ΚΟΙΝΟΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΙΜΗΣ ν. ΣΑΒΒΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, Αρ. Υπόθεσης: 6305/2014, 27/4/2018

(2), 102 και 116 του περί Κοινοτήτων Νόμου του 1999, των άρθρων 230, 231, 232, 233 και 243 των περί Διοικήσεως των Τοπικών Υποθέσεων (Γενικών) Κανονισμών του Κοινοτικού Συμβουλίου Τίμης και του άρθρου 88 του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου Κεφ.

1. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος ο κατηγορούμενος, κατά ή περί την 31.12.2013 ή και πρότερον και μέχρι σήμερα στην Τίμη της επαρχίας Πάφου ενώ ήταν ιδιοκτήτης και/ή κάτοχος περιουσίας εντός της Κοινότητας Τίμης, παρέλειψε να πληρώσει στο Κοινοτικό Συμβούλιο Τίμης το ποσό της ετήσιας εισφοράς για τις κοινοτικές υπηρεσίες που του κατανεμήθηκε για το έτος 2013, ύψους €400,00 καθώς και το ποσό των €40,00 που αποτελεί την αύξηση και/ή προσεπιβάρυνση επί της ετήσιας εισφοράς που καθορίζεται από το Νόμο. Η Κατηγορούσα Αρχή για να αποδείξει την υπόθεση της κάλεσε, ως μάρτυρα της, τη Γιώτα Φιλίππου (Μ.Κ.1). Η Μ.Κ.1 στη γραπτή της δήλωση (Έγγραφο Α) και στη δια ζώσης μαρτυρία της ανέφερε, μεταξύ άλλων, ότι εργοδοτείται ως Γραμματέας στο Κοινοτικό Συμβούλιο Τίμης (στο εξής αναφερόμενο ως το «Συμβούλιο»). Ανάμεσα στα καθήκοντα της είναι ο χειρισμός και η διεκπεραίωση των θεμάτων που αφορούν την είσπραξη τελών και φόρων και η κατοχή όλου του αρχείου του Συμβουλίου. Τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης τα γνωρίζει προσωπικά. Ο κατηγορούμενος είναι κάτοικος Τίμης και κατά το έτος 2013 ήταν ο ιδιοκτήτης ακίνητης περιουσίας εντός της Κοινότητας Τίμης. Συγκεκριμένα, ο κατηγορούμενος ήταν ιδιοκτήτης 17 οικοπέδων, τα στοιχεία των οποίων εμφαίνονται στον κατάλογο που κατέθεσε ως Τεκμήριο
2. Στο εν λόγω Τεκμήριο, όπως εξήγησε η μάρτυρας, παρά το γεγονός ότι περιλαμβάνονται 18 οικόπεδα, ο κατηγορούμενος δεν φορολογήθηκε για το τεμάχιο με τον αριθμό 666 στο οποίο βρίσκεται η κατοικία του, ένεκα του ότι είναι συνταξιούχος. Η μάρτυρας περαιτέρω, κατέθεσε ως Τεκμήριο 2 τοπογραφικό σχέδιο στο οποίο απεικονίζονται τα προαναφερόμενα οικόπεδα. Σε συνεδρίαση του Συμβουλίου που έλαβε χώρα στις 13.05.2013, αποφασίστηκαν τα κριτήρια για την επιβολή, μεταξύ άλλων, της φορολογίας για κοινοτικές υπηρεσίες. Στην εν λόγω συνεδρίαση, τα Πρακτικά της οποίας κατέθεσε ως Τεκμήριο 3, αποφασίστηκε η επιβολή φόρου κοινοτικών υπηρεσιών ύψους €50,00 για κάθε οικόπεδο. Ενόψει του ότι ο κατηγορούμενος ήταν συνταξιούχος, της δόθηκαν οδηγίες από το Συμβούλιο όπως φορολογηθεί για το έτος 2013 με το συνολικό ποσό των €400,00 αντί €850,
3. Το ποσό των €400,00 αναγράφεται, όπως περαιτέρω ανέφερε, στην 9η σελίδα του κατάλογου φορολογίας με αύξοντα αριθμό 479, τον οποίο κατέθεσε ως Τεκμήριο
4. Ο εν λόγω κατάλογος ετοιμάστηκε από την ίδια και στη συνέχεια υπογράφηκε από τον Πρόεδρο και τα μέλη του Συμβουλίου. Αυτός αναρτήθηκε στον πίνακα ανακοινώσεων του Συμβουλίου, στα καφενεία της Κοινότητας και σε άλλους χώρους που σύχναζαν οι χωριανοί. Εκτός από τα σκύβαλα που περιλαμβάνονταν στο εν λόγω κατάλογο, τα οποία ο κατηγορούμενος κατέβαλε, δεν πλήρωσε οποιοδήποτε άλλο ποσό. Σύμφωνα με τη μάρτυρα, ο κατηγορούμενος υπέβαλε στις 13.08.2013 ένσταση σε σχέση με την εν λόγω φορολογία στον Έπαρχο Πάφου (Τεκμήριο 5), η οποία απορρίφθηκε. Η Επαρχιακή Διοίκηση Πάφου με επιστολή της προς τον κατηγορούμενο, ημερομηνίας 03.10.2013, του γνωστοποίησε ότι η ένσταση του απορρίφθηκε (Τεκμήριο 6). Σύμφωνα με τη μάρτυρα, η εν λόγω επιστολή κοινοποιήθηκε και στο Συμβούλιο. Ο κατηγορούμενος δεν καταχώρησε εντός της προβλεπόμενης προθεσμίας προσφυγή προσβάλλοντας «είτε τη φορολογία είτε την απόφαση του Έπαρχου με την οποία απορρίφθηκε η ένσταση του». Η μάρτυρας ανέφερε επίσης, ότι στις 07.01.2014 και όχι στις 07.01.2013, όπως εκ παραδρομής έγραψε στη γραπτή της δήλωση, τοποθετήθηκε στο ταχυδρομικό κιβώτιο του κατηγορούμενου ειδοποίηση με την οποία τον καλούσαν να πληρώσει το προαναφερόμενο οφειλόμενο ποσό πλέον επιπρόσθετη επιβάρυνση 10%, δηλαδή το συνολικό ποσό των €440,00 (Τεκμήριο 7). Με την εν λόγω ειδοποίηση ο κατηγορούμενος πληροφορείτο ότι η τελευταία ημερομηνία πληρωμής του οφειλόμενου ποσού ήταν στις 31.03.
5. Επιπλέον, η ίδια επικοινώνησε τηλεφωνικά με τον κατηγορούμενο, λέγοντας του ότι εφόσον η ένσταση του απορρίφθηκε θα έπρεπε να πληρώσει το οφειλόμενο ποσό, ώστε να μην ληφθούν εναντίον του δικαστικά μέτρα. Ενόψει της μη ανταπόκρισης του κατηγορούμενου, το Συμβούλιο απέστειλε τον Ιούνιο του 2014 την υπόθεση στο δικηγόρο του, ο οποίος με συστημένη επιστολή του ημερομηνίας 10.06.2014, την οποία κατέθεσε ως Τεκμήριο 8, κάλεσε τον κατηγορούμενο να καταβάλει το οφειλόμενο ποσό. Ο κατηγορούμενος και πάλι δεν ανταποκρίθηκε με αποτέλεσμα να καταχωρηθεί εναντίον του η παρούσα υπόθεση. Ο κατηγορούμενος δεν κατέβαλε κανένα ποσό μέχρι σήμερα έναντι του οφειλόμενου ποσού, γι' αυτό και το Συμβούλιο αιτείται την έκδοση διατάγματος για την είσπραξη του. Αντεξεταζόμενη, διαφώνησε με τη θέση του κατηγορούμενου ότι η φορολογία για τις κοινοτικές υπηρεσίες επιβάλλεται στις περιπτώσεις καθαριότητας οικοπέδων και αποκομιδής περισσότερων σκυβάλων, λέγοντας πως ο φόρος κοινοτικών υπηρεσιών, ο οποίος επιβάλλεται στους ιδιοκτήτες, κατόχους οποιασδήποτε περιουσίας, αποτελεί ξεχωριστή φορολογία. Το Συμβούλιο, έχοντας υπόψη του ότι ο κατηγορούμενος είναι συνταξιούχος και ότι υπέβαλε ενστάσεις στο παρελθόν, του μείωσε τη συγκεκριμένη φορολογία από €850,00 σε €400,
6. Θέση της ήταν, ότι επανειλημμένα δόθηκε στον κατηγορούμενο και σε μέλος της οικογένειας του αντίγραφο της σχετικής νομοθεσίας για τη φορολογία κοινοτικών υπηρεσιών. Διαφώνησε με τη θέση του κατηγορούμενου, ότι το Συμβούλιο του επιβάλει φόρο ακίνητης ιδιοκτησίας, λέγοντας ότι πρόκειται για εντελώς ξεχωριστές φορολογίες, αφού ο φόρος ακίνητης ιδιοκτησίας επιβαλλόταν από το Κτηματολόγιο ενώ ο φόρος για τις κοινοτικές υπηρεσίες από το Κοινοτικό Συμβούλιο, με βάση τα δικά του κριτήρια. Ανέφερε επίσης, ότι πριν από το 2017 πληρωνόταν φόρος ακίνητης ιδιοκτησίας τόσο στα Κοινοτικά Συμβούλια όσο και στο Φόρο Εισοδήματος. Όταν ρωτήθηκε κατά πόσο για την επιβολή της επίδικης φορολογίας, το Συμβούλιο εξασφάλισε τη «συγκατάθεση» από το «Υπουργείο», η μάρτυρας απάντησε ότι το Συμβούλιο ενεργεί με βάση τη νομοθεσία. Στην ερώτηση, για ποιο λόγο το Συμβούλιο δεν ζήτησε την πληρωμή του ποσού των €600,00 για την καθαριότητα των οικοπέδων, η μάρτυρας απάντησε ότι στην εν λόγω περίπτωση το Συμβούλιο αποφάσισε να μη διώξει κανένα πρόσωπο, περιλαμβανομένου και του ιδίου. Όταν της υποβλήθηκε η θέση ότι, η απόφαση για την επιβολή της φορολογίας λήφθηκε «χωρίς έγκριση από το Υπουργείο», η μάρτυρας επανέλαβε τη θέση της ότι στη συνεδρίαση του Συμβουλίου αποφασίσθηκαν τα κριτήρια για την επιβολή της φορολογίας. Μετά την ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου για απόδειξη εκ πρώτης όψεως υπόθεσης εναντίον του κατηγορουμένου, αφού του επεξηγήθηκαν τα δικαιώματά του σύμφωνα με το άρθρο 74

(1)(γ) του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155, ο κατηγορούμενος, επέλεξε να δώσει ένορκη μαρτυρία και δεν κάλεσε μάρτυρες προς υπεράσπιση του. Κατά την κυρίως εξέταση του ανέφερε ότι είναι από την Τίμη. Η επίδικη φορολογία είναι αδικαιολόγητη, αφού δεν του πρόσφεραν οτιδήποτε «μέσα» στα οικόπεδα του. Ισχυρίστηκε επίσης, ότι η εν λόγω φορολογία του επιβλήθηκε, χωρίς προηγουμένως να ελέγξουν την νομοθεσία. Ανέφερε επίσης ότι, η φορολογία των κοινοτικών υπηρεσιών δεν «πέρασε από τη Βουλή» και ότι για τα Πρακτικά, Τεκμήριο 3, δεν ψηφίστηκε νόμος. Σε αυτή την υπόθεση, όπως περαιτέρω ισχυρίστηκε, το Συμβούλιο τον χρέωσε για το έτος 2013 με το ποσό των €20,00 για κάθε οικόπεδο ως τέλη κοινοτικών υπηρεσιών και €85,00 για φόρο κατόχου, ο οποίος είναι νόμιμος και τον πληρώνει. Τέλος ανέφερε, ότι πληρώνει στο Κράτος φόρο εισοδήματος. Αντεξεταζόμενος, συμφώνησε ότι είναι ο κάτοχος των οικοπέδων που αναφέρονται στο Τεκμήριο 1 και ότι ενώ για το κάθε ένα από αυτά του επιβλήθηκε φορολογία €50,00, το Συμβούλιο μείωσε το ποσό από τα €850,00 στα €400,00. Μετά την ολοκλήρωση της διαδικασίας η συνήγορος της Κατηγορούσας Αρχής ανέπτυξε τις θέσεις της μέσα από τη γραπτή της αγόρευση (Έγγραφο Ι) ενώ ο κατηγορούμενος μέσω της προφορικής του αγόρευσης, στις οποίες θα αναφερθώ όπου κριθεί σκόπιμο. Προτού προχωρήσω στην αξιολόγηση της μαρτυρίας θεωρώ ορθό να εξετάσω σε αυτό το σημείο το ζήτημα που έχει εγείρει με την αγόρευση της η συνήγορος της Κατηγορούσας Αρχής. Ότι, δηλαδή, το Δικαστήριο δεν έχει αρμοδιότητα να ασχοληθεί «με το εύλογο ή όχι της φορολογίας η οποία αποτελεί εκτελεστή Διοικητική πράξη» ενόψει του ότι ο κατηγορούμενος δεν έχει προσβάλει με προσφυγή την επιβληθείσα φορολογία στο Ανώτατο Δικαστήριο. Αποτελεί γενικό κανόνα ότι μαρτυρία η οποία είναι άσχετη προς τα επίδικα θέματα δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή (βλ. Δίκαιο της Απόδειξης Δικονομικές και Ουσιαστικές Πτυχές των κ.κ. Ηλιάδη και Σάντη σελ.68 και 123-125). Εάν λοιπόν η πιο πάνω εισήγηση της συνηγόρου, γίνει αποδεκτή, θα έχει άμεσο αντίκτυπο στην έκταση των επιδίκων θεμάτων και συνεπώς στην αποδεκτότητα της μαρτυρίας που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου και κατ' επέκταση θα διαδραματίσει ρόλο και στην αξιολόγηση της μαρτυρίας των διαδίκων, αφού ως είναι γνωστό η αξιολόγηση γίνεται σε σχέση με τα επίδικα θέματα (βλ. SP CONSULTANCY LTD κ.α. ν. TRANSTEAM LTD κ.α, Πολ. Έφεση αρ. 89/2011 ημερομηνίας 13.04.16). Ξεκινώντας από τις εξουσίες του Συμβουλίου, σημειώνω πως με βάση το άρθρο 83(ιζ) του περί Κοινοτήτων Νόμου του 1999 (Ν.86(Ι)/99), τα Κοινοτικά Συμβούλια έχουν εξουσία να επιβάλουν ετήσια εισφορά για την παροχή κοινοτικών υπηρεσιών σε κάθε κάτοχο περιουσίας που βρίσκεται στην Κοινότητα, ο οποίος σε μια τέτοια περίπτωση είναι υπόχρεος να πληρώσει την εν λόγω εισφορά. Σχετικός είναι ο Κανονισμός 230 των περί Διοίκησης των Τοπικών Υποθέσεων (Γενικοί) Κανονισμοί του Κοινοτικού Συμβουλίου Κοκκινοτριμιθιάς του 2002 (στο εξής οι «Κανονισμοί»), τους οποίους το Συμβούλιο με την Κ.Δ.Π 353/2003 αποφάσισε όπως υιοθετήσει και θεωρήσει ως Κανονισμούς του Κοινοτικού Συμβουλίου Τίμης. Η απόφαση του Συμβουλίου στην προκείμενη περίπτωση, να επιβάλει στον κατηγορούμενο την επίδικη φορολογία, αποτελούσε αφ' εαυτής εκτελεστή διοικητική πράξη υποκείμενη σε αναθεώρηση βάσει του άρθρου 146.1 του Συντάγματος και η εγκυρότητα της μπορούσε να προσβληθεί μόνο με προσφυγή στο Ανώτατο Δικαστήριο. Σύμφωνα με την ενώπιον μου μαρτυρία, η οποία δεν αμφισβητήθηκε, ο κατηγορούμενος μετά την απόρριψη της ένστασης που υπέβαλε στην Επαρχιακή Διοίκηση, δεν καταχώρησε προσφυγή στο Ανώτατο Δικαστήριο. Αφ' ής στιγμής λοιπόν η διοικητική πράξη δεν ακυρώθηκε, αυτή διατηρεί καθ' όλα την ισχύ της ως προς τα δικαιώματα και υποχρεώσεις που απορρέουν από αυτή και το Δικαστήριο δεν έχει εξουσία ούτε και αρμοδιότητα να εξετάσει την νομιμότητα και κανονικότητα της διαδικασίας η οποία οδήγησε στην επιβολή της φορολογίας του κατηγορούμενου. Παρόμοιο ζήτημα εξετάστηκε στην υπόθεση PHILIPPA ESTATES LTD κ.α ν. ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΑΠΟΧΕΤΕΥΣΕΩΝ ΛΕΜΕΣΟΥ - ΑΜΑΘΟΥΝΤΑΣ

(2001)1(Β) Α.Α.Δ 1026, στην οποία λέχθηκαν σχετικά τα εξής: «Κύριο αντικείμενο συζήτησης πρωτοδίκως, αποτέλεσε η δυνατότητα αμφισβήτησης, σε πολιτική διαδικασία, των επιβληθέντων τελών και συναφώς της νομιμότητας και κανονικότητας της διαδικασίας η οποία οδήγησε στην επιβολή τους. ........................................................ Στη Takis P. Markides Ltd v. Γεν. Εισαγγελέα

(1997)1 Α.Α.Δ. 1424 και στη Συμβ. Εγγρ. Αρχ. & Πολ. Μηχανικών ν. Κωνσταντίνου κ.α.

(1994)3 Α.Α.Δ. 453, υπογραμμίζεται ως υπέδειξε το πρωτόδικο Δικαστήριο, ότι δεν χωρεί συγχρωτισμός της αναθεωρητικής και πολιτικής δικαιοδοσίας σε κανένα σημείο. Η εγκυρότητα διοικητικής πράξης ή απόφασης μπορεί να προσβληθεί μόνο με προσφυγή στο Ανώτατο Δικαστήριο. Αν δεν ακυρωθεί από αρμόδιο αναθεωρητικό δικαστήριο η διοικητική πράξη, η απόφαση διατηρεί καθόλα την ισχύ της ως προς τα δικαιώματα και υποχρεώσεις που απορρέουν από αυτή. Έτσι στην προκείμενη περίπτωση η γνωστοποίηση των τελών αποχετεύσεων σε συνάρτηση με τον καθορισμό του τόπου και χρόνου καταβολής τους συνιστούσε αφ' εαυτής εκτελεστή διοικητική πράξη. Οπόταν παρεχόταν στους εφεσίβλητους δικαίωμα να διεκδικήσουν τα τέλη με αγωγή, όπως βάσιμα έπραξαν, με επακόλουθο τη δικαίωσή τους από το Επαρχιακό Δικαστήριο.» Έχοντας υπόψη μου τα πιο πάνω αναφερόμενα και τις νομολογιακές αρχές που διέπουν την αξιολόγηση της μαρτυρίας (βλ. Παύλου v. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 68, Σάββα v. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 391, Kades v. Nicolaou & Another

(1986)1 C.L.R. 212, Agapiou v. Panayiotou

(1988)1 C.L.R. 257 και Theomaria Estates Ltd v. Samuel Mason κ.α.

(2005)1 Α.Α.Δ. 256), προχωρώ να αξιολογήσω την ενώπιον μου τεθείσα μαρτυρία. Η όλη παρουσία της Μ.Κ.1 στο εδώλιο του μάρτυρα ήταν θετική και μέσα από τη μαρτυρία της έχω πεισθεί, ότι επρόκειτο για μία αμερόληπτη και αντικειμενική μάρτυρα η οποία προσήλθε στο Δικαστήριο με σκοπό να πει την αλήθεια και να το βοηθήσει να καταλήξει στα ευρήματα του. Ήταν θετική στη μαρτυρία της και παρέθεσε τα γεγονότα που περιήλθαν στη γνώση της μέσα από την εκτέλεση των καθηκόντων της. Δεν διέκρινα ότι είχε οποιοδήποτε λόγο να πει ψέματα ή να κινηθεί εκδικητικά εναντίον του κατηγορούμενου και ούτε βέβαια της υποβλήθηκε κάτι τέτοιο. Απαντούσε με ευθύτητα, αμεσότητα, δεν υπέπεσε σε αντιφάσεις και ήταν σταθερή στη μαρτυρία της. Όπως διαφάνηκε από τη μαρτυρία της, είχε άμεση γνώση για τα γεγονότα που έδωσε μαρτυρία, η οποία βρισκόταν σε συνοχή με τα σχετικά Τεκμήρια που κατέθεσε. Είναι σημαντικό επίσης, να επισημάνω ότι η μαρτυρία της επί των επίδικων γεγονότων, δεν αμφισβητήθηκε. Πιο συγκεκριμένα, παρέμειναν αναντίλεκτες οι θέσεις της ότι, κατά τον επίδικο χρόνο ο κατηγορούμενος ήταν ο ιδιοκτήτης των προαναφερόμενων οικοπέδων, ότι με απόφαση του το Συμβούλιο επέβαλε σε αυτόν για το 2013 το συνολικό ποσό των €400,00 για κοινοτικές υπηρεσίες σχετικά με τα εν λόγω οικόπεδα που βρίσκονται εντός της Κοινότητας Τίμης (βλ. Τεκμήρια 3, 4 και 7), ότι η ένσταση την οποία ο κατηγορούμενος υπέβαλε στην Επαρχιακή Διοίκηση Πάφου απορρίφθηκε (βλ. Τεκμήρια 5 και 6), ότι δεν προσβλήθηκε με προσφυγή η επιβολή της φορολογίας και ότι ο κατηγορούμενος μέχρι και σήμερα δεν πλήρωσε στο Συμβούλιο το πιο πάνω ποσό καθώς και την πρόσθετη επιβάρυνση, παρά το γεγονός ότι κλήθηκε να το πράξει τόσο με την τελική ειδοποίηση πληρωμής (Τεκμήριο 7) και την επιστολή του δικηγόρου του Συμβουλίου (Τεκμήριο 8), όσο και μέσω επικοινωνίας που είχε η ίδια με τον κατηγορούμενο. Από τη μαρτυρία της, ωστόσο, δεν μπορώ να αποδεχθώ το μέρος εκείνο που αφορούσε άλλες φορολογίες που επιβάλλονται ή επιβάλλονταν προγενέστερα από το Συμβούλιο και το Κράτος, ενόψει του ότι αυτές δεν σχετίζονται με τα επίδικα θέματα. Είναι γνωστό, ότι αξιολόγηση γίνεται σε σχέση με τα επίδικα θέματα (βλ. ανωτέρω, SP CONSULTANCY LTD κ.α. v. TRANSTEAM). Με εξαίρεση, επομένως το προαναφερόμενο σημείο, η μαρτυρία της Μ.Κ.1 γίνεται αποδεκτή και κρίνεται αξιόπιστη, περιλαμβανομένων και των Τεκμηρίων που κατέθεσε, η ύπαρξη και το περιεχόμενο των οποίων δεν αμφισβητήθηκε από τον κατηγορούμενο. Έχει κριθεί νομολογιακά ότι όταν ένας μάρτυρας κριθεί αξιόπιστος, το Δικαστήριο μπορεί να αποδεχθεί μέρος της μαρτυρίας του και να απορρίψει άλλο (βλ. Shahin Mohamed v. Δημοκρατίας

(2010)2 Α.Α.Δ. 266, 268 και Ιωσηφίδη ν. Αστυνομίας Ποινική Έφεση 243/12, ημερομηνίας 02.05.14). Ερχόμενη τώρα στον κατηγορούμενο, θεωρώ πως δεν μπορεί να δοθεί οποιαδήποτε βαρύτητα στη μαρτυρία του, η οποία ουσιαστικά επικεντρώθηκε σε δύο σημεία. Το πρώτο ήταν, ότι η επίδικη φορολογία ήταν αδικαιολόγητη, γιατί καμία υπηρεσία δεν του πρόσφερε το Συμβούλιο σε σχέση με τα οικόπεδα του και το δεύτερο, ότι το Συμβούλιο επέβαλε την επίδικη φορολογία χωρίς, ουσιαστικά, να έχει τέτοια εξουσία. Η μαρτυρία του αυτή, για τους λόγους που προανέφερα, δεν μπορεί, να ληφθεί υπόψη καθώς εκφεύγει των επίδικων θεμάτων και κατά συνέπεια δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή. Το γεγονός ότι η προαναφερόμενη μαρτυρία παρείσφρησε χωρίς ένσταση στη διαδικασία δεν την καθιστά αποδεκτή. Το Δικαστήριο οφείλει έστω και σε αυτό το στάδιο να την απορρίψει, αφού μόνο αποδεκτή μαρτυρία μπορεί να ληφθεί υπόψη (βλ. Miorage v. Radivojenik

(1998)1B A.A.Δ 1162). Πέραν των πιο πάνω, σημειώνω πως οι πιο πάνω θέσεις του κατηγορούμενου δεν συνάδουν με το περιεχόμενο της επιστολής του προς τον έπαρχο Πάφου (Τεκμήριο 5), από την οποία προκύπτει ότι η διαφωνία του για την επίδικη φορολογία σχετιζόταν με την οικονομική του δυνατότητα. Επίσης η μαρτυρία του ήταν σε πολλά σημεία της ασαφής, γενική και αόριστη, χωρίς συνοχή και αλληλουχία. Υπό το φώς των πιο πάνω η μαρτυρία του κατηγορούμενου απορρίπτεται στην ολότητα της. Με βάση λοιπόν τη μαρτυρία που κρίθηκε ως αληθής και αξιόπιστη, τα Τεκμήρια που τέθηκαν ενώπιον μου και τη μη αμφισβητούμενη μαρτυρία, το Δικαστήριο προβαίνει στα πιο κάτω ευρήματα: Η Κατηγορούσα Αρχή επέβαλε στον κατηγορούμενο, για το έτος 2013, εισφορά για κοινοτικές υπηρεσίες 17 οικοπέδων, ιδιοκτησίας του, τα οποία βρίσκονται στην Κοινότητα της Τίμης (Τεκμήριο 1). Η εισφορά για κάθε οικόπεδο καθορίστηκε με απόφαση της Κατηγορούσας Αρχής στο ποσό των €50,00 για κάθε οικόπεδο. Το συνολικό ποσό που αποφασίστηκε από την Κατηγορούσα Αρχή ότι θα έπρεπε να πληρώσει ο κατηγορούμενος μειώθηκε από τα €850,00 στα €400,

1. Η εν λόγω επιβολή της εισφοράς για κοινοτικές υπηρεσίες αναγραφόταν στην 9η σελίδα του καταλόγου φορολογίας με αύξοντα αριθμό 479, ο οποίος αναρτήθηκε στον πίνακα ανακοινώσεων του Συμβουλίου, στα καφενεία της Κοινότητας και σε άλλους χώρους που σύχναζαν οι κάτοικοι της Κοινότητας. Στις 13.08.2013, ο κατηγορούμενος υπέβαλε ένσταση στην Επαρχιακή Διοίκηση Πάφου (Τεκμήριο 5), η οποία απορρίφθηκε. Η επιστολή της Επαρχιακής Διοίκησης Πάφου προς τον κατηγορούμενο ημερομηνίας 03.10.2013 με την οποία του γνωστοποιούσε την απορριπτική της απόφαση, κοινοποιήθηκε και στην Κατηγορούσα Αρχή (Τεκμήριο 6). Ο κατηγορούμενος, για την επίδικη επιβολή της εισφοράς κοινοτικών υπηρεσιών, δεν καταχώρησε εντός της προβλεπόμενης προθεσμίας προσφυγή. Στις 07.01.2014 τοποθετήθηκε στο ταχυδρομικό κιβώτιο του κατηγορούμενου τελική ειδοποίηση με την οποία η Κατηγορούσα Αρχή τον καλούσε να πληρώσει μέχρι τις 31.03.2014 το ποσό των €400,00 για τις κοινοτικές υπηρεσίες του έτους 2013 πλέον επιπρόσθετη επιβάρυνση 10%, δηλαδή, το συνολικό ποσό των €440,00 (Τεκμήριο 7). Ο δικηγόρος της Κατηγορούσας Αρχής απέστειλε στον κατηγορούμενο συστημένη επιστολή ημερομηνίας 10.06.2014 με την οποία τον κάλεσε να καταβάλει το οφειλόμενο ποσό (Τεκμήριο 8). Ο κατηγορούμενος εξακολουθεί μέχρι και σήμερα να οφείλει στην Κατηγορούσα Αρχή το ποσό των €440,
2. Με αυτά υπόψη θα προχωρήσω να εξετάσω κατά πόσο η Κατηγορούσα Αρχή έχει πετύχει να αποδείξει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος. Σε όλες τις ποινικές υποθέσεις, όπως και στην παρούσα, το βάρος απόδειξης της σωρευτικής συνύπαρξης όλων των συστατικών στοιχείων του αδικήματος το έχει η Κατηγορούσα Αρχή, με υψηλότατο επίπεδο απόδειξης, ήτοι πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Η Κατηγορούσα Αρχή θα πρέπει να αποδείξει, με αποδεκτή μαρτυρία, την ύπαρξη κάθε συστατικού στοιχείου του αδικήματος, αντικείμενο της κατηγορίας, και δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσον εύλογες και αν είναι (βλ. Λοϊζου ν. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 363). Το βάρος εναποτίθεται στους ώμους της Κατηγορούσας Αρχής να παρουσιάσει μαρτυρία που να είναι και αξιόπιστη και σαφής (βλ. Φλουρής ν. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 401). Η κατηγορία που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος, εδράζεται στα άρθρα 83 (ιζ), 99

(2), 102 και 116 του περί Κοινοτήτων Νόμου του 1999, τα άρθρα 230, 231, 232, 233 και 243 των περί Διοικήσεως των Τοπικών Υποθέσεων (Γενικών) Κανονισμών του Κοινοτικού Συμβουλίου Τίμης και το άρθρο 88 του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου Κεφ.

1. Όπως προανέφερα, η εξουσία των Κοινοτικών Συμβουλίων να επιβάλουν ετήσια εισφορά για κοινοτικές υπηρεσίες παρέχεται από το άρθρο 83(ιζ) του περί Κοινοτήτων Νόμου του 1999, (Ν.86(Ι)/99, στο εξής αναφερόμενος ως ο Νόμος), το οποίο προνοεί τα εξής: «
2. Τηρουμένων των διατάξεων του παρόντος Νόμου, το Συμβούλιο έχει εξουσία- ............................... (ιζ) Να επιβάλλει ετήσια εισφορά για την παροχή κοινοτικών υπηρεσιών, που δεν υπερβαίνει τις πεντακόσιες λίρες, σε κάθε κάτοχο περιουσίας που βρίσκεται στην κοινότητα, η οποία υπολογίζεται από το Συμβούλιο σύμφωνα με την περιουσία κάθε τέτοιου κατόχου, λαμβανομένων πάντοτε δεόντως υπόψη οποιωνδήποτε άλλων φόρων που επιβάλλονται στον κάτοχο αυτό από το Συμβούλιο.» Στον άρθρο 2 του Νόμου δίδεται η ακόλουθη ερμηνεία στην έννοια «κοινοτικές υπηρεσίες»: «σημαίνει όλες τις υπηρεσίες που παρέχει προς το κοινό το Συμβούλιο σύμφωνα με τις πρόνοιες του Νόμου αυτού ή οπουδήποτε άλλου Νόμου και των σχετικών Κανονισμών» Το δε άρθρο 116.-

(1)του πιο πάνω Νόμου, προνοεί ότι : «Κάθε Συμβούλιο, με την έγκριση του Υπουργού, μπορεί να εκδίδει, να τροποποιεί και να ανακαλεί εκάστοτε κανονισμούς που δεν αντίκεινται προς τις διατάξεις του Νόμου αυτού ή οποιουδήποτε άλλου νόμου που ισχύει εκάστοτε για όλους ή για οποιουσδήποτε από τους ακόλουθους σκοπούς, δηλαδή: ............................... (ζ) προνοώντας- (

1. i)για την επιβολή ετήσιας εισφοράς για κοινοτικές υπηρεσίες: Νοείται ότι, όταν επιβάλλεται οποιοδήποτε ποσό σε κάτοχο που δε διαμένει στην κοινότητα, θα αποστέλλεται αμέσως από το Συμβούλιο σ' αυτόν ειδική ειδοποίηση για το ποσό που του επιβάλλεται, (
2. ii)για το χρόνο και τρόπο καταβολής και είσπραξης του ετήσιου αυτού φόρου, και (iii) για την εξαίρεση κατόχων από την καταβολή του ετήσιου αυτού φόρου λόγω φτώχειας. (γ) Τέλη και δικαιώματα που επιβάλλονται σύμφωνα με τις πρόνοιες του παρόντος εδαφίου μπορούν να διεκδικηθούν δικαστικώς από οποιαδήποτε επηρεαζόμενη αρχή τοπικής διοίκησης.» Το Κοινοτικό Συμβούλιο Τίμης, ασκώντας τις εξουσίες που του παρέχονται από το πιο πάνω άρθρο, έκδωσε τους περί Διοίκησης των Τοπικών Υποθέσεων (Γενικοί) Κανονισμοί του Κοινοτικού Συμβουλίου της Τίμης του 2003 (Κ.Δ.Π. 353/2003). Για την υποχρέωση πληρωμής της εισφοράς κοινοτικών υπηρεσιών από τον κάτοχο περιουσίας, σχετικός είναι ο Κανονισμός 230 των περί Διοίκησης των Τοπικών Υποθέσεων (Γενικοί) Κανονισμοί του Κοινοτικού Συμβουλίου Κοκκινοτριμιθιάς του 2002 (στο εξής οι «Κανονισμοί»), τους οποίους η Κατηγορούσα Αρχή με την Κ.Δ.Π 353/2003 αποφάσισε όπως υιοθετήσει και θεωρήσει ως κανονισμούς του Κοινοτικού Συμβουλίου Τίμης. Ο εν λόγω ο Κανονισμός προνοεί τα ακόλουθα: «Κάθε κάτοχος περιουσίας, που βρίσκεται μέσα στην περιοχή της Κοι­νότητας, θα πληρώνει κάθε χρόνο εισφορά για τις κοινοτικές υπηρεσίες που του παρέχονται η οποία δε θα υπερβαίνει τις πεντακόσιες λίρες.» Περαιτέρω, στον ερμηνευτικό Κανονισμό 2

(1)των Κανονισμών, η έννοια "κάτοχος ακινήτου" ορίζεται ως εξής : «σημαίνει κάθε πρόσωπο που έχει πραγματική κατοχή οποιασδήποτε ακίνητης ιδιοκτησίας μέσα στην Κοινότητα, χωρίς να λαμβάνεται υπόψη ο τίτλος δυνάμει του οποίου κατέχει την ιδιοκτησία αυτή ή σε περίπτωση μη κατεχόμενης ιδιοκτησίας το πρόσωπο που δικαι­ούται να την κατέχει και περιλαμβάνει τον ιδιοκτήτη κάθε ακίνητης ιδιο­κτησίας»· Η ίδια ερμηνεία της έννοιας "κάτοχος ακινήτου", δίδεται και στο ερμηνευτικό άρθρο 2 του Νόμου. Σύμφωνα επίσης με τον Κανονισμό 233, ο κάθε κάτοχος περιουσίας οφείλει «να πληρώσει μέχρι την 31η ημέρα του Δεκεμβρίου στο Γραμματέα ή στον Ταμία του Συμβουλίου το ποσό της ετήσιας εισφοράς που του κατανεμήθηκε» Ο δε Κανονισμός 243

(1)προνοεί ότι: «Τηρουμένων των διατάξεων του Κανονισμού 9 των παρόντων Κανονισμών, η παράβαση οποιουδήποτε των παρόντων Κανονισμών, τιμω­ρείται, εκτός αν γίνεται διαφορετική πρόνοια στους παρόντες Κανονισμούς ή στο Νόμο, με χρηματική ποινή που δε θα υπερβαίνει τις Λ.Κ.125 ή σε περί­πτωση παράβασης κατ' εξακολούθηση για επιβολή χρηματικής ποινής που δεν υπερβαίνει τις Λ.Κ.25 για κάθε μέρα κατά τη διάρκεια της οποίας εξακολου­θεί η παράβαση αυτή. Περαιτέρω το άρθρο 102 του Νόμου προνοεί ότι: «Όταν πρόσωπο καταδικάζεται για διάπραξη ποινικού αδικήματος, κατά παράβαση των διατάξεων του παρόντος Νόμου ή οποιουδήποτε κανονισμού ο οποίος εκδίδεται δυνάμει αυτού, το ποινικό δικαστήριο που έχει εκδικάσει το ποινικό αδίκημα, επιπρόσθετα προς οποιαδήποτε ποινή την οποία επιβάλλει, θα διατάζει το πρόσωπο αυτό να καταβάλει οποιουσδήποτε φόρους, τέλη, μισθώματα, ή δικαιώματα καταβλητέα αναφορικά με το ζήτημα το οποίο αφορά το ποινικό αδίκημα». Σύμφωνα επομένως με τα πιο πάνω, για τη στοιχειοθέτηση του αδικήματος που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος θα πρέπει η Κατηγορούσα Αρχή να αποδείξει ότι, ο κατηγορούμενος είναι κάτοχος ακίνητης ιδιοκτησίας που βρίσκεται μέσα στην Κοινότητα Τίμης, ότι επέβαλε στον κατηγορούμενο εισφορά για κοινοτικές υπηρεσίες για το έτος 2013 και ότι ο κατηγορούμενος δεν πλήρωσε την εν λόγω εισφορά μέχρι τις 31.12.

1. Έχοντας υπόψη μου όλα τα πιο πάνω, δηλαδή την μαρτυρία που έχω κρίνει ως αποδεκτή, την νομική πτυχή, το βάρος απόδειξης και τα ευρήματα, καταλήγω ότι η Κατηγορούσα Αρχή απέδειξε πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας την επίδικη κατηγορία. Συγκεκριμένα έχει αποδειχθεί ότι ο κατηγορούμενος είναι ιδιοκτήτης 17 οικοπέδων που βρίσκονται εντός της Κοινότητας Τίμης, για τα οποία το Κοινοτικό Συμβούλιο της Τίμης ασκώντας τις εξουσίες που του παρέχουν οι πιο πάνω νομοθετικές διατάξεις και Κανονισμοί, του επέβαλε εισφορά για κοινοτικές υπηρεσίες ύψους €400,00 για το έτος
2. Ο κατηγορούμενος, μετά την απόρριψη της ένστασης που υπέβαλε στην Επαρχιακή Διοίκηση Πάφου, σχετικά με την εν λόγω επιβολή της εισφοράς, παρέλειψε να πληρώσει μέχρι και τις 31.12.2013, ως όφειλε, την εν λόγω εισφορά. Η Κατηγορούσα Αρχή γνωστοποίησε στον κατηγορούμενο ότι η τελευταία ημερομηνία πληρωμής του πιο πάνω ποσού πλέον €40,00 έξοδα επιβάρυνσης ήταν στις 31.03.2014 (Τεκμήριο 7). Ο κατηγορούμενος εξακολουθεί να οφείλει στην Κατηγορούσα Αρχή το συνολικό ποσό των €440,
3. Αποτελεί, συνεπώς, κατάληξή μου ότι η Κατηγορούσα Αρχή έχει επιτύχει να αποδείξει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας όλα τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος της κατηγορίας που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος και ως εκ τούτου αυτός κρίνεται ένοχος σε αυτή. (Υπ.) .................. Ε. Χατζήπαπα, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο