Αστυνομικού Διευθυντή Λάρνακας ν. Teberdukov, Αρ. Υπόθεσης: 8563/18, 18/10/2018

(1)(λ) του περί Αλλοδαπών και Μεταναστεύσεως Νόμου, Κεφ. 105, και Καν. 9

(1)(ε) του περί Αλλοδαπών και Μεταναστεύσεως Καν. του 1972, Κ.Δ.Π. 242/72 και Νόμος 50/88 και Νόμος 66(Ι)/

1. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος επί του κατηγορητηρίου, «ο Κατηγορούμενος στις 9/9/2018 στην Πύλα της Επαρχίας Λάρνακας, ως αλλοδαπός εισελθών εις τη Δημοκρατία δια προσωρινή παραμονή, βάσει άδειας επισκέπτη, η οποία έληξε στις 1/9/2018, παρέμεινε στη Δημοκρατία της Κύπρου χωρίς άδεια του Διευθυντού». Τα γεγονότα, όπως τα εξέθεσε η συνήγορος της Κατηγορούσας Αρχής, είναι καταγεγραμμένα αυτολεξεί στο επίσημο πρακτικό του Δικαστηρίου. Δεν αμφισβητήθηκαν από το συνήγορο Υπεράσπισης, επομένως θα αποτελέσουν τη βάση για την επιμέτρηση της ποινής. Συγκεκριμένα, όπως έχει αναφερθεί꞉ «Στις 09.09.18 η ώρα 08:30 το πρωί, ενώ ο ΜΚ2 βρισκόταν στην οικία του στην οδό XXXXX στην Λάρνακα, άκουσε να ηχεί ο συναγερμός της οικίας του ΜΚ1, ο οποίος διαμένει σε απόσταση 50 μέτρων, στην οδό XXXXX στην Πύλα. Ο ΜΚ2, αφού προσέγγισε την εν λόγω κατοικία, πρόσεξε τον κατηγορούμενο να κινείται εντός της οικίας και ακολούθως πρόσεξε το παράθυρο της αποθήκης να είναι ανοικτό και σπασμένο. Αφού ενημέρωσε την αστυνομία αντιλήφθηκε τον κατηγορούμενο να εξέρχεται από το παράθυρο της αποθήκης. Ο κατηγορούμενος άρχισε να τρέχει προς το φυλάκιο της Εθνικής Φρουράς, στα χωράφια, έχοντας στην κατοχή του κάποια τσάντα και κάποια άλλα πράγματα. Ενώ ο ΜΚ2 άρχισε να τον καταδιώκει πεζός, ταυτόχρονα έφθασαν στο μέρος άλλοι αστυνομικοί των ειδικών καθηκόντων. Ακολούθως, ο ΜΚ4, αστυνομικός, συνέχισε να τον καταδιώκει με το υπηρεσιακό του όχημα χωρίς να τον ανακόψει, ενώ ο κατηγορούμενος συνέχισε να τρέχει με σκοπό να αποφύγει την σύλληψη. Σε κάποια στιγμή, ο αστυφύλακας έριξε προειδοποιητικό πυροβολισμό χωρίς ο κατηγορούμενος να σταματήσει. Κατευθύνθηκε σε συγκρότημα κατοικιών. Σε απόσταση 100 μέτρων κατάφερε να τον ακινητοποιήσει. Σε σωματική έρευνα που διενήργησε ο ΜΚ3 στον Κατηγορούμενο εντόπισε αριθμό αντικειμένων στην τσέπη του παντελονιού του, μέρος των οποίων αναφέρονται στις λεπτομέρειες της κατηγορίας 1 και μέρος χρηματικού ποσού σε διάφορα χαρτονομίσματα. Ακολούθως μετέβηκε στο μέρος ο ΜΚ1, παραπονούμενος, όπου αναγνώρισε την κλοπιμαία περιουσία πάνω στον κατηγορούμενο και ακολούθως μέλη της αστυνομίας ακολούθησαν την διαδρομή κατά την οποία έγινε η καταδίωξη του κατηγορουμένου, όπου και εντόπισαν σε χωράφι μια τσάντα ώμου όπου ο ΜΚ3 την άνοιξε και διαπίστωσε ότι περιείχε όσα περιγράφονται στις λεπτομέρειες της 1ης κατηγορίας, διάφορα ρολόγια, ρούχα και άλλα τιμαλφή συνολικής αξίας €5.
2. Από έλεγχο από την ΥΑΜ Λάρνακας διαπιστώθηκε ότι ο κατηγορούμενος αφίχθηκε από το αεροδρόμιο Λάρνακας ως επισκέπτης και του παραχωρήθηκε άδεια παραμονής μέχρι 31.08.
3. Περαιτέρω, από έλεγχο που διενεργήθηκε, δεν υπήρχαν οποιαδήποτε έγγραφα με αποτέλεσμα από 01.09.18 να διαμένει παράνομα στην Δημοκρατία. Ακολούθως, ο κατηγορούμενος προέβηκε σε θεληματική κατάθεση, παραδέχθηκε τα αδικήματα διάρρηξης και κλοπής αναφέροντας μεταξύ άλλων ότι όλα τα αντικείμενα που βρέθηκαν στην κατοχή του τα έκλεψε από την κατοικία του ΜΚ
4. Η κλοπιμαία περιουσία επιστράφηκε στον παραπονούμενο.». Ο κατηγορούμενος είναι Λευκού Ποινικού Μητρώου. Σύμφωνα με Έκθεση που ετοίμασε Λειτουργός Κοινωνικών Υπηρεσιών στο Τμήμα Φυλακών κατόπιν συνέντευξης του Κατηγορούμενου στις Κεντρικές Φυλακές, παρατηρούνται τα εξής αναφορικά με τις κοινωνικοοικονομικές συνθήκες του Κατηγορούμενου꞉ · Ο Κατηγορούμενος είναι 32 ετών, έγγαμος. Η σύζυγος του, ηλικίας 23 ετών, και το παιδί του, ηλικίας 3,5 ετών, βρίσκονται στη Ρωσία απ' όπου κατάγεται και ο ίδιος. Ζουν σε ενοικιαζόμενο διαμέρισμα · Έχει αποφοιτήσει από Πανεπιστήμιο της χώρας του στον κλάδο των πολιτικών επιστημών και μετά την ολοκλήρωση της στρατιωτικής του θητείας, ανέλαβε εργασία στις οικοδομές. · Ήρθε στην Κύπρο τον Ιούλιο 2018 για εξεύρεση εργασίας με καλύτερες απολαβές. Βασίστηκε σε υπόσχεση ενός συμπατριώτη του, με τον οποίο διατηρούσε τηλεφωνική επικοινωνία, ότι θα τον φιλοξενούσε στην Κύπρο, ο οποίος εν τέλει δεν ανταποκρίθηκε. Κατέληξε ο Κατηγορούμενος να είναι άστεγος στην Κύπρο. Στηριζόταν αποκλειστικά σε αποταμιεύσεις που έφερε μαζί του από τη Ρωσία καθώς και σε βοήθεια από άγνωστους συμπατριώτες του που συναντούσε στις παραλίες της Λάρνακας. · Κάνει χρήση ναρκωτικών ουσιών από ηλικία 13 ετών. Λαμβάνει φαρμακευτική αγωγή εντός των Κεντρικών Φυλακών. · Δηλώνει μεταμέλεια και ζητεί την επιείκεια του Δικαστηρίου. Ο συνήγορος Υπεράσπισης υιοθέτησε το περιεχόμενο της Έκθεσης της Λειτουργού Κοινωνικών Υπηρεσιών και, αγορεύοντας για μετριασμό της ποινής, πρόσθεσε τα εξής꞉ Όταν εισήλθε στην οικία του παραπονούμενου για να κλέψει ήταν μεθυσμένος. Μύριζε έντονα οινόπνευμα. Καταγράφεται τούτο και στην κατάθεση του αστυνομικού. Δίψασε, κτύπησε την πόρτα και όταν αντιλήφθηκε ότι δεν υπήρχε κανένας στην οικία, έριξε μια πέτρα και έσπασε στο τζάμι, απ' όπου εισήλθε στην οικία. Άρπαξε ό,τι βρήκε. Η συνέχεια είναι όπως την έθεσε η Κατηγορούσα Αρχή. Η παραδοχή των αδικημάτων ήταν άμεση. Ζητείται να κριθεί υπό το πρίσμα της ηλικίας του, 32 ετών, της οικογενειακής του κατάστασης. Επιμέτρηση της ποινής. Κατά την επιμέτρηση της ποινής, το Δικαστήριο θα πρέπει να εξισορροπήσει τις δύο γενικές αρχές που αποτελούν τα βασικά κριτήρια για την επιβολή ποινών δηλαδή, την προστασία της κοινωνίας και την τιμωρία του παραβάτη από την μια και την εξατομίκευση της ποινής στα πλαίσια και στο χαρακτήρα του παραβάτη από την άλλη. (βλ. Φιλίππου ν. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 245). Η διαδικασία της εξατομίκευσης δεν συνεπάγεται όμως εξουδετέρωση ούτε της σοβαρότητας του αδικήματος ούτε της ανάγκης αποτροπής (βλ. Μουσικού ν. Αστυνομίας

(1992)2 ΑΑΔ 286, Αθανασιάδης ν. Αστυνομίας

(2001)2 ΑΑΔ 121, Παναγιώτου ν. Αστυνομίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 540). Ποινή για το αδίκημα της διάρρηξης και κλοπής Το αδίκημα, ως η κατηγορία αρ. 1, είναι πολύ σοβαρο. Η σοβαρότητά του αντικατοπτρίζεται στην προβλεπόμενη στο Νόμο ποινή. Το άρθρο 292(α) του Ποινικού Κώδικα καθορίζει μέγιστη ποινή φυλάκισης επτά χρόνων φυλάκιση για το αδίκημα της διάρρηξης κτιρίου, Εφόσον όμως ο Γενικός Εισαγγελέας έδωσε τη συγκατάθεσή του όπως η παρούσα υπόθεση εκδικασθεί συνοπτικά από Επαρχιακό Δικαστήριο, η μέγιστη ποινή φυλάκισης που δύναται να επιβληθεί από το παρόν Δικαστήριο ανέρχεται σε 5 χρόνια. Τέτοιου είδους αδικήματα δεν έπαυσαν δυστυχώς ποτέ να βρίσκονται σε έξαρση. Όπως χαρακτηριστικά λέχθηκε στην υπόθεση Παναγίδης v. Δημοκρατίας

(1997)2 Α.Α.Δ. 104, η οποία συνεχίζει να απηχεί την εικόνα που παρατηρούν τα Δικαστήρια, αντλώντας δικαστική γνώση από τον αριθμό υποθέσεων που καταχωρούνται καθημερινά: «Οι κλοπές, οι διαρρήξεις και άλλα ομοειδή αδικήματα είναι στην πρώτη γραμμή της εγκληματικότητας χωρίς να δείχνουν σημεία κάμψης. Σημειώνεται, αντίθετα, έξαρση. Τα Δικαστήρια αντιμετωπίζουν τέτοια εγκλήματα με αυστηρότητα γιατί προκαλούν ρήγματα στην έννομη τάξη και διαβίωση και διαβρώνουν συνάμα το αίσθημα ασφάλειας του πολίτη». Τέτοια αδικήματα που διαπράττονται με ανησυχητική συχνότητα, χρήζουν, σύμφωνα με την πάγια νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, αυστηρής αντιμετώπισης (Michal Bukowski v. Αστυνομίας

(2011)2 Α.Α.Δ. 92). Τα Δικαστήρια, διαχρονικά επιβάλλουν πολύχρονες ποινές φυλάκισης. Στην υπόθεση Φραντζίδης ν. Αστυνομίας

(2011)2 Α.Α.Δ. 146 επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης 4 ετών για σωρεία διαρρήξεων και κλοπών. Ο κατηγορούμενος εβαρύνετο με τρεις προηγούμενες καταδίκες ενώ είχε ληφθεί υπόψη η άμεση παραδοχή του. Περαιτέρω στην υπόθεση Jamas ν. Δημοκρατίας

(2013)2 Α.Α.Δ. 10, η συνολική ποινή των 4 χρόνων που επιβλήθηκε στον 23χρονο κατηγορούμενο, ο οποίος εβαρύνετο με μια προηγούμενη καταδίκη, κρίθηκε υπερβολική και μειώθηκε σε 3½ χρόνια. Σημειώνεται ότι η συνολική λεία στην περίπτωση της υπόθεσης αυτής ήταν €40.

1. Πιο πρόσφατα, στην υπόθεση Andrei Alin Bandits ν. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση αρ. 94/2015 ημερ. 21/10/2015, επικυρώθηκαν συντρέχουσες ποινές φυλάκισης 3 χρόνων που επιβλήθηκαν σε 38χρονο Ρουμάνο με λευκό μητρώο, πατέρα μιας ανήλικης θυγατέρας 10 ετών, σε κατηγορία για διάρρηξη δύο κατοικιών και κλοπής διαφόρων αντικειμένων συνολικής αξίας €
2. Αναφορά, τέλος, μπορεί να γίνει και στην υπόθεση Τσιλικίδης ν. Αστυνομίας

(2013)2 Α.Α.Δ. 272, στην οποία το Εφετείο απέρριψε την Έφεση κατά της ποινής 3 χρόνων που επιβλήθηκε σε άτομο 23 χρόνων με λευκό μητρώο, για 6 διαρρήξεις και κλοπές που απέφεραν στον δράστη διάφορα τιμαλφή και μετρητά, συνολικού ύψους €64.000 περίπου, από τα οποία τίποτα δεν επιστράφηκε στους δικαιούχους. Προχωρώ να εξηγήσω ποιους μετριαστικούς παράγοντες εντοπίζω και σε ποιο βαθμό θα προσμετρήσουν στην κρίση μου. Ασφαλώς, η παρούσα υπόθεση συγκριτικά προς όσες μνημόνευσα ανωτέρω, δεν εμφανίζει τους επιβαρυντικούς παράγοντες της μεγάλης αξίας λείας κλοπιμαίων ή της ύπαρξης προηγούμενων καταδικών του Κατηγορούμενου. Εδώ ο Κατηγορούμενος έχει λευκό ποινικό μητρώο του Κατηγορούμενου επιτρέπει στο Δικαστήριο να τον μεταχειριστεί με την επιείκεια που αρμόζει σε κάποιον που είναι πρώτη φορά παραβάτης (Χαραλάμπους ν. Αστυνομίας

(1994)2 Α.Α.Δ. 14 και Κολοκασίδης ν. Δημοκρατίας

(1994)2 Α.Α.Δ. 132). Πρόκειται, όμως, για αλλοδαπό πρόσωπο, το οποίο δεν είχε οποτεδήποτε προηγουμένως μόνιμη εγκατάσταση στην Κυπριακή Δημοκρατία, γι'αυτό και το Δικαστήριο δεν δύναται να αποδώσει παρά μόνο περιορισμένη αξία στο μετριαστικό αυτό παράγοντα, εφόσον υπό τις συνθήκες που ανάφερα, το λευκό ποινικό μητρώο δεν αποτελεί ασφαλή δείκτη της προσήλωσης του κατηγορούμενου στους Νόμους και κανονισμούς της Κυπριακής Δημοκρατίας. Η άμεση παραδοχή του κατηγορούμενου στο Δικαστήριο εμπεριέχει το απτό στοιχείο της μεταμέλειας και είναι κατάλληλο να αμοίβεται με έκπτωση στην ποινή (Χαρτούπαλλος ν. Δημοκρατίας

(2002)2 Α.Α.Δ. 28), διότι αυτό ενθαρρύνει τους αδικοπραγούντες να παραδέχονται ενοχή με συνέπεια να μην σπαταλάται πολύτιμος χρόνος στην εκδίκαση υποθέσεων. Αποτελεί πορεία που προάγει τους σκοπούς της δικαιοσύνης. Όσον όμως αφορά την παραδοχή των αδικημάτων ενώπιον των ανακριτικών αρχών ή/ και την επιστροφή των κλοπιμαίων στο νόμιμο ιδιοκτήτη τους, παρατηρώ τα εξής. Η εξιχνίαση της υπόθεσης επετεύχθη χάριν της παρατηρητικότητας του ΜΚ2, γείτονα του παραπονούμενου ΜΚ1, ο οποίος κινητοποιήθηκε άμεσα και ειδοποίησε την Αστυνομία, η οποία και κατάφερε να συλλάβει τον Κατηγορούμενο ενόσω αυτός, έχοντας διαρρήξει την κατοικία και λάβει τη λεία του, επιχειρούσε ν'απομακρυνθεί από την περιοχή για να διαφύγει. Δεν είναι η περίπτωση που η εξιχνίαση της υπόθεσης να οφείλεται στη συνεργασία του Κατηγορούμενου με τις ανακριτικές αρχές ή/και με τη θεληματική του κατάθεση. Συνελήφθη επ' αυτοφώρω. Εφόσον τα κλοπιμαία αντικείμενα εντοπίστηκαν στην κατοχή του Κατηγορούμενου κατά την ανακοπή του από την Αστυνομία και επεστράφηκαν από αυτήν στον νόμιμο ιδιοκτήτη τους (ΜΚ1), δεν μπορεί υπό τις συνθήκες αυτές να αποδοθεί σε οποιαδήποτε έμπρακτη μεταμέλεια του κατηγορουμένου. Συνεκτιμώντας κάθε έναν από τους πιο πάνω αναλυθέντες παράγοντες, επιβάλλω στον κατηγορούμενο για την κατηγορία αρ. 1 (για το αδίκημα της διάρρηξης κατοικίας και κλοπής) ποινή φυλάκισης 15 μηνών. Ποινή για το αδίκημα της παραμονής αλλοδαπών χωρίς άδεια του Διευθυντή Μετανάστευσης. Το άρθρο 19

(1)(l) του περί Αλλοδαπών και Μετανάστευσης Νόμου, Κεφ. 105 προβλέπει ότι «Πρόσωπο το οποίο, (λ) αφoύ έχει εισέλθει στη Δημoκρατία ως πρoσωριvός κάτoικoς για περιoρισμέvη περίoδo παραμέvει στη Δημoκρατία μετά τηv εκπvoή της περιόδoυ αυτής χωρίς vα έχει εξασφαλίσει άδεια από τov Αvώτερo Διευθυντή είναι ένοχο ποινικού αδικήματος και υπόκειται σε φυλάκιση για χρονικό διάστημα που δεν υπερβαίνει τους δώδεκα μήνες ή σε πρόστιμο που δεν υπερβαίνει τις Λ.Κ. 1000 (€1708) ή και στις δύο αυτές ποινές.». Στην κατηγορία αρ. 2 για το αδίκημα της παράνομης παραμονής, έχοντας υπόψη μου την ανησυχητική συχνότητα με την οποία διαπράττεται αυτό το αδίκημα, τους κινδύνους που δημιουργούνται για την κοινωνία και την οικονομία του τόπου, τη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου που δεικνεύει την ανάγκη επιβολής αποτρεπτικών ποινών, καταλήγω να επιβάλλω ποινή φυλάκισης 2 μηνών. Οι ποινές φυλάκισης για τις κατηγορίες αρ. 1 και 2 να συντρέχουν. Θα εξετάσω στο στάδιο αυτό κατά πόσο συντρέχουν λόγοι για αναστολή της ποινής φυλάκισης που έχει επιβληθεί. Το άρθρο 3

(2)του Νόμου 95/72 αναφέρει ότι το Δικαστήριο διατάσσει την αναστολή εκτέλεσης της ποινής φυλάκισης, αν αυτό δικαιολογείται από το σύνολο των περιστάσεων της υπόθεσης και τα προσωπικά περιστατικά του Κατηγορουμένου. Η ποινή φυλάκισης με αναστολή δεν επιβάλλεται από Δικαστήριο ως μέτρο επιείκειας ή ως εναλλακτικό μέτρο τιμωρίας του παραβάτη και η επιλογή της ποινής φυλάκισης δεν πρέπει να συσχετίζεται με τη δυνατότητα αναστολής της. Το Δικαστήριο αποφασίζει το ύψος της ποινής και μετά εξετάζει κατά πόσο συντρέχουν οι προϋποθέσεις που να δικαιολογούν την αναστολή της (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Περατικού

(1997)2 Α.Α.Δ. 373, Λιασίδης ν. Αστυνομίας

(1997)2 Α.Α.Δ. 94). Μεταξύ των παραγόντων που επιμετρούν ως προς το επιθυμητό ή όχι της αναστολής της ποινής φυλάκισης είναι η σοβαρότητα των περιστατικών και το κίνητρο για τη διάπραξη του αδικήματος, το μητρώο του Κατηγορουμένου ως δείκτης για την ανάγκη αποτροπής και η διαγωγή του Κατηγορουμένου μετά τη διάπραξη του αδικήματος και ιδιαίτερα η παρουσία ή απουσία στοιχείων μεταμέλειας. Στην απόφαση, ημερ. 9.11.2016, στην Ποινική Εφεση αρ. 124/2016, Πάτερ Δημήτριος Πιττάης Χρυσοδόντας ν. Αστυνομίας, σημειώθηκαν τα εξής με παραπομπή στην Ιωσήφ ν. Δημοκρατίας

(2012)2 ΑΑΔ 930, 939: «Η κάθε υπόθεση κρίνεται στη βάση των δικών της περιστατικών. Η υιοθέτηση οποιουδήποτε γενικού κανόνα θα συνιστούσε σφάλμα αρχής. Εναπόκειται στο δικαστήριο που έχει την ευθύνη επιβολής της ποινής να λάβει υπόψη στην κάθε περίπτωση τις περιστάσεις της υπόθεσης και οποιεσδήποτε προσωπικές περιστάσεις που αφορούν στον συγκεκριμένο κατηγορούμενο και, σε ορισμένες περιπτώσεις, την οικογένεια του με σκοπό να αποφασίσει κατά πόσο ενδείκνυται η αναστολή της εκτέλεσης της ποινής. Αυτό βέβαια συνεπάγεται την εκ νέου θεώρηση των συνθηκών διάπραξης του αδικήματος και των προσωπικών περιστάσεων του κατηγορούμενου και την απόδοση «διπλής βαρύτητας» σε όλους τους σχετικούς με το αδίκημα και τον αδικοπραγούντα παράγοντες - είτε επιβαρυντικούς είτε μετριαστικούς - οι οποίοι μπορούν να επηρεάσουν την απόφαση του δικαστηρίου για την αναστολή ή όχι της ποινής. Θεωρούμε ότι κατά την εξέταση του ζητήματος, σημαντικό ερώτημα είναι κατά πόσο η ανασταλείσα ποινή θα αντικατοπτρίζει την αντικειμενική σοβαρότητα του αδικήματος και θα εξυπηρετήσει τους πολλαπλούς σκοπούς της τιμωρίας.» Στην πιο πάνω απόφαση Χρυσοδόντας επικυρώθηκε κατ' έφεση η μη αναστολή της ποινής φυλάκισης που επιβλήθηκε πρωτόδικα, εφόσον η απουσία αποζημίωσης των παραπονουμένων στερούσε από τον εφεσείοντα το στοιχείο της έμπρακτης μεταμέλειας. Η σοβαρότητα των αδικημάτων στην παρούσα υπόθεση είναι δεδομένη. Αναμφίβολα, οι συνθήκες διάπραξης των αδικημάτων, όπως τις έχω αναλύσει πιο πάνω, δεν συνθέτουν τέτοια εικόνα, η οποία να δικαιολογεί την αναστολή της ποινής. Επεστράφησαν τα κλοπιμαία στον παραπονούμενο, πλην όμως λόγω εντοπισμού τους στην κατοχή του Κατηγορουμένου ή/και στην απόσταση που αυτός διένυσε καθ' ον χρόνο προσπαθούσε να διαφύγει από τη σκηνή του αδικήματος για ν' αποφύγει τη σύλληψη, εγχείρημα που απέτυχε και συνελήφθηκε επ'αυτοφώρω. Η παραδοχή του στο Δικαστήριο είναι δείκτης έμπρακτης μεταμέλειας, πλην όμως κρίνω ότι υπό τις προαναφερθείσε συνθήκες δεν δικαιολογείται η αναστολή εκτέλεσης της επιβληθείσας ποινής φυλάκισης στην παρούσα υπόθεση. Η επιβληθείσα ποινή φυλάκισης να αρχίζει από σήμερα, αλλά η περίοδος επιτρέπω να μειωθεί κατά το χρόνο που ο Κατηγορούμενος τελούσε σε προφυλάκιση, δηλαδή από τις 14/9/2018 μέχρι σήμερα, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 117 του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155. (υπ.) ......................................... Α. Πανταζή - Λάμπρου, Ε.Δ. ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο