Γεωργίου ν. Δημοσθένους, Αρ. Υπ.:1841/2015, 4/12/2018

(1)του Συντάγματος. Δεν θεωρώ πάντως ότι η παρούσα υπόθεση σχετίζεται με επικοινωνία, αλλά με καταγραφή δεδομένων και δεν άπτεται του άρθρου 17

(1)του Συντάγματος αλλά του άρθρου 15 αυτού. Με παραπέμπει μεταξύ άλλων ο ευπαίδευτος συνήγορος υπεράσπισης σε απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου αρ. 9214/ 2013 Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου ν. Χρυστάλλας Ηρακλέους κ.α., απόφαση ημερ. 2/6/2017 όπου επιχειρήθηκε να κατατεθεί ψηφιακός δίσκος με βιντεοσκόπηση μέσω χρήσης κλειστού κυκλώματος παρακολούθησης και καταγραφής εικόνας που εγκαταστάθηκε στο χώρο εργασίας των Κατηγορουμένων χωρίς γνώση ή συγκατάθεσή τους και χωρίς να τους δοθεί το δικαίωμα άρνησης στην επεξεργασία των δεδομένων τους. Δεν επιτράπηκε από το Δικαστήριο η κατάθεση του ψηφιακού δίσκου. Επί της επεξεργασίας προσωπικών δεδομένων, το εφαρμοστέο πλέον νομοθετικό κείμενο είναι αυτό του Ευρωπαϊκού Κανονισμού 679/16 (Γενικός Κανονισμός για την Προστασία Δεδομένων[1]). Σύμφωνα με το άρθρο 2 (δ) αυτού, ο Κανονισμός δεν εφαρμόζεται όταν υπάρχει επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα «από αρμόδιες αρχές» για σκοπούς ποινικών διώξεων. Συγκεκριμένα αναφέρεται ότι: «

1. Ο παρών κανονισμός δεν εφαρμόζεται στην επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα: δ) από αρμόδιες αρχές για τους σκοπούς της πρόληψης, της διερεύνησης, της ανίχνευσης ή της δίωξης ποινικών αδικημάτων ή της εκτέλεσης ποινικών κυρώσεων, συμπεριλαμβανομένης της προστασίας και πρόληψης έναντι κινδύνων που απειλούν τη δημόσια ασφάλεια.» Είναι ιδιότυπη και όχι συνηθισμένη στην ευρωπαϊκή έννομη τάξη μία ιδιωτική ποινική δίωξη, αλλά σε κάθε περίπτωση δεν μπορώ να θεωρήσω ότι συνιστά «αρμόδια αρχή» ο παραπονούμενος ή ακόμη ο συγκεκριμένος μάρτυρας με βάση τον Κανονισμό, ώστε να μην εφαρμόζεται ο Κανονισμός. Κρίνω ότι στην παρούσα περίπτωση, φαίνεται να έλαβε χώρα επεξεργασία προσωπικών δεδομένων με αποθήκευση δεδομένων - πληροφοριών που αφορούν τον Κατηγορούμενο μέσω βιντεογράφησης εκείνου και ενεργειών του και αποθήκευσής του αρχείου βίντεο σε συγκεκριμένο μέσο, το οποίο επιχειρείται να τεθεί ενώπιον Δικαστηρίου ως μαρτυρία. Δεν είναι όμως κάθε επεξεργασία παράνομη. Συγκεκριμένα όπως το άρθρο 6 του Νέου ευρωπαϊκού Κανονισμού προβλέπει: «
2. Η επεξεργασία είναι σύννομη μόνο εάν και εφόσον ισχύει τουλάχιστον μία από τις ακόλουθες προϋποθέσεις: α) το υποκείμενο των δεδομένων έχει συναινέσει στην επεξεργασία των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα του για έναν ή περισσότερους συγκεκριμένους σκοπούς, β) η επεξεργασία είναι απαραίτητη για την εκτέλεση σύμβασης της οποίας το υποκείμενο των δεδομένων είναι συμβαλλόμενο μέρος ή για να ληφθούν μέτρα κατ' αίτηση του υποκειμένου των δεδομένων πριν από τη σύναψη σύμβασης, γ) η επεξεργασία είναι απαραίτητη για τη συμμόρφωση με έννομη υποχρέωση του υπευθύνου επεξεργασίας, δ) η επεξεργασία είναι απαραίτητη για τη διαφύλαξη ζωτικού συμφέροντος του υποκειμένου των δεδομένων ή άλλου φυσικού προσώπου, ε) η επεξεργασία είναι απαραίτητη για την εκπλήρωση καθήκοντος που εκτελείται προς το δημόσιο συμφέρον ή κατά την άσκηση δημόσιας εξουσίας που έχει ανατεθεί στον υπεύθυνο επεξεργασίας, στ) η επεξεργασία είναι απαραίτητη για τους σκοπούς των έννομων συμφερόντων που επιδιώκει ο υπεύθυνος επεξεργασίας ή τρίτος, εκτός εάν έναντι των συμφερόντων αυτών υπερισχύει το συμφέρον ή τα θεμελιώδη δικαιώματα και οι ελευθερίες του υποκειμένου των δεδομένων που επιβάλλουν την προστασία των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα, ιδίως εάν το υποκείμενο των δεδομένων είναι παιδί.» (η υπογράμμιση είναι δική μου) Κατ' αρχάς επισημαίνω ότι αν ήταν εν αγνοία ή όχι του Κατηγορούμενου η βιντεογράφηση ή λήφθηκε το βίντεο που επιχειρείται να κατατεθεί με τη συγκατάθεσή του, δεν μπορεί το Δικαστήριο να το γνωρίζει γιατί δεν έχει σχετική μαρτυρία και συνεπώς, ελλείψει αυτής, θα θεωρήσω ότι δεν υπάρχει σχετική συναίνεση ή συγκατάθεση για τη λήψη του βίντεο από τον Κατηγορούμενο. Η παρούσα περίπτωση όμως, εμπίπτει στην ως άνω εξαίρεση στ) και συγκεκριμένα έλαβε χώρα για σκοπούς εννόμων συμφερόντων που επιδιώκει τρίτος. Προβαίνοντας σε στάθμιση των εκατέρωθεν συμφερόντων και δικαιωμάτων, κρίνω ότι έναντι των συμφερόντων του παραπονουμένου στη στοιχειοθέτηση της παρούσας υπόθεσης ενώπιον του Δικαστηρίου, δεν μπορούν να υπερισχύσουν τα συμφέροντα του Κατηγορούμενου. Αυτό καθότι: 1) η επεξεργασία έγινε σε χώρο που αποτελεί περιουσία του τρίτου προσώπου-παραπονούμενου σε υπαίθριο χώρο και όχι κλειστό και έλαβε χώρα προφανώς στα πλαίσια σκοπό συλλογής αποδεικτικού υλικού για παρουσίαση υπόθεσης ενώπιον Δικαστηρίου που καταχωρήθηκε από τον παραπονούμενο, ο οποίος αντλεί τη νομιμοποίησή του από το ότι την ιδιότητά του ως συνιδιοκτήτης ακινήτου όπου φέρονται να διαπράττονται τα ισχυριζόμενα ποινικά αδικήματα. 2) Τα δεδομένα που έτυχαν επεξεργασίας δεν είναι κάποιου ιδιαίτερου χαρακτήρα και δεν είναι άσχετα με την υπόθεση. Ως αναφέρεται στη Γραπτή Δήλωση του μάρτυρα (Τεκμήριο Χ3), όταν τίθεται το υπόβαθρο σε σχέση με το τεκμήριο που επιχειρείται να κατατεθεί, στο βίντεο «..φαίνεται ο Κατηγορούμενος με άλλους υπαλλήλους να εργάζονται εντός των παράνομων υποστατικών και εργαστηρίου του κατηγορούμένου». Σημειώνω όμως ότι ακόμη και να υπήρχε μαρτυρία ότι περιέχονταν δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα που ενέπιπταν και σε ιδιαίτερες κατηγορίες, δηλαδή ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα σύμφωνα με το άρθρο 9

(1)του Κανονισμού, η επεξεργασία τους και πάλιν θα μπορούσε να κριθεί ως νόμιμη και επιτρεπτή, σύμφωνα με το άρθρο 9

(2)(στ) του Κανονισμού ως « απαραίτητη για τη θεμελίωση, άσκηση ή υποστήριξη νομικών αξιώσεων ή όταν τα δικαστήρια ενεργούν υπό τη δικαιοδοτική τους ιδιότητα» Παρόμοια ήταν και η θέση και το σκεπτικό του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας στα πλαίσια της Αγωγής αρ. 2394/2010 Βικτώρια Δημητρίου ν. Κυριάκος Κακουλλή κ.α., ημερ. 14/9/2011, όπου και επιτράπηκε η κατάθεση βίντεο που περιείχε δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα, με βάση τις δύο εξαιρέσεις που παρείχε ο Ν. 138(Ι)/2001 που μετέφερε στην κυπριακή έννομη τάξη την πλέον καταργηθείσα Οδηγία 95/46/ΕΚ και που περιείχε παρόμοιες πρόνοιες με αυτές του Κανονισμού επί των συγκεκριμένων εξαιρέσεων σε σχέση με δικαστικές διαδικασίες. Ορθά επίσης επισημαίνει ο ευπαίδευτος συνήγορος για την Κατηγορούσα Αρχή ότι δεν αντιμετωπίζουμε μία περίπτωση όπου λειτουργεί ένα κλειστό κύκλωμα παρακολούθησης (κι εδώ η παρούσα υπόθεση διακρίνεται σαφώς από την απόφαση στην Αγωγή Ε.Δ. Πάφου 9214/2013 που παρατίθεται ανωτέρω). Το υπό κατάθεση τεκμήριο αφορά σε συγκεκριμένη και όχι αδιάκριτη χωρίς συγκεκριμένο σκοπό, καταγραφή ενεργειών του Κατηγορουμένου, εντός του ακινήτου του παραπονουμένου, η οποία έγινε με σκοπό την απόδειξη ισχυρισμών της Κατηγορούσας Αρχής σε δικαστική διαδικασία σε σχέση με ισχυριζόμενη κατοχή και χρήση υποστατικών που ανεγέρθηκαν χωρίς άδεια και χωρίς σχετικό πιστοποιητικό έγκρισης από την αρμόδια αρχή. Παραπέμπει μεταξύ άλλων ο ευπαίδευτος συνήγορος στο σύγγραμμα «Το Δίκαιο της Απόδειξης: Δικονομικές και Ουσιαστικές Πτυχές» (Τ.Ηλιάδη και Ν.Σάντη, 2014), σελ. 337 όπου και αναφέρεται ότι φωτογραφίες, βιντεοσκοπήσεις και δημιουργήματα άλλων λειτουργιών, μπορούν να γίνουν αποδεκτά ως μαρτυρία είτε για την αλήθεια του περιεχομένου τους, είτε ως πρωτογενής μαρτυρία προς απόδειξη του γεγονότος γένεσής τους ή ως περιγραφική της σκηνής του εγκλήματος, ότι δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ φωτογραφιών, βιντεοσκοπήσεων και ηχογραφήσεων και ότι: «Το Δικαστήριο που βλέπει και ακούει μια τέτοια μαρτυρία, δέχεται τη θέση του μάρτυρα που στην πραγματικότητα άκουσε, είδε ή διάβασε τι συνέβη έτσι που η μαρτυρία που προσφέρεται να καθίσταται πραγματική μαρτυρία.» Με βάση τα πιο πάνω, θα επιτρέψω την κατάθεση του αιτούμενου Τεκμηρίου. ............... Ξενής Ξενοφώντος Επαρχιακός Δικαστής [1] Κανονισμός (ΕΕ) 2016/679 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 27ης Απριλίου 2016, για την προστασία των φυσικών προσώπων έναντι της επεξεργασίας των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα και για την ελεύθερη κυκλοφορία των δεδομένων αυτών και την κατάργηση της οδηγίας 95/46/ΕΚ (Γενικός Κανονισμός για την Προστασία Δεδομένων) cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο