ΔΗΜΟΣ ΠΑΦΟΥ ν. ΜΙΧΑΛΗ ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ, Αρ. Υπόθεσης: 14722/2013, 30/4/2018

(1)(στ) (ii) του Περί Δήμων Νόμου, Ν.111/1985, του περί Εξωδίκων Ρυθμίσεως Αδικημάτων Νόμου του 1997, του περί Εξωδίκων Ρυθμίσεως Αδικημάτων (Αντικατάσταση και Προσθήκη Πινάκων) Διατάγματος του 2002, Κ.Δ.Π 133/2002, Πίνακας IV αρ.56, 47 (I)/1997, Πίνακας IV που εκδόθηκε δυνάμει του άρθρου 3 του Περί Αυξήσεως Χρηματικών Ποινών Νόμου του

1. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες των αδικημάτων ο κατηγορούμενος, στις 18.05.2013 και περί ώρα 20:00 (1η κατηγορία), στις 19.05.2013 και περί ώρα 12:55 (2η κατηγορία) και στις 19.05.2013 και περί ώρα 18:05 (3η κατηγορία), στην Κάτω Πάφο ενώ ήταν ιδιοκτήτης και/ή ενοικιαστής και/ή διαχειριστής και/ή κάτοχος και/ή υπεύθυνος και/ή είχε υπό τον έλεγχο και/ή την ευθύνη του υποστατικού που βρίσκεται στην οδό Αποστόλου Παύλου, πάροδος αρ. 140 μέσα στα δημοτικά όρια του Δήμου Πάφου, τοποθέτησε έπιπλα, ήτοι, τραπέζια και καρέκλες επί και/ή κατά μήκος της Αποστόλου Παύλου σε δημόσιο χώρο και/ή σε χώρο στην Κάτω Πάφο, μέσα στα δημοτικά όρια του Δήμου Πάφου και του επιβλήθηκαν εξώδικα πρόστιμα με αριθμούς 1532, 2003 και 1675 ύψους €85,43 το κάθε ένα, τα οποία μέχρι σήμερα δεν εξοφλήθηκαν. Η Κατηγορούσα Αρχή για να αποδείξει την υπόθεση της κάλεσε εννέα μάρτυρες, τον Σοφοκλή Σοφοκλέους (Μ.Κ.1), τον Ευαγόρα Οδυσσέως (Μ.Κ.2), τον Γιαννάκη Κωμοδρόμο (Μ.Κ.3), τον Γιώργο Ανδρέου (Μ.Κ.4), τον Ανθούλη Στυλιανού (Μ.Κ.5), τον Χρυσόστομο Χριστοδούλου (Μ.Κ.6), τη Ζαχαρούλα Κωνσταντίνου (Μ.Κ.7), τον Σάββα Ιωάννου (Μ.Κ.8) και την Αναστασία Ρούτη Ελευθεριάδη (Μ.Κ.9). Ο Μ.Κ.1 στη γραπτή του δήλωση (Έγγραφο Α), την οποία κατέθεσε ως μέρος της κυρίως εξέτασης του, αναφέρει, μεταξύ άλλων, ότι είναι απόφοιτος του Ανώτερου Τεχνολογικού Ινστιτούτου Λευκωσίας, στον Κλάδο της Πολιτικής Μηχανικής και ότι από το 1983 εργάζεται στις Τεχνικές Υπηρεσίες του Δήμου Πάφου. Ο κατηγορούμενος είναι υπεύθυνος και διαχειρίζεται την καφετέρια με το όνομα «DELICIOUS CAFÉ» που βρίσκεται στην οδό Αποστόλου Παύλου στην Κάτω Πάφου εντός της επαρχίας Πάφου και μέσα στα δημοτικά όρια του Δήμου Πάφου. Ο μάρτυρας κατέθεσε ως Τεκμήριο 1 χάρτη στον οποίο εμφαίνονται τα δημοτικά όρια του Δήμου Πάφου και σημείωσε με το γράμμα Α τον προαναφερόμενο δρόμο. Απ' ότι πληροφορήθηκε από τους τροχονόμους του Δήμου Πάφου, Μ.Κ.3, 4 και 5, αυτοί εξέδωσαν ειδοποιήσεις εξώδικων προστίμων προς τον κατηγορούμενο, για το αδίκημα της τοποθέτησης επίπλων σε δημόσιο χώρο, οι οποίες μέχρι σήμερα δεν ξοφλήθηκαν. Όταν οι εν λόγω τροχονόμοι τον ειδοποίησαν ότι ο κατηγορούμενος τοποθέτησε παράνομα έπιπλα σε δημόσιο χώρο, μετέβηκε μαζί τους στον χώρο όπου του έδειξαν επιτόπου το μέρος που τα τοποθέτησε και για τα οποία εξέδωσαν τα εξώδικα. Τα έπιπλα, δηλαδή τα τραπεζάκια και οι καρέκλες (στο εξής αναφερόμενα ως τα έπιπλα), ήταν τοποθετημένα κατά μήκος της οδού Αποστόλου Παύλου, μέσα σε δημόσιο χώρο, εντός των δημοτικών ορίων του Δήμου Πάφου. Για τον εν λόγω χώρο δεν δόθηκε, εξ όσων γνωρίζει, οποιαδήποτε άδεια από τον Δήμο Πάφου προς τον κατηγορούμενο για να τοποθετεί τραπέζια και καρέκλες. Ανέφερε επίσης, ότι ο Δήμος Πάφου ανέθεσε στον αρμόδιο χωρομέτρη, Ε. Οδυσσέως (Μ.Κ.2), την επίσημη οριοθέτηση μέρους του δημόσιου δρόμου στο οποίο ο κατηγορούμενος τοποθέτησε τα έπιπλα. Ο Μ.Κ.2 υπέβαλε στο Επαρχιακό Κτηματολογικό Γραφείο Πάφου την Αίτηση με αριθμό ΑΧ880/16 και μετά την ετοιμασία του φακέλου και τη λήψη όλων των στοιχείων από το Κτηματολογικό Γραφείο Πάφου, επισκέφθηκε τον χώρο στις 24.06.2016 για την επίσημη οριοθέτηση του δημόσιου δρόμου. Ο ίδιος υπέδειξε στον Μ.Κ.2 το μέρος που ο κατηγορούμενος τοποθέτησε τα έπιπλα με βάση τα όσα του ανέφεραν οι τροχονόμοι και τα όσα διαπίστωσε ο ίδιος. Στο ίδιο μέρος υπήρχαν και εκείνη την ημέρα τοποθετημένα έπιπλα. Μετά την τοποθέτηση των οροσήμων από τον Μ.Κ.2, στην παρουσία του κατηγορούμενου, φάνηκε με σαφήνεια ότι τα έπιπλα ήταν τοποθετημένα στο χώρο του δημόσιο δρόμου και κατά συνέπεια αυτά ήταν τοποθετημένα εντός του δημόσιου δρόμου και κατά τις επίδικες ημερομηνίες. Μετά την ολοκλήρωση της χωρομετρικής εργασίας το Επαρχιακό Κτηματολόγιο Πάφου εξέδωσε και παρέδωσε στον Δήμο Πάφου το Πιστοποιητικό Οριοθέτησης Τμήματος του δημόσιου δρόμου ημερομηνίας 12.10.2016 με επισυνημμένο το Κτηματικό Σχέδιο (Τεκμήριο 2). Κατά την αντεξέτασή του, δέχθηκε ότι ο κατηγορούμενος του είχε αναφέρει ότι είχε «άδεια για 82 τ.μ. με την Αρχή Λιμένων». Όταν του υποβλήθηκε ότι ο λόγος που τοποθετεί τα τραπεζάκια στο χώρο είναι, γιατί έχει άδεια από την Αρχή Λιμένων, ο μάρτυρας απάντησε ότι η συμφωνία που του έδειξε ο μάρτυρας με την Αρχή Λιμένων (Τεκμήριο Α προς αναγνώριση), αφορούσε τη ξύλινη αποβάθρα και όχι τον χώρο που τοποθετούσε τα έπιπλα ο κατηγορούμενος. Ο εν λόγω χώρος ήταν έξω από την αποβάθρα εντός του δημόσιου δρόμου και για το χώρο αυτό δεν του είχε παραχωρηθεί άδεια από τον Δήμο Πάφου. Όταν ρωτήθηκε κατά πόσο έχει υπόψη του τη συμφωνία μεταξύ της Αρχής Λιμένων Κύπρου και του Δήμου Πάφου (Τεκμήριο Β προς αναγνώριση), απάντησε καταφατικά, υποστηρίζοντας πως αυτό που προκύπτει από την εν λόγω συμφωνία είναι ότι ο Δήμος Πάφου θα εισέπραττε το 50% από τις εισπράξεις για τη διατήρηση του χερσαίου χώρου. Σύμφωνα με τον μάρτυρα, ο κατηγορούμενος χρησιμοποιούσε δημόσιο χώρο έξω από το κατάστημα του, όμως για τον επίδικο χώρο δεν του παραχωρήθηκε άδεια. Σε σχετική ερώτηση, απάντησε πως ο σκιασμένος χώρος που εμφαίνεται στο επισυνημμένο σχέδιο του Τεκμήριο Α προς αναγνώριση, είναι η ξύλινη αποβάθρα, που βρίσκεται εντός της θάλασσας, το εμβαδό της οποίας, σύμφωνα με το εν λόγω Τεκμήριο, είναι 82 τ.μ.. Όταν ο ίδιος μέτρησε το εμβαδό της διαπίστωσε ότι είναι περίπου 73 τ.μ.. Ο μάρτυρας επίσης, κατέθεσε ως Τεκμήριο 3 επιστολή την οποία ο κατηγορούμενος απέστειλε στον Δήμαρχο Πάφου και ως Τεκμήριο Γ προς αναγνώριση, επιστολή ημερομηνίας 20.10.2017 η αποστάλθηκε από τον Δήμο Πάφου σε κάποιον Λούκα Γεωργίου. Ως δεύτερος μάρτυρας κατηγορίας κατέθεσε ο Ευαγόρας Οδυσσέως (M.K.2), ο οποίος στη γραπτή του δήλωση (Έγγραφο Β) αναφέρει, μεταξύ άλλων, ότι, είναι απόφοιτος της Σχολής Αγρονόμων και Τοπογράφων Μηχανικών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου της Αθήνας και ότι από το 2001 ασκεί το επάγγελμα του αγρονόμου-τοπογράφου-μηχανικού στον ιδιωτικό τομέα. Ανάμεσα στις χωρομετρικές εργασίες που αναλαμβάνει είναι και οι οριοθετήσεις. Από το 2007 είναι εγγεγραμμένος στο μητρώο του Κτηματολογίου και Χωρομετρίας, ως ιδιώτης αρμόδιος χωρομέτρης με αρ. εγγραφής 020/
2. Στις 22.06.2016, ο Δήμος Πάφου του ανέθεσε να προβεί σε επίσημη οριοθέτηση τμήματος δημόσιου δρόμου που βρίσκεται στην περιοχή του Λιμανιού στην Κάτω Πάφο. Η επίσημη οριοθέτηση έγινε προς επιβεβαίωση ότι ο κατηγορούμενος τοποθετούσε τραπέζια και καρέκλες σε μέρος του δημόσιου δρόμου. Στις 22.06.2016 υπέβαλε στο Επαρχιακό Κτηματολόγιο Πάφου την αίτηση οριοθέτησης δρόμου με αριθμό ΑΧ880/
3. Στις 24.06.2016 επισκέφθηκε, μαζί με τον Μ.Κ.1, την περιοχή του Λιμανιού με σκοπό την επιτόπια οριοθέτηση του δρόμου. Σχετικά με την εργασία που διενήργησε, ετοίμασε Τεχνική Έκθεση την οποία κατέθεσε ως Τεκμήριο
4. Για τον προσδιορισμό των ορίων επιτόπου μετέφερε στον ηλεκτρονικό του υπολογιστή και στη συνέχεια στο GPS τις μετρήσεις που έγιναν από υπαλλήλους του Κτηματολογίου σε προγενέστερο χρόνο, οι οποίοι μέτρησαν και καθόρισαν με ακρίβεια τα όρια του δημόσιου δρόμου και της θάλασσας. Οι εν λόγω μετρήσεις φαίνονται στη 4η σελίδα του Τεκμηρίου 4 και με βάση αυτές σχεδιάστηκε το επίσημο Τοπογραφικό σχέδιο (ΣΧ1), το οποίο περιλαμβάνεται στη 3η σελίδα του εν λόγω Τεκμηρίου. Ως αποτέλεσμα αυτής της εφαρμογής τοποθέτησε επιτόπου τα τρία ορόσημα τα οποία φαίνονται με κόκκινους κύκλους στο Τοπογραφικό Σχέδιο (ΣΧ1) και απεικονίζονται στις φωτογραφίες 1, 2 και 3 που περιλαμβάνονται στην 5η και 6η σελίδα του Τεκμηρίου
5. Αυτά τα ορόσημα καθορίζουν το σύνορο του δημόσιου δρόμου με τη θάλασσα. Σύμφωνα με τον μάρτυρα, με την επιτόπια τοποθέτηση των οροσήμων, στην παρουσία του Μ.Κ.1 και του κατηγορούμενου, διαφάνηκε με σαφήνεια ότι εντός του δημόσιου δρόμου με αρ. 308 του Φ/Σχ 51/180201, βρίσκονταν τοποθετημένα 4 τραπεζάκια και 8 καρέκλες που απεικονίζονται στις προαναφερόμενες φωτογραφίες. Το Κτηματολόγιο, αφού διαπίστωσε μετά από έλεγχο που διενήργησε στο φάκελο που του παρέδωσε ότι, η χωρομετρική του εργασία ήταν ορθή, εξέδωσε το Πιστοποιητικό Οριοθέτησης με επισυνημμένο το κτηματικό σχέδιο (Τεκμήριο 2). Στο εν λόγω σχέδιο φαίνονται τα ορόσημα τα οποία σημειώθηκαν με το σύμβολο ip. Ανέφερε επίσης ότι στο φάκελο που παρέδωσε στο Κτηματολόγιο, περιλαμβάνονταν τα σχέδια που ετοίμασε ο ίδιος και όλες οι απαραίτητες μετρήσεις. Αντεξεταζόμενος, ανέφερε ότι ο χώρος από το σημείο που τοποθετήθηκαν τα ορόσημα μέχρι και τα κτίρια που βρίσκονται απέναντι από αυτά, είναι δημόσιος δρόμος. Οι Μ.Κ.3, 4 και 5 στις γραπτές τους δηλώσεις (Έγγραφα Γ, Δ και Ε, αντίστοιχα) και στη δια ζώσης μαρτυρία τους ανέφεραν, μεταξύ άλλων, ότι κατά τις επίδικες ημερομηνίες εργάζονταν ως τροχονόμοι στον Δήμο Πάφου. Ανάμεσα στα καθήκοντα τους ήταν να περιπολούν και να ελέγχουν στα δημοτικά όρια του Δήμου Πάφου και να ελέγχουν την τήρηση και εφαρμογή των προνοιών του άρθρου 124

(1)(στ)(ΙΙ) του περί Δήμων Νόμου, Ν.111/

1. Ανέφεραν ακόμη, ότι ενώ βρίσκονταν σε περιπολία στην οδό Αποστόλου Παύλου, η οποία βρίσκεται εντός των δημοτικών ορίων του Δήμου Πάφου, διαπίστωσαν ότι κατά τις επίδικες ημερομηνίες υπήρχαν μπροστά από το υποστατικό «DELICIOUS CAFÉ», του οποίου διαχειριστής και υπεύθυνος είναι ο κατηγορούμενος, έπιπλα σε δημόσιο χώρο, και συγκεκριμένα στην αριστερή πλευρά του δρόμου. Ο κατηγορούμενος βρισκόταν έξω από το υποστατικό και τους ανέφερε ότι ο ίδιος τα τοποθέτησε. Οι μάρτυρες αναφέρθηκαν επίσης, στις ειδοποιήσεις επιβολής εξώδικων προστίμων τις οποίες εξέδωσαν και παρέδωσαν την ίδια ώρα στον κατηγορούμενο, οι οποίες δεν ξοφλήθηκαν. Πιο συγκεκριμένα, στις 18.05.2013 ο Μ.Κ.5 εξέδωσε το εξώδικο με αριθμό 1532 (Τεκμήριο 7), στις 19.05.2013 και ώρα 12:55 ο Μ.Κ.4 εξέδωσε το εξώδικο με αριθμό 2003 (Τεκμήριο 6) και την ίδια ημέρα και ώρα 18:05 ο Μ.Κ.3 εξέδωσε το εξώδικο με αριθμό 1675 (Τεκμήριο 5). Οι μάρτυρες αναγνώρισαν επίσης στη φωτογραφία 1 του Τεκμηρίου 4 τον χώρο όπου ο κατηγορούμενος τοποθέτησε τα έπιπλα, λέγοντας περαιτέρω ότι είναι γι' αυτό το χώρο που εξέδωσαν τα εξώδικα. Αντεξεταζόμενος ο Μ.Κ.3, ανέφερε ότι το εξώδικο που εξέδωσε αφορούσε υπαίθριο χώρο. Ανέφερε επίσης, ότι ο κατηγορούμενος τους έλεγε ότι είχε άδεια από την Αρχή Λιμένων για 82τ.μ, για την οποία ο ίδιος δεν γνώριζε οτιδήποτε. Όταν ρωτήθηκε από τον κατηγορούμενο κατά πόσο τα τραπεζάκια που τοποθέτησε κατά την επίδικη ημέρα βρίσκονταν σε υπαίθριο χώρο, ο μάρτυρας απάντησε καταφατικά. Ο μάρτυρας αναγνώρισε στη φωτογραφία, Τεκμήριο Δ προς αναγνώριση, τα τραπεζάκια που τοποθετούν άλλοι καταστηματάρχες οι οποίοι, εξ' όσων τον πληροφόρησαν οι Τεχνικές Υπηρεσίες του Δήμου, είχαν σχετική άδεια. Αντεξεταζόμενος ο Μ.Κ.4, ανέφερε ότι το εξώδικο που εξέδωσε αφορούσε υπαίθριο χώρο. Αναγνώρισε ότι στη φωτογραφία, Τεκμήριο Δ προς αναγνώριση, απεικονίζεται το λιμανάκι Πάφου. Ανέφερε επίσης ότι τα εξώδικα τα εκδίδουν για τον υπαίθριο χώρο. Ο Μ.Κ.5, ανέφερε ότι δεν υπήρχε σκίαση στο χώρο για τον οποίο εξέδωσε το εξώδικο. Οι πέργολες, βρίσκονταν στη δεξιά πλευρά του δρόμου εκεί που βρίσκονται τα κτίρια. Σε σχετική ερώτηση, κατά πόσο από την αρχή του Λιμανιού υπάρχουν δεξιά και αριστερά του δρόμου τραπεζάκια, ο μάρτυρας απάντησε καταφατικά. Ως Μ.Κ.6, κατέθεσε ο Χ. Χριστοδούλου ο οποίος στη γραπτή του Δήλωση (Έγγραφο ΣΤ) αναφέρει, ότι εργάζεται στην Αρχή Λιμένων και ότι από το 2004 είναι υπεύθυνος λειτουργός στην Πάφο. Ανάμεσα στα καθήκοντα του είναι ο έλεγχος των χώρων που ανήκουν στην Αρχή Λιμένων, η έκδοση αδειών σε σκάφη και οι εισπράξεις σε σχέση με την περιουσία της Αρχής Λιμένων. Γνωρίζει προσωπικά τον κατηγορούμενο ο οποίος είναι υπεύθυνος και διαχειριστής της καφετέριας «DELICIOUS CAFÉ». Ο κατηγορούμενος επισκέπτεται, όπως περαιτέρω ανέφερε, το γραφείο της Αρχής Λιμένων στην Πάφο για πληρωμές που αφορούν τις υποχρεώσεις της καφετέριας. Ακολούθως ανέφερε, ότι η Αρχή Λιμένων παραχώρησε άδεια χρήσης της αποβάθρας, ώστε να μπορεί ο κατηγορούμενος να τοποθετεί σε αυτή τραπεζοκαθίσματα. Η εν λόγω άδεια χρήσης ανανεώθηκε στις 08.01.
2. Αναφερόμενος στο σχέδιο που είναι επισυνημμένο στη συμφωνία, Τεκμήριο Α προς αναγνώριση, την οποία κατέθεσε ως Τεκμήριο 8, ισχυρίστηκε πως ο σκιαγραφημένος χώρος, για τον οποίο δόθηκε η προαναφερόμενη άδεια χρήσης, είναι η ξύλινη αποβάθρα. Επίσης, το διαχωριστικό «τοιχαράκι» που φαίνεται στο σχέδιο και το οποίο δεν είναι σκιαγραφημένο, ξεχωρίζει την αποβάθρα από τον δημόσιο δρόμο. Για τον χώρο μπροστά από την αποβάθρα δεν δόθηκε, όπως περαιτέρω ανέφερε, άδεια χρήσης στο κατηγορούμενο. Ο μάρτυρας στη συνέχεια, κατέθεσε ως Τεκμήριο 9, οκτώ αντίγραφα των Πιστοποιητικών εγγραφής της ακίνητης περιουσίας της Αρχής Λιμένων, η οποία βρίσκεται στην Κάτω Πάφο, Φ/Σχ. 51/
3. Ανέφερε ακόμη, ότι στις 28.07.2009 υπογράφηκε η συμφωνία μεταξύ της Αρχής Λιμένων Κύπρου και του Δήμου Πάφου για τη διαχείριση των υπαίθριων χώρων στο λιμανάκι, Τεκμήριο Β προς αναγνώριση, την οποία κατέθεσε ως Τεκμήριο
4. Ο μάρτυρας κατέθεσε επίσης, ως Τεκμήριο 11, το σχέδιο το οποίο αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της συμφωνίας Τεκμήριο
5. Με αναφορά στις φωτογραφίες του Τεκμηρίου 4, εξήγησε πως από το σημείο που χρωματίζεται με κόκκινο χρώμα και δεξιά, απεικονίζεται ο χερσαίος χώρος και από τα αριστερά ξεκινά, σε απόσταση περίπου ένα πόδι, η ξύλινη αποβάθρα. Τα τραπεζάκια που απεικονίζονται στις φωτογραφίες δεν βρίσκονται τοποθετημένα εντός του σκιαγραφημένου σχεδίου (Τεκμήριο 8), αλλά σε δημόσιο χώρο που δεν ανήκει στην Αρχή Λιμένων. Σε σχετική ερώτηση, συμφώνησε ότι το σχέδιο το οποίο κατέθεσε ως Τεκμήριο 11, αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του Τεκμηρίου
6. Όταν ρωτήθηκε κατά πόσο στο εν λόγω σχέδιο υπάρχουν χώροι που δεν ανήκουν στην Αρχή Λιμένων, απάντησε καταφατικά. Αντεξεταζόμενος, αναγνώρισε ότι στη φωτογραφία που του υποδείχθηκε και την οποία κατέθεσε ως Τεκμήριο Ε προς αναγνώριση, απεικονίζονται τραπεζοκαθίσματα και στις δύο πλευρές του δρόμου από την αρχή του Λιμανιού μέχρι και τα γραφεία της Αρχής Λιμένων. Ερωτηθείς σχετικά με τον όρο 3.3.1 της συμφωνίας, Τεκμήριο 8, ανέφερε ότι ο εν λόγω όρος περιλήφθηκε για να καθησυχασθούν οι αδειούχοι ότι δεν θα συνέχιζαν να πληρώνουν στον Δήμο Πάφου το ποσό των 5 ευρώ/τ.μ. μηνιαίως, το οποίο πλήρωναν πριν τη δημιουργία της ξύλινης αποβάθρας. Ανέφερε επίσης, ότι η ξύλινη αποβάθρα κατασκευάστηκε για να μεταφερθούν σε αυτή τα τραπεζοκαθίσματα. Σε σχετική ερώτηση, ανέφερε ότι καμία σχέση δεν υπάρχει μεταξύ των συμφωνιών Τεκμήρια 8 και
7. Ερωτηθείς σχετικά με την επιστολή Τεκμήριο Γ προς αναγνώριση, ο μάρτυρας ανέφερε ότι η εν λόγω επιστολή δεν έχει καμία σχέση με τον επίδικο χώρο. Θέση του ήταν ότι το ποσό που πληρώνει ο κατηγορούμενος στην Αρχή Λιμένων δυνάμει της συμφωνίας Τεκμήριο 8, αφορά τη χρήση της αποβάθρας-εξέδρας μόνο. Εάν ο κατηγορούμενος έχει υπόνοια, όπως περαιτέρω ανέφερε, ότι η έκταση της αποβάθρας είναι μικρότερη από τα 82 τ.μ., θα μπορούσε να αξιώσει από την Αρχή Λιμένων την επιστροφή χρημάτων, επισημαίνοντας πως ο κατηγορούμενος ανανέωσε την άδεια χρήσης χωρίς διαμαρτυρία. Κατά την επανεξέταση του ανέφερε ότι η ξύλινη αποβάθρα στην οποία ο μάρτυρας αναφέρθηκε, κατασκευάσθηκε το
8. Επόμενη μάρτυρας ήταν η Ζ. Κωνσταντίνου (Μ.Κ.7) η οποία, στη δια ζώσης μαρτυρία της, ανέφερε ότι από το 1991 εργάζεται στον Κλάδο Χωρομετρίας του Επαρχιακού Κτηματολογίου Πάφου. Ανάμεσα στα καθήκοντα της, είναι ο έλεγχος των χωρομετρών και η έκδοση πιστοποιητικών οριοθέτησης. Το Τεκμήριο 2 το οποίο φέρει την υπογραφή της εκδόθηκε από την ίδια. Αφού εξήγησε το λόγο έκδοσης του, ανέφερε ότι μετά τη διενέργεια όλων των απαραίτητων ελέγχων διαπιστώθηκε ότι τα ορόσημα που απεικονίζονται στο επισυνημμένο στο Τεκμήριο 2 σχέδιο με το σύμβολο ip, τοποθετήθηκαν ορθά. Αντεξεταζόμενη, ανέφερε ότι το Τεκμήριο 2 εκδόθηκε για τα συγκεκριμένα τρία ορόσημα. Από τα τρία αυτά ορόσημα μέχρι και απέναντι που βρίσκονται τα κτίρια, υπάρχει δημόσιος δρόμος. Ο Μ.Κ.8, Σ. Ιωάννου, ανέφερε κατά την κυρίως εξέταση του, ότι από το 1989 εργάζεται στον Κλάδο Διαχείρισης Κρατικών Γαιών και είναι ο υπεύθυνος του κλάδου από το
9. Εξήγησε τι αφορά το Τεκμήριο 2 και τη σημασία έκδοσης του. Θέση του ήταν, ότι ο δημόσιος δρόμος, τον οποίο προσδιόρισε με ένα βέλος στο σχέδιο του Τεκμηρίου 2, δεν συμπεριλαμβάνεται στα ακίνητα για τα οποία εκδόθηκαν οι τίτλοι ιδιοκτησίας της Αρχής Λιμένων, Τεκμήριο
10. Ο εν λόγω δρόμος, ανήκει στην Κυπριακή Δημοκρατία και είναι δημόσιος τα τελευταία 20 χρόνια. Όταν κατά την αντεξέταση του ρωτήθηκε κατά πόσο δεξιά και αριστερά του δρόμου υπήρχαν τραπεζοκαθμίσματα, απάντησε καταφατικά και δέχθηκε ότι πιθανόν αυτά να βρίσκονται σε δημόσιο δρόμο. Τελευταία μάρτυρας για την Κατηγορούσα Αρχή, ήταν η Αναστασία Ελευθεριάδη (Μ.Κ.9). Στη γραπτή της δήλωση της (Έγγραφο Ζ), μεταξύ άλλων, αναφέρει ότι από το 2000 εργάζεται στο Δήμο Πάφου ως Λειτουργός Δημοτικής Υπηρεσίας (Δ). Ανάμεσα στα καθήκοντα και αρμοδιότητες της είναι το τμήμα δικαστικών υποθέσεων του Δήμου Πάφου, του οποίου είναι η υπεύθυνη. Όπως έχει πληροφορηθεί από τους τροχονόμους ΜΚ 3, 4 και 5, αυτοί εξέδωσαν νομότυπα και επέδωσαν προσωπικά στον κατηγορούμενο τις ειδοποιήσεις επιβολής εξώδικου προστίμου (Τεκμήρια 3, 4 και 5), οι οποίες δεν ξοφλήθηκαν από τον κατηγορούμενο. Σύμφωνα με τη μάρτυρα, καμία άδεια δεν δόθηκε στον κατηγορούμενο, είτε από το Δήμο Πάφου είτε από οποιαδήποτε άλλη Αρχή, για να τοποθετεί έπιπλα στο χώρο για τον οποίο οι τροχονόμοι εξέδωσαν τα προαναφερόμενα εξώδικα. Ο χώρος αυτός, όπως περαιτέρω ανέφερε, είναι δημόσιος δρόμος ο οποίος βρίσκεται εντός των δημοτικών ορίων του Δήμου Πάφου και για τον χώρο αυτό δεν εισπράττει οποιοδήποτε ποσό ο Δήμος Πάφου. Ερωτηθείσα σχετικά με το Τεκμήριο 3, ανέφερε ότι ο κατηγορούμενος δεν πληρώνει οποιοδήποτε ποσό στο Δήμο Πάφου για το χώρο που τοποθέτησε τα έπιπλα κατά τις επίδικες ημερομηνίες. Αναφορικά με την επιστολή Τεκμήριο Γ προς αναγνώριση, η μάρτυρας ανέφερε ότι αυτή δεν σχετίζεται με τον επίδικο χώρο αλλά με το χώρο που ο Δήμος Πάφου του ενοικιάζει και που βρίσκεται μπροστά από το υποστατικό του, όχι, δηλαδή, στη μεριά της θάλασσας. Με αναφορά στη συμφωνία Τεκμήριο 8, ισχυρίστηκε ότι ο Δήμος Πάφου δεν εισπράττει οποιοδήποτε ποσό είτε από την Αρχή Λιμένων είτε από τον κατηγορούμενο για τον χώρο που του παραχωρήθηκε πάνω στη ξύλινη αποβάθρα. Κατά την αντεξέταση της ανέφερε ότι στο σχέδιο, Τεκμήριο 11 δεν υπάρχουν ξύλινες αποβάθρες. Το εν λόγω σχέδιο, όπως περαιτέρω ανέφερε, αφορά τη συμφωνία που υπογράφηκε το 2009 (Τεκμήριο 10) και ότι κατά τον χρόνο εκείνο δεν υπήρχαν ξύλινες αποβάθρες, όπως αυτή την οποία ενοικιάζει ο κατηγορούμενος, η εμφαίνεται στο σχέδιο που είναι επισυνημμένο στο Τεκμήριο
11. Ερωτηθείσα για ποιο λόγο δεν απάντησε ο Δήμος Πάφου στην επιστολή του Τεκμήριο 3, η μάρτυρας απάντησε ότι προφορικά του είχαν επισημάνει ότι ο χώρος για τον οποίο γίνεται αναφορά στην εν λόγω επιστολή δεν είναι αδειοδοτημένος. Σχετικά με το χώρο των 82 τ.μ. για τον οποίο γίνεται αναφορά στην εν λόγω επιστολή, η μάρτυρας επανέλαβε τη θέση της ότι ο Δήμος δεν έχει καμία σχέση με τη συμφωνία, Τεκμήριο
12. Ισχυρίστηκε ακόμη ότι επανειλημμένα οι τροχονόμοι και άλλο λειτουργοί ανέφεραν στον κατηγορούμενο ότι ο χώρος που του παραχωρεί ο Δήμος Πάφου, δεν είναι προς τη μεριά της θάλασσας. Σε σχετική ερώτηση, απάντησε ότι ο ποσό που ο κατηγορούμενος πληρώνει στο Δήμο Πάφου για την παραχώρηση των 44 τ.μ., δεν έχει καμία σχέση με την συμφωνία, Τεκμήριο
13. Ο χώρος των 44 τ.μ., όπως εξήγησε βρίσκεται μπροστά από το υποστατικό και όχι προς τη πλευρά της θάλασσας. Η συμφωνία αυτή έγινε πριν την κατασκευή της ξύλινης αποβάθρας και ο εν λόγω όρος περιλήφθηκε στη συμφωνία για να καθησυχασθούν οι αδειούχοι ότι δεν ότι δεν θα πλήρωναν οποιοδήποτε επιπλέον ποσό στο Δήμο Πάφου. Μετά την κατασκευή της ξύλινης αποβάθρας ο Δήμος Πάφου και η Αρχή Λιμένων μοιράζονται τα ποσά που εισπράττουν για τον υπόλοιπο υπαίθριο χώρο εκτός από τις ξύλινες αποβάθρες για τις οποίες τα δικαιώματα εισπράττονται αποκλειστικά από την Αρχή Λιμένων. Μετά την ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου για απόδειξη εκ πρώτης όψεως υπόθεσης εναντίον του κατηγορούμενου και αφού του επεξηγήθηκαν τα δικαιώματά του σύμφωνα με το άρθρο 74

(1)(γ) του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155, όπως τροποποιήθηκε, ο κατηγορούμενος επέλεξε να καταθέσει ενόρκως και δεν κάλεσε μάρτυρες προς υπεράσπιση του. Ο κατηγορούμενος με αναφορά στις συμφωνίες, Τεκμήρια 8 και 10, υποστήριξε ότι έχει άδεια από τις Αρμόδιες Αρχές για να τοποθετεί τραπεζάκια. Η θέση του αυτή υποστηρίζεται, όπως ανέφερε, και από το Τεκμήριο 11 στο οποίο δεν φαίνεται να υπάρχει δημόσιος δρόμος. Αναφερόμενος στη μαρτυρία του Μ.Κ.6, ισχυρίστηκε ότι ο μάρτυρας αυτός δεν παρουσίασε οποιεσδήποτε μετρήσεις που να επιβεβαιώνουν ότι ο χώρος που του παραχωρήθηκε στην αποβάθρα είναι πράγματι 82 τ.μ. Ισχυρίστηκε επίσης, ότι ενώ με επιστολή του Τεκμήριο Γ προς αναγνώριση ζήτησε όπως του υποδείξουν τα τετραγωνικά μέτρα που δικαιούται, εντούτοις μέχρι σήμερα δεν ανταποκρίθηκαν. Ανέφερε επίσης, ότι ποτέ δεν πήγαν να οριοθετήσουν τους χώρους. Στον Δήμο Πάφου καταβάλει χιλιάδες ευρώ για την εκμετάλλευση του χώρου και δεν μπορεί να αντιληφθεί για ποιο λόγο ενώ ενοικιάζουν δημόσιους χώρους, αρνούνται να του ενοικιάσουν επιπρόσθετα 3 τ.μ., ώστε να μην βρίσκεται ενώπιον του Δικαστηρίου. Ισχυρίστηκε ακόμη, πως πάντοτε υπήρχαν τοποθετημένα τραπέζια και στις δύο πλευρές του δρόμου. Αντεξεταζόμενος, ανέφερε ότι η πρώτη φορά που περιήλθε σε γνώση του ότι ο επίδικος χώρος είναι δημόσιος δρόμος, ήταν στα πλαίσια της υπόθεσης 13479/2013. Εάν, όπως ανέφερε, γνώριζε ότι ο χώρος ήταν δημόσιος δρόμος δεν θα δραστηριοποιείτο στο Λιμανάκι της Πάφου και δεν θα συνέχιζε να τοποθετεί έπιπλα. Στην υποβληθείσα θέση ότι οι τροχονόμοι του υποδείκνυαν ότι ο χώρος που τοποθετούσε τα έπιπλα ήταν δημόσιος και συνεπώς το γνώριζε, ο κατηγορούμενος διερωτήθηκε πως μπορεί να είναι δημόσιος ο δρόμος αφ' στιγμής και από τις δύο πλευρές υπάρχουν τραπεζάκια. Διερωτήθηκε επίσης, για ποιο λόγο καταγγελλόταν μόνο αυτός και όχι άλλα πρόσωπα. Σε σχετική ερώτηση, δέχθηκε ότι στις 24.06.2016, οι Μ.Κ.1 και 2 επισκέφθηκαν το χώρο που είχε τοποθετημένα τα έπιπλα και ότι εκείνη την ημέρα τοποθετήθηκαν τα τρία ορόσημα. Θέση του ήταν, ότι όταν ζήτησε από το Μ.Κ.1 να του υποδείξει τα 82τ.μ., ο τελευταίος του είπε ότι εντοπίζει μόνο τα 75 τ.μ. και ότι δεν γνώριζε για τα υπόλοιπα. Όταν ρωτήθηκε, κατά πόσο ο χώρος που είχε τοποθετημένα τα έπιπλα την ημέρα της οριοθέτησης ήταν ο ίδιος με αυτό για τον οποίο εκδόθηκαν τα εξώδικα, απάντησε καταφατικά. Αρνήθηκε την υποβολή ότι ο Δήμος Πάφου δεν εισπράττει οποιοδήποτε ποσό για τον επίδικο χώρο, λέγοντας ότι πληρώνει για 126 τ.μ και ότι ποτέ δεν του υπέδειξαν ότι επρόκειτο για δημόσιο δρόμο. Εάν το γνώριζε δεν θα τοποθετούσε τα τραπεζάκια. Θέση του ήταν ότι παραπλανήθηκε από την Αρχή Λιμένων και το Δήμο Πάφο. Αναφερόμενος στις συμφωνίες με την Αρχή Λιμένων και τον Δήμο Πάφου, ανέφερε ότι τις υπέγραψε και ότι μπορεί να είναι και «ψεύτικα χαρτιά». Διαφώνησε με την υποβληθείσα θέση, ότι ο Δήμος Πάφου δεν εισπράττει οποιοδήποτε ποσό για το χώρο που τοποθέτησε τα έπιπλα, επαναλαμβάνοντας τη θέση του ότι πληρώνει για χώρο 126 τ.μ. και ότι ποτέ δεν του υποδείχθηκε ποιος ήταν ο χώρος που θα χρησιμοποιούσε ως χώρο εστίασης και ποιος ήταν ο δημόσιος δρόμος. Μετά την ολοκλήρωση της διαδικασίας ο συνήγορος της Κατηγορούσας Αρχής ανέπτυξε τις θέσεις του μέσα από τη γραπτή του αγόρευση και στα όσα περαιτέρω ανέφερε προφορικά, υποστηρίζοντας ότι με βάση την μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου από την Κατηγορούσα Αρχή, έχει αποδειχθεί πέραν πάσης αμφιβολίας η ενοχή του κατηγορούμενου σε όλες τις κατηγορίες. Ο κατηγορούμενος με τη δική του σειρά, αφού αναφέρθηκε στις συμφωνίες Τεκμήρια 8 και 10 και ειδικότερα στο Τεκμήριο 11, ισχυρίστηκε ότι σε κανένα από τα «τέσσερα σύμβολα» του τελευταίου Τεκμηρίου δεν γίνεται αναφορά σε δημόσιο δρόμο. Διερωτήθηκε πως είναι δυνατόν να πληρώνει στην Αρχή Λιμένων για χώρο 82 τ.μ. και στον Δήμο Πάφου για άλλα 44 τ.μ. και να διώκεται για 3 τ.μ., επειδή είναι δημόσιος δρόμος. Θα έπρεπε, όπως περαιτέρω ανέφερε, οι δύο Αρχές να βρουν μια «λύση μεταξύ τους» καθορίζοντας το χώρο των 82 τ.μ. και των 44 τ.μ.. Είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω τους μάρτυρες να δίνουν δια ζώσης τη μαρτυρία τους στο εδώλιο του μάρτυρα και να αξιολογήσω τη συνολική εμφάνιση και συμπεριφορά τους. Αποτίμησα τη συνολική τους παρουσία στη βάση των εγγενών χαρακτηριστικών της μαρτυρίας τους όπως η πηγή της γνώσης τους, η μνήμη τους, η ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος, τυχόν προκατάληψη, ανιδιοτέλεια και η αληθοφάνεια. Έχοντας κατά νου τις νομολογιακές αρχές που διέπουν την αξιολόγηση της μαρτυρίας ως επίσης και τη δυνατότητα του Δικαστηρίου να αποδεχτεί ή να απορρίψει είτε όλη είτε μέρος της προσκομισθείσας μαρτυρίας (βλ. Παύλου v. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 68, Σάββα v. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 391, Kades v. Nicolaou & Another

(1986)1 C.L.R. 212, Agapiou v. Panayiotou

(1988)1 C.L.R. 257 και Theomaria Estates Ltd v. Samuel Mason κ.α.

(2005)1 Α.Α.Δ. 256 Shahin Mohamed v. Δημοκρατίας

(2010)2 Α.Α.Δ. 266, 268 και Ιωσηφίδη ν. Αστυνομίας Ποινική Έφεση 243/12 ημερομηνίας 02.05.14), προχωρώ να αξιολογήσω την ενώπιον μου τεθείσα μαρτυρία. Ο Μ.Κ.1 μου έκανε πολύ καλή εντύπωση ως μάρτυρας της αλήθειας. Μου δημιούργησε την εντύπωση ενός αντικειμενικού και αμερόληπτου μάρτυρα, που προσήλθε στο Δικαστήριο για να καταθέσει την αλήθεια. Ήταν θετικός στη μαρτυρία του και παρέθεσε τα γεγονότα που περιήλθαν στη γνώση του μέσα από την εκτέλεση των καθηκόντων του. Δεν διέκρινα ότι είχε οποιοδήποτε λόγο να πει ψέματα ή να κινηθεί εκδικητικά εναντίον του κατηγορούμενου και ούτε του υποβλήθηκε κάτι τέτοιο. Απαντούσε με ευθύτητα και φυσικότητα για όλα τα γεγονότα που περιήλθαν σε γνώση του, και δεν υπέπεσε σε αντιφάσεις. Ενδεικτικό της ειλικρίνειας του είναι το γεγονός ότι δεν δίστασε να μεταφέρει στο Δικαστήριο τη διαπίστωση του ότι, με βάση τις μετρήσεις που διενήργησε, το εμβαδό της ξύλινης αποβάθρας ήταν μικρότερο από 82 τ.μ. Μεγάλο μέρος της μαρτυρίας του βρίσκεται σε συνοχή με αυτή των υπόλοιπων μαρτύρων κατηγορίας τους οποίους, για τους λόγους που αναφέρω κατωτέρω, τους αποδέχομαι ως αξιόπιστους μάρτυρες. Περαιτέρω σημειώνω πως μέρος της μαρτυρίας του, σχετικό με τα επίδικα θέματα, δεν αμφισβητήθηκε. Ενδεικτικά αναφέρω ότι, δεν αμφισβητήθηκαν οι αναφορές του ότι η Λεωφόρος Αποστόλου Παύλου, την οποία σημείωσε με το γράμμα Α στο Τεκμήριο 1, βρίσκεται εντός των Δημοτικών ορίων του Δήμου Πάφου. Δεν αμφισβητήθηκε επίσης, η μαρτυρία του ότι ο κατηγορούμενος του ανέφερε ότι είναι ο υπεύθυνος της προαναφερόμενης καφετέριας και ότι σε επιτόπια επίσκεψη που διενήργησε με τους τροχονόμους (Μ.Κ.3, 4 και 5), οι τελευταίοι του υπέδειξαν το συγκεκριμένο χώρο που ο κατηγορούμενος τοποθέτησε κατά τις επίδικες ημερομηνίες τα έπιπλα. Η θέση του επίσης, ότι ο χώρος που του υπέδειξαν οι πιο πάνω τροχονόμοι, βρισκόταν εντός του δημόσιου δρόμου, πέραν του ότι δεν αμφισβητήθηκε από τον κατηγορούμενο, υποστηρίζεται από τη μαρτυρία των Μ.Κ.2, 6, 7 και 8. Αναφορικά με το έγγραφο που παρουσιάστηκε ως Τεκμήριο Γ για σκοπούς αναγνώρισης, σημειώνω πως αυτό δεν μετατράπηκε σε κανονικό τεκμήριο και ως εκ τούτου το εν λόγω έγγραφο και η όποια μαρτυρία δόθηκε σε σχέση με αυτό από τον Μ.Κ.1, παρέμεινε ανενεργή και δεν μπορεί να αποτελέσει μέρος του μαρτυρικού υλικού (βλ. Δήμος Λευκωσίας v. ELK Trading Ltd

(2003)2 Α.Α.Δ.120). Συνακόλουθα, εκτός του πιο πάνω μέρους της μαρτυρίας του κρίνω ότι ο Μ.Κ.1 κατέθεσε την αλήθεια στο Δικαστήριο και ως εκ τούτου αποδέχομαι ως αξιόπιστο το υπόλοιπο μέρος της μαρτυρίας του που άπτεται των επίδικων θεμάτων. Έχει κριθεί νομολογιακά ότι όταν ένας μάρτυρας κριθεί αξιόπιστος, το Δικαστήριο μπορεί να αποδεχθεί μέρος της μαρτυρίας του και να απορρίψει άλλο (βλ. ανωτέρω Shahin Mohamed v. Δημοκρατίας και Ιωσηφίδη ν. Αστυνομίας). Ερχόμενη τώρα στη μαρτυρία του Μ.Κ.2, κρίνω σκόπιμο προτού αναφέρω οτιδήποτε σχετικό με την αξιολόγηση του, να εξετάσω κατά πόσο ο μάρτυρας, είναι εμπειρογνώμονας χωρομέτρης. Αφού έλαβα υπόψη μου τα προσόντα του και την εμπειρία του, τα οποία δεν αμφισβητήθηκαν, και καθοδηγούμενη από τις αρχές που τέθηκαν στην απόφαση Θεοσκέπαστη Φαρμ v. Κυπριακής Δημοκρατίας

(1990)1Α Α.Δ.534, τον αποδέχομαι ως εμπειρογνώμονα. Θα πρέπει, ωστόσο να σημειωθεί, ότι η αποδοχή του ως ειδικού δεν σημαίνει και αυτόματη αποδοχή των όσων ισχυρίστηκε στο Δικαστήριο. Αναφορικά με τον τρόπο προσέγγισης από το Δικαστήριο μαρτυρίας εμπειρογνώμονα, καθοδηγητική είναι η απόφαση Yiannis N. Erimoudis Estates Ltd v. Χριστοδουλίδου

(1995)1 Α.Α.Δ. 926 όπου στη σελίδα 930 λέχθηκε ότι: «Στην ίδια υπόθεση είχε λεχθεί ότι η εκτίμηση της μαρτυρίας εμπειρογνωμόνων δεν διαφέρει από την αντιμετώπιση άλλων μαρτυριών, εκτός του ότι η στάση των συγκεκριμένων μαρτύρων στο εδώλιο δεν έχει τόση σημασία για τη διαπίστωση της αξιοπιστίας τους όσο με τους μάρτυρες επί των γεγονότων, παρόλο που παραμένει ένα από τα στοιχεία για να κριθεί η αξία της γνώμης τους.» Η όλη παρουσία του στο εδώλιο του μάρτυρα ήταν θετική. Μέσα από τον τρόπο και το ύφος με το οποίο κατέθεσε, μου έδωσε την εντύπωση ενός ειλικρινούς μάρτυρα. Κατέθεσε με άνεση, αμεσότητα και πειστικότητα τόσο σε σχέση με τον τρόπο διεξαγωγής της εργασίας του όσο και σε σχέση με τις διαπιστώσεις του για την επιτόπου κατάσταση που υπήρχε στο συγκεκριμένο χώρο μετά την οριοθέτηση που έκανε. Η μαρτυρία του αποσκοπούσε στο να επιβεβαιώσει ότι ο χώρος που ο κατηγορούμενος τοποθετούσε κατά τις επίδικες ημέρες τα έπιπλα, βρισκόταν εντός του δημόσιου δρόμου. Για το σκοπό αυτό του ανατέθηκε η επίσημη οριοθέτηση μέρος του τμήματος του δημόσιου δρόμου. Η μαρτυρία του ότι το συγκεκριμένο τμήμα του δρόμου, στο οποίο κλήθηκε να τοποθετήσει τα όρια, ήταν δημόσιος δρόμος που βρίσκεται στο τοπογραφικό σχέδιο με Φ/Σχ. 51/180201, με αρ. ιδιοκτησίας 308 δεν αμφισβητήθηκε και σε κάθε περίπτωση βρίσκεται σε συνοχή με τη μαρτυρία του Μ.Κ.8, σύμφωνα με την οποία ο συγκεκριμένος δρόμος είναι δημόσιος και ότι τα τελευταία 20 χρόνια ανήκει στην Κυπριακή Δημοκρατία. Ο μάρτυρας ήταν καθ' όλα διαφωτιστικός και αρκούντως επεξηγηματικός αναφορικά με τον τρόπο που διεξήγαγε την εργασία που του ανατέθηκε και τα συμπεράσματα στα οποία κατέληξε, όπως αυτά τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου μέσω της μαρτυρίας του και της Έκθεσης του, Τεκμήριο

1. Δεν έχει καταδειχθεί οποιοδήποτε σφάλμα στα ευρήματα του αναφορικά με την οριοθέτηση που διενήργησε. Από την προφορική του μαρτυρία αλλά και την Τεχνική του Έκθεση (Τεκμήριο 4), προκύπτει ότι, τα δεδομένα στα οποία βασίστηκε για την οριοθέτηση του τμήματος του δημοσίου δρόμου είναι οι συντεταγμένες των Χωρομετρικών Σημείων και η χωρομετρική σελίδα του Χωρομετρικού Βιβλίου 10509, τα οποία του δόθηκαν από το Κτηματολόγιο. Η ορθότητα των εν λόγω στοιχείων, τα οποία τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου μέσω της Τεχνικής του Έκθεσης, δεν αμφισβητήθηκε. Η αναφορά του επίσης, ότι το Επαρχιακό Κτηματολόγιο εξέδωσε το Πιστοποιητικό Οριοθέτησης (Τεκμήριο 2), αφού ικανοποιήθηκε μετά από έλεγχο που διενήργησε για την ορθότητα της χωρομετρικής του εργασίας, δεν αμφισβητήθηκε. Πέραν αυτού η μαρτυρία του επί του σημείου αυτού επιβεβαιώνεται από τη μαρτυρία των Μ.Κ.7 και
2. Συνακόλουθα κρίνω τον μάρτυρα αξιόπιστο και αποδέχομαι στην ολότητα της τη μαρτυρία του. Οι Μ.Κ.3, 4 και 5 επίσης μου έκαναν θετική εντύπωση. Η μαρτυρία τους, ουσιαστικά, δεν αμφισβητήθηκε από τον κατηγορούμενο. Πιο συγκεκριμένα, δεν αμφισβητήθηκαν οι αναφορές τους ότι κατά τις επίδικες ημερομηνίες διαπίστωσαν ότι στο συγκεκριμένο χώρο είχαν τοποθετηθεί τα έπιπλα, ότι σε συνομιλία που είχαν με τον κατηγορούμενο αυτός τους ανέφερε ότι είναι ο ίδιος που τα τοποθέτησε και ότι προχώρησαν στην έκδοση των προαναφερόμενων εξωδίκων τα οποία του παρέδωσαν και τα οποία δεν ξοφλήθηκαν. Δεν αμφισβητήθηκαν επίσης, οι αναφορές τους ότι ο χώρος που ο κατηγορούμενος τοποθέτησε τα έπιπλα κατά τις επίδικες ημερομηνίες, είναι ο ίδιος με αυτόν που απεικονίζεται στις φωτογραφίες του Τεκμηρίου
3. Αναφορικά με το έγγραφο που παρουσιάστηκε ως Τεκμήριο Δ για σκοπούς αναγνώρισης, σημειώνω πως αυτό δεν μετατράπηκε σε κανονικό τεκμήριο και ως εκ τούτου το εν λόγω έγγραφο και η όποια μαρτυρία δόθηκε σε σχέση με αυτό από τους εν λόγω μάρτυρες, παρέμεινε ανενεργή και δεν μπορεί να αποτελέσει μέρος του μαρτυρικού υλικού (βλ. ανωτέρω Δήμος Λευκωσίας v. ELK Trading Ltd). Συνακόλουθα, εκτός του πιο πάνω μέρους της μαρτυρίας τους αποδέχομαι το υπόλοιπο μέρος της μαρτυρίας τους (βλ. ανωτέρω Shahin Mohamed v. Δημοκρατίας και Ιωσηφίδη ν. Αστυνομίας). Ο Μ.Κ.6 μου έκανε πολύ καλή εντύπωση. Όπως διαφάνηκε δεν είχε προσωπικό συμφέρον στην υπόθεση ενώ η αξιοπιστία του δεν κλονίστηκε κατά την αντεξέταση του. Παρέμεινε σταθερός στις θέσεις του ότι ο χώρος που ενοικιαζόταν και εξακολουθεί να ενοικιάζεται από την Αρχή Λιμένων είναι μόνο η ξύλινη αποβάθρα και όχι ο χώρος μπροστά από αυτή στον οποίο τοποθετούνταν τα έπιπλα και τον οποίο ο μάρτυρας αναγνώρισε στις φωτογραφίες του Τεκμηρίου
4. Η μαρτυρία του επίσης, ότι ο επίδικος χώρος δεν είναι ιδιοκτησίας της Αρχής Λιμένων, πέραν του ότι δεν αμφισβητήθηκε από τον κατηγορούμενο, υποστηρίζεται τόσο από το Τεκμήριο 9 όσο και από τη μαρτυρία των Μ.Κ.2 και
5. Πέραν των πιο πάνω, οι εξηγήσεις που έδωσε στο Δικαστήριο προς υποστήριξη της θέσης του ότι, ο χώρος που τοποθετούσε τα έπιπλα ο κατηγορούμενος δεν βρισκόταν εντός του ενοικιαζόμενου χώρου των 82 τ.μ., ήταν καθόλα διαφωτιστικές, πειστικές και γίνονται αποδεκτές. Αναφορικά με το Τεκμήριο Ε που κατατέθηκε για σκοπούς αναγνώρισης, σημειώνω πως αυτό δεν μετατράπηκε σε κανονικό τεκμήριο και ως εκ τούτου το εν λόγω έγγραφο και η όποια μαρτυρία δόθηκε σε σχέση με αυτό από τον μάρτυρα, παρέμεινε ανενεργή και δεν μπορεί να αποτελέσει μέρος του μαρτυρικού υλικού. Ούτε η μαρτυρία του σχετικά με το Τεκμήριο Δ προς αναγνώριση μπορεί να αποτελέσει μέρος του μαρτυρικού υλικού, για τον ίδιο λόγο που ανέφερα και πιο πάνω κατά την αξιολόγηση των Μ.Κ. 3, 4 και 5 (βλ. ανωτέρω Δήμος Λευκωσίας v. ELK Trading Ltd). Λαμβανομένου υπόψη μου όλων των ανωτέρω αποδέχομαι τη μαρτυρία του, με τις πιο πάνω διευκρινήσεις (βλ. ανωτέρω Shahin Mohamed v. Δημοκρατίας και Ιωσηφίδη ν. Αστυνομίας). Από την όλη παρουσία των Μ.Κ.7 και 8 στο εδώλιο του μάρτυρα, δεν έχω καμία αμφιβολία ότι είπαν την αλήθεια στο Δικαστήριο για τα γεγονότα που περιήλθαν στη γνώση τους μέσα από την εκτέλεση των καθηκόντων τους. Απάντησαν με ευθύτητα, σαφήνεια και ειλικρίνεια τις ερωτήσεις που τους τέθηκαν, οι οποίες ενέπιπταν εντός της σφαίρας των γνώσεων τους. Η μαρτυρία τους, η οποία ουσιαστικά δεν αμφισβητήθηκε από τον κατηγορούμενο, ήταν διαφωτιστική και καθόλα πειστική. Εκτός από το μέρος εκείνο της μαρτυρίας τους που αφορά το Τεκμήριο Δ προς αναγνώριση, το οποίο για το λόγο που ανέφερα πιο πάνω κατά την αξιολόγηση των Μ.Κ. 3, 4 και 5, δεν γίνεται αποδεκτό, η μαρτυρία τους γίνεται αποδεκτή ως αξιόπιστη (βλ. ανωτέρω Shahin Mohamed v. Δημοκρατίας και Ιωσηφίδη ν. Αστυνομίας). Από την όλη παρουσία και συμπεριφορά της Μ.Κ.9 αποκόμισα την εντύπωση ότι μετέφερε στο Δικαστήριο την αλήθεια. Απαντούσε με φυσικότητα, ευθύτητα και σαφήνεια στις ερωτήσεις που της υποβλήθηκαν. Όπως διαφάνηκε δεν είχε προσωπικό συμφέρον στην υπόθεση ενώ η αξιοπιστία της δεν κλονίστηκε κατά την αντεξέταση της. Παρέμεινε σταθερή στις θέσεις της ότι ο χώρος που ενοικιαζόταν και εξακολουθεί να ενοικιάζεται από την Αρχή Λιμένων στον κατηγορούμενο είναι μόνο η αποβάθρα και όχι ο χώρος μπροστά από αυτή στον οποίο τοποθετούσε τα έπιπλα. Αμετακίνητη επίσης, παρέμεινε στη θέση της ότι ο εν λόγω χώρος δεν είναι ιδιοκτησίας της Αρχής Λιμένων αλλά μέρος του δημόσιου δρόμου για τον οποίο ο Δήμος Πάφου δεν παραχώρησε στον κατηγορούμενο οποιαδήποτε άδεια. Η μαρτυρία της επίσης, ότι ο Δήμος Πάφου δεν εισπράττει οποιοδήποτε ποσό από την Αρχή Λιμένων για την ενοικίαση της ξύλινης αποβάθρας ως επίσης ότι δεν εισπράττει οποιοδήποτε ποσό για τον επίδικο χώρο, για τους λόγους που εξήγησε στο Δικαστήριο, ήταν διαφωτιστική και πειστική. Με σαφήνεια η μάρτυρας εξήγησε στο Δικαστήριο ότι η άδεια που παραχώρησε ο Δήμος Πάφου στον κατηγορούμενο για τη χρήση των 44 τ.μ. δεν είχε καμία σχέση με τη συμφωνία Τεκμήριο 8 και ότι αυτή αφορούσε το χώρο μπροστά από το υποστατικό του κατηγορούμενου και όχι το χώρο από τη μεριά της θάλασσας, στον οποίο ο κατηγορούμενος τοποθέτησε κατά τις επίδικες ημερομηνίες τα έπιπλα. Οι αναφορές της επίσης σχετικά με το Τεκμήριο 3 ήταν διαφωτιστικές, πειστικές και δεν κλονίστηκαν κατά την αντεξέταση της. Μεγάλο μέρος επίσης της μαρτυρίας της βρισκόταν σε συνοχή με τη μαρτυρία των πιο πάνω μαρτύρων την οποία, για τους λόγους που εξήγησα, αποδέχθηκα ως αξιόπιστη. Συνακόλουθα, αποδέχομαι τη μαρτυρία της ως αξιόπιστη. Η εκδοχή του κατηγορούμενου ότι, οι συμφωνίες Τεκμήρια 8 και 10 αλλά και το Τεκμήριο 11 του έδιδαν κατά τους επίδικους χρόνους το δικαίωμα να τοποθετεί έπιπλα στον επίδικο χώρο δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή, αφού η μαρτυρία του προς υποστήριξη της εκδοχής του αυτής, καταρρίπτεται από τη μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον μου την οποία αποδέχθηκα ως αξιόπιστη. Πιο συγκεκριμένα, η εκδοχή του αυτή έρχεται σε αντίθεση με τη μαρτυρία του Μ.Κ.6, σύμφωνα με την οποία ο χώρος που παραχωρήθηκε από την Αρχή Λιμένων ήταν η ξύλινη αποβάθρα, όπως αυτή απεικονίζεται στο σχέδιο που είναι επισυνημμένο στο Τεκμήριο 8 και όχι ο χώρος έξω από αυτή στον οποίο τοποθετήθηκαν κατά τους επίδικους χρόνους τα έπιπλα και ο οποίος, σύμφωνα με την ενώπιον μου μαρτυρία την οποία έκανα αποδεκτή, είναι δημόσιος δρόμος. Ο ισχυρισμός του επίσης ότι πληρώνει τον Δήμο Πάφου για τα 44 τ.μ. που του παραχωρεί, σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να υποστηρίξει την πιο πάνω εκδοχή του, αφού σύμφωνα με τη ενώπιον μου μαρτυρία, την οποία επίσης έκανα αποδεκτή, ο χώρος των 44 τ.μ. δεν είναι ο επίδικος αλλά βρίσκεται στην απέναντι πλευρά του δρόμου και συγκεκριμένα έξω από το υποστατικό του κατηγορούμενου. Συνακόλουθα η μαρτυρία του δεν γίνεται αποδεκτή και απορρίπτεται. Έχοντας μελετήσει και αξιολογήσει τη μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον μου καθώς και τα Τεκμήρια που κατατέθηκαν καταλήγω στα πιο κάτω ευρήματα: Στις 18.05.2013 και περί ώρα 20:00, στις 19.05.2013 και περί ώρα 12:55 και στις 19.05.2013 και περί ώρα 18:05 στη Λεωφόρο Αποστόλου Παύλου, οι τροχονόμοι του Δήμου Πάφου, ΜΚ3, 4 και 5, διαπίστωσαν ότι στην αριστερή πλευρά της εν λόγω οδού βρίσκονταν τοποθετημένα τραπέζια και καρέκλες. Αυτά τοποθετήθηκαν κατά τις ως άνω ημερομηνίες και ώρες από τον κατηγορούμενο, ο οποίος ήταν ο υπεύθυνος και διαχειριστής της καφετέριας «DELICIOUS CAFÉ». Οι πιο πάνω τροχονόμοι, εξέδωσαν και παρέδωσαν στον κατηγορούμενο τις ειδοποιήσεις επιβολής εξώδικου Τεκμήρια 5, 6 και 7, οι οποίες δεν ξοφλήθηκαν. Η Λεωφόρος Αποστόλου Παύλου βρίσκεται εντός των δημοτικών ορίων του Δήμου Πάφου. Σύμφωνα με την οριοθέτηση του τμήματος του δημόσιου δρόμου, που βρίσκεται στο τοπογραφικό Σχέδιο Φ/Σχ: 51/180201, η οποία έγινε στις 24.06.2016, επιβεβαιώθηκε ότι ο χώρος που τοποθέτησε ο κατηγορούμενος τα έπιπλα κατά τους επίδικους χρόνους, ήταν εντός δημόσιου δρόμου. Ο εν λόγω δρόμος ανήκει στην κυριότητα του Κράτους τα τελευταία 20 χρόνια και έχει αριθμό ιδιοκτησίας
6. Σε όλες τις ποινικές υποθέσεις, όπως είναι και η παρούσα, το βάρος της απόδειξης σωρευτικής συνύπαρξης όλων των συστατικών στοιχείων του αδικήματος το έχει η Κατηγορούσα Αρχή, με υψηλότατο επίπεδο απόδειξης, δηλαδή πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, όπως έχει αποφασισθεί στην υπόθεση Χαρίτωνος και άλλων v. Δημοκρατίας

(1971)2 C.L.R. σελ. 40, με την οποία υιοθετήθηκε η απόφαση Woolmighton v. D.P.P.

(1935)AC 462, καθώς και σε μεταγενέστερες αποφάσεις. Η Κατηγορούσα Αρχή θα πρέπει να αποδείξει, με αποδεκτή μαρτυρία, την ύπαρξη κάθε συστατικού στοιχείου της κατηγορίας και δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσο εύλογες και εάν είναι (βλ. Λοϊζου v. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 363, Σωτηριάδης v. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 482, Γενικός Εισαγγελέας v. Σπύρος Σπύρου

(2002)2 Α.Α.Δ. 71 και Sener Erbekci v. Δημοκρατίας

(2005)2 Α.Α.Δ. 434). Εναπόκειται στην Κατηγορούσα Αρχή να παρουσιάσει μαρτυρία που να είναι και αξιόπιστη και σαφής (βλ. Φλουρής v. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 401). Στην Γενικός Εισαγγελέας v. Ανδρέα Ευριπίδου

(2002)2 Α.Α.Δ. 246, στην οποία επίσης υιοθετείται η ανωτέρω αρχή της υπόθεσης Λοϊζου (βλέπε πιο πάνω), επισημαίνεται επιπρόσθετα ότι: «Οι κατηγορίες θα πρέπει να αποδεικνύονται πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας και όσα ερωτηματικά και αν η συμπεριφορά του εφεσίβλητου εγείρει, δεν θα ήταν δυνατόν να καταδικασθεί μετά την απόρριψη της μαρτυρίας της Κατηγορούσας Αρχής.» Στις Τούμπας v. Δημοκρατίας

(1984)2 C.L.R. 110 και Καίτη Χαραλάμπους και άλλος v. Δημοκρατίας

(1985)2 C.L.R. 97 καθορίζεται, ότι, εάν στο τέλος της υπόθεσης μείνει έστω και η παραμικρή αμφιβολία στο μυαλό του Δικαστηρίου για την ενοχή του κατηγορουμένου, τότε αυτό θα πρέπει να αποφασισθεί υπέρ του και να απαλλαγεί της κατηγορίας. Τα αδικήματα που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος αφορούν την τοποθέτηση επίπλων σε δημόσιο χώρο κατά παράβαση του άρθρου 124

(1)(στ)(ii) του Περί Δήμων Νόμου, Ν.111/1985το οποίο προβλέπει τα εξής: «124. ‒

(1)Πάς όστις επι οιασδήποτε οδού εντός οιωνδήποτε δημοτικών ορίων‒ (α)................................................................................................ (στ)(i)........................................................................................ (ii) τοποθετεί η αφήνει, ουχί αναγκαίως οιαδήποτε έπιπλα, αγαθά, εμπορεύματα η εμπόρευμα ,η οιονδήποτε βαρέλιον, σκάφην, κάλαθον η κάδον, η τοποθετεί η χρησιμοποιεί οιονδήποτε βάθρον, κάθισμα, έδραν, στασίδιον, διαφημιστικήν πινακίδα η άλλο πράγμα, η τοποθετεί οιονδήποτε πτυσσόμενον παραθυρόφυλλον η σκίαστρον, κάλυμμα η άλλην προεξοχήν άνωθεν η κατά μήκος οιασδήποτε τοιαύτης οδού, εκτός εάν εκάστη πλευρά αυτού έχει ύψος τουλάχιστον δέκα ποδών εκ του εδάφους˙η (η).............................................................................................είναι ένοχο αδικήματος......................» Στο δε ερμηνευτικό άρθρο 2 του Περί Δήμων Νόμου, Ν.111/1985η «οδός» περιλαμβάvει «oιαvδήπoτε πλατείαv, oδόv, ατραπόv διελεύσεως ζώωv, ατραπόv, αδιέξoδov δρόμov, δίoδov, πεζόδρoμov, πεζoδρόμιov ή δημόσιov χώρov»· Από το λεκτικό των πιο πάνω διατάξεων συνάγεται, ότι τα υπό αναφορά αδικήματα διαπράττονται όταν πρόσωπο: α) σε οδό β) που βρίσκεται εντός δημοτικών ορίων γ) τοποθετηθεί έπιπλα. Έχοντας υπόψη μου όλα τα πιο πάνω, δηλαδή τη μαρτυρία που έχω κρίνει ως αποδεκτή, το βάρος απόδειξης, τη νομική πτυχή και τα ευρήματα του Δικαστηρίου, καταλήγω ότι έχουν αποδειχθεί, πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, τα συστατικά στοιχεία των επίδικων αδικημάτων. Πιο συγκεκριμένα έχει αποδειχθεί ότι ο κατηγορούμενος, στις επίδικες ημερομηνίες και ώρες, τοποθέτησε έπιπλα, δηλαδή τραπεζάκια και καρέκλες σε οδό, δηλαδή στη Λεωφόρο Αποστόλου Παύλου, η οποία βρίσκεται εντός των δημοτικών ορίων της Κατηγορούσας Αρχής. Έχοντας υπόψη μου ότι η απόδειξη της κατηγορίας και κάθε στοιχείου που τη συνιστά βαρύνει εξ' ολοκλήρου την Κατηγορούσα Αρχή καταλήγω ότι η Κατηγορούσα Αρχή έχει επιτύχει να αποδείξει την υπόθεσή της πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας εναντίον του κατηγορούμενου, σε σχέση με τις κατηγορίες που αντιμετωπίζει και ως εκ τούτου κρίνεται ένοχος σε αυτές. (Υπ.) .................. Ε. Χατζήπαπα, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο