Δημοκρατία ν. ΠΙΕΡΗΣ ΧΑΤΖΗΠΙΕΡΗΣ, Αρ. Υπόθεσης: 4615/15, 1/3/2018 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:KDLAR:2018:7 ΜΟΝΙΜΟ ΚΑΚΟΥΡΓΙΟΔΙΚΕΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ / ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ Σύνθεση Κακουργιοδικείου : Ν. Γιαπανάς, Π.Ε.Δ Ν. Ταλαρίδου - Κοντοπούλου, .Ε.Δ Λ. Παντελή, Ε. Δ. Αρ. Υπόθεσης: 4615/15 Δημοκρατία ν. ΠΙΕΡΗΣ ΧΑΤΖΗΠΙΕΡΗΣ , Στρόβολος Κατηγορούμενος ----------- Ημερομηνία: 1 Μαρτίου, 2018 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για την Κατηγορούσα Αρχή: κα. Χ΄Ζαχαρία Για τον κατηγορούμενο : κ. Καλλής Κατηγορούμενος : Παρών ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Ο Κατηγορούμενος αντιμετωπίζει την κατηγορία του Βιασμού κατά παράβαση των Άρθρων 144 και 145 του Ποινικού Κώδικα. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος στις 6.7.15 στον Πρωταρά της Επαρχίας Αμμοχώστου ήλθε σε παράνομη συνουσία μετά θήλεως, δηλαδή με την Rosalie Felicidario Fulgosino από τις Φιλιππίνες, χωρίς τη συγκατάθεσή της. Στο τέλος της υπόθεσης για την κατηγορούσα αρχή ο κ. Καλλής για τον κατηγορούμενο υπέβαλε εισήγηση ότι δεν απεδείχθη εκ πρώτης όψεως υπόθεση σε βάρος του κατηγορουμένου. Είχαμε την ευκαιρία να μελετήσουμε το σύνολο των θέσεων που μας υπέβαλε, καθώς όσα απαντητικός ανέφερε η κα Χ΄Ζαχαρία, επί του θέματος αυτού. Στην εμπεριστατωμένη αγόρευση του ο κ. Καλλής, εστιάστηκε σε τρεις κύριους πυλώνες. Θα αναφερθούμε επιγραμματικά σε αυτούς. Ο πρώτος αφορά την κατάθεση της παραπονουμένης (ΜΚ1) και στο τι ακριβώς έγινε αναφορικά με την μετάφραση της στα ελληνικά. Γίνεται εκτεταμένη αναφορά στη μαρτυρία, τόσο επί της ουσίας της, όσο και επί διαδικαστικών θεμάτων, με την τελική εισήγηση ότι η μαρτυρία ως προς το θέμα αυτό ήταν αντικρουόμενη (σελ.32) της γραπτής αγόρευσης, ώστε το αποτέλεσμα να είναι η εξαφάνιση της δήλωσης και της κατάθεσης της ΜΚ1, στη μητρική της γλώσσα. Ο δεύτερος πυλώνας εστιάζεται στη παραβίαση της αρχής της δίκαιης δίκης. Έρεισμα στην εισήγηση είναι η άρνηση της παραπονούμενης να μεταβεί σε ψυχολόγους του κατηγορουμένου, καθώς και στις επιπτώσεις που είχε η άρνηση της παραπονουμένης στην υπεράσπιση και κυρίως στην αντεξέταση της ψυχολόγου (ΜΚ6). Στήριξε την εισήγηση του στην υπόθεση Α.Α ν. Δημοκρατίας
(2009)2 Α.Α.Δ. 140, 145-147, καθώς και όσα αναφέρθηκαν στην υπόθεση αυτή. Τέλος, η εισήγηση εστιάστηκε στην εκπαίδευση ή και καθοδήγηση της ΜΚ1 από την κατηγορούσα αρχή, παραβιάζοντας τις αρχές και τις οδηγίες που έθεσε η απόφαση στην αγγλική υπόθεση R. v. Momodou
(2005)EWCA 177. Έγινε εκτεταμένη παραπομπή στη πιο πάνω απόφαση, αλλά και αναφορά στη μαρτυρία, καθώς και σε 3 συναντήσεις που έγιναν με την παραπονούμενη στο γραφείο του Γενικού Eισαγγελέα, για να καταδειχθεί ότι παραβιάστηκαν κατάφωρα οι αρχές της Momodou, ανωτέρω. Στην αντίπερα όχθη η κα. Χ΄Ζαχαρία, ανέφερε ότι υπάρχει μαρτυρία, πέραν της κατάθεσης της παραπονουμένης (ΜΚ1) στην μητρική της γλώσσα, που δικαιολογεί την κλήση του κατηγορουμένου σε απολογία. Ειδικά επί του πρώτου πυλώνα της εισήγησης του κ. Καλλή, ήταν η θέση της ότι το δικαστήριο δεν μπορεί να διεξέλθει τη μαρτυρία, αφού δεν είναι αυτό το στάδιο που αξιολογείται η μαρτυρία. Στην ίδια γραμμή ήταν και η θέση της αναφορικά με τον τρίτο πυλώνα της εισήγησης του κ. Καλλή, αφού και για το θέμα αυτό απαιτείται αξιολόγηση της μαρτυρίας. Αναφορικά με τον δεύτερο πυλώνα της εισήγησης, με αναφορά κυρίως στην υπόθεση Νικολάου ν. Δημοκρατίας
(2000)2 Α.Α.Δ. 390, ήταν η θέση της ότι ήταν απόφαση της ΜΚ1 να μην παραστεί σε ψυχολόγο της επιλογής του κατηγορουμένου και το θέμα αυτό, ως θέμα δίκαιης δίκης, εξετάζεται στο τέλος της υπόθεσης. Να προσθέσουμε ότι και οι δυο πλευρές παρέπεμψαν σε νομολογία που διέπει τις αρχές που εφαρμόζονται στο στάδιο της υποβολής ότι δεν απεδείχθη εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του κατηγορουμένου, δυνάμει του Άρθρου 74
(1)(β) του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ.155. Να αναφέρουμε ότι έχουμε διεξέλθει στο σύνολο τους όλα όσα ανέφεραν στις εμπεριστατωμένες αγορεύσεις τους, τόσο ο συνήγορος υπεράσπισης όσο και η κατηγορούσα αρχή, και θα αναφερθούμε σε αυτές όπου ήθελε κριθεί αναγκαίο. Στην υπόθεση Ι.Π.Κ. ΗΧΟΚΙΝΗΣΗ ΛΤΔ ν. Σιέγγερης, Ποιν. Έφεση 121/14, ημερ.16.12.16, συνοψίζεται η νομολογία που αφορά τη στοιχειοθέτηση ή μη, εκ πρώτης όψεως υπόθεσης. Αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Η διαχρονική θέση της νομολογίας αναφορικά με την εκ πρώτης όψεως κρίση, είναι η ακόλουθη: «Όπως ο όρος «εκ πρώτης όψεως υπόθεση» υποδηλώνει η κλήση του κατηγορούμενου σε υπεράσπιση δικαιολογείται μόνο όταν ως θέμα πρώτης όψεως, δηλαδή, μετά την προκαταρκτική θεώρηση της υπόθεσης, δικαιολογείται η κλήση του κατηγορούμενου σε υπεράσπιση. Ο όρος «εκ πρώτης όψεως υπόθεση» χρησιμοποιείται σε αντιδιαστολή με την εις βάθος θεώρηση και τελική όψη της υπόθεσης, δηλαδή, την απόδειξη της κατηγορίας πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Χρήσιμη ανάλυση του όρου «εκ πρώτης όψεως υπόθεση» γίνεται στην απόφαση της ολομέλειας In Re Kakos
(1985)1 C.L.R 250. Το δικαστήριο δεν προβαίνει κατά κανόνα στην αξιολόγηση της μαρτυρίας της Κατηγορίας στο ενδιάμεσο στάδιο της δίκης. Άλλωστε, τέτοια αξιολόγηση θα οδηγούσε, μεταξύ άλλων, στη δημιουργία προκατάληψης εναντίον του κατηγορούμενου οποτεδήποτε κρινόταν ότι η μαρτυρία της Κατηγορίας είναι αξιόπιστη. Και εδώ έγκειται η σημασία της Πρακτικής του 1962 που υιοθετήθηκε στην απόφαση της ολομέλειας Azinas and Another v. Police,
(1981)2 C.L.R. 9 και κρίθηκε ότι ενσωματώνει τις αρχές που εφαρμόζονται για να διαπιστωθεί αν η Κατηγορία έχει τεκμηριώσει εκ πρώτης όψεως υπόθεση. Η πρώτη όψη του πράγματος είναι εκείνη η οποία χαρακτηρίζεται από τα εξωτερικά του γνωρίσματα. Είναι με αυτή την έννοια που ο όρος χρησιμοποιείται στην Πρακτική του 1962. Η απαλλαγή του εφεσίβλητου δικαιολογείται μόνο όταν, (α) δεν στοιχειοθετείται εξ αντικειμένου η υπόθεση της Κατηγορίας λόγω της απουσίας ενός ή περισσοτέρων των συστατικών στοιχείων του εγκλήματος, και (β) Οποτεδήποτε η μαρτυρία είναι τόσο αντινομική ή στερείται πειστικότητας, σε βαθμό που κανένα λογικό δικαστήριο δεν θα μπορούσε να βασίσει σ΄αυτή την καταδίκη του κατηγορούμενου. Και στη δεύτερη περίπτωση το κριτήριο είναι αντικειμενικό διότι το μέτρο δεν είναι οι εκτιμήσεις του συγκεκριμένου δικαστηρίου αλλά εκείνες ενός νοητικού λογικού δικαστηρίου. Στην υπόθεση Azinas (ανωτέρω), το δικαστήριο επεσήμανε ότι η προγενέστερη κυπριακή απόφαση Rex v. Mustafa Kara Mehmed, 16 C.L.R.46 συσχετίζεται με την ερμηνεία και εφαρμογή των νομοθετικών διατάξεων που ίσχυαν κατά το χρόνο της έκδοσης της, δηλαδή, των Άρθρων 143 και 144 της Περί των Κυπριακών Δικαστηρίων Διαταγής του 1927, η οποία δέσμευε το πρωτόδικο δικαστήριο να εξετάσει, μετά το πέρας της υπόθεσης της Κατηγορίας, κατά πόσο η προσαχθείσα μαρτυρία ήταν επαρκής για να υποστηρίξει την καταδίκη. Οι διατάξεις του Άρθρου 74
(1)(β) του Κεφ. 155 εναρμονίζονται, όπως επεξηγείται, με τα αγγλικά θέσμια στον προσδιορισμό εκ πρώτης όψεως υπόθεσης και για το λόγο αυτό τόσο η Πρακτική του 1962 όσο και η σχετική αγγλική νομολογία (Δέστε μεταξύ άλλων: (
- a)Wiseman & Another v. Bomeman & Others [1967] 3 All E.R. 1045 (
- b)Cozens v. Brutus [1972] 2 All E.R. 1 (c)Ellis v. Jones [1973]2 All E.R. 89 (
- d)R. V. Galbraith [1981] 2 All E.R. 1061 (
- e)R. v. Barker (Note [1975] 65 Cr. App. R. 287) οριοθετούν το πλαίσιο διαπίστωσης εκ πρώτης όψεως υπόθεσης» (Δέστε Γενικός Εισαγγελέας v. Χριστοδούλου
(1990)2 A.A.Δ 133)». Από την μελέτη της γραπτής αγόρευσης του κ. Καλλή, το μοναδικό συμπέρασμα που εξάγεται, είναι ότι, ουσιαστικά, καλεί το δικαστήριο να προχωρήσει με μια σε βάθος αξιολόγηση του συνόλου της προσκομισθείσης μαρτυρίας, δια της αποδοχής της μαρτυρίας κάποιων μαρτύρων και την απόρριψη άλλων, ώστε να καταλήξει σε συγκεκριμένα ευρήματα και συμπεράσματα. Και αυτά, τόσο για τον πρώτο, όσο και για τον τρίτο πυλώνα της εισήγησης του. Τέτοιο εγχείρημα, όπως ανέφερε και η κα Χ' Ζαχαρία, στο στάδιο αυτό δεν προσφέρεται, ούτε και υποστηρίζεται από τη νομολογία που παραθέσαμε. Τέλος, και καθ' όσον αφορά την παραβίαση των αρχών της δίκαιης δίκης και της ισότητας των όπλων, η απόφαση στην υπόθεση Α.Α, ανωτέρω, υποδεικνύει ότι η αρχή της ισότητας των όπλων βασίζεται στην εξισορρόπηση και η διαδικασία εξετάζεται στο σύνολο της. Συγκεκριμένος περιορισμός των δικαιωμάτων της υπεράσπισης μπορεί να αποδειχθεί ότι δεν ήταν αρκετός για να θεωρηθεί ολόκληρη η διαδικασία άδικη. Το ερώτημα κατά πόσο η δίκη είναι δίκαιη ή όχι, θα πρέπει να απαντάται με βάση την αξιολόγησή της στο σύνολο της και αποτιμάται στο πλαίσιο του συνόλου της δίκης, γιατί μόνο σε αυτό το πλαίσιο μπορεί να διαπιστωθεί αν η δίκη υπήρξε δίκαιη. Έπεται πως ούτε αυτός ο πυλώνας της εισήγησης του κ. Καλλή, μπορεί να εξεταστεί στο στάδιο αυτό. Έχοντας υπόψη τη μέχρι τώρα προσαχθείσα ενώπιον μας μαρτυρία, σε συνάρτηση με τη νομολογία που διέπει την άσκηση των εξουσιών μας στο παρόν στάδιο, δυνάμει των προνοιών του Άρθρου 74
(1)(γ), Κεφ. 155, κρίνουμε ότι έχει αποδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του Κατηγορουμένου, επαρκώς στην κατηγορία που αντιμετωπίζει, ώστε να υποχρεούται να προβάλει την υπεράσπιση του. (Εξηγούνται από το Δικαστήριο στον Κατηγορούμενο, σε κατανοητή σε αυτόν γλώσσα, τα δικαιώματα που του παρέχονται από το άρθρο 74
(1)(γ), Κεφ. 155). (Υπ.)................ Ν. Γιαπανάς,Π.Ε.Δ. (Υπ.)................ Ν. Ταλαρίδου - Κοντοπούλου, Ε.Δ (Υπ.)................ Λ. Παντελή, Ε.Δ Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής Αναφορά: Ενδιάμεση/ Εκ πρώτης όψεως Subject: Endiamesi/Ek protis opseos cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο