Δημοκρατία ν. Βαφειάδης, Αρ. Υπόθεσης: 4720/17, 9/7/2018

(1)(α), 26 και 30, Πρώτο Πίνακα Μερος ΙΙ και Τρίτου Πίνακα του περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών νόμου 29/77, όπως έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα Λεπτομέρειες Αδικήματος Ο κατηγορούμενος στις 5/10/17, στην Λάρνακα παράνομα εισήγαγε στην Δημοκρατία ελεγχόμενο φαρμακο τάξεως Β, δηλαδή 955.81 γραμμάρια ρητίνης κάνναβης Τρίτη κατηγορία Παράνομη κατοχή ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Β με σκοπό την προμήθεια σε άλλο πρόσωπο, κατά παράβαση των άρθρων 2,3,6

(3)και 30, Πρώτο Πίνακα Μέρος ΙΙ και Τρίτου Πίνακα του περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου 29/77, όπως έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα. Λεπτομέρειες Αδικήματος Ο κατηγορούμενος στον ίδιο τόπο και χρόνο που αναφέρεται στην πρώτη κατηγορία παράνομα είχε στην κατοχή του ελεγχόμενο φάρμακο Τάξεως Β, δηλαδή 955.81 γραμμάτια κάνναβης, με σκόπο την προμήθεια σε άλλο πρόσωπο. Τα παραδεκτά γεγονότα που αφορούν την υπόθεση ως έχουν εκτεθεί από την κατηγορούσα αρχή είναι ως ακολούθως: Στις 3 Οκτωβρίου 2017 εντοπίστηκε από τις αρχές του Βελγίου ταχυδρομικό δέμα με αποστολέα τον άγνωστο Tom Verbruggen Palstraat Schoten και παραλήπτη τον κατηγορούμενο, το οποίο παρείχε δέκα πλάκες ρητίνης κάνναβης συνολικού βάρους 955.81 γραμμαρίων, τυλιγμένες σε μεμβράνη ανάμεσα σε σοκολάτες. Προωθήθηκε διαδικασία ελεγχόμενης παράδοσης και το δέμα στάλθηκε στην Κύπρο. Με την παραλαβή του δέματος από μέλη της ΥΚΑΝ τα ναρκωτικά αφαιρέθηκαν και στην θέση τους τοποθετήθηκαν ομοιώματα. Το δέμα μεταφέρθηκε στο Ταχυδρομείο Λάρνακας και στάληκε ειδοποιητήριο στον κατηγορούμενο για την παραλαβή του. Στις 5 Οκτωβρίου 2017 και περί ώρα 1440 μέλη της ΥΚΑΝ, ενώ παρακολουθούσαν τον χώρο του ταχυδρομείου Λάρνακας, εντόπισαν το όχημα του κατηγορούμενου να σταθμεύει μπροστά από την είσοδο του ταχυδρομείου, να εξέρχεται από αυτό ο κατηγορούμενος και να εισέρχεται εντός του ταχυδρομείου. Στην συνέχεια ο κατηγορούμενος ξαναβγήκε έξω, χωρίς να παραλάβει οτιδήποτε, πήγε στο αυτοκίνητο του και επέστρεψε στο ταχυδρομείο. Αφού εισήλθε στην αίθουσα εξυπηρέτησης του κοινού παρέδωσε το ειδοποιητήριο στην λειτουργό του ταχυδρομείου ΜΚ7 και ανήσυχος ανέμενε την παραλαβή του δέματος. Το δέμα παραδόθηκε στον κατηγορούμενο από την ΜΚ6 και αυτός κατευθύνθηκε προς το αυτοκίνητο του. Μέλη της ΥΚΑΝ προσέγγισαν τον κατηγορούμενο και αφού του επιστήθηκε η προσοχή στον νόμο αυτός απάντησε «Εστειλαν μου χαρτί τζαι ήρτα να πάρω πακέτο». Στην συνέχεια συνελήφθηκε για αυτόφορο αδίκημα και αφού του επιστήθηκε η προσοχή του στον νόμο απάντησε « Ρε φίλε είπα σου ήρτα να πιάσω πακέτο που μου έστειλαν χαρτί. Εν ηξέρω τίποτε». Ο κατηγορούμενος και το αυτοκίνητο μεταφέρθηκαν στα γραφεία της ΥΚΑΝ Λάρνακας. Μέσα στο αυτοκίνητο βρέθηκαν δύο κινητά τηλέφωνα τα οποία παραλήφθηκαν. Στην κατάθεση του ο κατηγορούμενος ισχυρίστηκε ότι ουδέποτε παρήγγειλε πακέτο και δεν γνωρίζει πως βρέθηκαν τα προσωπικά του στοιχεία στο πακέτο. Επίσης ισχυρίστηκε ότι πήγε στο ταχυδρομείο και παρέλαβε το πακέτο αφού ήρθε στο σπίτι του η ειδοποίηση και δεν γνώριζε τι περιείχε. Μετά από έκδοση σχετικού διατάγματος και εξέταση του περιεχομένου των κινητών τηλεφώνων τα οποία είχαν βρεθεί στην κατοχή του κατηγορούμενου, εντοπίστηκαν συνομιλίες με άγνωστο πρόσωπο το οποίο φαίνεται να έδινε οδηγίες στον κατηγορούμενο, για να παραλάβει και να του παραδώσει το δέμα. Ο κατηγορούμενος βαρύνεται με δυο προηγούμενες καταδίκες, ήτοι:

1. Αρ, Υπόθεσης 3724/
2. Κατοχή κοκαΐνης βάρους 5.7 γρ. επιβλήθηκε την 21.3.16 ποινή φυλάκισης 3 μηνών με τριετή αναστολή. Το αδίκημα διαπράχθηκε την 7.12.
4. Αρ. Υπόθεσης 5713/
5. Κατοχή κοκαΐνης βάρους 1.5 γρ. Επιβλήθηκε την 20.3.17 πρόστιμο €2.
6. Ζητήθηκε η κατάσχεση και καταστροφή των τεκμηρίων. Ο κ. Σωτηρίου προς μετριασμό της ποινής, αναγνώρισε την σοβαρότητα των κατηγοριών που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος, αναφέροντας ότι τα αδικήματα διαπράχθηκαν όταν ο κατηγορούμενος ήταν σε πολύ άσχημη ψυχολογική κατάσταση και μετά από σοβαρά οικονομικά και οικογενειακά προβλήματα. Εστίασε την προσοχή μας στο γεγονός ότι ο κατηγορούμενος δεν είναι μέλος σπείρας διακίνησης των ναρκωτικών. Επιπόλαια συγκατατέθηκε για να χρησιμοποιηθούν τα προσωπικά του στοιχεία ώστε, να μεταφερθεί το πακέτο στο όνομα του, χωρίς να γνωρίζει επακριβώς το περιεχόμενο του πακέτου, αν και γνώριζε ότι επρόκειτο για παράνομες ναρκωτικές ουσίες. Ο κατηγορούμενος, σύμφωνα με την εισήγηση του δικηγόρου του, στοχευμένα χρησιμοποιήθηκε από άτομα αναμεμειγμένα με την εμπορία ναρκωτικών γνωρίζοντας την ευάλωτη θέση του, δηλαδή την άσχημη ψυχολογική του κατάσταση, τις οικονομικές του δυσκολίες, τα οικογενειακά του προβλήματα, καθώς και το γεγονός ότι είναι χρήστης ναρκωτικών. Ο ρόλος του περιορίζεται στην παραλαβή και στην συνέχεια παράδοση του πακέτου. Από αυτή την έννοια δεν είναι έμπορος ναρκωτικών. Κατά την διάρκεια της κράτησης του συνεργάσθηκε με την αστυνομία, δεν κατονόμασε όμως τα πρόσωπα που τον χρησιμοποίησαν, γιατί απειλείται η ζωή της μητέρας του, αλλά και η δική του. Έδωσε έμφαση στην παραδοχή του ως ένα εκ των ελαφρυντικών παραγόντων που θα πρέπει να προσμετρήσει προς όφελος του. Αναφέρθηκε επίσης στην ανάγκη εξατομίκευσης της ποινής, υιοθετώντας προς τούτο την έκθεση του Γραφείου Ευημερίας. Αναφορά στις προσωπικές περιστάσεις του κατηγορουμένου θα γίνουν με λεπτομέρεια στην συνέχεια. Παρέπεμψε επίσης ο συνήγορος, σε διάφορες αποφάσεις, τόσο πρωτόδικες όσο και του Εφετείου, αναφορικά με το θέμα της επιβολής ποινής. Τα αδικήματα στα οποία ο Κατηγορούμενος παραδέχθηκε ενοχή, τιμωρούνται, κατ' ανώτατο όριο, η μεν κατοχή ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Β΄ με φυλάκιση δια βίου. Τα πιο πάνω αδικήματα σταχυολογούνται ως πολύ σοβαρά και τούτο διαπιστώνεται όχι μόνον από τις νομοθετικά προβλεπόμενες ποινές αλλά και από τη φύση τους αυτή καθ' αυτή. Η προβλεπόμενη από το νόμο ανώτατη ποινή ως ενδεικτική της έκτασης της σοβαρότητας ενός αδικήματος αποτελεί ένα στοιχείο που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής, όπως και το είδος της ποινής που θα επιβληθεί (Γεν. Εισαγγελέας v. Πέτρου

(1993)2 Α.Α.Δ. 9). Όπως τέθηκε στην υπόθεση Λεβέντης v. Αστυνομίας

(1992)2 Α.Α.Δ. 632, «το μέγιστο ύψος της ποινής που προβλέπεται από το νόμο είναι η βάση από την οποία ξεκινά το Δικαστήριο για να επιμετρήσει την ποινή». Πριν εξετάσουμε τους παράγοντες που έχει επικαλεστεί η υπεράσπιση για μετριασμό της ποινής θεωρούμε σκόπιμο να αναφερθούμε στις αρχές που διέπουν την επιμέτρηση της ποινής σε παρόμοιες υποθέσεις. Σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου έχει δώσει το στίγμα, τις παραμέτρους και την κατεύθυνση που τα δικαστήρια θα πρέπει να ακολουθούν κατά το στάδιο επιμέτρησης της ποινής σε τέτοιες υποθέσεις. Το γενικό μήνυμα είναι ότι τα Δικαστήρια πρέπει να επιβάλλουν αυστηρές ποινές, ώστε να δίνεται το μήνυμα σε όλους τους επίδοξους μεταφορείς ναρκωτικών ουσιών, με σκοπό την προμήθεια, ότι ανάλογη θα είναι και η αντιμετώπισή τους. Παραπέμπουμε ενδεικτικώς, μεταξύ άλλων, στις υποθέσεις Berne v. Δημοκρατίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 437, Τουμάζου ν. Δημοκρατίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 63, Μαυρίκιου ν. Αστυνομίας

(2007)2 Α.Α.Δ. 359, και Tomatari v. Δημοκρατίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 169. Η αναγκαιότητα για επιβολή αποτρεπτικών ποινών σε αδικήματα που αφορούν ναρκωτικά, έχει τονιστεί πλειστάκις από το Ανώτατο Δικαστήριο στη βάση της κοινωνικής απαξίας και αποστροφής που τα χαρακτηρίζει. Κοινή συνισταμένη και σταθερός νομολογιακός δείκτης σε αδικήματα αυτού του είδους είναι η αποτρεπτικότητα, εκφραζόμενη μέσα ακριβώς από την αυστηρότητα των ποινών. Όχι μόνο οι έμποροι ναρκωτικών, αλλά και όσοι τους υποβοηθούν στο εγκληματικό τους έργο, είτε με την διακίνηση, είτε με κάθε άλλο τρόπο, σπέρνουν μέσα στην κοινωνία τον όλεθρο, την καταστροφή και την απόγνωση. Στην υπό κρίση υπόθεση, ο κατηγορούμενος αποτελούσε τον συνδετικό κρίκο στην αλυσίδα της εισαγωγής των ναρκωτικών ουσιών. Το είδος, η ποσότητα των ναρκωτικών και ο σκοπός για τον οποίο κατέχονται, είναι μεταξύ των σοβαρών παραγόντων που πρέπει να λαμβάνονται υπόψη στον καθορισμό της ποινής, με την επιβολή αυστηρών ποινών να ενδείκνυται σε περιπτώσεις όπου η κατοχή συνοδεύεται και με πρόθεση προμήθειας σε τρίτους. Καταγράφουμε στο σημείο αυτό και τονίζουμε με έμφαση ότι τα ναρκωτικά και τα αδικήματα που σχετίζονται με αυτά βρίσκονται σε επίμονη και αμείωτη έξαρση. Σημειώνουμε την ευρύτερη ανησυχία και αγωνία του κοινωνικού συνόλου για την λαίλαπα των ναρκωτικών που μαστίζει τον κοινωνικό ιστό και την καταστροφή που επιφέρουν στο κύτταρο της ίδιας της κοινωνίας που είναι η οικογένεια. Εκφραστές του κοινωνικού συνόλου είναι τα Δικαστήρια, η επιβολή δε αποτρεπτικών ποινών είναι ένας τρόπος και ένα μέτρο που πρέπει να δρα κατασταλτικά αλλά και καταλυτικά και να εκπέμπει τα κατάλληλα μηνύματα προς την κοινωνία, αλλά και σε κάθε επίδοξο παραβάτη. Από την άλλη, δεν πρέπει να παραβλέπονται οι προσωπικές περιστάσεις ενός κατηγορούμενου οι οποίες, μαζί με την παραδοχή και τη μεταμέλεια, διαδραματίζουν το δικό τους ρόλο στον καθορισμό της ορθής ποινής. Και αυτό, γιατί σύμφωνα με τη νομολογία η αναγκαιότητα πρόσδωσης αποτρεπτικού χαρακτήρα στην ποινή δεν οδηγεί σε ατονία της υποχρέωσης για εξατομίκευση της, έτσι ώστε αυτή να αρμόζει στις συνθήκες του παραβάτη και να προσιδιάζει στην προσωπικότητα του, νοουμένου ασφαλώς ότι η εξατομίκευση δεν οδηγεί στην εξουδετέρωση του στοιχείου της αποτροπής που επιβάλλουν η φύση και τα περιστατικά του αδικήματος, ιδιαίτερα σε υποθέσεις ναρκωτικών. Ταυτόχρονα όμως, κατά τη συστάθμιση και ζύγιση όλων των σχετικών παραγόντων δεν θα πρέπει η εξατομίκευση να εξουδετερώνει την προσπάθεια που καταβάλλεται για την προστασία της κοινωνίας από τη σύγχρονη αυτή μάστιγα. Οι προσωπικές συνθήκες ενός κατηγορουμένου συνιστούν ένα παράγοντα που ασφαλώς, αν και περιθωριακής σημασίας, έχει τη δική του αξία ως αξιολογούμενο στοιχείο στα πλαίσια της διεργασίας εξατομίκευσης της ποινής (δες και Μαυραντωνίου ν. Δημοκρατίας

(2012)2 Α.Α.Δ. 333). Σύμφωνα με την έκθεση του Γραφείου Ευημερίας ο κατηγορούμενος είναι ηλικίας 28 ετών άγαμος, άνεργος και εξαρτώμενος από το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα της μητέρας του ύψους €228. Πριν την σύλληψη του διέμενε με την μητέρα του σε προσφυγική οικία δύο υπνοδωματίων στην Λάρνακα. Η μητέρα του είναι πρόσφυγας από τη Κώμα του Γιαλού και ο πατέρας του, Ελλαδίτης, εγκατέλειψε την οικογενειακή εστία όταν ο κατηγορούμενος ήταν 6 ετών. Από τότε δεν έχει καμία επαφή με τον πατέρα του αλλά τον θυμάται να ήταν πάντοτε άνεργος και εθισμένος στο τζόγο. Η μητέρα του έπασχε από κατάθλιψη και για κάποιο διάστημα εργαζόταν ως τραγουδίστρια. Τα τελευταία χρόνια η μητέρα του συντηρείτο από κρατικό επίδομα και λαμβάνει φαρμακευτική αγωγή λόγω προβλημάτων ψυχικής υγείας. Δεν έχει αδέλφια και είναι ο μόνος που στηρίζει την μητέρα του. Φοίτησε μόνο μέχρι την δευτέρα τάξη Λυκείου και μετά, στην ηλικία των 16 ετών, αναγκάστηκε να διακόψει την φοίτηση του για να εργαστεί ως οικοδόμος. Υπηρέτησε 6μηνη θητεία στην Εθνική Φρουρά, λόγω Ελληνικής καταγωγής και από την ηλικία των 17 ετών άρχισε τη χρήση ουσιών. Δεν έχει ενταχθεί σε πρόγραμμα απεξάρτησης από ναρκωτικά, αλλά από την σύλληψη του και μετά είναι καθαρός. Η παραδοχή του κατηγορουμένου, στα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης, όπως παρομοίως στην υπόθεση Κυριάκου ν. Δημοκρατίας

(2013)2 Α.Α.Δ. 746 που τα ναρκωτικά ανεβρέθηκαν εντός της οικίας του κατηγορουμένου, υπεδείχθη ότι έχει περιορισμένη σημασία. Εν τούτοις, στην υπόθεση Βασιλείου ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφεση Αρ. 110/14, ημερ.15.6.15, όταν ο κατηγορούμενος συνελήφθη στο αεροδρόμιο με τις βαλίτσες με τα ναρκωτικά, το θέμα της παραδοχής του τέθηκε ως εξής: «.... η παραδοχή δεν έχει την αξία που θα μπορούσε να έχει υπό άλλες περιστάσεις, αφετέρου όμως δεν πρέπει να παραγνωρίσουμε το πάντοτε ευπρόσδεκτο μιας παραδοχής ως απτού στοιχείου μεταμέλειας, αλλά και τη σημασία της, όπως εξηγήθηκε στην υπόθεση Χαρτούπαλλος ν. Δημοκρατία

(2002)2 ΑΑΔ 28: «Τονίζουμε συναφώς ότι η παραδοχή ενοχής πρέπει να αμείβεται με σχετική έκπτωση στην ποινή. Αυτό ενθαρρύνει τους αδικοπραγούντες να παραδέχονται ενοχή με συνέπεια να μη σπαταλάται πολύτιμος χρόνος στην εκδίκαση υποθέσεων. Αποτελεί πορεία που προάγει τους σκοπούς της δικαιοσύνης.» Η παραδοχή συνεπώς του κατηγορουμένου τόσο στις αστυνομικές αρχές, κατά την διερεύνηση των αδικημάτων, όσο και ενώπιον μας, θα κριθεί και θα προσμετρήσει ως μετριαστικός παράγοντας και προς όφελος του. Ο κατηγορούμενος όμως βαρύνεται με δυο προηγούμενες καταδίκες. Βεβαίως ο κατηγορούμενος δεν θα τιμωρηθεί για τον πρότερο βίο του, αλλά για αυτά που σήμερα αντιμετωπίζει. Εν τούτοις όπως υπεδείχθη στην υπόθεση Σωκράτης Παναγιώτου (Αντάρτης) v Δημοκρατίας

(1997)2 ΑΑΔ 142∙ « Αποτελεί θέση της νομολογίας μας ότι οι προηγούμενες καταδίκες δεν πρέπει να δικαιολογούν επιβολή ποινής τέτοιας ώστε να δημιουργείται η εντύπωση ότι τιμωρείται για δεύτερη φορά ένας παραβάτης. Ωστόσο είναι δυνατό η προηγούμενη εγκληματική συμπεριφορά να επηρεάσει το βαθμό επιείκειας που το δικαστήριο θα ήταν διατεθειμένο να επιδείξει (βλ. Κυπριανίδης κ.α. v Αστυνομίας

(1994)2 ΑΑΔ 246, 250, 251, Περικλέους v Αστυνομίας, Ποινική Έφεση 5977/22.2.96). Περαιτέρω έχει νομολογηθεί ότι οι προηγούμενες καταδίκες είναι στοιχείο το οποίο έχει σημασία και λαμβάνεται υπόψη από το δικαστήριο στην επιμέτρηση της ποινής γιατί αποτελούν ένδειξη της στάσης και του σεβασμού του κατηγορούμενου προς τους Νόμους της Πολιτείας (βλ. Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v Ματθαίου άλλως Μαλέγκου

(1994)2 ΑΑΔ 1,8,9, Stratos and Another v Police 17 CLR 73 και Χατζηνικολάου v Αστυνομίας

(1976)2 ΑΑΔ 63)». Επί του προκειμένου σχετική είναι και η υπόθεση Τζιαμάς v Δημοκρατίας, Π.Ε.17/17, ημερ. 18.12.17, στην οποία επαναλαμβάνεται ότι η ύπαρξη προηγούμενων καταδικών, περιορίζει την ευχέρεια επίδειξης επιείκειας. Σύμφωνα με τα γεγονότα όπως έχουν εκτεθεί, ο κατηγορούμενος εν γνώσει του αποδέχτηκε να χρησιμοποιηθεί το όνομα του για να εισαχθούν, μέσω του ταχυδρομείου οι ναρκωτικές ουσίες. Επειδή, ως ανέφερε ο δικηγόρος του δεν γνώριζε το είδος και τη ποσότητα των ναρκωτικών, αυτό ουδόλως αποτελεί ελαφρυντικό παράγοντα. Αντίθετα, υπό τις περιστάσεις αποτελεί επιβαρυντικό παράγοντα, αφού η εισαχθείσα, στο όνομα του, ποσότητα των 955.81γρ. ρητίνης κάνναβης, κάθε άλλο παρά μικρή θα μπορούσε να χαρακτηριστεί. Με βάση τα γεγονότα ως έχουν εκτεθεί, μπορεί μεν ο κατηγορούμενος να μην κατατάσσεται στους οργανωμένους εμπόρους ναρκωτικών, για τους οποίους σύμφωνα με την υπόθεση Κωνσταντίνου ν. Δημοκρατίας

(2005)2 Α.Α.Δ 466, πρέπει να επιβάλλεται αυστηρότερη ποινή από ότι σε περιστασιακούς προμηθευτές (Ανδρέου ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφεση 163/15, ημερ.11.7.16), από την άλλη όμως, οι ενέργειες του τον καθιστούν εκ των πραγμάτων αναγκαίο συνδετικό κρίκο στην αλυσίδα εισαγωγής των ναρκωτικών. Οι λόγοι που τον ώθησαν στην διάπραξη των αδικημάτων, λόγω οικονομικών δυσκολιών, καθώς και εκείνων που ανέφερε ο ευπαίδευτος δικηγόρος του, δεν μπορούν να αποτελέσουν βάση ως δικαιολογία των πράξεων του. Η νομολογία υποδεικνύει ότι οι προσωπικές ανάγκες ή περιστάσεις, δεν μπορούν να δικαιολογήσουν την προσφυγή στο έγκλημα (Κυριάκου ν. Δημοκρατίας

(2013)2 Α.Α.Δ. 154). Στην υπόθεση Valdez v. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφεση 144/14, ημερ.21.2.17), αναφορικά με τους μεταφορείς ναρκωτικών, με αναφορά σε αγγλική νομολογία, υπεδείχθη ότι: «Η πεμπτουσία της ως άνω παρατήρησης είναι ότι το Δικαστήριο πρέπει να διαχωρίσει σε τι είδους μεταφορείς ναρκωτικών θα επιβάλει ποινή, όχι αυστηρά με το να «κατατάξει» σε κατηγορίες ή υποκατηγορίες αλλά να διακρίνει κάποια χαρακτηριστικά του δράστη που καθορίζουν αφενός το βαθμό υπαιτιότητας του και αφετέρου το είδος και την ποσότητα των ναρκωτικών που μεταφέρει». Δεν μας έχει αναφερθεί ο λόγος για τον οποίο ο κατηγορούμενος δέχτηκε να διαδραματίσει τον ρόλο που ανέλαβε στο όλο εγχείρημα. Η απουσία κάποιας εξήγησης δεν μπορεί αφενός να έχει κάποια αρνητική επίδραση στη ποινή και παραμένει ως ουδέτερο στοιχείο, αφετέρου όμως, αποστερεί την πιθανότητα να αποτελεί μετριαστικό παράγοντα. Στην υπόθεση Τσιάκκα κ.ά ν. Δημοκρατίας

(2011)2 Α.Α.Δ.282, αναφορικά με την βαρύτητα που θα πρέπει να αποδίδεται στις προσωπικές συνθήκες ενός κατηγορουμένου, ακόμα και σε σοβαρές υποθέσεις, όπως είναι υποθέσεις ναρκωτικών, υπεδείχθησαν τα εξής: «Αναμφίβολα η ενασχόληση με τα ναρκωτικά αποτελεί μάστιγα για την κοινωνία και δεν χρειάζεται να τονισθεί ιδιαιτέρως το αξιωματικό πλέον της σοβαρότητας των αδικημάτων αυτών, τα οποία δυστυχώς είναι σε έξαρση και από την άλλη, όπως έχει λεχθεί και στην Abe ν. Δημοκρατίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 211, «. δεν πρέπει να δίνεται η εντύπωση ότι οι προσωπικές συνθήκες ενός κατηγορούμενου δεν λαμβάνονται ουσιαστικά καθόλου υπόψη, παρά το γεγονός ότι μνημονεύονται στην απόφαση.». Το Δικαστήριο είτε πρωτοδίκως, είτε κατ΄ έφεση, έχει πρώτιστο στόχο, ως Δικαστήριο δικαιοσύνης, να συνυπολογίζει όλους τους σχετικούς παράγοντες, και να εξετάζει σφαιρικά την ενώπιον του υπόθεση, ώστε να ανιχνεύει στο μέτρο του ανθρωπίνως δυνατού, την καταλληλότερη και πλέον αρμόζουσα ποινή ούτως ώστε και τα περιστατικά της διάπραξης του αδικήματος να λαμβάνονται υπόψη, αλλά και οι προσωπικές συνθήκες του δράση κατά τη διαδικασία εξατομίκευσης της ποινής. Πέραν της καταδίκης για φόνο εκ προμελέτης όπου η ποινή προκαθορίζεται νομοθετικά, το επιβάλλον την ποινή Δικαστήριο κινείται εντός παραμέτρων που είναι ιδιάζουσες για κάθε υπόθεση, έτσι ώστε να ενυπάρχει, ουσιαστικά και όχι μόνο λεκτικά, ένα εύρος κινήσεως ως προς την αρμόζουσα ποινή. Διαφορετικά, η επιβολή ποινής θα είναι μια μηχανιστική άσκηση χωρίς περιθώριο ευλυγισίας». Εκ της εκθέσεως των Κοινωνικών Υπηρεσιών, αναφορικά με τις προσωπικές περιστάσεις του κατηγορουμένου, λαμβάνουμε υπόψη μας την ηλικία του, που είναι 28 ετών, και τα δύσκολα παιδικά του χρόνια, που τον οδήγησαν, τελικά, να εγκαταλείψει τις λυκειακές σπουδές του και να εργαστεί. Λαμβάνουμε επίσης υπόψη μας ότι αποτελεί το μοναδικό στήριγμα της μητέρας του, η οποία παρουσιάζει προβλήματα ψυχικής υγείας. Πρόκειται για παράγοντες που έστω και μικρής μετριαστικής αξίας, θα ληφθούν υπόψη κατά την επιμέτρηση της ποινής. Πληθώρα αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου, καταπιάνονται με την επιβολή ποινών για αδικήματα της φύσεως που ο Κατηγορούμενος διέπραξε. Θα αναφερθούμε σε ορισμένες από αυτές γνωρίζοντας ότι οι προηγούμενες αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου, αναφορικά με τις επιβληθείσες ποινές είναι ενδεικτικές του μέτρου τιμωρίας συγκεκριμένων εγκλημάτων και των παραμέτρων του καθορισμού της ποινής. Δεν έχουν όμως το δεσμευτικό χαρακτήρα, που ενέχει ο καθορισμός αρχών δικαίου. Και τούτο, γιατί η ποινή που επιβάλλεται σε κάθε υπόθεση είναι αλληλένδετη με τις ιδιαιτερότητες των γεγονότων που την συνθέτουν και με τις ιδιαιτερότητες των συνθηκών του παραβάτη (Χαραλάμπους v. Δημοκρατίας

(2000)2 Α.Α.Δ. 1). Η όποια αναφορά σε παρόμοιες υποθέσεις γίνεται για να υπάρχει, όσο είναι δυνατό, κοινή προσέγγιση στην αντιμετώπιση των παραβατών (Γρηγορίου v. Αστυνομίας

(1996)2 Α.Α.Δ. 217). Στην υπόθεση Πόλεως ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφεση 141/16, ημερ.2.6.17, για την κατοχή 1922.1601γρ. κάνναβης και την κατοχή 1908.425γρ. κάνναβης με σκοπό την προμήθεια, κατόπιν παραδοχής του κατηγορουμένου, επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης 2 και 4ων ετών αντίστοιχα. Στην υπόθεση Bora ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφεση 79/17, ημερ.13.3.18, για την κατοχή 2.028,3 γρ. κάνναβης από την οποία δεν είχε εξαχθεί η ρητίνη και για την κατοχή με σκοπό την προμήθεια σε άλλα πρόσωπα, κατόπιν παραδοχής του κατηγορουμένου, επικυρώθηκε 5ετής ποινή φυλάκισης στην κατηγορία της κατοχής με σκοπό την προμήθεια. Στην υπόθεση Κουλουμή ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφεση 119/14, ημερ.8.4.15, επικυρώθηκε 5ετής ποινή φυλάκισης για την κατοχή με σκοπό την προμήθεια κάνναβης από την οποία δεν είχε εξαχθεί η ρητίνη συνολικού βάρους 2 κιλών και 373,8 γραμμαρίων. Στην υπόθεση Προεστού ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφεση 17/16, ημερ.22.5.17, ο κατηγορούμενος παραδέχθηκε ενοχή στην κατηγορία της κατοχής και της κατοχής με σκοπό την προμήθεια 2 κιλών κάνναβης. Επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 4 ετών. Στην υπόθεση Σαμπή ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφεση 124/10, ημερ.22.2.12, μετά από ακρόαση, επιβλήθηκε 5ετής ποινή φυλάκιση για την κατοχή με σκοπό την προμήθεια 1 κιλού και 4.28 γρ. κάνναβης. Στην υπόθεση Ευριπίδου ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφεση 187/13, ημερ.22.5.14, κατόπιν παραδοχής του κατηγορουμένου για την κατοχή με σκοπό την προμήθεια 2 κιλών και 818.77 γρ. φυτού κάνναβης, από το οποίο δεν είχε εξαχθεί η ρητίνη, επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 5 ετών. Στην υπόθεση Ανδρέου ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφεση Αρ.163/15, ημερ.11.7.16, κατόπιν παραδοχής του κατηγορουμένου για την κατοχή και την κατοχή με σκοπό την προμήθεια 996.8 γρ. κάνναβης, ποινή φυλάκισης 4.5 χρόνων στην κατοχή με σκοπό την προμήθεια, μειώθηκε στα 3.5 χρόνια αποδίδοντας, το Εφετείο, έμφαση στο γεγονός της κατάστασης της υγείας του κατηγορουμένου, αλλά και στο γεγονός ότι «η παραδοχή είναι ο μόνος απτός τρόπος για να μεταφερθεί στο Δικαστήριο η μεταμέλεια ενός κατηγορουμένου και γι' αυτό το λόγο έχει δεσπόζουσα σημασία στην επιμέτρηση της ποινής». Στην περίπτωση του κατηγορουμένου λάβαμε επίσης υπόψη ότι δεν συντρέχουν οι παράγοντες που προνοούνται στο Άρθρο 30

(4)(α) του Νόμου που καθιστούν τα αδικήματα ιδιαίτερα σοβαρά, αλλά και το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος δεν έχει σχέση με εμπορία ναρκωτικών, με την έννοια που έχουμε εξηγήσει και αποδεχτεί. Συνεκτιμώντας όλα όσα προαναφέραμε και έχοντας υπόψη τις συνθήκες και περιστατικά διάπραξης των αδικημάτων, όπως έχουν εκτεθεί, καταλήγουμε ότι η επιλογή ποινής φυλάκισης είναι η μόνη αρμόζουσα και ενδεδειγμένη για τον Κατηγορούμενο. Κρίνουμε ως αρμόζουσες τις ακόλουθες ποινές φυλάκισης τις οποίες και επιβάλλουμε στον Κατηγορούμενο : 1η κατηγορία - 3 χρόνια φυλάκισης 3η κατηγορία - 3 χρόνια φυλάκισης Οι ποινές φυλάκισης θα συντρέχουν. Νοείται βεβαίως ότι η περίοδος έκτισης της ποινής φυλάκισης, μειώνεται κατά το χρονικό διάστημα που ο Κατηγορούμενος τελούσε σε προφυλάκιση ή και υπό κράτηση βάσει του άρθρου 117

(1)του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155 (Aboutalebi v. Αστυνομίας

(2009)2 Α.Α.Δ. 677, Γενικός Εισαγγελέας ν. Παντελή

(2000)2 Α.Α.Δ. 384 και Παυλίδης κ.ά. v. Αστυνομίας

(1996)2 Α.Α.Δ. 220). Τα ναρκωτικά κατάσχονται και να καταστραφούν μετά την παρέλευση του χρόνου έφεσης. Το κινητό τηλέφωνο να επιστραφεί στον κατηγορούμενο. (Υπ.)................ Ν. Γιαπανάς,Π.Ε.Δ. . (Υπ.)................ Ν. Ταλαρίδου - Κοντοπούλου, Ε.Δ (Υπ.)................ Λ. Παντελή, Ε.Δ Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο