Δημοκρατία ν. Αναστασίου κ.α., Αρ.Υπόθεσης: 4016/18, 22/6/2018

(1)του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ.155, ασκεί διακριτική ευχέρεια η οποία αποφασίζεται σε συνάρτηση με τα νομολογιακά κριτήρια και τα ιδιαίτερα περιστατικά της κάθε υπόθεσης. Η κράτηση ενός κατηγορουμένου μέχρι την εκδίκαση της υπόθεσης του, όπως είναι το παρόν αίτημα, άπτεται της ελευθερίας του ατόμου, και είναι αξιωματικό ότι ο κάθε κατηγορούμενος δικαιούται, ως θέμα γενικής αρχής, που είναι και συνταγματικά κατοχυρωμένης και συνάδει με την προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στον ευρωπαϊκό χώρο, να μένει ελεύθερος, εφόσον, όπου τίθενται όροι που συμβάλλουν στην προσέλευση του, αυτός συμμορφώνεται (Χαραλάμπους ν. Αστυνομίας, Ποιν. Έφεση 138/15, ημερ.10.7.15). Στην υπόθεση Σάββα ν. Αστυνομίας, Ποιν. Έφεση 176/17, ημερ.20.9.17, συνοψίζονται οι νομολογιακές αρχές που εφαρμόζονται σε τέτοιας μορφής αιτήματα: «Από το απαύγασμα της νομολογίας μας σε σχέση με την κράτηση ενός κατηγορουμένου εκκρεμούσης της δίκης του προκύπτει ότι το ερώτημα αν θα παραμείνει υπό κράτηση δυνάμει του αρθ.157

(1)του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ.155 εξετάζεται με αναφορά: (Ι) στον κίνδυνο μη προσέλευσης του στο Δικαστήριο κατά τη δικάσιμο (ΙΙ) στην πιθανότητα διάπραξης άλλων αδικημάτων και (ΙΙΙ) στην πιθανότητα επηρεασμού μαρτύρων. Οι τρεις αυτοί λόγοι δεν είναι ανάγκη να συνυπάρχουν, αλλά δύνανται, ανεξάρτητα ο ένας από τον άλλο, να επενεργήσουν κατά τρόπο που να δικαιολογούν την κράτηση. Έχει δε επίσης καθιερωθεί νομολογιακά ότι ο κίνδυνος μη προσέλευσης καθορίζεται από: (α) τη σοβαρότητα του αδικήματος (β) την πιθανότητα καταδίκης και (γ) την ποινή που πιθανό να επιβληθεί» Οι κατηγορούμενοι αντιμετωπίζουν σοβαρότατες κατηγορίες, αναδεικνυόμενο το στοιχείο αυτό ως αυτόδηλο και προφανές από τις προβλεπόμενες στο νόμο ποινές. Η κατ' ανώτατο όριο προβλεπόμενη ποινή στην σοβαρότερη κατηγορία που αντιμετωπίζουν, εκείνη της διάρρηξης κατά την διάρκεια της νύκτας, επισύρει, σύμφωνα με το Άρθρο 292 του Ποινικού Κώδικα, ποινή φυλάκισης 10 ετών. Θα εξετάσουμε κατά πρώτον το αίτημα σε σχέση με την αξιολόγηση της πιθανότητας μη προσέλευσης των κατηγορουμένων στη δίκη, σε συνάρτηση με την πιθανότητα καταδίκης, έχοντας υπόψη ότι το μαρτυρικό υλικό, για σκοπούς της διαδικασίας, εκτιμάται στην όψη του και μόνο, χωρίς να είναι δυνατό να εξαχθούν τελικά συμπεράσματα και να δοθούν οριστικές απαντήσεις σε ερωτήματα. Στο στάδιο αυτό το Δικαστήριο εξετάζει κατά πόσο υπάρχει το ενδεχόμενο, πιθανολόγηση δηλαδή, καταδίκης του κατηγορουμένου. Και τούτο κρίνεται από το αποδεικτικό υλικό που παρουσιάζεται ενώπιον του, χωρίς να αξιολογηθεί η βαρύτητά του. Αποφασίζεται μόνο αν η υπόθεση της κατηγορούσης αρχής έχει τόση δύναμη ώστε να πιθανολογείται καταδίκη. Έχουμε ενδιατρίψει στις καταθέσεις που μας παρέδωσε ο κ. Αντωνίου. Προκύπτει από αυτές ότι στις 20.4.18 έγινε καταγγελία για διάρρηξη κατοικίας στη Λάρνακα από την οποία κλάπηκαν διάφορα χρυσαφικά συνολικής αξίας €4.900 και ένας φορητός υπολογιστής μάρκας Toshiba χρώματος μαύρου αξίας €

1. Από πλάνα κλειστού κυκλώματος παρακείμενης οικίας καταγράφηκε ένα αυτοκίνητο μάρκας Mazda Demio χρώματος γαλάζιου να σταματά έξω από την οικία της παραπονούμενης και να εξέρχεται από αυτό άγνωστο άτομο και να πηγαίνει στην κύρια είσοδο της οικίας και στη συνέχεια να εισέρχεται στο αυτοκίνητο. Φαίνονται επίσης δυο άγνωστα άτομα να εισέρχονται στο χώρο του γκαράζ της οικίας. Μετά από παρέλευση 15 λεπτών φαίνονται δυο άτομα να εξέρχονται από την οικία κρατώντας πιθανόν σακούλα. Το εν λόγω αυτοκίνητο προσέγγισε την οικία και τα δυο άγνωστα πρόσωπα επιβιβάστηκαν σε αυτό. Στις 7.4.18, Μεγάλο Σάββατο και περί ώρα 23:30, ο Σάββας Θεοδώρου, ο οποίος τυγχάνει να είναι αστυνομικός του ΤΑΕ Λάρνακας, αναχώρησε από την οικία του για να μεταβεί στην εκκλησία να παρακολουθήσει την ακολουθία της Ανάστασης. Φεύγοντας, ενεργοποίησε το σύστημα συναγερμού. Ενώ ετοιμαζόταν να επιβιβαστεί στο όχημα του αντιλήφθηκε δυο άγνωστα του άτομα, ο ένας λεπτός, μέτριου προς χαμηλού αναστήματος και ο άλλος, κανονικής σωματικής διάπλασης, ψηλού αναστήματος με ενδύματα σκούρου χρώματος να περπατούν στον πεζόδρομο σε απόσταση περίπου 20 μέτρα από το σπίτι του. Από την συμπεριφορά τους, τους θεώρησε ύποπτους. Κατά την αναχώρηση του κατευθύνθηκε προς την κατεύθυνση τους και είδε ότι επιβιβάστηκαν σε αυτοκίνητο που ήταν σταθμευμένο σε ανοικτό χώρο και σε απόσταση περί τα 30 μέτρα από την κατοικία του. Πέρασε από μπροστά τους και είδε ότι μέσα στο αυτοκίνητο κάθονταν τα δυο άγνωστα πρόσωπα. Το αυτοκίνητο ήταν μάρκας Mazda Demio ανοικτού χρώματος ασημί. Είδε και τους αριθμούς εγγραφής του που ήταν XXXXX
2. Περί την 23:50 δέχθηκε κλήση στο κινητό του τηλέφωνο από το σύστημα συναγερμού της οικίας του με το μήνυμα διάρρηξης. Πήγε αμέσως, μαζί με άλλα πρόσωπα, στην οικία του και βρήκε την δίφυλλη ανοιγόμενη πόρτα του καθιστικού της κουζίνας παραβιασμένη με αιχμηρό αντικείμενο και ανοικτή. Η σειρήνα του συστήματος συναγερμού ήταν ενεργοποιημένη και την απενεργοποίησε. Δεν υπήρχε οποιαδήποτε ακαταστασία εντός της οικίας, αλλά υπήρχε αρκετή ζημιά στην παραβιασμένη πόρτα. Προκύπτει ακόμη από την μαρτυρία ότι ο XXXXX Ανανικίνης, ιδιοκτήτης του οχήματος μάρκας Mercedes με αρ. εγγραφής XXXXX21 κατάγγειλε, την 6.1.18, στον αστυνομικό σταθμό της Γερμασόγειας, ότι είχαν κλαπεί και οι δυο πινακίδες εγγραφής του αυτοκινήτου του. Η αστυνομία στις 29.4.18 στα πλαίσια συντονισμένης επιχείρησης που διεξαγόταν για πρόληψη των διαρρήξεων και κλοπών είχε υπόψη της ως ύποπτα τα δυο πιο πάνω αυτοκίνητα, τα οποία πιθανόν να είχαν κλοπιμαίες πινακίδες με αριθμό εγγραφής XXXXX
3. Περί ώρα 00:20 της 30.4.18 εντοπίστηκε αυτοκίνητο μάρκας Nissan Note χρώματος μαύρου το οποίο έφερε τις πιο πάνω κλοπιμαίες πινακίδες εγγραφής. Το αυτοκίνητο καταδιώχθηκε, λεπτομέρειες της καταδίωξης δεν χρειάζεται στο παρόν στάδιο να αναφερθούν, το αποτέλεσμα όμως αυτής, ήταν η ακινητοποίηση του αυτοκινήτου. Κατά την ανακοπή του θεάθηκαν να βγαίνουν από το αυτοκίνητο δυο άτομα και να τρέχουν στα χωράφια. Ο αστυφύλακας XXXXX Σταύρου συνέλαβε επιτόπου τον 2ο κατηγορούμενο, ο οποίος κατά την διάρκεια της σύλληψης του αντιστάθηκε και τον κτύπησε με τα χέρια και τα πόδια του σε διάφορα σημεία του σώματος. Ως αποτέλεσμα αυτού, ο αστυφύλακας έφερε κάκωση, αιμάτωμα και θλάση δεξιού μηρού και κνήμης. Ο Αστυφύλακας XXXXX 9 Τταντής έλαβε μέρος στην καταδίωξη και αναζήτησε στο μέρος τους άλλους επιβαίνοντες. Εντόπισε τον 1ο κατηγορούμενο πεσμένο στο έδαφος και κρυμμένο μέσα σε ψηλά χόρτα και τον συνέλαβε. Ο Αστυφύλακας XXXXX 5 Αποστόλου, που έλαβε μέρος και αυτός στην καταδίωξη, όταν έφθασε στη σκηνή βρήκε τον 2ο κατηγορούμενο να κάθεται εντός περιπολικού της αστυνομίας. Μίλησε μαζί του στα ελληνικά και τον ρώτησε ποιοι ήταν οι άλλοι δυο που επέβαιναν στο αυτοκίνητο. Αυτός του ανέφερε ότι ο ένας ήταν ο 1ος κατηγορούμενος και ο άλλος, κάποιος Hussein. Ο Λοχίας XXXXX6 Κωνσταντίνου επιθεώρησε εξωτερικά το αυτοκίνητο και διαπίστωσε ότι οι μπροστινές και πισινές πινακίδες εγγραφής ήταν ελαφρώς πεσμένες προς τα κάτω και πίσω από αυτές ήταν τοποθετημένες κόκκινες πινακίδες εγγραφής με αριθμούς XXXXX
4. Έγιναν έρευνες σε γραφείο ενοικιάσεως αυτοκινήτων και προέκυψε ότι το όχημα με αριθμούς εγγραφής XXXXX90 Nissan Note χρώματος μαύρου, ενοικιάστηκε από τον ρηθέντα Hussein για τις ημερομηνίες 23-28.4.
5. Στις 29.4.18, μετά τις 10.00 το βράδυ, ο Hussein και ο κατηγορούμενος 2 τηλεφώνησαν στο γραφείο ενοικιάσεως, και εκεί ο Hussein ζήτησε ακόμη ένα αυτοκίνητο για τον κατηγορούμενο 2, ο οποίος τελικά επήρε ένα Nissan Note άσπρο. Από τις εξετάσεις προέκυψε ότι Hussein ενοικίασε διάφορα αυτοκίνητα κατά διάφορες περιόδους από το γραφείο ενοικιάσεως αυτοκινήτων. Σε όλες τις πιο πάνω περιπτώσεις έδινε στοιχεία άλλων προσώπων, ή φωτοαντίγραφα αδειών οδήγησης άλλων προσώπων. Όλα τα ενοικιαστήρια έγγραφα είναι συμπληρωμένα με στοιχεία προσώπων που ουδέποτε παρουσιάστηκαν στο γραφείο ενοικίασης. Τα στοιχεία των διευθύνσεων που δόθηκαν είναι ανεπαρκή και δεν ανταποκρίνονται σε πραγματικές οδούς. Έγιναν έρευνες για τα διάφορα ονόματα που δόθηκαν στο γραφείο ενοικίασης, αλλά δεν εντοπίστηκαν στο σύστημα, ούτε και υπήρξε οποιαδήποτε ηλεκτρονική καταχώρηση στην βάση των στοιχείων που φέρονται στα ενοικιαστήρια έγγραφα. Το αυτοκίνητο με αριθμό εγγραφής XXXXX17 Mazda Demio χρώματος ασημί ενοικιάστηκε από τον Hussein στις 29.3.16 με επέκταση της ανανέωσης μέχρι και την 8.4.
6. Προκύπτει ότι πρόκειται για το όχημα που είδε ο μάρτυρας το βράδυ της Ανάστασης. Το αυτοκίνητο με αρ. εγγραφής XXXXX42 Mazda Demio χρώματος γαλάζιου, ενοικιάστηκε από τον Hussein με ημερομηνία παράδοσης 24.4.
7. Φαίνεται πως πρόκειται για το όχημα που καταγράφηκε από τα πλάνα της κάμερας της παρακείμενης οικίας, που έγινε η διάρρηξη στις 20.4.
8. Τις πινακίδες με αριθμούς εγγραφής XXXXX21, τις αναγνώρισε ο Ανανικίδης, ως εκείνες που κλάπηκαν από το αυτοκίνητο του. Εξετάσεις που έγιναν στην οικία γυναίκας με την οποία ο κατηγορούμενος 1 διατηρεί δεσμό, και απέκτησε μαζί της ένα παιδί, ανευρέθη ένας φορητός υπολογιστής μάρκας Toshiba χρώματος μαύρου. Η εν λόγω γυναίκα ανέφερε στην αστυνομία ότι τον υπολογιστή τον πήρε στο σπίτι ο κατηγορούμενος
9. Της είπε ότι του τον έδωσε κάποιο πρόσωπο το οποίο και κατονομάζει. Το πρόσωπο αυτό ανέφερε στην αστυνομία ότι ουδέποτε έδωσε οποιοδήποτε φορητό υπολογιστή στον κατηγορούμενο
10. Ο υπολογιστής αναγνωρίστηκε από την κόρη της ιδιοκτήτριας της οικίας που έγινε η διάρρηξη στις 20.4.18 ότι είναι ο δικός της. Είναι στη βάση της πιο πάνω μαρτυρίας που στήριξε την εισήγηση του ο κ. Χ΄Παναγιώτου, ότι αυτή είναι ισχνή και αδύνατη. Ως εξηγήθηκε στην υπόθεση Κουννάς ν. Δημοκρατίας

(2007)2 Α.Α.Δ. 423, δεν είναι δυνατό να αναλύεται η μαρτυρία που προσάγεται ενώπιον του Δικαστηρίου που διατάσσει την κράτηση υπόπτου ή κατηγορουμένου προσώπου, διότι κάτι τέτοιο θα σήμαινε την έναρξη της δίκης ενώπιον του, πριν την εκδίκαση της υπόθεσης από το αρμόδιο Δικαστήριο. Αναφέρθηκε επίσης ότι: «Η νομολογία, ευθυγραμμισμένη επί του σημείου αυτού, λέγει πως το Δικαστήριο σε αυτή τη διαδικασία εξετάζει μόνο κατά πόσο από το αποδεικτικό υλικό που έχει ενώπιον του αναδεικνύεται το ενδεχόμενο καταδίκης του κατηγορούμενου.» Οι επί μέρους θέσεις και αναλύσεις του κ. Χ΄Παναγιώτου ως προς την αξιολόγηση της μαρτυρίας της κατηγορούσας αρχής, καθώς και της απουσίας επιστημονικής μαρτυρίας που να συνδέει τους κατηγορούμενους με τα αδικήματα, δεν χωρεί εξέτασης στο παρόν στάδιο και θα ήταν εντελώς αδόκιμο τέτοιο εγχείρημα. Ούτε και αν οι μάρτυρες αναγνώρισαν ή όχι τους κατηγορούμενους. Δεν είναι αυτό το στάδιο της δίκης. Εκείνο που εξετάζεται εδώ είναι η δύναμη της υπόθεσης της κατηγορούσας αρχής υπό τη μορφή και την έννοια που έχει εξηγηθεί και μάλιστα στην όψη του, και τίποτε περισσότερο. Το παρόν στάδιο δεν είναι το κατάλληλο για αξιολόγηση της μαρτυρίας. Στην Τσέκουρα ν. Δημοκρατίας

(2010)2 Α.Α.Δ. 32, υπεδείχθη ότι «είναι στοιχειώδες πως δεν τίθεται τώρα ζήτημα τελικής διαπίστωσης γεγονότων ή εξαγωγής συμπερασμάτων« και συνεπώς, «δεν χωρούν ατελέσφορες παρατηρήσεις που μπορούν να επηρεάσουν οτιδήποτε που ανήκει στη δίκη». Είναι αυτονόητο βέβαια, ότι η πιο πάνω περιληπτική αναφορά στα γεγονότα, προερχόμενη από αποσπάσματα από τις καταθέσεις, έστω και περιγραφικά, γίνεται όπως αυτή εμφανίζεται στα σχετικά έγγραφα και τις καταθέσεις που μας δόθηκαν και για τους εντελώς περιορισμένους σκοπούς και των εγγενών παραμέτρων που περιβάλλουν το επίδικο θέμα της κρινόμενης διαδικασίας κράτησης, ως προς την ανεύρεση της δύναμης της υπόθεσης της κατηγορούσης αρχής. Που είναι και το μόνο ζητούμενο και τίποτε περισσότερο, και όχι προς εξαγωγή ευρημάτων ή άλλων συμπερασμάτων ενοχής του κατηγορουμένου. Δεν θα υπεισέλθουμε, με διάθεση αξιολόγησης, στο πιο πάνω πλέγμα του μαρτυρικού υλικού, καθώς και στην εμβέλεια και τη σημασία της περιστατικής μαρτυρίας που έχει στη διάθεση της η κατηγορούσα αρχή. Θα πρέπει όμως να προσθέσουμε, για να υπάρχει πλήρης εικόνα του συνολικού σκηνικού που συνθέτει τα γεγονότα, ότι ο κατηγορούμενος 1 στην ανακριτική του κατάθεση, ανέφερε ότι τον υπολογιστή του τον έδωσε ο Hussein. Ο δε κατηγορούμενος 2, στην κατάθεση του, πέραν της φιλικής σχέσης που έχει με τον Hussein, σε βαθμό μάλιστα που ο ένας πρόσεχε τον άλλο στη φυλακή, αναφέρθηκε και σε διάφορες εργασίες που εργάστηκε ως υπεύθυνος, που όμως δεν επιβεβαιώνονται από τους ιδιοκτήτες τους. Αναφέρουμε εδώ και την παρουσία του μαζί με τον Hussein, αργά το βράδυ της 29ης Απριλίου στο γραφείο ενοικιάσεως αυτοκινήτων και στην ενοικίαση εκ μέρους του ακόμα ενός αυτοκινήτου. Καταγράφουμε ακόμα και το γεγονός ότι οι πινακίδες του αυτοκινήτου που επέβαιναν και οι δυο κατηγορούμενοι κατά την καταδίωξη, ήταν ελαφρώς πεσμένες προς τα κάτω και πίσω από αυτές ήταν οι πινακίδες με τους πραγματικούς αριθμούς εγγραφής του αυτοκινήτου. Δεν είναι δε χωρίς σημασία, για τους σκοπούς της παρούσας διαδικασίας, ο τρόπος αντίδρασης και των δυο κατηγορουμένων, κατά την ανακοπή του αυτοκινήτου, που ο μεν 1ος κατηγορούμενος κρύφτηκε στο έδαφος, μέσα σε ψηλά χόρτα, ο δε 2ος κατηγορούμενος αντέδρασε κατά τη σύλληψη του, κτυπώντας τον αστυνομικό που τον συνέλαβε. Πρόκειται συναφώς για δεδομένα εκ του μαρτυρικού υλικού τα οποία, στην όψη τους και μόνο, έχουν τη σημασία τους, και τούτο στη βάση της υπόθεσης Αντωνίου ν. Αστυνομίας, Ποιν. Έφεση Αρ.319/15, ημερ.21.12, σύμφωνα με την οποία το δικαστήριο πρέπει σε συντομία και με αναφορά στο εύρος και το είδος της μαρτυρίας, να καταφαίνεται πού εστίασε την προσοχή του. Εξετάζοντας συνεπώς στην όψη τους όλα τα πιο πάνω στοιχεία και δεδομένα, και χωρίς ίχνος διάθεσης αξιολόγησης της μαρτυρίας, και κρινόμενη η μαρτυρία ως προς την ισχύ της, κρίνεται ως επαρκής και σε τέτοιο βαθμό, ώστε να ικανοποιείται ο παράγων της πιθανολόγησης καταδίκης των κατηγορουμένων. Εκείνο που εξετάζεται εδώ είναι η αποτελεσματικότητα και η επάρκεια της μαρτυρίας που έχει στην κατοχή της η κατηγορούσα αρχή και τίποτε περισσότερο. Αποτελεί συνεπώς κατάληξη μας, ότι το ενδεχόμενο καταδίκης των κατηγορουμένων, στην βάση των πιο πάνω δεδομένων, αναδεικνύεται ως ορατό, επί κατηγοριών που κατ΄ ανώτατο όριο επισύρουν ποινή φυλάκισης 10 ετών. Επί καταδίκης ανάλογος θα είναι και ο κολασμός, υπό την έννοια της ποινής που ενδεχομένως θα επιβληθεί. Στάθμιση συνεπώς όλων των πιο πάνω σχετικών παραγόντων, ως προς την εκτίμηση της πιθανότητας μη προσέλευσης των κατηγορουμένων, αποκλίνουν υπέρ της θέσης της κατηγορούσης αρχής ότι ο κίνδυνος αυτός ενυπάρχει ως μια ισχυρή πιθανότητα. Αναφορικά με τις προσωπικές συνθήκες των κατηγορουμένων, πέραν της αναφοράς του κ. Αντωνίου ότι και οι δυο κατηγορούμενοι είναι κάτοικοι Κύπρου, δεν τέθηκε οτιδήποτε ενώπιον μας προς αυτή την κατεύθυνση, ώστε δυνητικά να μπορούσε να αξιολογηθεί και να συσταθμιστεί από άποψη επιπτώσεων, τέτοιων, που να εξανεμίζουν ή να μειώνουν σε ισχυρό βαθμό τον κίνδυνο μη προσέλευσης τους στη δίκη τους, ως αντιστάθμισμα βεβαίως με το γενικότερο δημόσιο συμφέρον της απονομής της δικαιοσύνης. Εν κατακλείδι, έχοντας κατά νου τα πιο πάνω, κρίνουμε ότι το αίτημα της κατηγορούσης αρχής, ως προς τον κίνδυνο μη προσέλευσης των κατηγορουμένων δικαιολογείται. Θα εξετάσουμε και τον δεύτερο αυτοτελή λόγο για τον οποίο επιζητήθηκε η κράτηση των κατηγορουμένων. Αφορά τον κίνδυνο διάπραξης άλλων αδικημάτων στο μέλλον. Και οι δύο κατηγορούμενοι βαρύνονται με προηγούμενες, παραδεκτές καταδίκες, τις οποίες και καταγράφουμε. Ο μεν 1ος κατηγορούμενος βαρύνεται ως ακολούθως: Υπόθεση αρ.1236/01 Ε.Δ. Λάρνακας για τα αδικήματα της διάρρηξης κατοικίας και κλοπής Επιβλήθηκε, την 13.3.2001, ποινή φυλάκισης 3 ½ ετών. Υπόθεση 11121/05 Ε.Δ. Λευκωσίας, για τα αδικήματα της διάρρηξης και κλοπής από κατοικία, του επιβλήθηκαν, την 14.3.06, συντρέχουσες ποινές φυλάκισης 5 ετών. Υπόθεση 11320/11 Κακουργιοδικείου Λάρνακας. Λήφθηκαν υπόψη διάφορες υποθέσεις και την 17.5.12, του επιβλήθηκε 4ετής ποινή φυλάκισης. Υπόθεση 9644/15 για τα αδικήματα της διάρρηξης και κλοπής από κατοικία και κατοχής διαρρηκτικών εργαλείων. Του επιβλήθηκαν συντρέχουσες ποινής φυλάκισης 3 χρόνων, 11 μηνών και 4 ημερών, γιατί ως προκύπτει από το ποινικό του μητρώο, στην υπόθεση 11320/11 πιο πάνω, του παραχωρήθηκε Προεδρική χάρη η οποία και παραβιάστηκε. Ο κατηγορούμενος 2 βαρύνεται ως ακολούθως: 1. Υπόθεση 1396/12 Κακουργιοδικείου Λάρνακας για τα αδικήματα της κατοχής ναρκωτικών με σκοπό την προμήθεια σε άλλα πρόσωπα. Την 23.11.13, του επιβλήθηκε 7ετής ποινή φυλάκισης. 2. Διερευνώνται επίσης εναντίον του, από το ΤΑΕ Λεμεσού, οι πιο κάτω υποθέσεις: α. 311/4/18 για διάρρηξη και κλοπή περιουσίας αξίας €53.000 και, β. 203/4/18 διάρρηξη χρυσοχοείου και κλοπή περιουσίας αξίας €14.180. Η ύπαρξη πιθανότητας διάπραξης άλλων αδικημάτων στον ενδιάμεσο χρόνο μέχρι τη δίκη, ως είναι νομολογημένο, μπορεί να στοιχειοθετηθεί είτε από στοιχεία που αφορούν σε προηγούμενη καταδίκη ή προηγούμενες καταδίκες, είτε και από το γεγονός ότι εναντίον του κατηγορούμενου εκκρεμούν προς εκδίκαση ή καταχώρηση άλλες υποθέσεις σε σχέση με διάπραξη άλλων παρόμοιων αδικημάτων (Γενικός Εισαγγελέας ν. Ρένου Κώστα Κυριάκου κ.ά.

(2001)2 ΑΑΔ, 373, Σιακαλλής ν. Δημοκρατίας

(1997)2 ΑΑΔ 130). Η πιθανότητα διάπραξης αδικήματος στο μέλλον δεν αποδεικνύεται, ούτε και είναι εύκολο να αποδειχθεί, με την αυστηρή έννοια του όρου. Εκείνο που μετρά είναι, αν, στη βάση όλων των ενώπιον του Δικαστηρίου στοιχείων, δημιουργείται ισχυρή εντύπωση ότι υπάρχει τέτοια πιθανότητα. Δεν απαιτείται ακριβής μαρτυρία για την ύπαρξη πιθανότητας διάπραξης άλλων αδικημάτων (Οικονομίδης ν. Αστυνομίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 492, Σιακαλλής, ανωτέρω, και Τσιάκκας κ.α. ν. Δημοκρατίας

(2002)2 Α.Α.Δ. 164). Η πιθανολόγηση δεν μπορεί να είναι ούτε ασαφής ούτε αόριστη. Θα πρέπει να έχει ως έρεισμα συγκεκριμένη συμπεριφορά του κατηγορουμένου, εκ της οποίας θα πρέπει να εξάγεται η τάση και η ροπή του προς το έγκλημα και η τυχόν επανάληψη παρόμοιων αδικημάτων. Όπως επεξηγείται στην υπόθεση Σπανού ν. Δημοκρατίας

(2013)2 Α.Α.Δ. 281, αρκεί, με βάση ολόκληρο το ενώπιον του δικαστηρίου τεθέν υλικό, η δημιουργία της ισχυρής εντύπωσης ότι υπάρχει αυτή η πιθανότητα, ως προσδιοριζόμενη σε τάση για συγκεκριμένη συμπεριφορά του κατηγορουμένου, αναγόμενη στο μέλλον, με στοιχεία του ιστορικού του κατηγορουμένου στο παρελθόν. Ανάμεσα στις συντεταγμένες που λαμβάνονται υπόψη, είναι και το ποινικό μητρώο του κατηγορουμένου. Στην υπόθεση Χαραλάμπους ν. Αστυνομίας, Ποιν. Έφεση 138/15, ημερ.10.7.15, υπεδείχθη ότι: «Οι προηγούμενες καταδίκες και το τι, συναφώς, αντιμετωπίζει ο εφεσείων από πλευράς άλλων αδικημάτων, είναι ενδεικτικές του σεβασμού που δείχνει ένα πρόσωπο προς τους νόμους της πολιτείας και καθίσταται εύκολα αντιληπτό ότι ένας ο οποίος έχει προηγούμενη παραβατική συμπεριφορά είναι πλέον επιρρεπής στη διάπραξη άλλων αδικημάτων». Καθ' όσον αφορά τον 2ο κατηγορούμενο, σε σχέση με τα διερευνώμενα εναντίον του αδικήματα, σχετική είναι η υπόθεση Κυριάκου ν. Αστυνομίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 432, σύμφωνα με την οποία, ακόμα και τα υπό διερεύνηση αδικήματα με συγκεκριμένους αριθμούς μητρώου εγκλήματος, έστω και αν είναι άλλης φύσης, έχουν τη σημασία τους ως προς το ποινικό μητρώο αλλά και την τάση ενός κατηγορουμένου, από την οποία μπορούν να εξαχθούν τα αναγκαία συμπεράσματα. Στην παρούσα υπόθεση, οι προηγούμενες καταδίκες και των δυο των κατηγορουμένων παρουσιάζουν μια πλούσια παραβατική δραστηριότητα. Αβίαστα προκύπτει από το ποινικό μητρώο και των δυο κατηγορουμένων, η τάση και η ροπή τους προς την εγκληματική συμπεριφορά, τόσο επί ομοειδών, όσο και άλλου είδους αδικημάτων, και τούτο κυρίως καθ΄ όσον αφορά τον κατηγορούμενο 2. Το εν γένει ποινικό ιστορικό ενός εκάστου, προβάλλει ως έκφραση του σεβασμού αλλά και της στάσης τους προς τους νόμους της πολιτείας. Κατά την κρίση μας, η τάση και η ροπή τους είναι έκδηλη και αυταπόδεικτη. Η νομολογία, ως λέχθηκε, αναγνωρίζει ότι αρκεί να συντρέχει ένας αυτοτελής παράγων ώστε από μόνος του να δικαιολογεί την κράτηση κατηγορουμένου μέχρι την δίκη του. Η υπόθεση Σκούρος v Αστυνομίας

(2011)2 Α.Α.Δ. 140, αναδεικνύει ακριβώς την αυτοτέλεια των λόγων κράτησης κατηγορουμένου. Υπεδείχθη ότι ο κάθε παράγοντας είναι ανεξάρτητος και αυτόνομος και δεν απαιτείται να συνυπολογιστεί ή να συντρέχει οποιοσδήποτε από τους άλλους παράγοντες. Στην Σκούρου ανωτέρω, διετάχθη η κράτηση του κατηγορουμένου στην βάση του παράγοντα διάπραξης άλλων αδικημάτων και υπεδείχθη ότι δεν θα έπρεπε να συνυπολογιστεί στον παράγοντα αυτό και η πιθανότητα καταδίκης του. Κατά συνέπεια, στην βάση και του λόγου αυτού, το αίτημα της κατηγορούσας αρχής αρκούντως δικαιολογείται. Τέλος, ο παράγοντας του χρόνου εκδίκασης της υπόθεσης αποτελεί ακόμα ένα στοιχείο συναφές, υπολογίσιμο και αξιολογήσιμο κατά την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου (Σπανού ανωτέρω). Κατά την κρίση μας, ο χρόνος των 4 περίπου μηνών μέχρι την εκδίκαση της υπόθεσης τους δεν είναι τέτοιος που να δικαιολογεί απόλυση των κατηγορουμένων με όρους. (Χαραλάμπους ν. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση 138/15 ημερ.10.7.15 και Άθου Χαραλάμπους ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφ. 261/15, ημερ. 23.11.2015). Ως εκ τούτου η ένσταση απορρίπτεται. Το αίτημα της κατηγορούσης αρχής κρίνεται δικαιολογημένο. Οι κατηγορούμενοι θα παραμείνουν υπό κράτηση μέχρι την 10.10.18, ημέρα έναρξης δίκης τους. (Υπ.) ............. Ν. Γιαπανάς, Π.Ε.Δ. (Υπ.) ............. Ν. Ταλαρίδου - Κοντοπούλου, Ε.Δ (Υπ.) ............. Λ. Παντελή, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο