Αστυνομίας ν. Χρίστος Αγγελή Λτδ κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 9257/14, 31/1/2018

(1)(β) του Κεφ. 155 ότι δεν έχει αποδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον των κατηγορουμένων. Ο κ. Μάντης στην επιχειρηματολογία του ανέφερε ότι όσον αφορά την Κατηγορούμενη 1 δεν δικαιολογείται η κλήση της σε απολογία καθώς δεν υπάρχει οποιαδήποτε μαρτυρία που να την εμπλέκει με το επίδικο αδίκημα το οποίο αντιμετωπίζει. Όσον αφορά τον Κατηγορούμενο 2 ανέφερε ότι αυτός δεν θα πρέπει να κληθεί σε απολογία διότι οι διωκτικές αρχές κατέληξαν, όπως ανέφερε ο κ. Μάντης, στο συμπέρασμα ότι υπεύθυνη για την εκτέλεση των εργασιών στο Α' Δημόσιο Νηπιαγωγείο Γεροσκήπους ήταν η Κατηγορούμενη

1. Συνεπώς, κατά τον κ. Μάντη, εφόσον την ευθύνη των εργασιών είχε η Κατηγορούμενη 1 δεν μπορεί να καταδικαστεί ο Κατηγορούμενος
2. Επιπρόσθετα, παρέθεσε συγκεκριμένα αποσπάσματα της μαρτυρίας που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου για να υποδείξει ότι αυτή είναι αντιφατική και ως εκ τούτου κανένα λογικό Δικαστήριο δεν θα μπορούσε να βασίσει την καταδίκη του Κατηγορούμενου 2 σε αυτήν τη μαρτυρία. Εκ διαμέτρου αντίθετη υπήρξε η θέση της ευπαίδευτης εκπροσώπου της Κατηγορούσας Αρχής η οποία υπέδειξε ότι δεν υπάρχει συγκρουόμενη μαρτυρία και ότι με βάση το μαρτυρικό υλικό που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου και τις αρχές που διέπουν το στάδιο της απόδειξης εκ πρώτης όψεως υπόθεσης οι Κατηγορούμενοι 1 και 2 θα πρέπει να κληθούν σε απολογία. Είναι καλά γνωστές οι Αρχές οι οποίες διέπουν την απόδειξη εκ πρώτης όψεως υπόθεσης και την κλήση κατηγορουμένων σε απολογία. Στην υπόθεση Azinas v. The Republic

(1981), 2 C.L.R 9, υιοθετήθηκε πλήρως η Δικαστική Πρακτική του '62 η οποία και καθορίζει τα κριτήρια για την απόδειξη ή μη εκ πρώτης όψεως υπόθεσης. Σύμφωνα με τη νομολογία η απαλλαγή Κατηγορούμενου σε αυτό το στάδιο δικαιολογείται μόνο: (α) δεν στοιχειοθετείται εξ αντικειμένου υπόθεση της κατηγορίας, λόγω της πουσίας ενός ή περισσοτέρων των συστατικών στοιχείων των δικημάτων που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος και (β) οποτεδήποτε η μαρτυρία είναι τόσο αντινομική ή στερείται πειστικότητας σε βαθμό που κανένα λογικό Δικαστήριο δεν θα μπορούσε να βασίσει την καταδίκη του κατηγορούμενου σε αυτήν. Η κλήση κατηγορούμενου σε απολογία δικαιολογείται μόνο όταν μετά την προκαταρκτική θεώρηση της υπόθεσης δικαιολογείται η κλήση του σε υπεράσπιση. (Γενικός Εισαγγελέας v. Χριστοδούλου

(1990), 2 Α.Α.Δ 133). Σε αυτό το στάδιο της διαδικασίας το Δικαστήριο κατά κανόνα δεν προβαίνει στην αξιολόγηση της μαρτυρίας της Κατηγορούσας Αρχής. Η απόφαση για απαλλαγή και αθώωση σε αυτό το στάδιο έχει καθαρά αντικειμενικό έρεισμα τόσο στην πρώτη όσο και στη δεύτερη περίπτωση που έχουν αναφερθεί πιο πάνω. Η απαλλαγή ενός κατηγορούμενου δικαιολογείται μόνο όταν εξ αντικειμένου δεν μπορεί να στοιχειοθετηθεί η υπόθεση της Κατηγορούσας Αρχής. Το μέτρο δεν είναι οι εκτιμήσεις του συγκεκριμένου Δικαστηρίου, αλλά εκείνες ενός νοητού λογικού Δικαστηρίου. Έχοντας ως γνώμονα τις προαναφερόμενες αρχές της νομολογίας θα εξετάσω κατά πόσο με βάση το μαρτυρικό υλικό που τέθηκε ενώπιον μου δικαιολογείται εξ αντικειμένου η κλήση των κατηγορουμένων σε απολογία. Θα ξεκινήσω με την Κατηγορούμενη

1. Στη βάση του συνόλου της μαρτυρίας που έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου προκύπτει ότι ουδείς εκ των μαρτύρων κατηγορίας έχει αναφερθεί και έχει εμπλέξει καθ' οιονδήποτε τρόπο την Κατηγορούμενη 1 με το επίδικο αδίκημα της παράνομης εργοδότησης του Κατηγορούμενου
2. Η μοναδική μαρτυρία η οποία αναφέρεται στην Κατηγορούμενη 1 είναι η κατάθεση του Κατηγορούμενου 2 (Τεκμήριο 4) στην οποία όμως σημειώνω ότι απλώς αναφέρεται ότι η Κατηγορούμενη 1 ήταν αυτή που ανέλαβε την κατασκευή καλουπιών της προέκτασης του Α' Δημόσιου Νηπιαγωγείου Γεροσκήπους. Υπογραμμίζω ότι το Τεκμήριο 4 κατατέθηκε από την Κατηγορούσα Αρχή, όχι ως προς την αλήθεια του περιεχομένου του αλλά ως προς το ότι λήφθηκε η εν λόγω κατάθεση από τον ΜΚ
3. Σε κάθε περίπτωση επισημαίνω ότι για να μπορέσει η εν λόγω μαρτυρία, η οποία προέρχεται από τον Κατηγορούμενο 2, συγκατηγορούμενο της Κατηγορούμενης 1, να ληφθεί υπόψη θα έπρεπε ο Κατηγορούμενος 2 να κληθεί ως μάρτυρας κατηγορίας και αυτό θα μπορούσε να συμβεί μόνο εάν έπαυε να είναι συγκατηγορούμενος της πρώτης κατηγορούμενης. Στην προκείμενη περίπτωση κάτι τέτοιο είναι προφανές ότι δεν συμβαίνει. Παραπέμπω σχετικά στο σύγγραμμα Δίκαιο της Απόδειξης, Δικονομικές και Ουσιαστικές Πτυχές των κ.κ. Ηλιάδη και Σάντη σελίδα 645, στην οποία αναφέρονται, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα: «Συνάγεται λοιπόν, ότι αν η Κατηγορούσα Αρχή επιθυμεί να καλέσει συγκατηγορούμενο του κατηγορούμενου ως μάρτυρα κατηγορίας, ο συγκατηγορούμενος πρέπει να παύσει από του να είναι συγκατηγορούμενος για να δυνηθεί να καταστεί εξαναγκάσιμος μάρτυρας εναντίον κατηγορούμενου (βλέπε επίσης R v. Pittarides (1929‑1933) 14 CLR 1) και να μπορέσει να αντεξεταστεί προκειμένου να καταδειχθεί η έκταση της ενοχής και ανάμιξης του στο επίδικο έγκλημα. ( Βλέπε R v. Rowland

(1910)1 KB 458). Αυτό μπορεί να γίνει σε 3 περιπτώσεις:

(1)είτε με την παραδοχή του συγκατηγορούμενου στις κατηγορίες που αντιμετωπίζει (R v. Finch

(2007)1 Cr App R 439, Δημητρίου v. Δημοκρατίας

(1999)2 Α.Α.Δ 141, R v. Mount

(1934)24 Cr App R 135) και την επιβολή ποινής σε αυτόν αμέσως εκεί που θα κληθεί ακολούθως ως μάρτυς κατηγορίας (Στυλιανίδης v Αστυνομίας, Ποινική Έφεση 158/11, ημερομηνία 9.9.13), σύμφωνα με τη δήλωση της Κατηγορούσας Αρχής (Χρυσάνθου v. Δημοκρατίας

(2011)2 Α.Α.Δ 221), δίχως όμως η αναφορά στα γεγονότα από την Κατηγορούσα Αρχή (ή την Υπεράσπιση κατά την αγόρευση για μετριασμό), στο στάδιο επιβολής της ποινής του κατηγορούμενου, να παραβιάζει το τεκμήριο της αθωότητας του άλλου συγκατηγορούμενου που δεν έχει παραδεχθεί. (Χρίστου v. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 57/10, ημ.16.5.12).

(2)με την καταχώρηση αναστολής ποινικής δίωξης (nolle prosequi) σε σχέση με τον μελλοντικό μάρτυρα (Τουμάζου v Κυπριακής Δημοκρατίας

(2003)2 Α.Α.Δ 63 και

(3)με τον διαχωρισμό του κατηγορητηρίου και την ξεχωριστή εκδίκαση της υπόθεσης (Ιωάννου και Άλλου v Δημοκρατίας

(2001)2 Α.Α.Δ 195, R v Richardson

(1967)51 Cr App R 381). Κατά συνέπεια εναντίον της Κατηγορούμενης 1 δεν έχει προσκομιστεί οποιαδήποτε μαρτυρία και ως εκ τούτου θεωρώ ότι η Κατηγορούμενη 1 θα πρέπει σε αυτό το στάδιο να αθωωθεί και να απαλλαγεί από την 1η κατηγορία που αντιμετωπίζει. Όσον αφορά τώρα τον Κατηγορούμενο 2, θεωρώ ότι η Κατηγορούσα Αρχή έχει προσκομίσει μαρτυρία η οποία να τον εμπλέκει στο αδίκημα το οποίο αντιμετωπίζει. Επαναλαμβάνω ότι σε αυτό το στάδιο το Δικαστήριο δεν προχωρά σε αξιολόγηση της μαρτυρίας. Τα ζητήματα που έχει εγείρει ο κ. Μάντης θεωρώ ότι δεν καθιστούν αντινομική τη μαρτυρία η οποία έχει προσκομιστεί από την Κατηγορούσα Αρχή. Αφορούν ζητήματα τα οποία άπτονται της βαρύτητας που θα πρέπει να δοθεί στην εν λόγω μαρτυρία, πράγμα το οποίο συνεπάγεται ότι απαιτείται η αξιολόγηση και η εις βάθος θεώρηση της μαρτυρίας, πράγμα το οποίο δεν μπορεί να γίνει στο παρόν στάδιο. Αναφορικά τώρα με τη θέση του ότι η Κατηγορούσα Αρχή κατέληξε στο συμπέρασμα ότι για τις εργασίες που εκτελούνταν στο Α' Δημόσιο Νηπιαγωγείο Γεροσκήπους υπεύθυνη ήταν η Κατηγορούμενη 1 και συνεπώς ήταν αυτή η οποία εργοδοτούσε τον Κατηγορούμενο 3, περιορίζομαι να αναφέρω ότι στο κατηγορητήριο τόσο η Κατηγορούμενη 1, όσο και o Κατηγορούμενος 2 αντιμετωπίζουν ακριβώς το ίδιο αδίκημα, δηλαδή το αδίκημα της παράνομης εργοδότησης. Ως εκ τούτου το εν λόγω επιχείρημα του κ. Μάντη δεν βρίσκει έρεισμα στο ίδιο το κατηγορητήριο της παρούσας υπόθεσης. Κατά συνέπεια η Κατηγορούμενη 1 αθωώνεται και απαλλάσσεται. Ο δε Κατηγορούμενος 2 καλείται σε απολογία. (Υπ.) ............ Μ. Αγιομαμίτης, Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο