Δημοκρατία ν. IBRAHIM SAID ABDEL QADER ALLALA, Αρ. Υπόθεσης: 3983/17, 9/2/2018

(1), 4

(2)(ια) και 23 του Νόμου που προνοεί για την πρόληψη της βίας στη οικογένεια και την προστασία των Θυμάτων 119/2000 όπως έχει τροποποιηθεί και άρθρο 234(α) του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154. (τρίτη κατηγορία) Βία στη οικογένεια, κοινή επίθεση κατά παράβαση των άρθρων 2,3

(1),4

(2)(ιβ) και 23 του Νόμου που προνοεί για την πρόληψη της βίας στη οικογένεια και την προστασία των θυμάτων 119/2000 όπως έχει τροποποιηθεί και άρθρο 242 του Ποινικού Κώδικα Κεφ.154. (τέταρτη κατηγορία) Βία στη οικογένεια, απειλή, κατά παράβαση των άρθρων 2 και 3

(4)του Νόμου που προνοεί για την πρόληψη της βίας στη οικογένεια και την προστασία των θυμάτων 119

(1)/2000 όπως έχει τροποποιηθεί και άρθρο 91 Α του Ποινικού Κώδικα κεφ. 154. (πέμπτη κατηγορία) Στο ποινικό δικαϊκό μας σύστημα, το βάρος απόδειξης ενός εκάστου συστατικού στοιχείου φέρει η Κατηγορούσα Αρχή, στο ανώτατο βαθμό απόδειξης, δηλαδή πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Η Κατηγορούσα Αρχή θα πρέπει να αποδείξει, με αποδεκτή μαρτυρία, την ύπαρξη κάθε συστατικού στοιχείου των κατηγοριών και δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσο εύλογες και εάν είναι (βλ. Λοίζου ν. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 363, Σωτηριάδης ν. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 482, Γενικός Εισαγγελέας ν. Σπύρος Σπύρου (2002 2 Α.Α.Δ. 71 και Sener Erbekci ν. Δημοκρατίας

(2005)2 Α.Α.Δ. 434). Εναπόκειται στην Κατηγορούσα Αρχή να παρουσιάσει μαρτυρία που να είναι και αξιόπιστη και σαφής (βλ. Φλουρής ν. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 401). Στις υποθέσεις Τούμπας ν. Δημοκρατίας

(1984)2 C.L.R. 110 και Καίτη Χαραλάμπους και άλλος ν. Δημοκρατίας

(1985)2 C.L.R. 97 αναφέρεται, ότι, εάν στο τέλος της υπόθεσης μείνει έστω και η παραμικρή αμφιβολία στο μυαλό του Δικαστηρίου για την ενοχή του κατηγορουμένου, τότε αυτό θα πρέπει να αποφασισθεί υπέρ του και ο κατηγορούμενος να απαλλαγεί των κατηγοριών. Για να αποδείξει την υπόθεση της η κατηγορούσα αρχή κάλεσε δέκα μάρτυρες. Ο κατηγορούμενος όπως είχε δικαίωμα προέβηκε σε ανώμοτη δήλωση. Ο Μ.Κ.1 είναι ο Α/Αστ. 1830 Νεόφυτος Παπαριστοδήμου ο οποίος όπως ανέφερε είναι υπεύθυνος στην αποθήκη τεκμηρίων του ΤΑΕ Πάφου. Είχε στην κατοχή του όλα τα τεκμήρια που αφορούσαν την παρούσα υπόθεση τα οποία κατέθεσε ενώπιον του Δικαστηρίου, (τεκμήρια 3-11) όπως αυτά περιγράφονται στον κατάλογο διακίνησης τεκμηρίων, τεκμήριο

1. Αποτελεί παραδεκτό γεγονός το οποίο εγκρίθηκε από το Δικαστήριο ότι η παραλαβή, συσκευασία, σφράγιση, φύλαξη και διακίνηση όλων των τεκμηρίων μέχρι την κατάθεση τους στο Δικαστήριο έγινε ορθά και νομότυπα χωρίς να επέλθει οποιαδήποτε αλλοίωση ή επέμβαση από οποιονδήποτε, εκτός για τις επιστημονικές εξετάσεις στο πλαίσιο διερεύνησης της υπόθεσης. Αποτελεί επίσης παραδεκτό γεγονός που εγκρίθηκε από το Δικαστήριο ότι με τον αποκλεισμό της σκηνής του αδικήματος από την Αστυνομία στις 07/07/2017 στην οδό Εξακάμαρου αρ. 8 στην Πέγεια, η σκηνή φρουρείτο από την Αστυνομία μέχρι την αποδέσμευση της, μετά το πέρας των αστυνομικών ερευνών και εξετάσεων και παρέμεινε αναλλοίωτη χωρίς να εισέλθει και χωρίς να επέμβει σε αυτήν κανένα μη εξουσιοδοτημένο πρόσωπο, εκτός για τις απαραίτητες εξετάσεις στο πλαίσιο διερεύνησης της υπόθεσης. Ο Μ.Κ.2 είναι ο Α/Αστ. 1825 Ανδρέας Χριστοφίδης, ο οποίος υπηρετεί στο ΤΑΕ Πάφου, είναι φωτογράφος και στις 07.07.2017 και ώρα 07:50 φωτογράφησε τη σκηνή του επίδικου αδικήματος στην οδό Εξακάμαρου στην Πέγεια, και παρέλαβε από τη σκηνή τα τεκμήρια 3 και
2. Την ίδια μέρα η ώρα 08:55 μετέβηκε σε ανοικτό χώρο στη γωνία των Λεωφόρων Μιχαλάκη Κυπριανού και Ακάμαντος στην Πέγεια μαζί με τον κατηγορούμενο και άλλους αστυνομικούς για εξέταση του αυτοκινήτου του κατηγορουμένου με αρ. εγγραφής ΚHW
3. Φωτογράφησε το αυτοκίνητο και παρέλαβε και φωτογράφησε τα τεκμήρια 5, 6 και
4. Στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου μεταξύ των ωρών 12:50 - 13:11 και 13:24-13:49 της ίδιας μέρας φωτογράφησε μετά από υπόδειξη του ιατροδικαστή τον κατηγορούμενο και τον παραπονούμενο αντίστοιχα. Στις 09.07.2017 και ώρα 09:00 μετέβηκε στην οδό Εξακάμαρου 8 μαζί με τον παραπονούμενο τη μητέρα του και τον Α/Αστ. 3070 Α. Τσεκούρα για υπόδειξη σκηνών. Στη διάρκεια των εξετάσεων ο Α/Αστ. 3070 βρήκε ένα κάλυμμα κινητού τηλεφώνου το οποίο παρέλαβε και αποτελεί το τεκμήριο
5. Την ίδια μέρα και ώρα 17:30 στην ίδια οδό φωτογράφησε σκηνές μετά από υπόδειξη του κατηγορούμενου στην παρουσία του Α/Αστ.
6. Επίσης παρέλαβε από το χώρο μετά την υπόδειξη του κατηγορούμενου ένα άδειο μπουκάλι με την επιγραφή «ζιβανία» το οποίο αποτελεί το τεκμήριο
7. Όλες τις φωτογραφίες που έλαβε τις έδεσε σε φωτογραφικούς φακέλους και τις κατέθεσε ως τεκμήρια 13, 14, 15, 16, 17, 18 και 19 αντίστοιχα. Ο Μ.Κ.4 είναι ο αστυφύλακας 3782 Νίκος Νικολάου ο οποίος υπηρετεί στον Αστυνομικό Σταθμό Πέγειας. Στις 06.07.2017 και ώρα 23:45 ενημερώθηκε όπως ανέφερε μέσω τηλεφώνου από τον Αδάμο Ηρακλέους, υπεύθυνο στο εστιατόριο Ocean Basket στον Κόλπο των Κοραλίων στην Πέγεια ότι στο χώρο του εστιατορίου βρισκόταν νεαρός αλλοδαπός ο οποίος του ανέφερε ότι του επιτέθηκε ο πατριός του με σχοινί και προσπάθησε να τον πνίξει. Ο μάρτυρας μίλησε με τον νεαρό ο οποίος του ανέφερε ότι ονομάζεται Bekir, είναι Τουρκοκύπριος και ότι του επιτέθηκε ο πατριός του Ibrahim Allala. Στις 07.07.2017 και ώρα 00:10 επισκέφθηκε το εστιατόριο Ocean Basket. Κατά την άφιξη του ο νεαρός δεν βρισκόταν εκεί. Ο Ηρακλέους του υπέδειξε το σπίτι στην οδό Εξακάμαρου 8 στην Πέγεια όπου διέμενε ο νεαρός αλλά δεν εντόπισε οποιοδήποτε εκεί. Στις 00:50 της ίδιας μέρας έφτασε η Salwa Ahmet, μητέρα του Bekir μαζί με την κόρη της Meryem Orgun οι οποίες του ανάφεραν τι έγινε. Ο μάρτυρας απέκλεισε τη σκηνή και παρέμεινε εκεί μέχρι την άφιξη του αστυφύλακα 1084 και του αστυφύλακα 3634 οι οποίοι ανέλαβαν την φρούρηση της σκηνής. Την ίδια μέρα και ώρα 04:20 επισκέφθηκε το Γενικό Νοσοκομείο Πάφου, όπου συναντήθηκε με την ιατρό Δρ. Ιφιγένεια Χαραλάμπους, η οποία του ανέφερε ότι εξέτασε τον Abu Bekir Ahmet, ο οποίος εισήχθει στο χειρουργικό θάλαμο του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου. Επισκέφθηκε τον Bekir στο χειρουργικό θάλαμο ο οποίος στην παρουσία της μητέρας του Salwa Ahmet του ανέφερε ότι στις 06.07.2017 ενώ βρισκόταν στην αυλή του σπιτιού του γύρω στις 23:30 του επιτέθηκε ο πατριός του Ibrahim Allala ο οποίος κρατώντας ένα κομμάτι σχοινί προσπάθησε να τον πνίξει. Ο μάρτυρας ανεγνώρισε στην φωτογραφία 1 του τεκμηρίου 16 τον νεαρό που επισκέφθηκε στο Νοσοκομείο και είναι ο παραπονούμενος. Στην αντεξέταση του ο μάρτυρας ανέφερε ότι αυτός ζήτησε από τον Ηρακλέους να μιλήσει με τον νεαρό. Μίλησε μαζί του στα Ελληνικά και διαπίστωσε ότι είναι καλά τα Ελληνικά του. Όταν επισκέφθηκε το Ocean Basket ο Ηρακλέους του ανέφερε ότι τον νεαρό τον παρέλαβε η αδελφή του και όταν πήρε τηλέφωνο η μητέρα του παραπονούμενου του ανέφερε ότι βρίσκονταν στο Νοσοκομείο. Την μητέρα του παραπονούμενου τη συνάντησε γύρω στις 01:10 και ήταν μαζί με τις τρεις αδελφές του παραπονούμενου. Σε κάποια στιγμή και ενώ βρισκόταν στο αστυνομικό σταθμό, ήρθε στο σταθμό ο κατηγορούμενος ο οποίος έδειχνε ήρεμος, και μύριζε αλκοόλ. Όταν τον είδαν η μητέρα και οι αδελφές του παραπονούμενου αντέδρασαν και η μητέρα του παραπονούμενου άρχισε να τον υβρίζει όμως δεν κατάλαβε τι έλεγε γιατί μιλούσε στα Αραβικά ή στα Τούρκικα. Ο Μ.Κ.5 είναι ο αστυφύλακας 3892 Αχιλλέας Νικολάου ο οποίος στις 07.07.2017 κατόπιν εντάλματος έρευνας στην παρουσία του κατηγορουμένου ερεύνησε το αυτοκίνητο του κατηγορουμένου με αριθμούς εγγραφής ΚΗW
8. Κατά την έρευνα εντόπισε στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου ένα λάστιχο χρώματος κίτρινου με μαύρο με δύο μεταλλικούς γάντζους στις άκρες. Επίσης στον ίδιο χώρο βρήκε ένα σαμπάνι χρώματος κίτρινου με μαύρο και στο χώρο αποσκευών ένα λάστιχο χρώματος πράσινου με μαύρο με δύο μεταλλικούς γάντζους στις άκρες όπως φαίνονται στις φωτογραφίες 1, 2 και 3 του τεκμηρίου
9. Ο Μ.Κ.10 είναι ο Α/Αστυφ. 3070 Αντρέας Τσεκούρας ο οποίος είναι ο εξεταστής της υπόθεσης. Στην γραπτή του κατάθεση η οποία αποτελεί μέρος της κύριας εξέτασης του αναφέρει τα εξής: «Στις 07.07.2017 με οδηγίες του Υπεύθυνου ΤΑΕ Υπ/μου Μ. Ιωάννου ανέλαβα τη διερεύνηση υπόθεσης απόπειρας φόνου του ABU BEKIR AHMET, κοινή επίθεση και απειλή χρήσεως βίας, αδικήματα τα οποία διαπράχθηκαν στις 06.07.2017 στην Πέγεια. Ύποπτος για τη διάπραξη των υπό διερεύνηση αδικημάτων ήταν ο IBRAHIM SAID QADER ALLALA (κατηγορούμενος) από την Ιορδανία, Δ.Ε.Α. 5445046, ημ/ναι γενν. 01/01/1977, μηχανικός αυτοκινήτων. Θύμα της απόπειρας φόνου ήταν ο Τουρκοκύπριος ABU BEKIR AHMET, 15 ετών, ενώ παρ/νες για τα αδικήματα της κοινής επίθεσης και απειλής χρήσεως βίας ήταν η μητέρα του ABU BEKIR AHMET, SALWA AHMET και η αδελφή του MERYEM ORGUN.» Ο μάρτυρας ανέφερε ότι εξετάστηκαν οι ισχυρισμοί που προβάλλει ο κατηγορούμενος στη γραπτή του κατάθεση ότι ο παραπονούμενος συνελήφθηκε από την ΥΚΑΝ και διαψεύθηκαν για δύο λόγους. Ο ανήλικος παραπονούμενος ήταν άγνωστο πρόσωπο στην ΥΚΑΝ και δεν τους είχε απασχολήσει ποτέ και η μητέρα του ανηλίκου και πρώην σύζυγος του κατηγορούμενου ανέφερε στην αστυνομία ότι ουδέποτε είπε στο κατηγορούμενο κάτι τέτοιο για τον παραπονούμενο. Υπάρχει όμως περαιτέρω όπως είπε και τρίτος λόγος. Από την πείρα του στην Αστυνομία όταν πρόκειται να συλληφθεί ένας ανήλικος δεν τον παίρνουν μόνον του τον παίρνουν στην Αστυνομία στη παρουσία της μητέρας του και κάτι τέτοιο δεν έγινε. Ο μάρτυρας ανέφερε επίσης ότι εξέτασε τον ισχυρισμό του κατηγορούμενου ότι ο παραπονούμενος τσακώθηκε με αλλοδαπό και χρησιμοποίησε μαχαίρι και σε καμίαν περίπτωση δεν υπήρχε μαχαίρι στο επεισόδιο. Πήρε όπως είπε κατάθεση τόσο από τον αλλοδαπό που διαμένει κάτω από το σπίτι που έμενε τότε ο ανήλικος παραπονούμενος, όσο και επιβεβαίωση από τους ίδιους τους αστυνομικούς που επισκέφτηκαν το μέρος μετά από κλήση του αλλοδαπού και ουδέποτε αναφέρθηκε οτιδήποτε για μαχαίρι. Η Μ.Κ.3 Ιφιγένεια Χαραλάμπους είναι Γενικός ιατρός στις Πρώτες Βοήθειες στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου. Τα προσόντα της δεν αμφισβητήθηκαν από την Υπεράσπιση. Κατέθεσε ότι στις 07.07.2017 20 λεπτά μετά τα μεσάνυκτα εξέτασε τον ανήλικο Abu Bekir Ahmet και ετοίμασε ιατρικό πιστοποιητικό το οποίο κατέθεσε ως τεκμήριο
10. Αναγνώρισε στις φωτογραφίες 6, 7 και 8 του τεκμηρίου 16 τον ανήλικο παραπονούμενο και ανέφερε ότι σε αυτές φαίνονται τα τραύματα που περιγράφει στο ιατρικό πιστοποιητικό τεκμήριο
11. Η μάρτυρας εξήγησε ότι κατά την κλινική εξέταση διαπίστωσε ο ανήλικος να φέρει «ερυθρό εντύπωμα από σχοινί στον τράχηλο (κυκλοτερώς) με βαθιά εκδορά στην πρόσθια επιφάνεια τραχήλου κέντρο καθώς και γραμμοειδή εντυπώματα που εκτείνονται από τις γωνίες του στόματος άμφω κατά μήκος των παρειών άμφω προς το τράχηλο.» Περαιτέρω ανέφερε ότι εκτός από τα όσα αναφέρει στο τεκμήριο 20 θυμάται πολύ καλά την περίπτωση γιατί ο ανήλικος μπήκε στις Πρώτες Βοήθειες σε κατάσταση πανικού, και δύσπνοιας δεν μπορούσε να αναπνεύσει καλά ούτε ήταν σε θέση να δώσει ιστορικό για το τι συνέβηκε. Χρειάστηκε όπως είπε αρκετή ώρα για να μπορέσει να επικοινωνήσει μαζί του, τον έβαλαν στο κρεβάτι και του έδωσαν οξυγόνο. Στην αντεξέταση της και σε υποβολή της κ. Ταλιώτου ότι ο πανικός μπορεί να προκληθεί από οποιοδήποτε λόγο και στο πιστοποιητικό καταγράφει την προσωπική της εντύπωση η μάρτυρας ανέφερε ότι στην εργασία της δεν καταγράφει την προσωπική της εντύπωση αλλά τη διάγνωση της σαν ιατρός. Ανέφερε περαιτέρω ότι ο πανικός προκλήθηκε και από την δύσπνοια η οποία προκλήθηκε όχι από παθολογικά αίτια αλλά από τις εξωτερικές κακώσεις που έφερε ο παραπονούμενος. Σε σχέση με τον τραυματισμό του ανήλικου ανέφερε, ότι δεν είναι σε θέση να γνωρίζει το είδος του σχοινιού όμως δεν γνωρίζει όπως είπε πολλά αντικείμενα που μπορούν να περισφίξουν τον λαιμό κάποιου και να του προκαλέσουν εκδορά και τα κυκλοτερή εντυπώματα στην πρόσθια επιφάνεια του τραχήλου όπως είναι αυτά που διαπίστωσε η ίδια κατά την εξέταση του ανήλικου και φαίνονται στις φωτογραφίες του τεκμηρίου
12. Περαιτέρω ανέφερε ότι τα δύο εντυπώματα που ξεκινούν από τις γωνίες του στόματος προς τις παρειές, μπορούν να προέλθουν από μηχανισμό ο οποίος τραβήχτηκε μέσα από το στόμα. Η κάκωση ήταν συνεχόμενη και ξεκινούσε και από τις δύο γωνίες προς τα έξω. Τέλος ανέφερε ότι οι φωτογραφίες ανταποκρίνονται σε αυτά που είδε η ίδια όμως τα σημεία όταν τα είδε ήταν πιο έντονα γιατί όπως ανέφερε «είναι λογικό μόλις σφίξεις με σχοινί να είναι φουσκωμένο ενώ όταν περάσει μια ημέρα το οίδημα των ιστών να υποχωρήσει και να μείνει μόνο το εντύπωμα.» Ο Μ.Κ.9 Νικόλας Χαραλάμπους είναι ιατροδικαστής. Τα προσόντα του επίσης δεν έχουν αμφισβητηθεί. Ετοίμασε δύο ιατροδικαστικές εκθέσεις, τα τεκμήρια 27 και
13. Το τεκμήριο 27 αφορά τον κατηγορούμενο και το τεκμήριο 28 αφορά τον παραπονούμενο Abu Bekir Ajmet. Τα ευρήματα του σε σχέση με τον κατηγορούμενο αναφέρονται στο τεκμήριο 27 και αφορούν εκδορές στη ρινική και μετωπιαία χώρα. Τα ευρήματα του σε σχέση με τον παραπονούμενο καταγράφονται στο τεκμήριο 28 και είναι τα ακόλουθα: «
14. Πολλαπλές μικρές εκδορές διαστάσεων 3.5 Χ 4.5 εκ. κάτω από την αριστερή γνάθο.
15. Εκδορά διαστάσεων 5.5 Χ 0.3 εκ. στην αριστερή παρειακή χώρα.
16. Εκδορές διαστάσεων 7 Χ 3.5 εκ. στην αριστερή οσφυϊκή χώρα.
17. Εκδορές διαστάσεων 3 Χ 2 εκ. στην δεξιά θωρακική χώρα.
18. Εκχύμωση διαστάσεων 1 Χ 0.8 εκ. στην δεξιά γενιακή χώρα.
19. Μικρές εκδορές διαστάσεων 1.5 Χ 0.5 εκ. στην δεξιά μετωπιαία χώρα.
20. Εκδορά διαστάσεων 7.5 Χ 0.1 εκ. στην δεξιά στοματική - παρειακή χώρα.
21. Εκδορές διαστάσεων 2.5 Χ 1.5 εκ. στην δεξιά παρειακή χώρα στο ύψος της γνάθου.
22. Μικρό τραύμα διαστάσεων 0.3 Χ 0.2 εκ. στην πρόσθια χώρα της τραχηλικής περιοχής (λαιμός).
23. Θλαστική κυκλοτερής εκχύμωση στην περιοχή του λαιμού μήκους 24.5 εκ. και μέγιστου πλάτους 3.5 εκ. η οποία προκλήθηκε από βρόχο.» Θεωρούμε αναγκαίο να καταγράψουμε αυτούσια την μαρτυρία του ΜΚ 9 σε σχέση με τα τραύματα του παραπονούμενου ιδιαίτερα με τα ευρήματα 7,8,9 και 10 της έκθεσης του μάρτυρα. «A. Σε αυτήν την περίπτωση έχουμε εντύπωμα του βρόγχου πάνω στον λαιμό. Αυτό ακριβώς θέλω να υποδείξω και με τις φωτογραφίες 38 μέχρι 41 και πρόκειται για προσπάθεια στραγγαλισμού με βρόγχο. E. Όταν λέτε βρόγχο, τι ακριβώς εννοείτε; A. Ο βρόγχος είναι ένα... μπορεί να είναι ένα σχοινί, μπορεί να είναι ένα λάστιχο, μπορεί να είναι μία ζώνη, μπορεί να είναι μία γραβάτα, ένα σύρμα, καλώδια εννοώ, το οποίο περνά γύρω από τον λαιμό με απώτερο σκοπό να στραγγαλίσει το άτομο. E. Εσείς κύριε μάρτυς, γιατί οδηγηθήκετε και πήρετε αυτό το λάστιχο που φαίνεται στις φωτογραφίες 39, 40 και 41 και ουσιαστικά το βάλετε πίσω από τον λαιμό του ανήλικου παραπονούμενου; Τι θέλετε να δείξετε με τον τρόπο αυτόν; A. Εάν δούμε τις φωτογραφίες 5, 6, 10, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, αυτές οι φωτογραφίες μας δείχνουν μίαν κάκωση γύρω από τον λαιμό. Κυκλοτερής κάκωση όπως αναφέρω και στην έκθεση μου. Αυτή για να δημιουργηθεί σημαίνει ότι προκλήθηκε με μίαν εξωτερική πίεση που ασκήθηκε στον λαιμό με κάποιο όργανο. Αυτό το όργανο στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι ο βρόγχος, για να δημιουργηθεί αυτή η κυκλοτερής κάκωση. Στις φωτογραφίες που αναφέρθηκα 38 μέχρι 41, υποδεικνύω, βασικά αντιστοιχώ τον βρόγχο παίρνοντας ένα κομμάτι λάστιχο που χρησιμοποιείται στο Νοσοκομείο για αιμοδοσία βασικά και το αντιστοίχησα ακριβώς πάνω στην κάκωση για να δείξω τον μηχανισμό πρόκλησης αυτής της κάκωσης. E. Κύριε μάρτυς, στη φωτογραφία 41 φαίνεται ότι έχοντας περιφράξει ουσιαστικά τον λαιμό του ανήλικου με αυτό το λάστιχο από την αιμοδοσία όπως εξηγήσετε, το κρατάτε με κάποιον χαρακτηριστικό τρόπο στο πίσω μέρος του λαιμού του ανηλίκου. Έχει κάποια σημασία και το κρατήσετε έτσι όπως φαίνεται στη φωτογραφία 41; A. Πολύ σωστά αντιληφθήκατε ότι έχει τη σημασία που το κρατώ και όπως είπα και προηγουμένως αντιστοίχησα το τραύμα μαζί με το λάστιχο. Χρησιμοποίησα τη λέξη λάστιχο σε αυτήν την περίπτωση για να δείξουμε ακριβώς την πορεία του τραύματος και να δείξω και τη θέση που κρατούσε ο δράστης να τον πω, τον παραπονούμενο, δηλαδή εάν θέλετε να γίνω πιο ξεκάθαρος, όπως είναι το κεφάλι, βλέπουμε ένα κενό σημείο προς την αριστερή μεριά του αυχένα. Σε αυτό το σημείο δεν υπάρχει κάκωση. Σε αυτό το σημείο αντιλαμβανόμαστε ότι είναι το σημείο το οποίο το κρατούσε με το χέρι του ή το κρατούσε με το χέρι του το σχοινί στην προσπάθεια του να τον στραγγαλίσει. Τα υπόλοιπα σημεία, είναι τα σημεία στα οποία έχει ασκηθεί πίεση. E. Επειδή δεν εντοπίζετε αυτήν την κάκωση πίσω στον λαιμό του ανηλίκου που το κρατάτε και δεν τον αγγίζετε στον λαιμό όπως φαίνεται στη φωτογραφία 41; A. Δεν τον αγγίζω επίτηδες για να μπορεί να φανεί το κενό, ότι υπάρχει αυτό το κενό και εάν δούμε υπάρχουν κάποιες άλλες φωτογραφίες που δείχνουν, είναι η φωτογραφία 10, η φωτογραφία 11, είναι η φωτογραφία 12.» Στη συνέχεια της μαρτυρίας του ο ΜΚ 9 ανέφερε τα ακόλουθα σε σχέση με τα τραύματα του παραπονούμενου οποία επίσης παραθέτουμε αυτούσια. «A. Μα όπως ανέφερα προηγουμένως και όπως εξήγησα και για τον βρόγχο, τι είναι ο βρόγχος, είπα ότι μπορεί να είναι ένα λουρί, μπορεί να είναι ένα σχοινί, μπορεί να είναι μία γραβάτα, μπορεί να είναι οτιδήποτε το οποίο μπορεί να τυλίξουμε στον λαιμό, να περάσουμε γύρω από τον λαιμό. Άρα μπορεί. E. Το χόνδρος του αυτό, επειδή φαίνεται ότι μοιάζει με το λάστιχο που βάλετε εσείς‑‑ A. Βλέπουμε ότι από τις κακώσεις που υπάρχουν γύρω από τον λαιμό, αυτό το σχοινί έχει κινηθεί γύρω από τον λαιμό, άρα δεν είναι ξεκάθαρο το πλάτος του σχοινιού που μπορεί να προκαλέσει. Θα δούμε όμως ότι υπάρχουν και άλλες κακώσεις που είναι για παράδειγμα στη φωτογραφία 5, 6, 7 βλέπουμε κάποιες κακώσεις στο ύψος του στόματος. Αυτές οι κακώσεις θα μπορούσαν να προκληθούν με ένα σχοινί περίπου τέτοιου πάχους όπως το Τεκμήριο
24. E. Φαίνονται στις φωτογραφίες του Τεκμηρίου 16 κάποιες κακώσεις ξεκινούν και οι δύο από την άκρια των χειλιών του θύματος. Αυτό πώς το εξηγείτε, εάν έχει και κάποια σημασία και να μας πείτε σε συνάρτηση με το Τεκμήριο 7; A. Γι' αυτό αναφέρθηκα σε αυτές τις φωτογραφίες, διότι βλέπω δύο κακώσεις. Η μία γύρω από τον λαιμό και ακόμα μίαν κάκωση η οποία φαίνεται στη φωτογραφία... υπάρχουν διάφορες φωτογραφίες, ανέμενα να υπάρχει κάποια από μακρινή απόσταση για να σας έδειχνα ότι υπάρχουν συμμετρικά δύο εντυπώματα του βρόγχου στη δεξιά και αριστερή παρειακή χώρα. Αυτή η κάκωση θεωρώ ότι προκλήθηκε κατά την προσπάθεια του δράστη να περάσει το σχοινί στο θύμα με αυτήν την κίνηση.» Παραθέτουμε επίσης αυτούσια την μαρτυρία του ΜΚ 9 σε σχέση με το τραύμα που έφερε ο παραπονούμενος στο λαιμό. «E. Αυτό το τραύμα αιμορραγούσε; Πώς το αξιολογείτε; A. Είναι ξεκάθαρο ότι αιμορραγούσε. Φαίνεται και στη φωτογραφία. Το μαύρισμα είναι αιμορραγία. E. Μπορούμε να πούμε στο Δικαστήριο πώς θα μπορούσε να είχε δημιουργηθεί αυτό το τραύμα το συγκεκριμένο; A. Αυτό το τραύμα θα μπορούσε να προκληθεί για παράδειγμα εάν πάνω στο λουρί υπήρχε ξέρω εγώ ένα σκληρό σώμα το οποίο να του δημιούργησε αυτήν την κάκωση για παράδειγμα. Υπάρχουν πολλοί άλλοι τρόποι που μπορεί να προκληθεί μία κάκωση, αλλά λαμβάνοντας υπόψη ότι και στο συγκεκριμένο σημείο βλέπουμε ότι περνούσε το σχοινί από πάνω, θεωρώ ότι είναι κάποια κάκωση η οποία θα προκλήθηκε από κάτι που υπήρχε στο σχοινί ή ξέρω εγώ.» Ανέφερε επίσης ο ΜΚ 9 ότι οι εκδορές στο πρόσωπο του κατηγορούμενου θα μπορούσαν να προκληθούν στην προσπάθεια του να αμυνθεί και πρόσθεσε ότι τόσο τα τραύματα του παραπονούμενου όσο και τα τραύματα του κατηγορούμενου όπως ο ίδιος διαπίστωσε και αναφέρονται στις εκθέσεις του «ηλικιακά είναι του ιδίου χρονικού σημείου», είναι μεταξύ 12 ωρών μέχρι 24ώρο. Σε σχέση με την αναφορά του παραπονούμενου ότι μετά που κατάφερε να ξεφύγει από τον δράστη πονούσε έντονα τον λαιμό του, και δυσκολευόταν να μιλήσει και την αναφορά της αδελφής του παραπονούμενου (ΜΚ 8) ότι όταν τον συνάντησε αυτός έβγαζε αφρούς από το στόμα και ήταν κόκκινα τα μάτια του ο μάρτυρας ανέφερε ότι είναι αναμενόμενα από τη στιγμή που υπάρχει μία κάκωση στην περιοχή του λαιμού γιατί για να δημιουργηθεί αυτή η κάκωση στον λαιμό και να υπάρχει και το εντύπωμα του βρόγχου σημαίνει ότι ασκήθηκε μία μεγάλη δύναμη. Αυτό δείχνει συμπτώματα ασφυξίας. Τα ευρήματα μιας ασφυξίας είναι οι ασφυκτικές κηλίδες. Οι ασφυκτικές κηλίδες είναι μικροαιμορραγίες που δημιουργούνται λόγω απόφραξης των αναπνευστικών οδών. Αυτές οι αιμορραγίες, εκτός από το σώμα, μπορεί να φανούν, στον λαιμό, στα μάτια, στο πρόσωπο, είναι σύμπτωμα της ασφυξίας η αιμορραγία. Οι αφροί στο στόμα είναι επίσης αναμενόμενο. Είναι το λεγόμενο πνευμονικό οίδημα που δημιουργείται και φαίνεται ως αφρός. Οροαιματηρός αφρός. Συνήθως είναι όπως είπε ο μάρτυρας αυτό το χρώμα το ροζέ ή μπορεί να εμφανιστεί και άσπρο στα αρχικά στάδια μέχρι που αρχίζει να εξέρχεται και το αίμα από τους πνεύμονες και αυτό είναι εύρημα ασφυξίας. Με αυτά επιβεβαιώνεται ότι ήταν αποτέλεσμα στραγγαλισμού, Ο στραγγαλισμός είναι η προσπάθεια όπως είπε ο μάρτυρας «να τυλίξουμε ή μάλλον τυλίγουμε τον λαιμό με κάποιο ξένο σώμα, σχοινί, γραβάτα, μπορεί καλώδιο του ηλεκτρικού», με αποτέλεσμα να επιφέρουν τον θάνατο. Σε ερώτηση της κ. Ξενοφώντος πως επέρχεται ο θάνατος με τον στραγγαλισμό ο μάρτυρας ανέφερε τα εξής: «Ο μηχανισμός πρόκλησης του θανάτου με στραγγαλισμό είναι ο εξής, είναι απόφραξη αναπνευστικών οδών, δηλαδή το θύμα δυσκολεύεται στα αρχικά στάδια να αναπνεύσει, δεν μπαίνει αέρας στους πνεύμονες, επίσης φράσει τα αγγεία του λαιμού τα οποία οξυγονώνουν τον εγκέφαλο, άρα υπάρχει με τη μη οξυγόνωση του εγκεφάλου στα αρχικά στάδια, αρχίζουμε να χάνουμε και τις αισθήσεις μας και επακόλουθο αυτής της μη οξυγόνωσης του εγκεφάλου, να επέλθει και θάνατος σε συνδυασμό πάντοτε και με τη μη οξυγόνωση των πνευμόνων.» Ο μάρτυρας ανέφερε ότι μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα θα μπορούσε να επέλθει ο θάνατος στο παραπονούμενο. Ξαναβρήκε τις αισθήσεις του ο παραπονούμενος γιατί εισήλθε αέρας μέσα στους πνεύμονες και επανακτήθηκε η κυκλοφορία του αίματος. Στην αντεξέταση του ο μάρτυρας και συγκεκριμένα στην υποβολή ότι «δεν επήλθε το αποτέλεσμα του στραγγαλισμού γιατί ο κατηγορούμενος ουδέποτε προσπάθησε να στραγγαλίσει τον παραπονούμενο» απάντησε ότι «με αυτό δεν συμφωνούν τα ιατροδικαστικά ευρήματα, ούτε το φωτογραφικό υλικό που λήφθηκε από την εξέταση του παραπονούμενου» και περαιτέρω εξήγησε ότι είναι ξεκάθαρο το εύρημα του για τον βρόγχο, αυτό που δεν μπορούσε να πει με βεβαιότητα ήταν το αντικείμενο του βρόγχου. Ο Μ.Κ.6 Αδάμος Ηρακλέους είναι υπεύθυνος του εστιατορίου Ocean Basket που βρίσκεται στον Κόλπο των Κοραλίων στην Πέγεια. Ανέφερε ότι το βράδυ στις 6 Ιουλίου 2017 και γύρω στις 23:30 κλήθηκε από υπάλληλο του εστιατορίου να κατεβεί από το γραφείο του στο εστιατόριο γιατί ένα νεαρό άτομο ζητούσε βοήθεια. Όταν κατέβηκε βρήκε ένα νεαρό ο οποίος του ανέφερε ότι του επιτέθηκε ο πατριός του και προσπάθησε να τον πνίξει με σχοινί. Διαπίστωσε ότι ο λαιμός του ήταν κόκκινος. Ο μάρτυρας ανέφερε ότι ο νεαρός ήταν πανικόβλητος, με κομμένη την αναπνοή, δυσκολευόταν να μιλήσει και τραύλιζε, τον ηρέμησε, του έδωσε νερό και ενημέρωσε την αστυνομία. Όμως πριν έρθει η αστυνομία ο νεαρός έφυγε με την αδελφή του. Στο μάρτυρα υποδείχθηκε το τεκμήριο 16 όπου στις φωτογραφίες 1 και 2 αναγνώρισε τον παραπονούμενο σαν το νεαρό στον οποίο αναφέρθηκε. Στην αντεξέταση του ο μάρτυρας επανέλαβε ότι όταν είδε τον νεαρό για πρώτη φορά αυτός ανάπνεε με δυσκολία, τραύλιζε και δεν μιλούσε καθαρά. Ο νεαρός του υπέδειξε το λαιμό του και του ανέφερε ότι ο πατριός του, του επιτέθηκε με σκοπό να τον πνίξει. Ο μάρτυρας είδε όπως είπε ότι ο λαιμός του νεαρού ήταν κόκκινος με εμφανή τα σημάδια και στη μέση ακριβώς του λαιμού υπήρχε και αίμα. Ο Μ.Κ.7 Abu Bekir Ajmet είναι ο παραπονούμενος, ηλικίας 16 ετών. Υιοθέτησε το περιεχόμενο της γραπτής του κατάθεσης τεκμήριο 25 και ανέφερε ότι ο πατριός του, είναι αυτός που του προκάλεσε τα τραύματα που φαίνονται στις φωτογραφίες 1 μέχρι 41 του τεκμηρίου
25. Υπέδειξε ότι ο πατριός του είναι ο κατηγορούμενος. Ανέφερε ότι στις 06.07.2017 άκουσε την μητέρα του να συζητά έντονα με τον κατηγορούμενο στο τηλέφωνο και ο κατηγορούμενος να βρίζει την μητέρα του. Πήρε το τηλέφωνο και τον έβρισε και αυτός. Αυτό συνέβη γύρω στις 21:
26. Γύρω στις 23:00 πήγε σε περίπτερο και όταν επέστρεψε σπίτι και μόλις πάτησε στο πρώτο σκαλί ο κατηγορούμενος τον άρπαξε από το λαιμό με ολόκληρο το δεξί του χέρι και τον έριξε στο έδαφος. Την ίδια στιγμή ο ίδιος του πέταξε το τηλέφωνο που κρατούσε. Στη συνέχεια, ο κατηγορούμενος ξάπλωσε από πάνω του και προσπαθούσε να του περάσει ένα σχοινί που κρατούσε στο λαιμό λέγοντας του στα Αραβικά ότι «η μάνα σου είναι πουτάνα» και «θα την γαμήσω». Ο παραπονούμενος αντέδρασε και με τον αγκώνα του δεξιού χεριού του κτύπησε τον κατηγορούμενο στο πρόσωπο και ο κατηγορούμενος τον άφησε. Σηκώθηκε έκανε μερικά βήματα αλλά ο κατηγορούμενος, του πέρασε από πίσω στο λαιμό του, σχοινί και το έσφιξε. Δεν μπορούσε να αναπνεύσει και γονάτισε και τότε ο κατηγορούμενος, έβαλε το γόνατο του στην πλάτη του και τον έσφιγγε με μεγαλύτερη δύναμη. Άρχισε να χάνει τις αισθήσεις του και μαύρισαν όπως χαρακτηριστικά είπε όλα γύρω του. Σε κάποια στιγμή βρήκε τις αισθήσεις του και είδε το πρόσωπο του κατηγορούμενου πάνω από το δικό του και τότε τον κτύπησε με το δεξί του πόδι στο στήθος και ο κατηγορούμενος τον άφησε. Έφυγε τρέχοντας και πήγε στο Ocean Basket όπου ζήτησε βοήθεια. Δυσκολευόταν να αναπνεύσει και να μιλήσει. Μεταφέρθηκε από την αδελφή του και την μητέρα του στο νοσοκομείο. Δεν είδε το σχοινί που κρατούσε ο κατηγορούμενος για αυτό δεν μπορούσε να το περιγράψει. Σε σχέση με τα τραύματα του ανέφερε ότι πόνεσε πολύ γιατί στην άκρη του σχοινιού υπήρχε κάτι σαν σίδερο και τον τρύπησε στο λαιμό. Στην αντεξέταση του ο μάρτυρας ανέφερε ότι όταν ο κατηγορούμενος ζούσε με την μητέρα του ήταν καλός, δεν ερχόταν στο σπίτι μεθυσμένος, ούτε έσπαζε πράγματα. Μετά που χώρισαν ερχόταν μεθυσμένος, έσπαζε πράγματα και έβριζε. Ανέφερε επίσης ότι αντιλήφθηκε για πρώτη φορά ότι ο κατηγορούμενος χρησιμοποίησε σχοινί όταν ξάπλωσε πάνω του και προσπαθούσε να τυλίξει το λαιμό του. Σε ερώτηση της κ. Ταλιώτου αν ήταν σίγουρος ότι ήταν ο κατηγορούμενος ο μάρτυρας απάντησε «Ναι σίγουρα». Ανέφερε επίσης ότι όταν ήρθε η αδελφή του στο Occan Basket έφυγε μαζί της γιατί δεν ήθελαν να αφήσουν την μητέρα τους μόνη της. Πέρασαν μέσα από το χωράφι και κρατούσαν και πέτρες γιατί φοβούντο μήπως συναντήσουν τον πατριό τους. Ο μάρτυρας αρνήθηκε τις υποβολές ότι ο κατηγορούμενος δεν προσπάθησε να του κάνει κακό με σχοινί, ότι δεν χρησιμοποίησε σχοινί και ότι δεν ήταν πρόθεση του κατηγορούμενου να τον πνίξει. Επίσης αρνήθηκε την υποβολή της κ. Ταλιώτου ότι τα τραύματα τα δημιούργησε μόνος του με την βοήθεια της μητέρας και της αδελφής του τη στιγμή που μετέβαιναν στο Νοσοκομείο Πάφου. Η Μ.Κ.8 Maryam Ali ή Meryem Orgun είναι αδελφή του παραπονούμενου. Ανέφερε ότι γύρω στις 23:40 στις 6/7/17 ενώ κοιμόταν άκουσε την μικρή αδελφή της Χανίν να φωνάζει «σταμάτα» Ξύπνησε και έτρεξε προς τις σκάλες και είδε το αυτοκίνητο του πατριού της, τον οποίο αναγνώρισε στο πρόσωπο του κατηγορούμενου, να φεύγει. Συναντήθηκε με την μητέρα και την αδελφή της και ρώτησε τι έγινε και η αδελφή της της είπε ότι είδε τον πατέρα της να πνίγει τον αδελφό της με σχοινί στον λαιμό. Ενώ συζητούσαν άκουσε τον αδελφό της να φωνάζει «μάμα βοήθεια» στα αραβικά. Πήγαν με την μητέρα της στο χωράφι πίσω από το σπίτι τους, κρατώντας το τηλέφωνο με το φλας αναμμένο και είδε τον κατηγορούμενο να είναι σκυμμένος στο έδαφος και την στιγμή που σηκώθηκε είδε ότι κρατούσε στο χέρι σχοινί. Η μητέρα της φώναξε δυνατά το όνομα του αδελφού της και εμφανίστηκε μπροστά τους ο κατηγορούμενος ο οποίος είχε «κατακόκκινο πρόσωπο και βλέμμα τρομακτικό». Αργότερα εντόπισε τον αδελφό της, στο Ocean Basket, τον βρήκε κατακόκκινο, είδε να βγαίνει κάτι άσπρο από το στόμα του, δεν μπορούσε να αναπνεύσει, να μιλήσει, τα μάτια του ήταν κόκκινα και είχε αίματα στο λαιμό. Μαζί με τον αδελφό της ξεκίνησαν να επιστρέψουν στη μητέρα τους. Είπε στον αδελφό της να πάρουν μαζί τους πέτρα ή ξύλο γιατί δεν ήξερε εάν ο πατριός τους θα τους επιτίθετο. Όταν πήγαν προς την μητέρα τους την βρήκαν μόνη της και μετέφεραν τον αδελφό της στο νοσοκομείο. Στην αντεξέταση της ανέφερε ότι το βράδυ που ήλθε στο σπίτι αντιλήφθηκε την μητέρα της να μιλά έντονα στο τηλέφωνο με τον κατηγορούμενο. Αντιλήφθηκε ότι ύβριζε την μητέρα της και σε κάποιο σημείο επενέβη στην συζήτηση και ο αδελφός της. Όταν συνάντησε τον κατηγορούμενο μετά το επεισόδιο είδε, όπως είπε, τα μάτια του κατακόκκινα και κρατούσε ένα σχοινί, ήταν πολύ σκοτεινά, αλλά κατάφερε τουλάχιστον με το φανάρι του τηλεφώνου της να δει ότι «όντως κρατούσε ένα σχοινί». Όταν τον ρώτησε η μητέρα της πού είναι ο αδελφός της ο κατηγορούμενος απάντησε ότι τον εσκότωσε. Μετά την κλήση του σε απολογία ο κατηγορούμενος προέβει όπως είχε δικαίωμα σε ανώμοτη δήλωση στην οποία ανέφερε τα εξής: «Εγώ τον Bakir τον γνώριζα, ήταν μωρό, εγώ τον έχω μεγαλώσει, χώρισα από τη σύζυγο μου μετά σμίξαμε, μετά από τρία χρόνια, επειδή έχω δύο κοριτσάκια που απόκτησα μαζί της. Όταν γύρισα πίσω το παιδί αυτό έχει κάνει προβλήματα, κάθε μέρα κάνει προβλήματα, φεύγει από το σπίτι, κοιμάται έξω από το σπίτι, εγώ ήθελα να τον φέρω σε σωστό δρόμο σαν πατέρας, δεν ήθελα να τον σκοτώσω ούτε με τίποτα. Αποκλείεται να κάνω εγώ τέτοιο πράγμα. Δεν μου έχει κάνει κακό, ούτε με έκλεψε. Έγινε αυτό το πρόβλημα, ήθελα να τον φοητσιάσω και εγώ επήα μόνος μου στην Αστυνομία. Δεν ήθελα ούτε να τον σκοτώσω, ούτε να του κάνω κακό μ' αυτό που έχει γίνει. Είναι παιδί που το έχω μεγαλώσει εγώ από τριών χρονών μέχρι δώδεκα χρονών, είναι σαν το παιδί μου.» Ενώπιον του Δικαστηρίου υπάρχει επίσης η γραπτή κατάθεση που έδωσε στην αστυνομία ο κατηγορούμενος σε σχέση με το επίδικο αδίκημα (τεκμήριο 33 και 33Α ) και αναφέρει μεταξύ άλλων τα ακόλουθα: «Εκείνη την ημέρα δηλαδή στις 06/07/2017 πήγα στην δουλειά μου η ώρα 08:
27. Γύρω στις 11:00 μου τηλεφώνησε η SALWA και μου είπε ότι προηγουμένως και γύρω στις 09:00 ήρθαν Αστυνομικοί των Ναρκωτικών στο σπίτι μας και πήραν τον ABU BEKIR καθώς όπως της είπαν οι Αστυνομικοί αυτός πουλάει ναρκωτικά μαζί με κάποιον Βούλγαρο. Μου ζήτησε να πάω σπίτι και εγώ της είπα ότι δεν μπορούσα να πάω καθώς δεν είχα αυτοκίνητο. Πήγα σπίτι γύρω στις 15:00 περίπου και μαλώσαμε με την SALWA λόγω του ABU BEKIR. Της είπα να διαλέξει είτε εμένα είτε τον ABU BEKIR και μου είπε ότι θα έφευγε αυτή από το σπίτι. Εγώ της είπα ότι θα φύγω εγώ από το σπίτι και επέστρεψα πίσω στη δουλειά μου. Μετά από μισή περίπου ώρα μου τηλεφώνησε η SALWA και μου είπε ότι ο ABU BEKIR τσακώθηκε με έναν γείτονα μας από το Μπαγκλαντέζ που μένει κάτω από το σπίτι μας και ο ABU BEKIR κρατούσε μαχαίρι. Εγώ της είπα ότι δεν με νοιάζει και ότι ήθελε να κάνει. Γύρω στις 16:00 μου τηλεφώνησε η SALWA και μου είπε ότι θα πήγαινε στην Πάφο να ελέγξει για σπίτι ώστε να μετακομίσει από την Πέγεια. Γύρω στις 19:00 όταν έκλεισε το γκαράζ που εργάζομαι, ήρθε ένας πελάτης μας από το Μπαγκλαντέζ που μένει στην Πέγεια και του ζήτησα να με πάρει με το αυτοκίνητο του και να γυρίσουμε την Πέγεια ώστε να βρούμε σπίτι προς ενοικίαση. Δεν βρήκαμε τελικά σπίτι και αφού πήγαμε αρχικά στην Υπεραγορά του Φίλιππου από όπου αγόρασα μεταξύ άλλων μια μεγάλη μπύρα και ένα μπουκάλι ζιβανία των 250 ml, ο Ταμίμ από το Μπαγκλαντέζ με πήρε εκεί στο σπίτι μου και έφυγε. Εγώ δεν μπήκα καθόλου στο σπίτι καθώς ήταν μέσα η SALWA με τον ABU BEKIR, την MERYΕΜ και τα δύο μας παιδιά. Κάθισα στο χωράφι δίπλα από το σπίτι μας και ήπια τόσο την μπύρα όσο και όλη την ζιβανία. Η SALWA μου τηλεφωνούσε και μου ζητούσε να πάω σπίτι και εγώ δεν πήγαινα, μέχρι που έκλεισα το τηλέφωνο μου. Μετά από περίπου μισή ώρα όταν άνοιξα το τηλέφωνο μου, μου τηλεφώνησε και πάλι η SALWA και μου ζητούσε να πάω σπίτι να μιλήσουμε. Εγώ και πάλι της είπα ότι δεν θα πάω σπίτι και ότι θα βρω άλλο σπίτι να μετακομίσω. Τότε άκουσα τον ABU BEKIR από το τηλέφωνο να με βρίζει λέγοντας μου «Γαμώ την μάνα σου, τον πατέρα σου, τον αδελφό σου, την οικογένεια σου» και έκλεισα το τηλέφωνο. Μετά από 5-10 περίπου λεπτά, ενώ καθόμουν ακόμη στο χωράφι δίπλα από το σπίτι μου, είδα τον ABU BEKIR να φεύγει από το σπίτι. Ήταν γύρω στις 23:00 περίπου, δεν θυμάμαι την ώρα ακριβώς, αλλά μόλις είδα μπροστά μου τον ABU BEKIR θόλωσε το μυαλό μου και του επιτέθηκα. Τον έβαλα κάτω στο έδαφος και άρχισε να φωνάζει. Εκείνη την ώρα ήρθε κοντά μου η κόρη μου η ΗΑΝΙΝ και με παρακάλεσε και τον άφησα. Μόλις τον άφησα ο ABU BEΚΙR έφυγε τρέχοντας μέσα σε ένα χωράφι με δέντρα. Τότε εγώ πήγα στο αυτοκίνητο μου που βρισκόταν πίσω από το σπίτι για να φύγω και διαπίστωσα ότι δεν κρατούσα το κινητό μου τηλέφωνο. Επέστρεψα πίσω εκεί που είχα επιτεθεί του ABU BEKIR για να το βρω αλλά ήρθε κοντά μου η SALWA και άρχισε να φωνάζει και να με ρωτάει που είναι ο γιος της και τι έκανα του γιού της. Εγώ της είπα ότι ο γιός της δεν ήταν μαζί μου και της έδειξα προς τα πού πήγε. Λόγω του ότι η SALWA φώναζε πολύ πήγα και πήρα το αυτοκίνητο μου και έφυγα. Πήγα σε απόσταση 500-600 μέτρων περίπου και σταμάτησα το αυτοκίνητο μου καθώς αυτό δεν έχει τα απαραίτητα έγγραφα. Κατέβηκα κάτω και κοιμήθηκα για λίγο κάτω από ένα δέντρο. Γύρω στις 03:00 ξύπνησα και πήγα με τα πόδια στον Αστυνομικό Σταθμό Πέγειας». Στη συνέχεια της γραπτής του κατάθεσης και σε ερώτηση του ανακριτή με ποιο τρόπο επιτέθηκε στον ABU BEKIR ο κατηγορούμενος αναφέρει τα εξής: «Τον έπιασα με τα χέρια μου αλλά δεν θυμάμαι με ποιόν τρόπο και τον έβαλα στο έδαφος. Επειδή αυτός άρχισε να φωνάζει της μητέρας του με το δεξί μου χέρι του έκλεισα το στόμα του και τότε ήταν που ήρθε κοντά μου η κόρη μου και τον άφησα». .................................. Μετά την ολοκλήρωση της μαρτυρίας τόσο η εκπρόσωπος της κατηγορούσας αρχής όσο και η συνήγορος του κατηγορουμένου ανέπτυξαν τις θέσεις τους μέσα από γραπτές αγορεύσεις στο περιεχόμενο των οποίων θα αναφερθούμε όπου κριθεί σκόπιμο. Έχουμε παρατηρήσει με ιδιαίτερη προσοχή όλους τους μάρτυρες που κατέθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου και έχουμε ακούσει τα όσα ο κάθε μάρτυρας ανέφερε. Καθήκον του Δικαστηρίου είναι να διαπιστώσει τα πραγματικά γεγονότα με βάση την μαρτυρία που προσκομίστηκε κρίνοντας και αξιολογώντας την αξιοπιστία των μαρτύρων. Η κρίση του Δικαστηρίου στηρίζεται στην αμεσότητα των όσων ο κάθε μάρτυρας ανέφερε την φυσικότητα και την γενικότερη συμπεριφορά του στο εδώλιο του μάρτυρα. Οι ΜΚ 1, ΜΚ 2, ΜΚ 4, ΜΚ 5 και ΜΚ 10 αποτελούν την ομάδα των μαρτύρων αστυνομικών οι οποίοι κρίνουμε ότι εργάστηκαν με αντικειμενικότητα και εκτέλεσαν τα καθήκοντα που ο κάθε ένας είχε στο πλαίσιο της παρούσας υπόθεσης με προσοχή και επιμέλεια και αποδεχόμαστε την μαρτυρία του κάθε μάρτυρα ξεχωριστά στο σύνολο της. Αξιόπιστη και τεκμηριωμένη κρίνουμε επίσης την μαρτυρία τόσο της ΜΚ 3 όσο και του ΜΚ
28. Οι δύο μάρτυρες ως εμπειρογνώμονες με σαφήνεια αναφέρθηκαν στα ευρήματα τους τα οποία αποτελούν πραγματική μαρτυρία και αποτελούν τον οδηγό στα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης για την αξιοπιστία των μαρτύρων. Η πραγματογνωμοσύνη είναι το αποτέλεσμα μελέτης, πείρας ή εκπαίδευσης (βλ Χατζηξενοφώντος κ.α. ν. Αστυνομίας

(2013)2 Α.Α.Δ. 316). Μαρτυρία μπορεί να γίνει αποδεκτή ως μαρτυρία πραγματογνώμονα όταν προέρχεται από επιστήμονα, στα πλαίσια της επιστήμης του (βλ. Folkes v Shadd

(1782)3 Dong KB 157- 15.4.13). Κάποιος μπορεί να θεωρηθεί ως πραγματογνώμονας, χωρίς, κατ΄ ανάγκη, να κατέχει τα απαραίτητα ακαδημαικά προσόντα εάν έχει μεγάλη πείρα επί του θέματος (βλ. Ηλιάδη & Σάντη - Το δίκαιο της Απόδειξης - Δικονομικές και Ουσιαστικές Πτυχές, σελ 575 - 587). Για να καταθέσει κάποιος ως πραγματογνώμονας, πρέπει να καταδείξει ότι κατέχει τα προσόντα για κάτι τέτοιο (βλ. R v Francis

(2013)EWCA Crim. 123). Οι αναφορές και τα ευρήματα της ΜΚ 3 επιβεβαιώνονται πλήρως από τον ΜΚ 9 και αποδεχόμενοι την μαρτυρία τους στο σύνολο της γίνονται ανάλογα ευρήματα ότι στον ουσιαστικό χρόνο ο παραπονούμενος έφερε τα τραύματα που περιγράφονται στα τεκμήρια 20 και 28 και υπέστη τις συνέπειες που περιγράφουν οι μάρτυρες στη μαρτυρία τους. Η αναφορά του ΜΚ 9 ότι αντικείμενο του βρόγχου μπορεί να είναι σχοινί γραβάτα και οτιδήποτε με το οποίο μπορεί να τυλίγουμε τον λαιμό συνάδει με την μαρτυρία του ΜΚ 7 ότι ο κατηγορούμενος χρησιμοποίησε σχοινί αλλά και της ΜΚ 8 ότι είδε τον κατηγορούμενο να κρατά σχοινί. Ο ΜΚ 6 είναι ανεξάρτητος μάρτυρας που τυχαία έχει εμπλακεί στα γεγονότα. Ο μάρτυρας ήταν το πρώτο πρόσωπο που είδε τον παραπονούμενο μετά το περιστατικό και περιέγραψε με σαφήνεια ό,τι περιήλθε στην αντίληψη του. Η μαρτυρία του συνάδει με την μαρτυρία των ΜΚ 3 και ΜΚ 9 σε σχέση με τα τραύματα του παραπονούμενου στον ουσιαστικό χρόνο και συμπληρώνει την μαρτυρία των ΜΚ 7 και ΜΚ

1. Ήταν η θέση της κ. Ταλιώτου ότι τα τραύματα του ο παραπονούμενος τα δημιούργησε μόνος του με την βοήθεια της μητέρας και της αδελφής του την στιγμή που μετέβαιναν στο Νοσοκομείο. Η μαρτυρία του ΜΚ6 καταρρίπτει την θέση αυτή αφού ο ΜΚ 6 είδε τον κατηγορούμενο στη κατάσταση που περιγράφει και τα τραύματα που είχε ο παραπονούμενος πριν μεταφερθεί στο νοσοκομείο. Ο ΜΚ 7 είναι ο παραπονούμενος στη παρούσα υπόθεση. Μας έχει εντυπωσιάσει ως μάρτυρας με την σαφήνεια της μαρτυρίας του την φυσικότητα και τον αυθορμητισμό με τον οποίο κατέθετε. Ο μάρτυρας δεν δίστασε να αναφερθεί και σε επιβαρυντικά γι' αυτό γεγονότα και η μαρτυρία του δεν διαφοροποιήθηκε παρά την έντονη αντεξέταση και την επανάληψη των γεγονότων πολλές φορές. Η εικόνα που αποκομίσαμε από τον παραπονούμενο είναι ότι παρά την νεαρή του ηλικία είχε την έγνοια και την φροντίδα της μητέρας και των αδελφών του και η σύγκρουση του με τον κατηγορούμενο ξεκινούσε ακριβώς από αυτό το γεγονός και την ανησυχία του για την μητέρα του λόγω της άσχημης συμπεριφοράς του κατηγορούμενου. Η μαρτυρία του ΜΚ 7 τόσο για τα τραύματα του όσο και για τις συνέπειες τους υποστηρίζεται από τα ευρήματα των ΜΚ 3 και ΜΚ 9 και την πραγματική μαρτυρία αλλά και από την πρώτη εικόνα που ο ΜΚ 6 είχε από τον παραπονούμενο. Αποδεχόμαστε στο σύνολο της την μαρτυρία του ΜΚ 7 η οποία συνάδει επίσης και υποστηρίζεται από την μαρτυρία της ΜΚ 8 η οποία επίσης μας εντυπωσίασε ως μάρτυρας με την σαφήνεια της μαρτυρία της την φυσικότητα και τον αυθεντικό τρόπο με τον οποίο απαντούσε σε κάθε ερώτηση και αποδεχόμαστε την μαρτυρία της στο σύνολο της. Ο κατηγορούμενος όπως είχε δικαίωμα προέβηκε σε ανώμοτη δήλωση η οποία αν και δεν αξιολογείται δεν σημαίνει ότι δεν έχει καμία αποδεικτική αξία. Στην υπόθεση Α.Δ -ν- Δημοκρατίας Ποινική Έφεση 91/14 ημερ. 22/6/2016 αναφέρθηκαν τα εξής: «Ομολογουμένως δεν υπάρχει μαγική φόρμουλα στον τρόπο που ένα Δικαστήριο θα πρέπει να προσεγγίσει την ανώμοτη δήλωση ενός κατηγορουμένου (βλ. Το Δίκαιο της Απόδειξης, Ηλιάδης & Σάντης, Έκδοση 2014, σελ. 10-11). Όπως προκύπτει από την κυπριακή και ξένη νομολογία, τα πάντα εξαρτώνται από τα γεγονότα της κάθε υπόθεσης και τι ακριβώς προβάλλει ο κατηγορούμενος, π.χ. κατά πόσο προβάλλει απλώς την αθωότητα του ή προβάλλει κάποιο άλλοθι ή προσπαθεί να αντικρούσει ένορκη μαρτυρία ή απλώς να εξηγήσει τη νοητική του κατάσταση, εξήγηση η οποία όμως δεν έρχεται σε αντίθεση με δοθείσα μαρτυρία ή εγείρει θέμα αυτοάμυνας. Η κάθε περίπτωση χρήζει διαφορετικής προσέγγισης (βλ. DPP v. Walker {1974} 1 WLR 1090, 1096E).» Η ανώμοτη δήλωση δεν μπορεί να αντικρούσει μαρτυρία η οποία δόθηκε ενόρκως και κρίθηκε αξιόπιστη. Η ανώμοτη δήλωση έχει πειστική παρά αποδεικτική αξία. Ο κατηγορούμενος με την ανώμοτη του δήλωση τοποθετεί το εαυτό του στο χώρο του επίδικου επεισοδίου και ισχυρίζεται ότι ήθελε να «φοητσιάσει» τον παραπονούμενο δεν ήθελε ούτε να τον σκοτώσει ούτε να του κάνει κακό. Στην κατάθεση του στην αστυνομία (τεκμήριο 33) η οποία κατατέθηκε χωρίς ένσταση ο κατηγορούμενος παραδέχεται ότι επιτέθηκε στο παραπονούμενο αναφέροντας χαρακτηριστικά ότι: «μόλις είδα μπροστά μου τον Abu Bekir θόλωσε το μυαλό μου και του επιτέθηκα. Τον έβαλα κάτω στο έδαφος και άρχισε να φωνάζει». Αναφέρει περαιτέρω σε άλλο σημείο της κατάθεσης του ο κατηγορούμενος τα εξής: «Επειδή αυτός άρχισε να φωνάζει της μητέρας του, με το δεξί μου το χέρι του έκλεισα το στόμα και τότε ήταν που ήρθε κοντά μου η κόρη μου και τον άφησα». Ο ισχυρισμός του κατηγορούμενου ότι σκοπός του ήταν να «φοητσιάσει» τον παραπονούμενο δεν μπορεί να γίνει αποδεκτός και δεν συνάδει με το περιεχόμενο της γραπτής του κατάθεσης και ιδιαίτερα με τον ισχυρισμό του ότι μόλις τον είδε «θόλωσε το μυαλό του» και του έκλεισε το στόμα με το χέρι όταν ο παραπονούμενος άρχισε να φωνάζει την μητέρα του. Περαιτέρω δεν συνάδει ο ισχυρισμός του ότι ήθελε να τον «φοητσιάσει» με τις πράξεις του αφού ο κατηγορούμενος δεν σταμάτησε τις ενέργειες του και δεν επηρεάστηκε από τις φωνές του παραπονούμενου αλλά σταμάτησε μόνο όταν αντιλήφθηκε ότι τον είδε η μικρή του κόρη και του φώναζε να σταματήσει. Η πραγματική μαρτυρία όπως έχει τεθεί ενώπιον μας μέσα από τα τεκμήρια 20 και 28 υποστηρίζει τους ισχυρισμούς του παραπονούμενου για τον τρόπο που προκλήθηκαν τα τραύματα του και καταδεικνύουν την επιμονή του κατηγορούμενου να περάσει σχοινί στο λαιμό του παραπονούμενου και δεν μπορεί ο κατηγορούμενος να ισχυρίζεται ότι με αυτό τον βάναυσο τρόπο ήθελε να «φοητσιάσει» τον παραπονούμενο. Δεν μπορούμε όμως να δεχτούμε ούτε τον ισχυρισμό της υπεράσπισης για πρόκληση εκ μέρους του παραπονούμενου. Για να επιτύχει η υπεράσπιση της πρόκλησης πρέπει να συντρέχει εκτός του υποκειμενικού στοιχείου και το αντικειμενικό δηλαδή η πρόκληση πρέπει να είναι τέτοια ώστε να επηρεάζει τον μέσο λογικό άνθρωπο (βλ Smith & Hogan Grimiual Law 4th ed σελ. 297). Το υποκειμενικό στοιχείο δεν υπάρχει αφού δεν υπάρχει ενώπιον μας μαρτυρία του κατηγορούμενου. Ούτε όμως και αντικειμενικά μπορεί να κριθεί ότι η εξύβριση εκ μέρους ενός παιδιού ηλικίας 16 ετών μπορεί να επηρεάσει τον μέσο λογικό άνθρωπο ώστε να συμπεριφερθεί όπως ο κατηγορούμενος όπως περιγράφεται μέσα από τη μαρτυρία του παραπονούμενου και ο κατηγορούμενος δεν μας έπεισε για τους ισχυρισμούς του. Με βάση την μαρτυρία όπως την έχουμε αποδεκτεί πιο πάνω βρίσκουμε ότι τα πραγματικά γεγονότα είναι τα ακόλουθα: Ο κατηγορούμενος ήταν νυμφευμένος με την μητέρα του παραπονούμενου. Μετά που ο κατηγορούμενος και η μητέρα του παραπονούμενου χώρισαν η σχέση του κατηγορούμενου με τον παραπονούμενο δεν ήταν καλή. Όταν η μητέρα του και ο κατηγορούμενος αποφάσισαν να μείνουν ξανά μαζί ο ίδιος δεν συμφωνούσε και καθημερινά τσακώνονταν γιατί ο κατηγορούμενος κτυπούσε την μητέρα του και τις μικρότερες αδελφές του. Στις 6/7/2017 ο παραπονούμενος βρισκόταν με την μητέρα και τις αδελφές του στο σπίτι τους. Ο παραπονούμενος άκουσε την μητέρα του να συζητά έντονα με τον κατηγορούμενο στο τηλέφωνο και τον κατηγορούμενο να βρίζει την μητέρα του. Λόγω των τεταμένων σχέσεων του κατηγορούμενου και του παραπονούμενου ο παραπονούμενος πήρε το τηλέφωνο και έβρισε και αυτός τον κατηγορούμενο. Αυτό έγινε γύρω στις 21:
2. Στις 23:00 ο παραπονούμενος βγήκε από το σπίτι και πήγε στο περίπτερο. Ενώ επέστρεφε και μόλις πάτησε στο πρώτο σκαλί που οδηγεί στον όροφο που βρίσκεται η οικία του παραπονούμενου ο κατηγορούμενος τον έπιασε από τον λαιμό και τον έριξε στο έδαφος. Ξάπλωσε από πάνω του και προσπάθησε να του περάσει ένα σχοινί που κρατούσε στο λαιμό. Ο παραπονούμενος αντέδρασε και με τον αγκώνα του δεξιού του χεριού κτύπησε στο πρόσωπο τον κατηγορούμενο και αυτός τον άφησε. Ο παραπονούμενος σηκώθηκε έκανε μερικά βήματα αλλά ο κατηγορούμενος του πέρασε πίσω από τον λαιμό το σχοινί και το έσφιξε. Ο παραπονούμενος δεν μπορούσε να αναπνεύσει και γονάτισε. Ο κατηγορούμενος έβαλε το γόνατο του στη πλάτη του παραπονούμενου και τον έσφιγγε με μεγαλύτερη δύναμη. Ο παραπονούμενος άρχισε να χάνει τις αισθήσεις του. Την σκηνή είδε η μικρή κόρη του κατηγορούμενου ετεροθαλής αδελφή του παραπονούμενου και φώναξε στο κατηγορούμενο να σταματήσει. Ο κατηγορούμενος άφησε τον παραπονούμενο και ο παραπονούμενος βρήκε τις αισθήσεις του, ο κατηγορούμενος έσκυψε πάνω από τον παραπονούμενο και ο παραπονούμενος κτύπησε με το πόδι στο στήθος τον κατηγορούμενο και άρχισε να τρέχει. Το ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί είναι το κατά πόσο η μαρτυρία είναι τέτοιας ποιότητας ώστε να οδηγήσει με ασφάλεια στη καταδίκη του κατηγορούμενου. Το κριτήριο όπως προκύπτει από την νομολογία είναι το κατά πόσο η ενοχή του κατηγορούμενου προκύπτει ως το μόνο λογικό συμπέρασμα και ότι αποκλείονται άλλες λογικές εξηγήσεις. (βλ. Σωτήρης Αθηνή -V- Δημοκρατίας)

(1990)2 Α.Α. Δ. Η σοβαρότερη κατηγορία που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος είναι αυτή της απόπειρας φόνου κατά παράβασης του άρθρου 214 (α) του ποινικού κώδικα Κεφ. 154 το οποίο αναφέρει τα εξής: «Όποιος- (α) αποπειράται παράνομα να επιφέρει το θάνατο άλλου η (β) ........................... είναι ένοχος κακουργήματος ...............». Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Α. Ονουφρίου -V- Δημοκρατίας

(2000)2 Α. Α. Δ 560 συστατικό στοιχείο του εγκλήματος της απόπειρας φόνου είναι η απόδειξη συγκεκριμένης πρόθεσης δολοφονίας του θύματος με την επιχειρούμενη παράνομη ενέργεια και περιέχει στο πυρήνα του αλλά και εξυπακούει πρόθεση διάπραξης του ολοκληρωμένου εγκλήματος του φόνου ακόμη και εκεί όπου το ολοκληρωμένο έγκλημα θα μπορούσε να στοιχειοθετηθεί και με άλλες ενέργειες, όπως με απερισκεψία. Η απόπειρα διάπραξης του απαιτεί την ύπαρξη συγκεκριμένης πρόθεσης (βλ. Audreun -V- Republic 1977 2 CCR 81 και Pefkos and Others -V- REPUBLIC 1961 CLR 340) Συγκεκριμένη πρόθεση αποδεικνύεται είτε άμεσα με ομολογία είτε με περιστατική μαρτυρία. Ως τέτοια μαρτυρία κρίνεται το ελατήριο, οι προπαρασκευαστικές πράξεις του δράστη, οι δηλώσεις του, το είδος του όπλου που χρησιμοποιήθηκε, η φύση και η έκταση του τραυματισμού και άλλα (βλ. Σάββα -V- Δημοκρατίας

(1993)2 Α.Α. Δ 258 και Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας -V- B. Μενελάου 1999 2 Α.Α. Δ.603.) Η σημασία της περιστατικής μαρτυρίας και πότε αποδεικνύει την ενοχή του κατηγορουμένου εξηγείται σε πολλές δικαστικές αποφάσεις - (βλ., μεταξύ άλλων, Fournides v. Republic

(1986)2 C.L.R. 73· Μιχαηλίδης ν. Δημοκρατίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 172· Ιακώβου ν. Δημοκρατίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 211· Σάββα ν. Δημοκρατίας

(1993)2 Α.Α.Δ. 258). Το πρώτο, που διευκρινίζεται, είναι ότι ποιοτικά η περιστατική μαρτυρία δεν υπολείπεται, ούτε είναι υποδεέστερης αξίας από την άμεση μαρτυρία. Η σημασία της έγκειται στα συμπεράσματα, που μπορεί να εξαχθούν από το περιεχόμενό της συνεκτιμούμενο με άλλα περιστατικά του εγκλήματος, μπορεί να δικαιολογήσει την καταδίκη του κατηγορουμένου εφόσον τα περιστατικά, σωρευτικά αποτιμούμενα, οδηγούν συμπερασματικά στην ενοχή του. Έχουν αυτά τα χαρακτηριστικά, εφόσον δεν επιδέχονται λογικά άλλης ερμηνείας ή εξήγησης από την ενοχή του κατηγορουμένου. Στα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης με βάση τα πιο πάνω ευρήματα μας κρίνουμε ότι συντρέχουν τα πιο κάτω στοιχεία: α) Ο κατηγορούμενος και ο παραπονούμενος είχαν τεταμένες προσωπικές σχέσεις λόγω της συμπεριφοράς του κατηγορούμενου προς την μητέρα του παραπονούμενου. β) Λίγες ώρες πριν το επίδικο περιστατικό ο κατηγορούμενος και ο παραπονούμενος μίλησαν στο τηλέφωνο και ο παραπονούμενος εξύβρισε τον κατηγορούμενο επειδή ο κατηγορούμενος εξύβρισε την μητέρα του παραπονούμενου. γ) Ο κατηγορούμενος βρισκόταν στις 23:00 έξω από το σπίτι του παραπονούμενου χωρίς να γίνει αντιληπτός και αφού είχε καταναλώσει μία μπύρα και ένα μπουκάλι ζιβανία δ) Όταν είδε τον παραπονούμενο να επιστρέφει στο σπίτι τον πλησίασε από πίσω και τον έπιασε με ολόκληρο το χέρι του από τον λαιμό. Τον έριξε στο έδαφος και προσπάθησε να του περάσει σχοινί στο λαιμό. ε) Του έκλεισε το στόμα με το χέρι όταν ο παραπονούμενος άρχισε να φωνάζει και παρά το γεγονός ότι ο παραπονούμενος κατάφερε να του ξεφύγει ο κατηγορούμενος τον έπιασε ξανά από το λαιμό. στ) Του πέρασε σχοινί από τον λαιμό, ο παραπονούμενος δεν μπορούσε να αναπνεύσει και γονάτισε. Ο κατηγορούμενος έβαλε το πόδι του στην πλάτη του παραπονούμενου για να σφίγγει περισσότερο. ζ) Προκάλεσε στο παραπονούμενο εμφανή τραύματα στο πρόσωπο και το λαιμό στη προσπάθεια του να του περάσει το σχοινί τα οποία όμως δεν περιορίζονται στην εξωτερική εμφάνιση. Προκάλεσε στο παραπονούμενο συμπτώματα ασφυξίας και με αυτά επιβεβαιώνεται η προσπάθεια στραγγαλισμού. Σε κλάσματα δευτερολέπτου θα μπορούσε να επέλθει ο θάνατος στο παραπονούμενο. θ) Ο παραπονούμενος άρχισε να χάνει τις αισθήσεις του «σκοτείνιασαν όλα» όπως είπε και ο κατηγορούμενος συνέχιζε τη προσπάθεια του μέχρι που άκουσε να του φωνάζει η μικρή του κόρη να σταματήσει και αντιλήφθηκε ότι κάποιο άλλο πρόσωπο είδε τι έκαμνε. η) Ενώ ο παραπονούμενος κατάφερε να ξεφύγει την πρώτη φορά που ο κατηγορούμενος του έβαλε το σχοινί στο λαιμό ο κατηγορούμενος επέμενε και ξαναπροσπάθησε μέχρι που κατάφερε να του περάσει το σχοινί στο λαιμό. Είναι η κρίση μας ότι τα πιο πάνω καταδεικνύουν ως μόνο λογικό συμπέρασμα την πρόθεση του κατηγορούμενου να επιφέρει τον θάνατο στο παραπονούμενο και κρίνουμε ότι έχουν στοιχειοθετηθεί τα συστατικά στοιχεία της πρώτης κατηγορίας. Η δεύτερη κατηγορία που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος στηρίζεται στο άρθρο 228 (α) του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 το οποίο αναφέρει τα εξής: «Όποιος με σκοπό ακρωτηριασμού, παραμόρφωσης, πρόκλησης αναπηρίας ή βαριάς σωματικής βλάβης σε άλλο...................... α) με οποιοδήποτε μέσο τραυματίζει παράνομα ή προκαλεί βαριά σωματική βλάβη σε άλλο ή ............................ είναι ένοχος κακουργήματος.........................» Στην υπόθεση Νιόβη Παρούτη -V- Δημοκρατίας 2009 2 Α.Α.Δ. 446 έχει συζητηθεί η έννοια της πρόθεσης του άρθρου 214 (α) και του άρθρου 228 (α). Στη κατηγορία του άρθρου 214 (α) είναι ανάγκη όπως αναφέρθηκε να αποδειχθεί η πρόθεση διάπραξης του πλήρους αδικήματος δηλαδή του φόνου. Στο αδίκημα του άρθρου 228 (α) θα πρέπει να αποδειχθεί η πρόθεση της πρόκλησης βαριάς σωματικής βλάβης. Η διαπίστωση συγκεκριμένης πρόθεσης διάπραξης του ενός εκ των δύο αδικημάτων έπρεπε όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Νιόβη Παρούτη (πιο πάνω) να είχε οδηγήσει στην απαλλαγή και αθώωση της κατηγορούμενης στη κατηγορία που αφορούσε το άλλο αδίκημα. Εν όψη της κατάληξης μας ότι έχει στοιχειοθετηθεί η πρόθεση του κατηγορούμενου σύμφωνα με το άρθρο 214 (α) να διαπράξει δηλαδή το πλήρες αδίκημα του φόνου κρίνουμε ότι στη δεύτερη κατηγορία ο κατηγορούμενος θα πρέπει να αθωωθεί. Ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει επίσης τρίτη κατηγορία στη βάση του άρθρου 234 (α) του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 το οποίο αναφέρει ότι «Όποιος (α) τραυματίζει παράνομα άλλον∙ η (β)..................................................................... Είναι ένοχος κακουργήματος......................» Το αδίκημα του τραυματισμού κατά παράβαση του άρθρου 234(α) δεν έχει ως συστατικό στοιχείο την ειδική πρόκληση τραυματισμού. Ο όρος παράνομα αποδίδει πράξη που γίνεται χωρίς κανένα έρεισμα στο νόμο αλλά και χωρίς συγκεκριμένη πρόθεση. Κατά συνέπεια εφ' όσον ο τραυματισμός του παραπονούμενου στο λαιμό προκλήθηκε στη προσπάθεια του κατηγορούμενου να πραγματοποιήσει την πρόθεση του να επιφέρει τον θάνατο στο παραπονούμενο κρίνουμε ότι έχει στοιχειοθετηθεί το αδίκημα αυτό και ο κατηγορούμενος μπορεί να καταδικαστεί και σ' αυτό το αδίκημα. Ο κατηγορούμενος κατηγορείται επίσης ότι στην ίδια ημερομηνία παράνομα επιτέθηκε κατά της πρώην συζύγου του Salwa Ahmet και της κόρης της Meryem Orgun (άρθρο 242 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 τέταρτη κατηγορία) και τις απείλησε με την φράση «εν να σας σκοτώσω.» (άρθρο 91 Α του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 πέμπτη κατηγορία). Έχουμε εξετάσει το σύνολο της μαρτυρίας όπως έχει τεθεί ενώπιον μας σε σχέση με τις πιο πάνω κατηγορίες και έχουμε εντοπίσει ως σχετική την αναφορά της ΜΚ 8 στη κατάθεση της τεκμήριο 26 όπου αναφέρει τα εξής: «Τότε ο πατριός μου έσκυψε και έπιασε μία πέτρα από το έδαφος και την έριξε προς το μέρος μας λέγοντας μας να φύγουμε από κοντά του και ότι σκότωσε τον αδελφό μου. Αυτός συνέχισε να μας ρίχνει πέτρες και να μας απειλεί ότι θα μας σκοτώσει και εμάς και ότι έθαψε τον αδελφό μου.» Για απόδειξη του αδικήματος του άρθρου 242 του Κεφ. 154 είναι αναγκαίο όπως η Κατηγορούσα Αρχή προσκομίσει μαρτυρία για να στοιχειοθετήσει την έννοια της επίθεσης και να αποδείξει ότι ο κατηγορούμενος προέβηκε σε πράξεις που δημιούργησαν στις παραπονούμενες την αίσθηση της άμεσα επερχόμενης βίας. (βλ. Archbold volume 2, έκδοση 1994 pag. 19-15). Σε σχέση με το αδίκημα του άρθρου 91 Α του Κεφ. 154 η Κατηγορούσα Αρχή θα πρέπει να αποδείξει ότι ο κατηγορούμενος απειλώντας τις παραπονούμενες με βία η άλλη παράνομη πράξη η παράλειψη προκάλεσε σ' αυτές τρόμο η ανησυχία. Για το αδίκημα του άρθρου 242 κρίνουμε ότι δεν υπάρχει μαρτυρία ότι προκλήθηκε ο φόβος της επερχόμενης άμεσης βίας στις παραπονούμενες και για το αδίκημα του άρθρου 91Α κρίνουμε ότι δεν υπάρχει μαρτυρία ότι εκ της απειλής προκλήθηκε τρόμος ή ανησυχία στις παραπονούμενες αφού η μαρτυρία ενώπιον μας περιορίζεται μόνο στην πιο πάνω αναφορά της ΜΚ 8 στη κατάθεση της. Ως εκ τούτου κρίνουμε ότι η Κατηγορούσα Αρχή δεν έχει αποδείξει τα συστατικά στοιχεία των κατηγοριών τέσσερα και πέντε και ο κατηγορούμενος θα πρέπει να αθωωθεί στις κατηγορίες αυτές. Για τους λόγους που εξηγούμε πιο πάνω ο κατηγορούμενος κρίνεται ένοχος στη πρώτη κατηγορία ότι δηλαδή στις 6/7/2017 στη Πέγεια της Πάφου αποπειράθηκε να επιφέρει τον θάνατο στον Abu Bekir Ahmet από την Πέγεια και στην τρίτη κατηγορία ότι δηλαδή στην ίδια ημερομηνία παράνομα τραυμάτισε τον Abu Bekir Ahmet. Οι κατηγορίες δύο, τέσσερα και πέντε απορρίπτονται και στις κατηγορίες αυτές ο κατηγορούμενος αθωώνεται και απαλλάσσεται. (Υπ)............. Ρ. Λιμνατίτου, Π.Ε.Δ. (Υπ)............. Μ. Δρουσιώτης, Α.Ε.Δ. (Υπ)............. Π. Μιχαηλίδης, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ Subject: Criminal/Assize Court/final Αναφορά: Τελική Απόφαση - απόπειρα φόνου cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο