Δημοκρατία ν. Γεωργίου, Αρ. Υπόθεσης: 4380/17, 20/6/2018

(1)του περί Επιθετικών Οργάνων Νόμου Κεφ. 159 και Νόμος 166/87 (2η και 6η κατηγορία)∙ κατοχής αντικειμένου κατασκευασμένου ή διασκευασμένου για εκκένωση ή εκτόξευση επιβλαβούς υγρού ή αερίου ή χημικής ουσίας ή παρόμοιου υλικού, κατά παράβαση των άρθρων 2, 25

(2)του Περί Πυροβόλων και μη Πυροβόλων Όπλων Νόμου του 2004, Ν.113

(1)/2004 όπως τροποποιήθηκε από το Νόμο 91

(1)/05. (3η κατηγορία)∙ μεταφοράς μάχαιρας εκτός κατοικίας, κατά παράβαση των άρθρων 82

(2)και 85 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 και Νόμος 166/87 (4η κατηγορία)∙ επίθεσης που προκαλεί πραγματική σωματική βλάβη, κατά παράβαση του άρθρου 243 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 και Νόμος 166/87 (7η κατηγορία)∙ και κακόβουλης βλάβης, κατά παράβαση του άρθρου 324

(1)του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154, ως τροποποιήθηκε από το Ν. 85

(1)/

1. (8η κατηγορία). Τα γεγονότα της κυρίως υπόθεσης, αλλά και των άλλων δυο που λαμβάνονται υπόψιν, όπως τα εξέθεσε ενώπιον μας η Κατηγορούσα Αρχή και με τα οποία συμφώνησε και η υπεράσπιση, σε συντομία είναι τα ακόλουθα: Στις 6/7/2017 και περί ώρα 02:00 είχε καταγγελθεί από τον XXXXX MUSTAFA, 86 χρονών, υπάλληλο του ξενοδοχείου ΑΡΗΣ στην Πύλα ότι άγνωστο πρόσωπο του έκλεψε λεφτά από το ταμείο του ξενοδοχείου, τον χτύπησε και αφαίρεσε ολόκληρο το συρτάρι του γραφείου μαζί με το περιεχόμενο του. Συγκεκριμένα, η ώρα 01:53, όχημα, είχε σταθμεύσει έξω από το ξενοδοχείο, με τρόπο που δεν υπήρχε ορατότητα από την είσοδο του ξενοδοχείου ως την θέση του συνοδηγού του οχήματος. Ορατός ήταν μόνο ο οδηγός. Ο οδηγός του οχήματος (κατηγορούμενος), ρώτησε τον υπάλληλο υποδοχής (MUSTAFA) αν υπάρχει άδειο/διαθέσιμο δωμάτιο. Όταν του ανάφερε ο υπάλληλος ότι υπάρχουν διαθέσιμα δωμάτια, τότε προφασιζόμενος ότι η κοπέλα που είχε μαζί του ντρεπόταν και ενώ ο ίδιος ήταν συνέχεια σκυφτός μέσα στο όχημα, προσποιούμενος ότι έχασε τα παπούτσια του, ζήτησε να του ξεκλειδώσει την κυρίως είσοδο του Ξενοδοχείου. Να σημειωθεί ότι δεν υπήρχε κοπέλα μαζί του ή οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο. Μόλις ο MUSTAFA ξεκλείδωσε την είσοδο και κατευθύνθηκε προς τον χώρο υποδοχής, τότε ο κατηγορούμενος εισήλθε στο ξενοδοχείο με γρήγορες κινήσεις και με μια ξύλινη βέργα (τύπου σκουπόξυλο) που κρατούσε, τον κτύπησε στους ώμους. Στην προσπάθεια του να αντιδράσει ο υπάλληλος, (ο κατηγορούμενος) τον χτύπησε και στα χέρια με την βέργα και του ζήτησε τα λεφτά του. Όταν ο υπάλληλος ανάφερε ότι δεν υπάρχουν λεφτά, ο κατηγορούμενος πέρασε στον χώρο υποδοχής και αφαίρεσε ολόκληρο το συρτάρι, το οποίο χρησιμοποιείτο και ως ταμείο. Ο κατηγορούμενος στην συνέχεια ζήτησε από τον υπάλληλο να του παραδώσει ουίσκια από το μπαρ. Τότε, του παράδωσε 2 μπουκάλια ουίσκι. Στη συνέχεια ο κατηγορούμενος του ζήτησε να του παραδώσει και μινιατούρες ουίσκια. Όταν ο υπάλληλος πέρασε ξανά μέσα στο μπαρ για να παραλάβει τις μινιατούρες, ο κατηγορούμενος εγκατέλειψε το ξενοδοχείο με ολόκληρο το περιεχόμενο του συρταριού και τις δύο μπουκάλες ουίσκι. Το πρόσωπο του κατηγορούμενου ήταν καλυμμένο. Είχε διαπιστωθεί ότι στο συρτάρι υπήρχαν €135, καθώς και αντικείμενα συνολικής αξίας €
2. Εξερχόμενος του ξενοδοχείου, ο κατηγορούμενος έσπασε μια κάμερα η οποία καλύπτει τον χώρο υποδοχής αξίας €
3. Κατόπιν ιατρικής εξέτασης του XXXXX MUSTAFA, διαπιστώθηκε ότι έφερε τραύμα στον αριστερό αγκώνα και άλγος στην πλάτη και στον αριστερό αγκώνα. Την ίδια ημέρα και περί ώρα 06:45 ενώ ο XXXXX Χατζηκυριάκου, ιδιοκτήτης της υπεραγοράς Κ & Α Χατζηκυριάκου, η οποία βρίσκεται στο χωριό Λιβάδια, της Επαρχίας Λάρνακας, ενώ βρισκόταν με τον XXXXX Γεωργίου, προμηθευτή του, εντός της υπεραγοράς και δεν υπήρχε οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο μέσα και έξω από αυτήν, εισήλθε ο κατηγορούμενος. Ο κατηγορούμενος φορούσε καπελάκι και μαντίλι το οποίο κάλυπτε την μύτη και το στόμα του, μαζί με γυαλιά ηλίου και κρατούσε ένα μακρύ ξύλο (σκουπόξυλο) όπου στην άκρη υπήρχε τυλιγμένο και δεμένο με κολλητική ταινία (τέλλα) ένα μυτερό μαχαίρι. Ξεκίνησε να κλέβει χρήματα από το ταμείο. Όταν του ανάφεραν να σταματήσει, ο ίδιος τους είπε «Δώσ' μου το κλειδί εν να σε σκοτώσω». Στην προσπάθεια τους να αντιδράσουν, ο κατηγορούμενος προτάσσοντας το ξύλο με το μαχαίρι τους είπε «Εν να σου το μπήξω». Από την συγκεκριμένη υπεραγορά έκλεψε €460, 3 πακέτα τσιγάρα, μάρκας Pall Mall, αξίας €11,
4. Ο Χατζηκυριάκου σημείωσε τους αριθμούς εγγραφής του οχήματος με το οποίο ο κατηγορούμενος διέφυγε. Στην Αστυνομία δόθηκε η περιγραφή του κατηγορούμενου, καθώς και η περιγραφή του οχήματος που χρησιμοποίησε. Στην συνέχεια, είχε διαπιστωθεί ότι το όχημα ήταν ενοικιάσεως, το οποίο είχε μισθωθεί από τον XXXXX Ανθία. Σε κατάθεση του ο Ανθίας ανάφερε, ότι το όχημα το είχε παραχωρήσει στον κατηγορούμενο το τελευταίο χρονικό διάστημα. Εκδόθηκε δικαστικό ένταλμα σύλληψης του κατηγορούμενου, όπου και εν τέλει συνελήφθη η ώρα 12:00 το μεσημέρι. Κατά την σύλληψη του εντοπίστηκαν στην κατοχή του:
5. Ένα κινητό τηλέφωνο μάρκας Nokia το οποίο περιείχε μια κάρτα SIM της MTN
6. Aκόμα ένα κινητό τηλέφωνο μάρκας NOKIA το οποίο περιείχε μια κάρτα SIM της PRIMETEL
7. Μια κάρτα SIM της CYTA
8. Ένα τσαντάκι μαύρο μάρκας "Feng Sheng"
9. Ένα τσαντάκι μέσης χακί μάρκας "Crom"
10. Ένα κυνηγετικό γιλέκο χακί μάρκας "Ganne"
11. Το ποσό των €402,54
12. Ένα καπέλο χρώματος παραλλαγής
13. Ένα σπρέι το οποίο εκτοξεύει επιβλαβή αέρια
14. Ένα μαχαίρι ανοιγόμενο συνολικού μήκους 17 εκατοστών με λεπίδα 7,5 εκατοστά
15. Ένα κλειδί αυτοκινήτου ενοικιάσεως μάρκας Mazda
16. Μια καδένα χεριού χρώματος χρυσού
17. Ένα πακέτο τσιγάρα Marlboro Gold με 18 τσιγάρα Επίσης εντοπίστηκαν μέσα στο συρτάρι γραφείου που είχε κλαπεί από το Ξενοδοχείο ΑΡΗΣ:
18. Έξι συσκευασίες προφυλακτικών
19. Power bank, με καλώδιο usb
20. Ένα ψαλίδι μαύρο
21. Τρεις αναπτήρες
22. Τσιγαρόχαρτα
23. Ένα μικρό πακέτο τσιγάρα Marlboro
24. Μπαταρίες ΑΑΑ
25. Ένα κλειδί με επιγραφή ISEO
26. Ένα χαρτονόμισμα 100 Μπολίβαρ (Βενεζουέλας)
27. Μια καδένα χρώματος χρυσαφί
28. € 38,19 σεντς Ο κατηγορούμενος υπέδειξε στην Αστυνομία το αυτοκίνητο ενοικιάσεως τύπου Mazda, το οποίο είχε κρύψει σε κατασκηνωτικό χώρο στο Δασάκι Άχνας. Στη συνέχεια ο κατηγορούμενος προέβηκε σε θεληματική κατάθεση στην παρουσία της δικηγόρου του, στην οποία παραδέχθηκε όλα τα αδικήματα τα οποία είχε διαπράξει. Στην κατάθεση του, μεταξύ άλλων γεγονότων, ανάφερε, ότι μέρος της κλοπιμαίας περιουσίας ήταν αυτά που ανευρέθηκαν. Στη συνέχεια, ο κατηγορούμενος υπέδειξε στην παρουσία της δικηγόρου του και πάλι, τόσο την υπεραγορά όσο και το ξενοδοχείο. Εντός του οχήματος που χρησιμοποίησε εντοπίστηκαν: 1) ένα πακέτο τσιγάρα Pall Mall σφραγισμένο, 2) ένα ζεύγος κάλτσες sport, 3) ένα κλειδί CISA 4) Βιβλιάριο οδηγιών της MTN 5) πισινή πινακίδα εγγραφής του οχήματος XXXXX78 Περαιτέρω, κατόπιν αιτήματος της υπεράσπισης και συναίνεσης της κατηγορούσας αρχής, δόθηκε άδεια όπως, κατά την επιμέτρηση της ποινής ληφθούν υπόψη άλλες δυο υποθέσεις, εν προκειμένω η υπόθεση 8907/17 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας και μια μη καταχωρηθείσα υπόθεση με RCI 106/
29. Η υπόθεση 8907/17 αφορά το αδίκημα της κλοπής κατά παράβαση των άρθρων 255, 262 και 29 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154, ενώ το RCI 106/17 αφορά αδικήματα συναφή του περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου, Ν.29/
30. Από τον ποινικό φάκελο ΥΚΑΝ Σ/106/2017 προκύπτει ότι κατά την σωματική έρευνα του κατηγορούμενου εντοπίστηκε στην κατοχή του ένα πλαστικό κουτί, χρώματος πράσινου με την επιγραφή «Ice breakers sours», το οποίο περιείχε α) 0,52 γραμμάρια κάνναβης, ναρκωτικό τάξεως Β' και β) ένα κομμάτι από καλαμάκι που περιείχε 0,05 γραμμάρια μεθαμφεταμίνης(crystal), ναρκωτικό τάξεως Α', και μια ζυγαριά ακριβείας με ίχνη κάνναβης. Τα πιο πάνω ναρκωτικά ο κατηγορούμενος τα κατείχε χωρίς άδεια του Υπουργού Υγείας. Η υπόθεση διερευνήθηκε από την ΥΚΑΝ Λάρνακας και δεν έχει καταχωρηθεί στο Δικαστήριο, φέρει τον αριθμό ποινικού φακέλου ΥΚΑΝ Σ/106/
31. Η υπόθεση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας, 8907/17, όπου αφορά αδίκημα κλοπής του χρηματικού ποσού των 750 ευρώ. Τα γεγονότα που περιστοιχίζουν το ως άνω αδίκημα είναι τα εξής: στις 03/08/2014 και περί ώρα 2230 ενώ ο παραπονούμενος XXXXX Φράγκου, οδηγούσε το όχημα της συμβίας του με αριθμούς εγγραφής XXXXX40 με συνοδηγό τον κατηγορούμενο, στον δρόμο Λευκωσίας Λεμεσού και ενώ είχαν κάνει στάση σε αρτοποιείο παρά το Πέρα Χωριό, ο κατηγορούμενος ζήτησε από τον παραπονούμενο να οδηγήσει το όχημα μέχρι το περίπτερο για να αγοράσει τσιγάρα. Τότε, ο κατηγορούμενος οδήγησε το όχημα του παραπονουμένου, ενώ αυτός βρισκόταν στο αρτοποιείο, σε άγνωστο μέρος και χωρίς την συγκατάθεση του. Πέραν τούτου, δεν απαντούσε στις συνεχείς τηλεφωνικές κλήσεις του παραπονουμένου, με αποτέλεσμα να καταγγελθεί η υπόθεση άμεσα στην Αστυνομία. Το όχημα, εν τέλει εντοπίστηκε, από την αστυνομία την επόμενη ημέρα 04/08/14 και ώρα 1100 στην Λεωφόρο Αθηνών στην Λάρνακα, παρά το ξενοδοχείο Sun Hall. Το όχημα ήταν σταθμευμένο και ξεκλείδωτο με τα κλειδιά κάτω από το χαλάκι του οδηγού. Οδηγήθηκε στην Αστυνομική Διεύθυνση Λάρνακας όπου παραλήφθηκε από τον παραπονούμενο. Εντός του οχήματος ο παραπονούμενος είχε το ποσό των €750 σε χαρτονομίσματα, ποσό το οποίο είχε κάνει ανάληψη από το Συνεργατικό Ταμιευτήριο Λευκωσίας. Το εν λόγω ποσό είχε κλαπεί από τον κατηγορούμενο. Ο κατηγορούμενος βαρύνεται με τις ακόλουθες παραδεκτές καταδίκες:
32. Αρ. Υπ. 17540/08 Κακουργιοδικείου Λάρνακας, Ημ. Καταδίκης 22/01/10 (Α) Συνομωσία προς διάπραξη κακουργήματος 6 χρόνια φυλακή (Β) Κατοχή με σκοπό την προμήθεια κάνναβης 8 χρόνια φυλακή
33. Αρ. Υπ. 4542/14 Επαρχιακό Δικαστήριο Αμμοχώστου, Ημ. Καταδίκης 22/1/
34. Κλοπή 4 μήνες φυλακή με 3 χρόνια αναστολή. Σε αυτήν την υπόθεση λήφθηκαν υπόψη: (Α) 4537/14 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Αμμοχώστου (κλοπή) (Β) 1882/15 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Αμμοχώστου (κακόβουλη ζημιά, κοινή επίθεση, απειλή).
35. Αρ. Υπ. 15105/14 Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας, Ημ. Καταδίκης 22/4/
36. Παράνομη μεταφορά αεροβόλου πιστολιού 1 μήνα φυλακή με 3ετή αναστολή
37. Αρ. Υπ. 187/16 Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας, Ημ. Καταδίκης 26/8/
38. Επίθεση με πραγματική σωματική βλάβη € 750 πρόστιμο. Η ευπαίδευτη συνήγορος του κατηγορουμένου αναγνώρισε τη σοβαρότητα των κατηγοριών που τούτος αντιμετωπίζει. Εν τούτοις εντόπισε, όσα κατά την κρίση της υπεράσπισης αποτελούν στοιχεία ικανά να μετριάσουν τη θέση στην οποία βρίσκεται. Σε επίπεδο προσωπικών περιστάσεων η συνήγορος υιοθέτησε το περιεχόμενο της εκθέσεως του γραφείου ευημερίας και περαιτέρω, ανέπτυξε την άσχημη ψυχική υγεία του κατηγορουμένου. Αυτή, υποστηρίχθηκε, είναι και η δύναμη που ωθεί τον κατηγορούμενο στην παρανομία, εφόσον η άσχημη ψυχική υγεία του οφείλεται σε χρόνια χρήση σκληρών ναρκωτικών, στέρηση των οποίων του προκαλεί σωματικές και ψυχολογικές επιπτώσεις. Γι΄ αυτό ακριβώς το λόγο χρειάστηκε ο εγκλεισμός του κατηγορούμενου στο Νοσοκομείο Αθαλάσσης, από το οποίο απελύθη, τελευταία φορά, την 23.1.
39. Παρόλα αυτά, τόνισε η συνήγορος, ο κατηγορούμενος κατέβαλε και εξακολουθεί μέχρι και σήμερα να καταβάλλει, προσπάθειες για απεξάρτηση από τα ναρκωτικά. Προς τούτο η συνήγορος προσκόμισε το έγγραφο Γ, δηλαδή δέσμη εγγράφων από ψυχιάτρους που παρακολούθησαν και παρακολουθούν τον κατηγορούμενο. Η συνήγορος αναφέρθηκε ακόμη στα γεγονότα διάπραξης των αδικημάτων και υποστήριξε ότι φανερώνουν απουσία προσχεδιασμού και επιπολαιότητα. Δεδομένη ήταν, ανέφερε, η σύλληψη του κατηγορουμένου, λόγω του τρόπου δράσης του. Η απουσία προσχεδιασμού αφορά και την άλλη θέση της συνηγόρου, δηλαδή πως κατά το χρόνο διάπραξης των αδικημάτων, αλλά και αργότερα κατά τη σύλληψη, ο κατηγορούμενος βρισκόταν υπό την επήρεια ναρκωτικών και αλκοόλ, γεγονός που εκμηδένισε τις όποιες αντιστάσεις του και γι΄αυτό προέβη στη διάπραξη των αδικημάτων. Ο ευπαίδευτος συνήγορος της κατηγορούσας αρχής δέχθηκε ότι κατά τον επίδικο χρόνο ο κατηγορούμενος τελούσε υπό κατάσταση μέθης και βρισκόταν υπό την επήρεια ναρκωτικών. Η συνήγορος του κατηγορουμένου υπέδειξε περαιτέρω ότι ο τελευταίος αμέσως παραδέχθηκε τη διάπραξη των αδικημάτων και συνεργάστηκε με τις διωκτικές αρχές, συνεργασία η οποία οδήγησε σε αποζημίωση των θυμάτων, εφόσον είχε αποτέλεσμα τον εντοπισμό του μεγαλύτερου μέρους της κλαπείσας περιουσίας. Οι κατηγορίες που παραδέχθηκε ο κατηγορούμενος είναι σοβαρές, αυτό επιμαρτυρείται από την ανώτατη στο νόμο προβλεπόμενη ποινή. Συνιστά τούτη σταθερή παράμετρο αποτίμησης της σοβαρότητας ενός αδικήματος (βλ. Yusef v. Δημοκρατίας ECLI:CY:AD:2016:B100, Π.Ε.46/14, ημερ. 18.2.2016). Στη δοσμένη περίπτωση ανώτατη ποινή είναι εκείνη της ισόβιας φυλάκισης, για το αδίκημα της ληστείας, γεγονός που επιβεβαιώνει την απαξίωση της κοινωνίας, μέσω του νομοθέτη, για τέτοιες συμπεριφορές. Πέραν όμως της ανώτατης ποινής και άλλες παράμετροι, εν προκειμένω μεταβλητές, είναι ικανές να προσδώσουν στο αδίκημα δυσμενέστερο χαρακτήρα. Τέτοια είναι και η τυχόν έξαρση, που για το αδίκημα της ληστείας έχει αναγνωριστεί νομολογιακά (βλ. Yusef, πιο πάνω και Δημητρίου ν. Δημοκρατίας ECLI:CY:AD:2018:B222, Π.Ε.342/15, ημερ. 8.5.2018). Ακόμη, αυτά τούτα τα γεγονότα που συνθέτουν τη διάπραξη ενός αδικήματος, είναι ικανά είτε να επιτείνουν είτε να περιορίσουν τη σοβαρότητα τούτου. Στην προκείμενη περίπτωση η ευπαίδευτη συνήγορος του κατηγορουμένου υποστήριξε ότι από τη διάπραξη των αδικημάτων ελλείπει το στοιχείο του προσχεδιασμού και της οργάνωσης. Με όλο το σεβασμό, η σχετική θέση δεν μας βρίσκει σύμφωνους. Η παρούσα υπόθεση δεν είναι εξ εκείνων που ο παραβάτης αίφνης και στιγμιαία αναλαμβάνει δράση. Τα γεγονότα προδίδουν ακριβώς το αντίθετο. Κατ΄ αρχάς, οι ενέργειες του κατηγορουμένου τοποθετούνται, χρονικά, η μεν πρώτη μεταμεσονύχτιες ώρες όταν το σκοτάδι συγκαλύπτει και διευκολύνει τις όποιες έκνομες ενέργειες, η δε άλλη στις 06:
40. Περιπλέον, σε καθεμία από τις δυο περιπτώσεις ληστείας ο κατηγορούμενος είχε το πρόσωπο του καλυμμένο, ενέργεια η οποία φανερώνει προμελέτη που σκοπεί σε μη αναγνώριση του δράστη και κατ΄ επέκταση απαλλαγή από τις συνέπειες των πράξεών του. Έτι χειρότερα στην πρώτη περίπτωση ληστείας (1η κατηγορία), επινόησε ολόκληρο σχέδιο ώστε να ξεγελάσει τον υπερήλικα φρουρό ασφαλείας για να του ανοίξει την είσοδο. Εν προκειμένω οδήγησε το όχημά του με τέτοιο τρόπο που ορατός ήταν μόνο ο οδηγός και προφασίστηκε, ψευδώς, ότι συνοδευόταν από κοπέλα η οποία ντρεπόταν, ενώ και ο ίδιος παρέμεινε σκυφτός. Όταν δε ο 86 χρόνος φρουρός πείσθηκε και του ελευθέρωσε την είσοδο, τότε ο κατηγορούμενος τον κτύπησε με επιθετικό όργανο, εν προκειμένω σκουπόξυλο, που εκ των προτέρων προνόησε να οπλιστεί με αυτό. Όταν εκτέλεσε το σχέδιο του και τράπηκε σε φυγή, αφότου απέσπασε τα χρήματα που είχε το ταμείο, εξερχόμενος έσπασε και μια κάμερα, προφανώς για να σταματήσει να καταγράφει άλλο τις κινήσεις του. Και στη δεύτερη όμως ληστεία (5η κατηγορία) ήταν οπλισμένος με σκουπόξυλο, που σε αυτή τη περίπτωση ενίσχυσε και με μαχαίρι το οποίο είχε δέσει στην άκρια και πρόταξε στον ιδιοκτήτη της υπεραγοράς, θύμα της δεύτερης ληστείας. Τα πιο πάνω σκιαγραφούν τις ενέργειες του κατηγορουμένου και συνιστούν αδιάσειστα στοιχεία που επιβεβαιώνουν τον προσχεδιασμό και τη σύλληψη σχεδίου, που στόχο είχε την προαγωγή των έκνομων προθέσεών του, αλλά και τη διαφυγή του από τις αρχές. Το ότι εν τέλει δεν ξέφυγε από τα πλοκάμια του νόμου, αυτό οφείλεται στην άμεση αντίδραση του δεύτερου θύματος, που κατέγραψε τα στοιχεία εγγραφής του οχήματος διαφυγής και τις έγκαιρες ενέργειες της αστυνομίας που οδήγησαν στον εντοπισμό του κατηγορουμένου και στη διαλεύκανση των αδικημάτων. Επιβαρυντικό είναι και το στοιχείο βίας. Ο κατηγορούμενος στην προσπάθεια του να φέρει εις πέρας το έκνομο σχέδιο του, κτύπησε με σκουπόξυλο το φρουρό ασφαλείας, ηλικίας τότε 86 ετών, και του κατάφερε κτυπήματα στους ώμους και τα χέρια, τα οποία επέφεραν τραύμα στον αγκώνα και άλγος στον αγκώνα και την πλάτη. Περαιτέρω, στη δεύτερη περίπτωση πρόταξε μαχαίρι που είχε δεμένο σε σκουπόξυλο και απείλησε το θύμα ότι θα το σκοτώσει και ότι θα το μαχαιρώσει. Τα ακριβή λόγια της δεύτερης απειλής ήταν∙ «εν να σου το μπήξω». Τέτοια συμπεριφορά συνοδευόμενη με βία και απειλές κρίνεται άκρως αντικοινωνική και διεγείρει αισθήματα τρόμου και ανασφάλειας των πολιτών, που ζημιώνουν κάθε έκφανση του κοινωνικού συνόλου. Όπως υπεδείχθη στην υπόθεση Κωνσταντίνου v. Δημοκρατίας

(1989)2 ΑΑΔ 224, 227: « Η σοβαρότητα που αποδίδεται από το νόμο στο έγκλημα της ληστείας με χρήση βίας αντανακλά τις κοινωνικά ζημιογόνες συνέπειες του εγκλήματος και το πλήγμα που μπορεί να επιφέρει στο θύμα του εγκλήματος. Οι συνθήκες κάτω από τις οποίες διαπράχθηκε το καθιστούν μια από τις σοβαρότερες μορφές του εγκλήματος της ληστείας με χρήση βίας. Επιθέσεις εναντίον πολιτών που κυκλοφορούν μόνοι τη νύκτα τείνουν να υπονομεύσουν ένα από τα σημαντικότερα ατομικά δικαιώματα, εκείνο της ελεύθερης διακίνησης. Διάδοση εγκλημάτων αυτής της μορφής θα επηρέαζε άμεσα την ποιότητα της ζωής στον τόπο με τεράστιες δυσμενείς κοινωνικές συνέπειες. Δικαιολογημένα το Κακουργιοδικείο έκρινε ότι τα εγκλήματα για τα οποία καταδικάστηκε ο εφεσείων ήταν εξαιρετικά σοβαρά, τόσο σοβαρά ώστε να δικαιολογείται η επιβολή σημαντικής ποινής φυλάκισης παρά το νεαρό της ηλικίας του παραβάτη και τις προσωπικές του συνθήκες». Υπό το φως των πιο πάνω είναι που αποτιμάται και η ανοίκεια, κατ΄ ελάχιστον, επίθεση στον υπερήλικα φρουρό ασφαλείας στο πλαίσιο της ληστείας, χωρίς βεβαίως να παραγνωρίζεται ο βαθμός βίας που ασκήθηκε, ως αυτός αποκαλύπτεται από τα τραύματα που προκλήθηκαν. Διαδραματίζει το δικό του ρόλο και επί του προκειμένου ενδεικτικά είναι τα λεχθέντα στην υπόθεση Γρηγορίου v Δημοκρατίας (Αρ.2)

(2001)2 ΑΑΔ 571, 594 όπου με αναφορά σε προηγούμενες υποθέσεις αναφέρθηκε ότι∙ « Στις υποθέσεις αυτές επιβλήθηκαν σοβαρές ποινές φυλάκισης από τέσσερα χρόνια μέχρι δέκα χρόνια ανάλογα με τα περιστατικά, το μέσο και τη βία που χρησιμοποιήθηκε, τη συνεργασία του κατηγορούμενου, την εν γένει μεταμέλεια του και το ποινικό του μητρώο». Ανάλογα ισχύουν και για την απειλή βιαιοπραγίας με τη χρήση μαχαιριού, στο πλαίσιο της δεύτερης ληστείας (5η κατηγορία), χωρίς μάλιστα να μας διαφεύγει ότι ο λόγος μη εκτέλεσης της απειλής δεν οφείλεται στον κατηγορούμενο, αλλά στο γεγονός ότι το θύμα συμμορφώθηκε και παρέδωσε τα χρήματα που είχε στην κατοχή του, ήτοι €460, καθώς και τρία πακέτα τσιγάρα. Η απειλή όμως αποκαλύπτει τις προθέσεις του κατηγορουμένου και το μαχαίρι τις ενισχύει (βλ. Κυριακλίδης v. Δημοκρατίας, Π.Ε. 179/12, ημερ. 28.1.14). Δεν παραγνωρίσαμε όμως τις προσωπικές και οικογενειακές περιστάσεις του κατηγορούμενου. Γεγονός είναι ότι στο πλαίσιο εξατομίκευσης της ποινής το δικαστήριο οφείλει να σταθμίσει τις προσωπικές και οικογενειακές περιστάσεις του κατηγορούμενου, ώστε η ποινή να αρμόζει όχι μόνο στο αδίκημα αλλά και στο πρόσωπο του παραβάτη (βλ. Θεολόγου v Αστυνομίας, Π.Ε. 87/2014, ημερ. 30.10.14) Σημειώνουμε συναφώς ότι ο κατηγορούμενος είναι πρόσωπο ηλικίας 31 ετών, διαζευγμένος, που πριν τη σύλληψη του διέμενε με τους γονείς και την αδελφή του. Προέρχεται από πολυμελή και συγκροτημένη οικογένεια. Εν τούτοις, δεν έτυχε κατάλληλης συναισθηματικής στήριξης, φροντίδας και καθοδήγησης κατά την παιδική και εφηβική του ηλικία, ενώ εγκατέλειψε την οικία των γονέων του και φιλοξενείτο από τη μητρική γιαγιά και παππού, οι οποίοι διέμεναν σε γειτνιάζουσα οικία. Φοίτησε μέχρι το δημοτικό ότε και διέκοψε λόγω χαμηλής επίδοσης και έλλειψης ενδιαφέροντος. Στη συνέχεια απασχολήθηκε περιστασιακά στις οικοδομές, ενώ λόγω προβλημάτων ψυχικής υγείας απαλλάχθηκε από την εκτέλεση στρατιωτικής θητείας. Η συνήγορος του κατηγορουμένου έδωσε ιδιαίτερη έμφαση σε αυτά ακριβώς τα ψυχικά του προβλήματα τα οποία συνέδεσε με πολυετή χρήση ναρκωτικών ουσιών. Σχετική εν προκειμένω είναι η δέσμη εγγράφων Γ. Αναφέρεται εκεί ότι ο κατηγορούμενος άρχισε τη χρήση ναρκωτικών σε ηλικία 13 ετών και «στην πορεία ανέπτυξε ψυχωσική συμπτωματολογία με ακουστικές ψευδαισθήσεις (υβριστικού περιεχομένου) και παραληρητικές ιδέες αναφοράς». (βλ. πιστοποιητικά ημερομηνίων 14.1.16 και 21.4.16). Το πιο πρόσφατο πιστοποιητικό, ημερομηνίας 26.3.18, ομιλεί για «απόπειρες αυτοκαταστροφής, επιθετική συμπεριφορά και παρανοειδή ιδεασμό». Αναφέρει επίσης ότι νοσηλεύτηκε στο νοσοκομείο Αθαλάσσης σε τρεις περιπτώσεις - η τελευταία ήταν μεταξύ 23.1.18 και 24.1.18 - λόγω διαταραχής προερχόμενης από χρήση ουσιών. Είναι πλήρως κατανοητό ότι η ψυχική κατάσταση του κατηγορουμένου είναι στοιχείο που λαμβάνεται υπόψη και συνιστά μετριαστικό παράγοντα. Σειρά αποφάσεων φανερώνουν ότι η ψυχική υγεία του κατηγορούμενου προσμετράται προς όφελός του (βλ. Ψύλλας v. Αστυνομίας

(1991)2 ΑΑΔ 430, Κυπριανού v. Δημοκρατίας, Π.Ε.137/17 ημερ. 26.4.18 και Τράντα v Αστυνομίας, Π.Ε. 8/16 ημερ.14.11.16). Στην υπόθεση Cristinel ν Κυπριακής Δημοκρατίας

(2012)2ΑΑΔ 742, αναφορικά με το υπό συζήτηση θέμα λέχθησαν τα πιο κάτω∙ «Ειδικότερα για τα ψυχολογικά προβλήματα του εφεσείοντα το πρωτόδικο δικαστήριο αναφέρει τα ακόλουθα: «Ως προς τα ψυχολογικά προβλήματα του Κατηγορουμένου, τα οποία λαμβάνουμε υπόψη, λέμε τα ακόλουθα. Τα ιδιαίτερα προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζει ένας κατηγορούμενος αποτελούν παράγοντα που πρέπει να συνυπολογίζεται κατά την επιλογή της κατάλληλης ποινής και την επιμέτρηση της. Όμως τα οποιαδήποτε προβλήματα υγείας τα οποία αντιμετωπίζει ένας κατηγορούμενος δεν μπορούν να αποτελέσουν λόγο για την αποφυγή επιβολής ποινής φυλάκισης, όταν ο νόμος και οι περιστάσεις διάπραξης του αδικήματος καθιστούν επιτακτική τέτοια φυλάκιση (Attonrey-General v. Mavrokefalos

(1966)2 C.L.R. 93). Συμφωνούμε πλήρως με την προσέγγιση του Κακουργιοδικείου. Στην υπόθεση Παναγιώτου ν. Αστυνομίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 540, 544 λέχθηκε ότι: «...Η ανάγκη για την αυστηρή αντιμετώπιση των αδικημάτων αυτών έχει τονισθεί επανειλημμένα από το Ανώτατο Δικαστήριο. Από την άλλη είναι καλά θεμελιωμένο ότι οι προσωπικές περιστάσεις του κατηγορούμενου και τα ιδιαίτερα ψυχολογικά προβλήματα που αντιμετωπίζει είναι παράγοντες που πρέπει να συνυπολογίζονται κατά την επιμέτρηση της ποινής. Σε σοβαρά όμως αδικήματα όπου η συχνότητα διάπραξής τους επιβάλλει την επιβολή αποτρεπτικής και αυστηρής ποινής, οι παράγοντες αυτοί είναι ήσσονος σημασίας. Προέχει η αυστηρή τιμωρία για την προστασία της κοινωνίας.» Θετικό στοιχείο αποτελεί και η άλλη θέση της υπεράσπισης, πως ο κατηγορούμενος καταβάλλει προσπάθειες απεξάρτησης και πρόθεσή του είναι να συνεχίσει και να ενταχθεί στο κλειστό πρόγραμμα της Αγίας Σκέπης. Όπως έχει νομολογηθεί η κάθε προσπάθεια απεξάρτησης από τη μάστιγα των ναρκωτικών αποτιμάται θετικά, ασχέτως του αν τελικά πέτυχε ή όχι (βλ. Χριστοφίδης v Δημοκρατίας

(2004)2 ΑΑΔ 148, 152). Πόσω δε μάλλον στην προκειμένη περίπτωση, όπου αυτή η χρήση ναρκωτικών ουσιών είναι η αιτία της προμνησθείσας ψυχικής κατάστασης του κατηγορουμένου. Συνεπώς η προσπάθεια του δια απεξάρτηση επικροτείται, εφόσον συνιστά βήμα προς την ορθή κατεύθυνση. Όπως έχει υποδειχθεί, η συνήγορος του κατηγορουμένου υποστήριξε, και η κατηγορούσα αρχή δέχθηκε, ότι ο κατηγορούμενος βρισκόταν σε κατάσταση μέθης και υπό την επήρεια ναρκωτικών καθ΄ ον χρόνο τελούσε τα αδικήματα. Επί του προκειμένου αρκεί να παραπέμψουμε στα λεχθέντα στην υπόθεση Hamisi v Δημοκρατίας, Π.Ε.235/13, ημερ. 5.10.16, ώστε να καταδειχθεί πως τέτοια κατάσταση δυνατό να αποτελέσει μετριαστικό παράγοντα. Λέχθηκε ότι∙ «Είναι νομολογημένο ότι η μέθη μπορεί να θεωρηθεί ως ελαφρυντικό στοιχείο, αφού όμως συνεκτιμηθεί με τα υπόλοιπα ιδιαίτερα περιστατικά της υπόθεσης. Η επήρεια του ποτού κάτω από την οποία τελεί δράστης κατά τη διάπραξη εγκλημάτων είναι δυνατό να υπεισέλθει ως παράγοντας που μετριάζει τη σοβαρότητά τους στο βαθμό που η μέθη αμβλύνει τον αυτοέλεγχο και επιδρά στις πράξεις ενός παραβάτη. Υπό τις συνθήκες αυτές μπορεί να προσμετρήσει ως ελαφρυντικός παράγοντας, νοουμένου ότι η κατανάλωση αλκοόλ δεν είχε ως στόχο τη διευκόλυνση της υλοποίησης ειλημμένης απόφασης για τη διάπραξη του αδικήματος. (Γενικός Εισαγγελέας ν. Τσιολή

(1991)2 ΑΑΔ 194 και Pernell κ.ά. ν. Δημοκρατίας (Αρ. 2)

(1998)2 ΑΑΔ 417)». Εν τούτοις τη δική τους σημασία έχουν και τα λεχθέντα στην υπόθεση Φανάρας κ.α. v Δημοκρατίας

(1999)2 ΑΑΔ 50, 55 και γι΄ αυτό τα παραθέτουμε: «Έγινε εισήγηση ενώπιον του κακουργιοδικείου, και εδώ, πως οι εφεσείοντες, βρισκόντουσαν σε κατάσταση μέθης, σε βαθμό που μειώθηκε ο αυτοέλεγχος τους. Πολύ ορθά το κακουργιοδικείο επισημαίνει πως εθελούσια οι εφεσείοντες κατανάλωσαν το αλκοόλ που επέφερε σ' αυτούς μείωση του αυτοέλεγχου τους, και γι' αυτό ο παράγοντας τούτος δεν έπαιξε σοβαρό ρόλο στην επιμέτρηση της ποινής, μολονότι ελήφθη υπόψη. Το κακουργιοδικείο αξιολόγησε το στοιχείο τούτο με αναφορά στη σχετική νομολογία, περιλαμβανομένης και της υπόθεσης Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Γεωργίου Τσιολή

(1991)2 Α.Α.Δ. 194, όπου ελέχθη πως η μέθη μπορεί να θεωρηθεί ως ελαφρυντικό στοιχείο, αφού βέβαια εκτιμηθεί μέσα στα υπόλοιπα ιδιαίτερα περιστατικά της υπόθεσης. Γι' αυτό και θα προβούμε σε ορισμένες παρατηρήσεις, στην παρούσα υπόθεση, σε σχέση με την επίδραση του ποτού, με αναφορά στο χρόνο κατανάλωσης του. Τα γεγονότα δείχνουν πως οι εφεσείοντες ήλεγχαν τη συμπεριφορά τους». Ανάλογος έλεγχος συμπεριφοράς διαπιστώνεται και στη δοσμένη περίπτωση. Η επινόηση του κατηγορουμένου ότι συνοδευόταν από γυναίκα που ντρεπόταν, ώστε να ξεγελάσει το φρουρό ασφαλείας να του ανοίξει την είσοδο και ο όλος τρόπος δράσης του, φανερώνουν συντονισμένες ενέργειες που μάλλον νηφάλιος, ή εν πάση περιπτώσει ανεπηρέαστος από ποτό και ναρκωτικά ήταν όταν έθετε σε εφαρμογή και δράση τα έκνομα σχέδια του. Παρ΄ όλα αυτά, η όλη κατάσταση του κατηγορούμενου -μέθη και ναρκωτικά - λαμβάνεται υπόψη ως ένας περιορισμένος παράγων που μείωσε τις αντιστάσεις του. Τονίστηκε από την συνήγορο η άμεση παραδοχή και συνεργασία του κατηγορουμένου με τις αρχές. Διαχρονικά η παραδοχή και συνεργασία ενός κατηγορουμένου τόσο με τις ανακριτικές αρχές όσο και η παραδοχή του ενώπιον του δικαστηρίου έχει κριθεί ως ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες που προσμετρούν υπέρ του. Για του λόγου το ασφαλές παραπέμπουμε στην υπόθεση Κυριάκου v Δημοκρατίας

(2013)2 ΑΑΔ 154, όπου λέχθηκε ότι∙ «... η παραδοχή είναι το σημαντικότερο ελαφρυντικό, έστω και υπό τις παρούσες συνθήκες που ήταν επ' αυτοφόρω η σύλληψη του εφεσείοντα, καθ' ότι είναι ο πρώτος απτός τρόπος να καταδειχθεί ότι ο κατηγορούμενος αναγνώρισε το λάθος του και προσπάθησε να εκφράσει τη μεταμέλειά του, χωρίς την οποία τα λοιπά ελαφρυντικά δεν παίρνουν σάρκα και οστά». Έτσι και εδώ η παραδοχή, καθώς και η συνεργασία του κατηγορουμένου αποτιμώνται θετικά. Ανέφερε επίσης η συνήγορος ότι εντοπίστηκε το σύνολο σχεδόν της κλοπιμαίας περιουσίας. Γεγονός είναι ότι με τη σύλληψη του κατηγορούμενου εντοπίστηκαν πλείστα τόσα από τα κλοπιμαία, εφόσον τα περισσότερα ήταν στην κατοχή του και κάποια στο όχημα που χρησιμοποιήθηκε και το οποίο υπεδείχθη από τον ίδιο. Είναι με αυτό τον τρόπο που επήλθε αποκατάσταση, όχι όμως ολική, των θυμάτων. Έστω όμως και έτσι λαμβάνουμε υπόψη μας ότι στο τέλος της ημέρας τα θύματα έτυχαν κάποιας, όχι ολικής, αποκατάστασης. Άλλωστε ως έχει υποδειχθεί στην υπόθεση Lucian Gheorghe v Δημοκρατίας

(2013)2 ΑΑΔ 824, 834 : «Τα Δικαστήρια πρέπει να λαμβάνουν βεβαίως υπόψη τα ελαφρυντικά περιστατικά ενός κατηγορούμενου, αλλά ταυτόχρονα πρέπει να υπολογίζουν κατά την επιμέτρηση της ποινής και την επίπτωση της εγκληματικής συμπεριφοράς επί του θύματος ή των θυμάτων αυτής». Όλα τα ανωτέρω αποτελούν όσα η συνήγορος του κατηγορουμένου ανέδειξε, ως προσωπικές, οικογενειακές και ιδιαίτερες περιστάσεις διάπραξης των εν λόγω αδικημάτων. Οφείλουμε εν τούτοις να υπομνήσουμε ότι η διαδικασία εξατομίκευσης της ποινής δεν συνεπάγεται εξουδετέρωση ούτε της σοβαρότητας του εγκλήματος ούτε του στοιχείου της αποτροπής, όταν συντρέχουν λόγοι απόδοσης αποτρεπτικού χαρακτήρα (βλ. Κωνσταντίνου v Δημοκρατίας

(1989)2 ΑΑΔ 224, 228). Και ομολογουμένως εδώ συντρέχουν τόσο ειδικοί όσο και γενικοί λόγοι αποτροπής. Αρχίζοντας από το τελευταίο επαναλαμβάνουμε αυτό που ενωρίτερα αναφέρθηκε, δηλαδή ότι το αδίκημα της ληστείας τελεί σε έξαρση. (βλ. Giannakov v. Δημοκρατίας, Π.Ε.220/12, ημερ.24.2.14). Από την άλλη, ο πρότερος βίος του κατηγορουμένου και συγκεκριμένα η συσσώρευση τεσσάρων προηγούμενων καταδικών, αναδεικνύει την έκταση του προβλήματος. Παρ΄ ότι 31 ετών ο κατηγορούμενος, έχει ήδη καταδικαστεί για σοβαρότατα αδικήματα και του επιβλήθηκαν πολυετείς ποινές φυλάκισης. Σε σχέση με την πρώτη περίπτωση καταδίκης, όπου του επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 8 ετών, μας λέχθηκε ότι αποφυλακίστηκε το Φεβρουάριο του 2014. Εν τούτοις τρεις από τις υποθέσεις που ακολούθως αντιμετώπισε (4542/14, 4537/14 και 15105/14) καταχωρίστηκαν εντός του 2014. Περιπλέον, η επίδικη υπόθεση διαπράχθηκε καθ΄ ον χρόνο ίσχυε, και εξακολουθεί να ισχύει, αναστολή ποινής φυλακίσεως που του έχει επιβληθεί. Βεβαίως ο κατηγορούμενος δεν θα τιμωρηθεί για τον πρότερο βίο του, αλλά για αυτά που σήμερα αντιμετωπίζει. Εν τούτοις όπως υπεδείχθη στην υπόθεση Σωκράτης Παναγιώτου (Αντάρτης) v Δημοκρατίας

(1997)2 ΑΑΔ 142∙ « Αποτελεί θέση της νομολογίας μας ότι οι προηγούμενες καταδίκες δεν πρέπει να δικαιολογούν επιβολή ποινής τέτοιας ώστε να δημιουργείται η εντύπωση ότι τιμωρείται για δεύτερη φορά ένας παραβάτης. Ωστόσο είναι δυνατό η προηγούμενη εγκληματική συμπεριφορά να επηρεάσει το βαθμό επιείκειας που το δικαστήριο θα ήταν διατεθειμένο να επιδείξει (βλ. Κυπριανίδης κ.α. v Αστυνομίας

(1994)2 ΑΑΔ 246, 250, 251, Περικλέους v Αστυνομίας, Ποινική Έφεση 5977/22.2.96). Περαιτέρω έχει νομολογηθεί ότι οι προηγούμενες καταδίκες είναι στοιχείο το οποίο έχει σημασία και λαμβάνεται υπόψη από το δικαστήριο στην επιμέτρηση της ποινής γιατί αποτελούν ένδειξη της στάσης και του σεβασμού του κατηγορούμενου προς τους Νόμους της Πολιτείας (βλ. Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v Ματθαίου άλλως Μαλέγκου

(1994)2 ΑΑΔ 1,8,9, Stratos and Another v Police 17 CLR 73 και Χατζηνικολάου v Αστυνομίας

(1976)2 ΑΑΔ 63)». Επί του προκειμένου σχετική είναι και η υπόθεση Τζιαμάς v Δημοκρατίας, Π.Ε.17/17, ημερ. 18.12.17, στην οποία επαναλαμβάνεται ότι η ύπαρξη προηγούμενων καταδικών, περιορίζει την ευχέρεια επίδειξης επιείκειας. Λάβαμε επίσης υπόψη μας αυτά που υπεδείχθησαν στην υπόθεση Τσιάκκα κ.α. v Δημοκρατίας,

(2011)2 ΑΑΔ 282, 292 αναφορικά με διαφορετικού τύπου αδικήματα εν σχέσει με τις προηγούμενες καταδίκες του κατηγορουμένου. Περιπλέον, τη δική τους σημασία διαδραματίζουν και οι άλλες δυο υποθέσεις που λαμβάνονται υπόψη, δηλαδή η υπόθεση 8907/17 και το RCI 106/17. Στην υπόθεση Ιωάννου ν. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας

(2005)2 Α.Α.Δ 598, αναφορικά με το θέμα αυτό υπεδείχθη το εξής: « . παρατηρούμε ότι εκείνο το οποίο είπε ο Lord Goddard C.J. στην υπόθεση R. v. Batchelor, 36 Cr. Ap. Rep. σελ. 64, στις σελ. 67-68, είναι ότι, όταν το δικαστήριο λαμβάνει υπόψη και άλλα αδικήματα, μπορεί να επιβάλει μεγαλύτερη ποινή στις κατηγορίες που περιλαμβάνονται στο κατηγορητήριο, από εκείνη που θα επέβαλλε αν είχε ενώπιόν του μόνο τις κατηγορίες που περιλαμβάνονται στο κατηγορητήριο. Στην προκείμενη περίπτωση, αυτό έπραξε το Κακουργιοδικείο. Σύμφωνα και με το άρθρο 81 της Ποινικής Δικονομίας, Κεφ. 155». Παραπέμπουμε επίσης και στην υπόθεση Θεμιστοκλέους v. Αστυνομίας, Π.Ε.96/15, ημερ. 19.2.16, όπου λέχθηκε ότι∙ «Η σοβαρότητα των αδικημάτων που κρίθηκε ένοχος ο εφεσείων, η συχνότητα με την οποία διαπράττονται και η ανάγκη αποτροπής, οι περιστάσεις διάπραξής τους, καθώς επίσης και ότι λήφθηκε υπόψη ακόμα μία υπόθεση, ορθά οδήγησαν το Δικαστήριο στην επιβολή ποινής φυλάκισης» Όλα τα πιο πάνω φανερώνουν παντελή ασέβεια στους νόμους της πολιτείας, καθώς ότι οι προηγούμενες ποινές, αλλά και η δεύτερη ευκαιρία που ο κατηγορούμενος έλαβε με την αναστολή εκτέλεσης ποινής φυλάκισης, δεν κατόρθωσαν να τον σωφρονίσουν και να τον αφυπνίσουν, αντίστοιχα. Περιπλέον, σχετικά με την ειδική αποτροπή που αρμόζει σε τέτοια περίπτωση, δηλαδή περίπτωση με προηγούμενες καταδίκες και πλούσια δράση του κατηγορουμένου, καθοριστική είναι η υπόθεση Δημητρίου πιο πάνω, όπου λέχθηκε ότι∙ «Η ανάγκη για γενική αποτροπή είναι πέραν από δεδομένη ως εκ της έξαρσης εγκλημάτων αυτής της φύσεως που προκαλούν δικαιολογημένη ανησυχία στην κοινωνία. Εξίσου αναγκαία προβάλλει η ειδική αποτροπή ως εκ της αποδεδειγμένης τάσης του εφεσείοντα, παρά τις τιμωρίες αλλά και την ευκαιρία που του δόθηκε στο παρελθόν, να παραβιάζει το νόμο σε σχέση με το συγκεκριμένο πλαίσιο εγκληματικής συμπεριφοράς. Οι προσωπικές του περιστάσεις λήφθηκαν υπόψιν από το Κακουργιοδικείο, αλλά δεν θα μπορούσε να τους δοθεί βαρύτητα τέτοια ώστε να εξουδετερωθούν οι ανάγκες που η ποινή καλείται να εξυπηρετήσει και ειδικά η έκδηλη ανάγκη για αποτροπή». Με γνώμονα όλα τα πιο πάνω θα προβούμε σε επισκόπηση της σχετικής νομολογίας, σε σχέση με αυτά τούτα τα αδικήματα που ο κατηγορούμενος παραδέχθηκε ενοχή. Βεβαίως προβαίνουμε σε τούτη τη διεργασία χωρίς να διαλανθάνει την προσοχή μας εκείνο που λέχθηκε συναφώς στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας v Κωνσταντίνου Π.Ε. 147/17 ημερ. 13.3.18, δηλαδή ότι∙ «Η κάθε υπόθεση κρίνεται με βάση τα δικά της περιστατικά, και κατ΄ αυτόν τον τρόπο θα κριθεί και η παρούσα. Η υιοθέτηση οποιουδήποτε γενικού κανόνα συνιστά σφάλμα αρχής (Ιωσήφ ν. Δημοκρατίας

(2012)2 Α.Α.Δ. 930). Προηγούμενες αποφάσεις του Δικαστηρίου, είναι μόνο ενδεικτικές και καθοδηγητικές για το ύψος της ποινής και δεν δεσμεύουν το Δικαστήριο». Όπως έχει υποδειχθεί στην Γρηγορίου, πιο πάνω, λέχθηκε ότι οι ποινές που επιβλήθηκαν στις εκεί αναφερόμενες υποθέσεις ληστείας, κυμαίνοντο από 4 έτη φυλάκιση σε 10 έτη φυλάκιση. Στην υπόθεση Κιλινκαρίδης v. Δημοκρατίας, Π.Ε.233/13, ημερ.22.5.15, ο εφεσείων μαζί με τους συνεργούς του επιτέθηκαν στους παραπονούμενους στο δρόμο και ασκώντας βία τους απέσπασαν ποσό €20.

1. Ο κατηγορούμενος παραδέχθηκε αμέσως μετά την τροποποίηση του κατηγορητηρίου, και συνεργάστηκε με την αστυνομία ώστε να εντοπιστούν οι λοιποί συνεργοί, χωρίς όμως επιτυχία και γι΄ αυτό η διαδικασία ανεστάλη γι΄ αυτούς. Περαιτέρω, κρίθηκε ότι είχε περιορισμένο ρόλο στη ληστεία και αντιμετώπιζε σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα. Εν τούτοις, τιμωρήθηκε με 8 έτη ποινή φυλάκισης, η οποία κρίθηκε αρμόζουσα. Στην υπόθεση Ερωτοκρίτου κ.α. v. Δημοκρατία, Π.Ε. 149/12, ημερ. 25.6.14, η εφεσείουσα διέπραξε δυο ληστείες αρτοποιείου μέσα στο ίδιο βράδυ. Από τη μια έλαβε το ποσό των €250 και από την άλλη το ποσό των €
2. Οι εν λόγω ληστείες επιτεύχθηκαν προτάσσοντας μαχαίρι. Με τη σύλληψη της παραδέχθηκε και κατονόμασε τον 2ο εφεσείοντα, ως συνεργό της σε 11 διαρρήξεις. Και ο 2ος εφεσείων παραδέχθηκε τις διαρρήξεις αυτές και μια άλλη ληστεία με τρίτο πρόσωπο. Πέραν των πιο πάνω για τον 2ο εφεσείοντα λήφθηκαν υπόψη άλλες τέσσερις υποθέσεις, ενώ και οι δυο βαρύνονταν με μια προηγούμενη καταδίκη. Λήφθηκε υπόψη η παραδοχή των κατηγορουμένων καθώς ότι η δράση τους αφορμάται από εξάρτηση στα ναρκωτικά. Εν τούτοις στο αδίκημα της ληστείας, που ήταν και το σοβαρότερο που αντιμετώπιζαν, τους επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 8 ετών, η οποία επικυρώθηκε . Στην υπόθεση Κυριακλίδης v. Δημοκρατίας, Π.Ε.179/12, ημερ. 28.1.14 ο εφεσείων εισήλθε σε internet cafe το απόγευμα και ζήτησε από τη μοναδική υπάλληλο να του προσφέρει νερό. Τότε άδραξε την ευκαιρία και μετέβη πίσω από το ταμείο, από το οποίο απέσπασε το χρηματικό ποσό των €
3. Με την επιστροφή της υπαλλήλου του καταστήματος, η οποία τον βρήκε στο ταμείο, την άρπαξε και έβαλε το χέρι του γύρω από το λαιμό της και ανέσυρε μαχαίρι. Φεύγοντας πήρε και ένα ηλεκτρονικό υπολογιστή αξίας €1.500 και ένα τηλέφωνο αξίας €
4. Τα δυο αυτά αντικείμενα επιστράφηκαν με τη σύλληψη του εφεσείοντα, στοιχείο που λήφθηκε υπόψη. Περαιτέρω, ο εφεσείων βαρύνετο με προηγούμενες καταδίκες και ζήτησε να ληφθούν υπόψη άλλες τρεις υποθέσεις που αφορούσαν πλαστογραφία και κυκλοφορία πλαστού εγγράφου και εξασφάλιση χρημάτων με ψευδείς παραστάσεις. Παρά την μερική αποκατάσταση, τα δυο ανήλικα τέκνα του εφεσείοντα και το γεγονός ότι το αδίκημα διαπράχθηκε ενόσω βρίσκετο υπό την επήρεια αλκοόλης, κρίθηκε πως ορθά λήφθηκε υπόψη η σοβαρότητα του αδικήματος και το γεγονός ότι χρησιμοποιήθηκε επικίνδυνο ή επιθετικό όπλο. Εν προκειμένω επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης 7 ετών. Καθοδηγούμενοι απ΄ όλα τα πιο πάνω και συνεκτιμώντας το σύνολο των προσωπικών και οικογενειακών περιστάσεων του κατηγορούμενου ως πιο πάνω αναφέρθηκε, εις αντιδιαστολή με το ιδιαίτερο πλέγμα των γεγονότων διάπραξης των επίδικων αδικημάτων, καταλήγουμε ότι η μόνη αρμόζουσα και ενδεδειγμένη για τον κατηγορούμενο ποινή, είναι στερητική της ελευθερίας. Ως εκ τούτου στον κατηγορούμενο επιβάλλουμε τις ακόλουθες ποινές: 1η κατηγορία: ποινή φυλάκισης 6 ετών. 2η κατηγορία: ποινή φυλάκισης 1 έτους 3η κατηγορία: ποινή φυλάκισης 2 ετών 4η κατηγορία: ποινή φυλάκισης 6 μηνών 5η κατηγορία: ποινή φυλάκισης 6 ετών. 6η κατηγορία: ποινή φυλάκισης 1 έτους 7η κατηγορία: ποινή φυλάκισης 1 έτους 8η κατηγορία: ποινή φυλάκισης 8 μηνών Οι ποινές να συντρέχουν. Νοείται βεβαίως ότι η περίοδος έκτισης της ποινής φυλάκισης, μειώνεται κατά το χρονικό διάστημα που ο Κατηγορούμενος τελούσε σε προφυλάκιση ή και υπό κράτηση βάσει του άρθρου 117

(1)του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ.155, (Aboutalebi v. Αστυνομίας

(2009)2 Α.Α.Δ. 677, Γενικός Εισαγγελέας ν. Παντελή

(2000)2 Α.Α.Δ. 384 και Παυλίδης κ.ά. v. Αστυνομίας

(1996)2 Α.Α.Δ. 220). Τα τεκμήρια να επιστραφούν στους νόμιμους δικαιούχους τους. Το μαχαίρι και το σπρέι που βρέθηκαν στην κατοχή του κατηγορούμενου να καταστραφούν. (Υπ.)................ Ν. Γιαπανάς,Π.Ε.Δ. . (Υπ.)................ Ν. Ταλαρίδου - Κοντοπούλου, Ε.Δ (Υπ.)................ Λ. Παντελή, Ε.Δ Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής ./Κ.Κ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο