμενες ποινές και η προσέγγιση των δικαστηρίων στο πρόσφατο και στο απώτερο παρελθόν είναι ενδεικτικές του τρόπου αντιμετώπισης των υποθέσεων κατά το χρόνο διάπραξής τους. Έχουμε παραθέσει πιο πάνω αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου ενδεικτικές του ύψους των ποινών που επιβάλλονται σε παρόμοιες υποθέσεις. Στην υπόθεση Iliev, ανωτέρω, γίνεται αναφορά και παραπομπή σε διάφορες υποθέσεις. Ο κατηγορούμενος, στην Iliev, διέπραξε ληστεία σε τρεις περιπτώσεις με ομοίωμα πιστολιού. Παρουσίαζε διάφορα ψυχολογικά προβλήματα και αυτοκτονικές τάσεις. Απουσίαζε η πρόκληση σωματικής βλάβης και αποζημίωσε τους παραπονούμενους. Μετά από παραδοχή, του επιβλήθηκε 4ετής ποινή φυλάκισης. Στην Μακρής, ανωτέρω, παραδοχή σε ληστεία που διαπράχθηκε με έμφορτο πιστόλι, ο δράστης αποκόμισε όφελος €36.000 από την ληστεία, ενώ στην Κυριάκου, ανωτέρω, ομοίως παραδοχή για ληστεία με έμφορτο πιστόλι, ο δράστης αποκόμισε €40.000. Και στις δυο υποθέσεις επιβλήθηκαν 8 χρόνια φυλάκιση. Στην Yusuf, ανωτέρω, νυκτερινή ληστεία, μετά από ακρόαση, επιβλήθηκαν 8 χρόνια φυλάκιση. Υπήρχε προσχεδιασμός και συνοδευόταν ο δράστης με ακόμα ένα πρόσωπο. Στην Ερωτοκρίτου κ.ά ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφεση 149/12, ημερ.25.6.14, παραδοχή για δυο ληστείες με μαχαίρι που τοποθετήθηκε στο λαιμό της υπαλλήλου, ο κατηγορούμενος αποκόμισε την μια φορά €250 και την δεύτερη €120 από το ταμείο αρτοποιείων. Η κατηγορούμενη ενέπλεξε και τον συνεργάτη της, που παραδέχτηκε και αυτός ενοχή για τη διάπραξη ληστείας με άγνωστο πρόσωπο, καθώς και άλλα ομοειδή αδικήματα που διέπραξε μαζί με την εφεσείουσα. Η ληστεία διαπράχθηκε με καλυμμένα τα πρόσωπα και με κουκούλα, και επιτέθηκαν εναντίον του παραπονουμένου, ενώ βρισκόταν έξω από την οικία του. Αφού τον κτύπησαν στο πρόσωπο του απέσπασαν δύο φακέλους που περιείχαν το συνολικό ποσό των €10.527 και στη συνέχεια τράπηκαν σε φυγή. Επιβλήθηκαν 8 χρόνια φυλάκισης σε κάθε κατηγορούμενο. Στην Κυριακλίδης ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφεση 179/12, ημερ.28.1.14, ληστεία με τη χρήση μαχαιριού που τοποθετήθηκε στο λαιμό της υπαλλήλου, ο δράστης απέσπασε €200 περίπου σε χαρτονομίσματα και κατά το στάδιο της αποχώρησης του έκλεψε ένα φορητό υπολογιστή αξίας €1,500 και ένα κινητό τηλέφωνο αξίας €50 ιδιοκτησία της υπαλλήλου του cafe. Λήφθηκαν υπόψη ακόμα 3 υποθέσεις. Κατόπιν παραδοχής, του επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 7 ετών. Στο σημείο αυτό θα πρέπει να αναφέρουμε ότι αναφορικά με τον κατηγορούμενο 3, η διαδικασία ανεστάλη εναντίον του, με σκοπό, όμως όπως μας δηλώθηκε, να καταχωρηθεί εναντίον του ποινική κατηγορία στο Επαρχιακό Δικαστήριο. Κατά συνέπεια δεν εγείρεται θέμα άνισης μεταχείρισης μεταξύ παραβατών, που μπορεί, σύμφωνα με τη νομολογία, να προσμετρήσει προς όφελος του κατηγορουμένου. Λαμβάνουμε υπόψη μας ότι κατά τη σύλληψη του δεν βρέθηκε κάποιο χρηματικό ποσό, έχοντας όμως υπόψη ότι έδρασε με άλλο άτομο ως ομάδα και συνελήφθη επ΄αυτοφόρω. Αναφορικά με τις προσωπικές του περιστάσεις λαμβάνουμε υπόψη την ηλικία του, αλλά θα πρέπει να τονίσουμε, ότι η εξάρτηση του από τα ναρκωτικά δεν μπορεί να αποτελέσει δικαιολογία για τα αδικήματα που διέπραξε. Ούτε βεβαίως η εισήγηση του δικηγόρου του, ότι διέπραξε τα αδικήματα υπό την επήρεια ναρκωτικών, θα μπορούσε να αποτελέσει ελαφρυντικό παράγοντα. Η εισήγηση αυτή είναι και ανακόλουθη με την άλλη εισήγηση του δικηγόρου του, ότι διέπραξε τη ληστεία για να εξασφαλίσει τη δόση του. Ούτε και θα μπορούσε η παρανομία, δηλαδή η παράνομη χρήση ναρκωτικών, να επενεργήσει ως ελαφρυντικός παράγοντας προς όφελος του κατηγορουμένου. Συνεκτιμώντας όλα όσα προαναφέραμε και έχοντας υπόψη τις συνθήκες και περιστατικά διάπραξης των αδικημάτων, όπως έχουν εκτεθεί, τις προσωπικές και άλλες περιστάσεις του κατηγορουμένου, την ηλικία του που είναι 29 ετών, την παραδοχή του, που αποτελεί τον σημαντικότερο μετριαστικό παράγοντα, καθώς και όλα όσα ανέφερε ο ευπαίδευτος δικηγόρος του προς μετριασμό της ποινής, καταλήγουμε ότι η επιλογή ποινής φυλάκισης είναι η μόνη αρμόζουσα και ενδεδειγμένη για τον Κατηγορούμενο, έτσι ώστε η ποινή να μη βρίσκεται σε δυσαρμονία είτε προς τη σοβαρότητα των αδικημάτων και την αναγκαιότητα αποτροπής του ιδίου και του ευρύτερου κοινωνικού συνόλου από παρόμοιες συμπεριφορές, είτε προς την υποχρέωση για διασφάλιση, στο μέτρο του δυνατού, της αναμόρφωσής του. Κρίνουμε ως αρμόζουσες τις ακόλουθες ποινές φυλάκισης τις οποίες και επιβάλλουμε στον Κατηγορούμενο 1: 2η κατηγορία - ποινή φυλάκισης 4 έτη 3η κατηγορία - ποινή φυλάκισης 2 ετών 4η κατηγορία - ποινή φυλάκισης 2 ετών 6η κατηγορία - Καμιά ποινή 7η κατηγορία - ποινή φυλάκισης 1 έτους 8η κατηγορία - ποινή φυλάκισης 6 μηνών Δεν επιβλήθηκε ποινή στην κατηγορία 6 καθότι τα γεγονότα της εμπεριέχονται στα γεγονότα των κατηγοριών στις οποίες έχουμε επιβάλει ποινή (Βασιλείου ν. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 385 και Περικλέους ν. Αστυνομίας

(1996)2 Α.Α.Δ. 34). Οι ποινές να συντρέχουν. Νοείται βεβαίως ότι η περίοδος έκτισης της ποινής φυλάκισης, μειώνεται κατά το χρονικό διάστημα που ο Κατηγορούμενος τελούσε σε προφυλάκιση ή και υπό κράτηση βάσει του άρθρου 117

(1)του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ.155, (Aboutalebi v. Αστυνομίας

(2009)2 Α.Α.Δ. 677, Γενικός Εισαγγελέας ν. Παντελή

(2000)2 Α.Α.Δ. 384 και Παυλίδης κ.ά. v. Αστυνομίας

(1996)2 Α.Α.Δ. 220). (Υπ.)................ Ν. Γιαπανάς,Π.Ε.Δ. . (Υπ.)................ Ν. Ταλαρίδου - Κοντοπούλου, Ε.Δ (Υπ.)................ Λ. Παντελή, Ε.Δ Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής Αναφορά:Ποινή/Ληστεία Subject: Poini/Listia cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο